~ Το ''περίεργο" γράμμα για τη δράση του Χατζηεφεντή, που στάλθηκε από τα Φάρασα, ενώ είχε πραγματοποιηθεί η ανταλλαγή... |Μια νέα συγκλονιστική μαρτυρία από τα γραφόμενα ενός Φαρασιώτη...

Μια νέα συγκλονιστική μαρτυρία από τα γραφόμενα ενός Φαρασιώτη. 

Το τετράδιο αυτό με τις χειρόγραφες σημειώσεις, γράφτηκε από τον Σίμο Καραογλανίδη, Φαρασιώτη του Βαθυλάκκου ο οποίος απεβίωσε. 

Οι μαρτυρίες αφορούν την Πατρίδα, τον ερχομό εδώ και στοιχεία λαογραφικά. 

Το σημείο όμως που παραθέτω παρακάτω, αφορά τον Άγιο Αρσένιο, το πως και το πότε εκοιμήθη αλλά και το ''περίεργο γράμμα που στάλθηκε από τα Φάρασα λίγο αργότερα και ενώ είχε πραγματοποιηθεί η ανταλλαγή.

"...σημερινό χωριό μας ( Βαθύλακκος ) η δε γιαγιά μου λέγονταν Μαρία, κατάγονταν από τον Βαρασό Αδάνων όπου κατοικούσε και κάποιος ξάδελφος της, ονομαζόταν Χατζηεφεντής ή Αρσένης. 

Ήταν πολύ θρήσκος ήταν μοναχός δηλαδή καλόγερος, ο οποίος έκανε πολλά θαύματα εν τη ζωή και όταν έγινε η ανταλλαγή και ήρθαν οι δικοί μας εδώ στην Ελλάδα, αυτός έμεινε στην Κέρκυρα διότι χαθήκανε μεταξύ τους και κοιμήθηκε, πέθανε μέσα σtην εκκλησία αφού αυτός λειτουργούσε πολύ πρωί και προτού φέξει, ξάπλωσε στην μέση της εκκλησίας και παρέδωσε την Αγία του ψυχή. 

Και όταν το πρωί τον βρήκαν οι παπάδες φωνάξανε τον Δεσπότη και όλοι οι παπάδες των γύρω χωριών όταν το μάθανε ήρθαν και σήκωσαν το λείψανο του. 

Μετά ένα χρονικό διάστημα οι εδώ ευρισκόμενοι στην Κέρκυρα δικοί μας ένα γράμμα από τους εκεί ευρισκόμενους γνωστούς Τούρκους. 

Τους γράψανε ότι τον Χατζηεφεντή μην τον ψάχνουνε εκεί, διότι τον ακούνε κάθε βράδυ να ψέλνει στο κελί του... 

Αυτά για τον ξάδερφο της γιαγιάς μου όπως μας διηγούνταν ο πατέρας μου, ότι έκανε πολλά θαύματα, εκείνο που δεν μπορούσανε να κάνουν πολλοί παπάδες μαζί. 

Αυτός όταν γονάτιζε και προσευχόταν μπροστά στην εικόνα του Κυρίου και παρακαλείτo…"

~ από τον Andreas Konstantinidis (για τον οποίο τα Φάρασα όπως με περηφάνεια αναφέρει: "Είναι η γη των Προγόνων μου", συν το εξαιρετικά ενδιαφέρον γεγονός πως η προγιαγιά του είναι η τελευταία επιζώσα πρόσφυγας από τά Φάρασα...) προς την fb ομάδα Απόγονοι Μικρασιατών

(το ανακάλυψε και μας το έστειλε στις 29/3/2022 η εκ των "συν αυτώ", Βασιλική Π. Την ίδια μέρα το ανεβάσαμε...)

✔ Ο υπέργηρος Ιερέας, που αποκεΦάλιστηκε από Τούρκους ενώ πήγαινε να λειτουργήσει σ΄ενα μακρινό χωριό, ο πρόσΦυγας Άγιος Γεώργιος ο Νεαπολίτης μετά από 100 και πλέον χρόνια, ανήμερα της γιορτής του, ήρθε στο νέο σπίτι του. Στην Εκκλησία του...

 

         Άγιος Γεώργιος ο Νεαπολίτης...   

|Το σύνθημά του ήταν (και είναι) το «Ή Όλα ή Τίποτα»... 

|το αρχικό κείμενο του π. Ηλία Μάκου Λειτουργός του Υψίστου αφοσιωμένος και γνήσιος ήταν ο π. Γεώργιος από τη Νεάπολη της Μικράς Ασίας, όπου και υπηρετούσε εφημέριος στο ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Είχε τέτοια αγάπη για το Χριστό, που με τη δύναμή της νικούσε κάθε άλλη γήινη, και μπροστά στην οποία σβήνονταν ο φόβος. Έτσι το λείψανό του, το οποίο είχε διασωθεί ακέραιο και άφθαρτο και που το 1924, λόγω της Μικρασιατικής καταστροφής, μεταφέρθηκε στο ναό αγίου Ευσταθίου Περισσού Αττικής, όπου και φυλάσσεται, είναι πηγή χάριτος. Το 1797, οπότε και μαρτύρησε, ανταποκρίθηκε με χαρά σε κάλεσμα των πιστών του χωριού Μαλακωπή να λειτουργήσει στο ναό τους, γιατί το δικό τους ιερέα τον καταδίωκαν οι Τούρκοι και έμεναν αλειτούργητοι.

Παρά το προχωρημένο της ηλικίας του και τους προφανείς κινδύνους, ο παπα-Γιώργης δεν αρνήθηκε. 

Δεν σκέφτηκε την άνεσή του. 

Ανέβηκε σε ένα γαϊδουράκι και ξεκίνησε μια πεζοπορία 6 ωρών για να πάει να λειτουργήσει, να κοινωνήσει και να παρηγορήσει τους αδελφούς του. 

Καθ' οδόν, στη χαράδρα Κομπιά Ντερέ, έπεσε στα χέρια φανατικών αλλοθρήσκων. 

Αφού τον λήστεψαν και τον βασάνισαν, τον αποκεφάλισαν, σφραγίζοντας την επίγεια πορεία του με το αίμα του μαρτυρίου.

Εν τω μεταξύ οι κάτοικοι της Μαλακοπής μάταια περίμεναν εναγωνίως τον ιερέα. 

Βλέποντας ότι είχαν περάσει τέσσερις μέρες και δεν είχε εμφανιστεί ανησύχησαν και πήγαν στη Μαλακοπή, όπου έμαθαν ότι και εκεί δεν είχε φανεί. 

Τότε κατάλαβαν ότι κάτι κακό είχε συμβεί και άρχισαν να ερευνούν την περιοχή, μαζί με τους κατοίκους της Μαλακοπής. 

Βρήκαν πράγματι το άγιό του λείψανο και την κεφαλή πεταμένα στη χαράδρα. 

Τρόμαξαν μπροστά στο αποτρόπαιο θέαμα, ωστόσο με δάκρυα και θρήνους το έθαψαν γρήγορα εκεί που το βρήκαν, εξαιτίας των Τούρκων, και τοποθέτησαν μια πέτρα με την επιγραφή : 

“ Ιερεύς Γεώργιος”.

 

Μετά από αρκετά χρόνια εμφανίστηκε επανειλημμένως ο Άγιος Οσιομάρτυρας και νεομάρτυρας Γεώργιος σε μια γυναίκα χήρα και ζήτησε να γίνει ανακομιδή του λειψάνου του.

 

Όλοι οι Νεαπολίτες με επικεφαλής τον ιερέα Νεόφυτο πήγαν και έκαναν την ανακομιδή και βρήκαν άφθορο το Άγιο λείψανο, πλήρες ευωδίας και χάριτος. 

Το μετέφεραν στη Νεάπολη και το τοποθέτησαν σε ξύλινη λάρνακα σ’ ένα δωμάτιο του σπιτιού του ιερέα Νεοφύτου, όπου και έκαιε ακοίμητη κανδήλα.

 

Πολλοί Χριστιανοί, όχι μόνο από τη Νεάπολη, προσέρχονταν να προσκυνήσουν και πολλοί ασθενείς θεραπεύονταν επικαλούμενοι τον Άγιο. 

Ο Άγιος δε έκανε πολλά θαύματα όχι μόνο στους Χριστιανούς αλλά και στους Τούρκους.

Ήξερε και διακύρηττε ότι μια μέρα θα φύγουμε, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, από αυτή τη ζωή, θα σφαλιστούν τα μάτια μας, αλλά θα ανοίξουν τα μάτια της ψυχής μας, με τα οποία, μόνο αν τα έχει καθαρίσει η πίστη στο Χριστό, θα μπορέσουμε να δούμε τη δόξα Του. Με την οσιακή ζωή του ο απλός αυτός παππούλης, μας λέει ότι δεν μπορούμε να αστειευόμαστε στα μεγάλα και σοβαρά ζητήματα της ζωής μας.

Και δεν υπάρχει άλλο πιο ζωτικότερο θέμα για την ύπαρξή μας, για να ασχοληθούμε, από την πραγματικότητα της αιωνιότητας, προς την οποία ήταν μόνιμα στραμμένος ο άγιος Γεώργιος ο Νεαπολίτης.

Με την καρδιά του γεμάτη φλόγα και την απόφαση αμετάκλητη να φτάσει στον προορισμό του, δεν οπισθοχώρησε ούτε για μια στιγμή και σκοπός του ήταν να παλεύει να ανυψώσει κολασμένες ψυχές από την άβυσσο του κακού. 

 Η χριστιανική ζωή μοιάζει μ’ ένα δρόμο δύσκολο, που ο οδοιπόρος του θα συναντήσει πάρα πολλά εμπόδια.

Κάποτε, όμως, σταματά, ταλαντεύεται και σκέπτεται την επιστροφή. Πρέπει να είναι πάρα πολύ πιστός στις στιγμές αυτές, για να έχει όλη του την καρδιά δοσμένη στο Θεό. Πόσοι από μας, σαν τους αναποφάσιστους οδοιπόρους, δειλιάζουμε στους πάγους και στα χιόνια της ζωής.

Ακόμα, πόσες φορές μας παρασύρουν τα θέλγητρα του κόσμου αυτού και βουλιάζουμε στο τέλμα και στον αφανισμό! Το σύνθημα του αγίου Γεωργίου του Νεαπολίτη ήταν «ή όλα ή τίποτα».

Πραγματικά, τα είχε παραδώσει όλα στο Θεό και δεν κράτησε τίποτε για τον εαυτό του...

"αμΦ." σημείωση:

Χθες, όμως, 2 Νοεμβρίου 2026, μια τεράστια πομπή πιστών συνόδευσε σε μια πορεία 1 και πλέον ώρας το άΦθαρτο σκήνωμα του Αγίου της Πόλης από τον Άγιο Ευστάθιο, που τον Φιλοξενούσε 101 ολόκληρα χρόνια, από τότε που τον έφεραν από τη Νεάπολη της Μικράς Ασίας, στο Ιωνικό Κέντρο που καιρό τώρα ετοιμαζόταν γι΄αυτήν ακριβώς τη στιγμή...

Κι όπως σωστά γράΦει (και φωτογραΦίζει) ο Πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Κέντρου Μικρασιατικού Πολιτισμού Νέας Ιωνίας, κ.Λουκάς Χριστοδούλου:

«ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ, 

ΤΗ ΝΕΑ ΙΩΝΙΑ.

Ο πρόσφυγας Άγιος Γεώργιος ο Νεαπολίτης μετά από 100 και πλέον χρόνια ήρθε στο σπίτι του. Στην εκκλησία του.

Στο ΙΩΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ που αποτελεί το κόσμημα της πόλης μας!

Συγχαρητήρια στον Μητροπολίτη μας κ. Γαβριήλ και σε όσους βοήθησαν για την κατασκευή του ΙΩΝΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ που πλέον αποτελεί σημείο Πολιτισμού και Μικρασιατικής Μνήμης!

Ταις αυτού αγίαις πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν!

~  Απολυτίκιον -  Ήχος α’

Νεαπόλεως γόνος Ιωνίας της Νέας το καύχημα και των Ορθοδόξων προστάτης Ιερομάρτυς, Γεώργιε, θαυμάτων ανεδείχθη ποταμός η θεία των λειψάνων σου σορός, αναβλύζει γαρ ιάσεις παντοδαπάς τοις ευλαβώς κραυγάζουσι, δόξα τω σε δοξάσαντι Θεώ, δόξα τω σε αφθαρτόσαντι, δόξα τω δωρησαμένω σε ημίν πρέσβυν ακοίμητον.

Την ασματική ακολουθία του Ιερομάρτυρος Αγίου Γεωργίου, εποίησέ το 1952 ο Μικραγιαννανίτης Άγιος Γεράσιμος ο Υμνογράφος.

|από την εκ των "συν αυτώ" ΝεοΙωνιώτισσα Βασιλική Εμβαλωμένου, αλλά κι από εδώ...

(αν θες περισσότερα, πήγαινε στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ...)

† Μικρασία 1922. Μιά γενοκτονία ζητά δικαίωση...

Απόψε το βράδυ, ξημερώνοντας του Τιμίου Σταυρού...
Μέχρι αύριο το πρωί.
Όλα τα εξωτερικά φώτα των σπιτιών μας αναμμένα.

Βγες από τώρα και άναψέ τα.

Να μην ξεχαστείς.

Έτσι, για τις ψυχές των παππούδων μας...

Δεν είναι ξόδεμα αυτό· ξόδι είναι.-

 

Την 14η Σεπτεμβρίου κάθε χρόνου,

ημέρα Μνήμης της Μικρασιατικής Γενοκτονίας,

κάθε Μικρασιατική οικογένεια να αφήνει αναμμένα τα εξωτερικά φώτα του σπιτιού της 

όλη νύχτα, ως ένδειξη Τιμής και Μνήμης στις ψυχές των αδικοχαμένων Μικρασιατών προγόνων μας!!!

Η φωτιά στη Σμύρνη,

με το παλιό ημερολόγιο που ίσχυε τότε, 

εκδηλώθηκε στις 31 Αυγούστου και η μεγάλη καταστροφή έγινε τη νύχτα προς το ξημέρωμα της 1ης Σεπτεμβρίου. 

Η Βουλή όμως των Ελλήνων όρισε την ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας με το νέο ημερολόγιο, δηλαδή 13 ημέρες αργότερα.

Μιά γενοκτονία ζητά δικαίωση!

Ξεριζωμός, αίμα, πόνος, δάκρυα. 

Οι σφαγές κατά Ελλήνων και Αρμενίων από τους Τούρκους, τον Σεμπτέβρη του ΄22, έκαναν τον Αμερικανό Πρόξενο στην Σμύρνη George Horton να γράψει: «ντρεπόμουν διότι ανήκα στο ανθρώπινο γένος».

Το έθιμο τείνει να καθιερωθεί μετά από πρόταση του Συλλόγου ΡΙΖΕΣ Μικρασιατών Χαλανδρίου και η Ενωση Βουρλιωτών Μ.Ασίας το προτείνει και το στηρίζει ανεπιφύλακτα!

Ελπίζουμε πως θα ακολουθήσει και άλλος κόσμος σε όλη τη χώρα...

 "συν αυτώ" ΥΓ:

Έχουμε σκοπό να μην πάψουμε να το αναρτούμε.

Ξανά και ξανά.

Από το 2018 κάθε χρόνο.

Τέτοια μέρα...

Για τον παππού τον Σταύρο 

και τη γιαγιά τη Βασιλεία.

Για τον παππού τον ΣτέΦανο 

και τη γιαγιά τη Στάσα.

Για το θείο τον Στάθη.

[Από Φέτος και για τον π.Ευσέβιό μας,

για τον οποίο ανακαλύψαμε πως μνημόνευε

κάθε βράδυ στο κελί του, 

μεταξύ πολλών άλλων 

ζωντανών και κεκοιμημένων,

όλες αυτές τις ψυχούλες, 

από ένα απλό τετραδιάκι 

που μας είχε όλους καταγεγραμμένους εκεί...

"Όσο αξίζει μια ψυχή, δεν αξίζει ο κόσμος όλος...", έγραΦε.-]

Για όλους τους προηγούμενους λοιπόν

που έΦυγαν, αλλά δεν ξεχάστηκαν

και όλους τους υπόλοιπους, 

που έρχονται και θα είναι εδώ,

ακόμα κι όταν εμείς 

θα είμαστε οι Προπάτορές τους.

Για τους δικούς μας 

και τους δικούς σας... 

                 ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ.-

αρχική πηγή 

✨ Σε όλη τη Ρωμιοσύνη· στις προσευχές· στους τρελούς· στον χρόνο· στις μελωδίες· στην ακοίμητη μνήμη·

 

|γράΦει ο Tamer Çilingir

Σε όλη τη Ρωμιοσύνη·

στις προσευχές που έχουν ποτίσει τις πέτρες της Κωνσταντινούπολης, 

στους τρελούς ερωτευμένους της,

στις αρχαίες μελωδίες που αντηχούν στα κύματα του Πόντου,

στα πρωινά της Κύπρου με άρωμα ανθών πορτοκαλιάς,

στην ελευθερία που αντηχεί στα βουνά της Κρήτης,

στον χρόνο που έχει αποτυπωθεί στα πέτρινα τείχη της Ρόδου,

στον χρόνο που ζει ακόμη στα μάρμαρα της Αθήνας,

στις μνήμες που ανακατεύονται με τον άνεμο της Θεσσαλονίκης,

στη γη της Θράκης που δεν γνωρίζει σύνορα,

στην ακοίμητη μνήμη της Μικράς Ασίας…

 

      ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

Tüm Rum diyarına;

Konstantinopolis’in taşlarına işlemiş dualara, onun deli sevdalılarına,

Pontos’un dalgalarında yankılanan kadim ezgilere,

Kıbrıs’ın portakal çiçeği kokulu sabahlarına,

Girit’in dağlarında yankılanan özgürlük nefesine,

Rodos’un taş surlarında biriken acılara,

Atina’nın mermerlerinde hâlâ yaşayan zamana,

Selanik’in rüzgârına karışan hatıralara,

Sınır tanımayan Trakya toprağına,

Küçük Asya’nın uykusuz hafızasına…

 

Yeni yıl kutlu olsun.

Nice yıllara.

(εμείς το είδαμε εδώ )

✔ "Αὐτή ἦταν μία πρόβα... Ἄν πότε αὐτό συμβεῖ στήν πραγματικότητα, ἐσεῖς θά εἶστε ἕτοιμοι γιά τό σωστό. Γιατί θά ξέρετε ποιοί εἴστε... |Εσύ τι θα΄παιρνες μαζί σου;

 

 ·

Μια δασκάλα έγραψε :

" Εχθές στό σχολεῖο 

ἔπρεπε νά καλύψω τό κενό ἑνός συναδέλφου πού ἔλειπε.

Ἔμεινα λοιπόν στήν τάξη 

καί πρότεινα στούς μαθητές μου νά παίξουμε ἕνα παιχνίδι.

Τούς ζήτησα νά φανταστοῦν 

πὼς εἴμαστε κάτοικοι τῆς Σμύρνης στην Ελληνική Μικρά Ασία

καί μαθαίνουμε ὅτι αὔριο θά κάψουν οἱ Τοῦρκοι τά πάντα 

καί θά μᾶς ἀναγκάσουν νά φύγουμε ἀπό τά σπίτια μας.

Σκεφτεῖτε, λοιπόν, εἶπα στά παιδιά μου, 

ἕνα μόνο ἀντικείμενο ποὺ θά παίρνατε γιά πάντα μαζί σας ἀπό τό σπίτι σας 

καί γράψτε τό μέ τό ὄνομά σας σέ ἕνα χαρτί.

Γεμίσαμε λοιπόν γραμμένα ἕνα κουτί μέ 22 χαρτάκια.

Στήν συνέχεια τούς εἶπα ὅτι οἱ ἀρχαῖοι Έλληνες φιλόσοφοι ἔλεγαν 

πὼς εἴμαστε ὅ,τι εἶναι καί οἱ ἐπιθυμίες - ἀνάγκες μας.

Ἄρα, ὅ,τι γράψατε στό χαρτί αὐτό εἶστε.! "

Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους αἰφνιδιασμένα.

Χώρισα, λοιπόν, τρεῖς ὁμάδες καί τίς ἔγραψα στόν πίνακα.

Στήν πρώτη τά ὑλικά.

 Ἄν ἔχετε γράψει ἀντικείμενα γιά νά πάρετε μαζί σας ἀπό τό σπίτι, 

πού θά χάσετε γιά πάντα,

σκεφτεῖτε,

τούς εἶπα, πὼς ὅταν πεθαίνουμε δέν μᾶς χρησιμεύουν σέ τίποτα.

Ἄρα, εἴμαστε ἕνα τίποτα.

Στή δεύτερη ὁμάδα ἔβαλα μία σημαία καί ἀντικείμενα ἐθνικά,

καί ὅσοι τά προτίμησαν εἶναι γνήσιοι Ἕλληνε.

Και στήν Τρίτη ομάδα έβαλα :

 Σταυρό καί εἰκόνες Ἁγίων,

καί ἄρα ἐπιλογή χριστιανῶν.

Τά παιδιά ἀνήσυχα μου ζήτησαν νά ξαναπάρουν πίσω τά χαρτάκια, 

γιά νά συμπληρώσουν κάτι.

Ναί ἀγαπητοί μου.

Ἄρχισαν νά καταλαβαίνουν τήν λάθος ἐπιλογή...

Ἀφοῦ ἀρνήθηκα μέ γλυκό τρόπο νά δώσω πίσω τά χαρτάκια, 

τούς ὑπενθύμισα πώς...ὁ ὀδοντίατρος μπορεῖ νά μᾶς πονέσει, 

ἀλλά φροντίζει τά δόντια μας.

Ἔτσι καί ἡ δασκάλα τους, μπορεῖ νά τούς πονέσει μέ αὐτό τό παιχνίδι,

μά ὁ δρόμος πού θά μᾶς ὁδηγήσει στό νά βρουμε ποιοί εἴμαστε,

 καί νά διορθωθοῦμε ὁπου χρειάζεται,

εἶναι δύσκολος.

Τά μικρά μου ἀγγελούδια τό δέχτηκαν καί συνέχισαν.

Διάβαζα μεγαλόφωνα τί ἔγραψε κάθε παιδί ὀνομαστικά

καί ἕνα-ἕνα σηκωνόταν καί μόνο του ἔγραφε στόν πινάκα σέ ποιά ὁμάδα ἄνηκε.

Στό τέλος, λοιπόν, διαπιστώσαμε ὅτι ἀπό τούς 22 

μόνο 7 ἔγραψαν ὅτι θά ἔπαιρναν ἕνα ἀντικείμενο ἑλληνικό ἤ χριστιανικό.

Καί ἡ μικρή Ἕλλη σήκωσε τό χέρι της καί μοῦ εἶπε:

-Καλά λέει ὁ μπαμπάς μου, κυρία, 

ὅτι εἴμαστε μέσα στήν κρίση γιατί εἴμαστε ὑπερκαταναλωτές.

Χαμογέλασα ἁπλά

καί κυρίως ἀνακουφίστηκα πού εἴχαμε φτάσει στήν αὐτογνωσία.

Μοῦ ζήτησαν νά τό ξαναπαίξουμε αὐτό τό παιχνίδι 

καί, ἀφοῦ τά κύτταξα τρυφερά, τους εἶπα:

- Αὐτή ἦταν μία πρόβα...

Ἄν πότε αὐτό συμβεῖ στήν πραγματικότητα, 

ἐσεῖς θά εἶστε ἕτοιμοι γιά τό σωστό, 

γιατί θά ξέρετε ποιοί εἴστε, 

Ορθόδοξοι Ἕλληνες.

Ὁδηγῆστε τά παιδιά μας στόν δρόμο τῆς αὐτογνωσίας.

 Εἶναι τό κλειδί γιά τήν ἀναγέννηση τῆς Ἑλλάδος...

 

     (orthodoxia-ellhnismos)

  |εμείς από την απίθανη εκ των "συν αυτώ", κ.Πολυξένη Ρέρρα