☆ Η Φίλη μας, η Αγία Αναστασία η Ρωμαία |Άκουσε τον π. Ανανία Κουστένη να τα περιγράφει με τον μοναδικό του τρόπο και μετά δες το ΥΓ για να καταλάβεις τι μαρτύρια υπέστη αυτό το κοριτσάκι των 19 χρόνων! Και γιατί έχει τέτοια παρρησία στο Θεό! Και γιατί την αγαπάμε τόσο...

...Όταν η κόρη τελείωσε τα λόγια αυτά, ώ του θαύματος, αμέσως βρέθηκε γεμάτη υγεία, χωρίς ίχνος εγκαύματος.

Την κοίταξε ο αιμοχαρής τύραννος και απορούσε.

Δυστυχώς όμως εκείνος ο ανόητος ήταν πωρωμένος και δεν κατάλαβε το θαύμα.

Διέταξε τότε να κρεμάσουν και πάλι την κόρη, και με σιδερένια νύχια να της ξεσχίσουν το σώμα.

Η Αγία όμως παρ’ όλα αυτά εξακολουθούσε να προσεύχεται, χωρίς να υπολογίζει τα βασανιστήρια.

Τότε ήλθε βοήθεια από τον Θεό και τα χέρια των δημίων έμειναν ξερά και ακίνητα.

Απόρησε τότε ο άρχοντας για το γεγονός αυτό και σηκώθηκε από τον θρόνο του.

Δεν ήξερε τί να κάνει.

Έλεγε, ότι η Αναστασία είναι μάγισσα και γι’ αυτό γίνονται αυτά τα καταπληκτικά πράγματα.

Δεν ήθελε δε ο ελεεινός επ’ ουδενί λόγω να πιστέψει στο Χριστό.

Ο διάβολος έβαλε στο νου του αυτοκράτορα να κόψει τους μαστούς της κόρης.

Οι δήμιοι άρχισαν το απάνθρωπο έργο τους.

Η Αγία όμως με το βλέμμα της στραμμένο προς τον ουρανό και με την σκέψη της καρφωμένη στο Χριστό, υπέμεινε, χωρίς γογγυσμό και αυτό ακόμη το βασανιστήριο.

Ο τύραννος τότε, βλέποντας υπεράνθρωπη την υπομονή της Αναστασίας προσπάθησε να βρει άλλο τρόπο για να βασανίσει ακόμη περισσότερο την Αγία.

Διέταξε να της βγάλουν όλα τα δόντια της και τα νύχια.

Άρχισαν οι βασανιστές με τις τανάλιες να της ξεριζώνουν τα νύχια.

Οι πόνοι ήσαν τρομεροί, αφόρητοι.

Η Αγία όμως λες και δεν αισθανόταν κανένα πόνο. Στεκόταν ήρεμη σαν να μη συνέβαινε τίποτε.

Ευχαριστούσε μόνο τον Κύριο, επειδή αξιώθηκε να πάθη για χάρι του.

Έβριζε συγχρόνως συνέχεια τούς θεούς, πού λάτρευαν ο Αυτοκράτορας και οι άλλοι ειδωλολάτρες.ξεριζώνουν τη γλώσσα

Επειδή δεν μπορούσε ο άπιστος άρχοντας να υπομένει τα λόγια αυτά της Αγίας, διέταξε να της κόψουν την γλώσσα.

Αλλά να την κόψουν βαθειά από τον φάρυγγα.

Εκείνη, όταν άκουσε τη διαταγή αυτή ζήτησε να την αφήσουν για λίγο να προσευχηθεί στον Κύριό της με φωνή για τελευταία φορά. Της επέτρεψαν.

Ευχαρίστησε τότε τον Θεό και τον παρεκάλεσε να την δυναμώσει να βαστάξει μέχρι τέλους και να πεθάνει ένδοξα.

Επίσης τον παρεκάλεσε να της δώσει την δύναμη να θεραπεύει κάθε αρρώστια.

Όταν τελείωσε η Αγία την προσευχή της, θεϊκή φωνή ακούστηκε από ψηλά, λέγοντάς της, ότι θα γίνει ότι ζήτησε.

Η κόρη όταν άκουσε την φωνή...

|η επιμέλεια της ανάρτησης έγινε από την "συν αυτώ", Δέσποινα Γιαννακοβίτου, για την αγαπημένη της Αγία...

Ας ακούσουμε τον αγαπημένο μας π.Ανανία να μας τα λέει με τον δικό του μοναδικό τρόπο...

| "αμΦ." ΥΓ:

Διαβάσαμε κάπου πως η Αγία Αναστασία η Ρωμαία είναι μια από τις τρεις Αγίες Γυναίκες που κατοικούν και προστατεύουν μαζί με την Παναγία μας στο Άγιο Όρος...

Και μάλιστα η μικρότερη στην ηλικία.

Δίπλα στην Θεοπρομήτορα Αγία Άννα και της Αγία Μαρία την Μαγδαληνή ...

[Το άφθαρτο και ευωδιάζον άγιο λείψανό της (μέρος από το αριστερό της πόδι μαζί με το δέρμα, τα νεύρα και τις φλέβες...), που έκπληκτοι προσκυνήσαμε στην Ιερά Μονή Γρηγορίου του Αγίου Όρους πριν καμιά 25αριά χρόνια δεν φεύγει από τότε από τη μνήμη μας...]

|δημοσιεύσαμε για πρώτη φορά στις 29/10/2022.

Σήμερα συμπληρώνουμε το διαχρονικό α(μ)Φιέρωμά μας στην Αγία που αγαπάμε εδώ και χρόνια (και δεν παύει με τις θαυμαστές επεμβάσεις της να μας κάνει να την αγαπάμε όλο και περισσότερο) με μια πληροφορία, που έχει κατ' εμάς ξεχωριστή σημασία...

" Τεκμήρια του μαρτυρίου στο ιερό λείψανο της 19χρονης αγίας Αναστασίας της Μεγαλομάρτυρος της Ρωμαίας! (29 Οκτωβρίου)

Εκλεκτός φίλος (ο Θεός να τον έχει καλά) μου είπε απόψε, στον εσπερινό της Αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας:

- Ακούς το τροπάριο που λέει "στρεβλώσεις του σώματος"; 

Λοιπόν, όταν πήγα στη Μονή Γρηγορίου, στο Άγιο Όρος, είδα κάτι που με συγκλόνισε. 

Το σώμα της σώζεται με το δέρμα και φυλάσσεται εκεί σχεδόν ολόκληρο, εκτός από την κάρα (το κεφάλι).

 Είδαμε λοιπόν, όσοι είχαμε πάει, τα δάχτυλα στο πόδι της να είναι γυρισμένα και να βρίσκονται στην ίδια ευθεία με τη γάμπα! 

Και τα νεύρα να πετιούνται από εδώ κι από κει!

Και λέω "μα τι γίνεται εδώ;". 

Αλλά μετά μάς εξήγησε ένας μοναχός πως, όταν τη βασάνιζαν, την είχαν βάλει σε μια μηχανή, που της στρέβλωσε το σώμα έτσι!

Ας προσθέσουμε κι εμείς ότι αυτά είναι τεκμήρια για όσους νομίζουν πως οι διωγμοί των χριστιανών είναι παραμύθια ή ότι καταγράφονται παραφουσκωμένοι κι ότι οι μάρτυρες είναι μυθικά και ανύπαρκτα πρόσωπα...

http://o-nekros.blogspot.com/2012/10/19.html

|Τρία ἀπό τά τεμάχια τοῦ ἁγίου λειψάνου τῆς ἁγίας Ὁσιοπαρθενομάρτυρος Ἀναστασίας τῆς Ρωμαίας μέ ἐμφανή τήν σάρκα της ἄφθαρτη ἀνά τούς αἰῶνες, τά ὁποῖα φυλάσσονται στήν Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους...

|οι τελευταίες εικόνες από το υπέροχο Μοναστήρι της Αγίας μας στο Ρέθυμνο...

πληροφορίες εδώ...

  https://agiaanastasia.gr/

|και για όποιον θέλει κι άλλη Αγία Αναστασία, 

αύριο το πρωί στις 10  η συνέχεια...

🌹 "...Ποιος από σας, παιδιά μου, δεν μύρισε από τα Ιερά Λείψανα τη Θεία ευωδιά που βγάζουνε;

                   (Αληθινή Ιστορία...)

    ✔ Ο αδιάφορος επισκέπτης της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα ...

  👉 Κάποιος πήγε για επίσκεψη στο Άγιο Όρος. 

Επίσκεψη και όχι προσκύνημα! 

Σχεδίαζε να παραμείνει στον Άθωνα έξι μέρες, μόλις όμως γνώρισε από κοντά τη μοναστική ζωή των αγιορειτών μοναχών άλλαξε γνώμη και δεν έβλεπε την ώρα να επιστρέψει στον πολιτισμό, όπως ο ίδιος το έθετε και το διαλαλούσε με μεγάλο θράσος.

Έφτασε στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα, η οποία θα ήταν και ο τελευταίος σταθμός της αρχικά εξαήμερης (και εν τέλει τριήμερης) περιήγησής του. 

Μάλιστα, κορόϊδευε την παρέα του, διότι όπως έλεγε, έβλεπαν τα πράγματα διαφορετικά και όχι όπως εκείνος, που μέτραγε τις ώρες για να βγει στον έξω κόσμο και επιτέλους να ελευθερωθεί.

Στην είσοδο της Μονής, τους υποδέχτηκε ο καλόγερος με λουκούμι και ρακί, έδειξε στους επισκέπτες-προσκυνητές τα δωμάτιά τους και τους ενημέρωσε για το πρόγραμμα των ακολουθιών.

Η ώρα ήταν 12.00 το μεσημέρι και στις 16.00 είχε εσπερινό.

 Ο φίλος μας την προηγούμενη μέρα είχε παραστεί σε αγρυπνία που διήρκεσε 12 ώρες.

 Αμέσως λοιπόν έπεσε για ύπνο και το μόνο που άκουσε ήταν το σήμαντρο, το οποίο σήμανε στις 16.00 ακριβώς και καλούσε όλους τους παρευρισκόμενους για τον εσπερινό. 

Ξύπνησε και σκουντουφλώντας κυριολεκτικά, έφτασε στο Καθολικό της Μονής, όπου θέλοντας και μη, παραβρέθηκε σωματικά στον εσπερινό. 

Και λέω σωματικά, διότι πνευματικά το μόνο που σκεφτόταν ήταν πότε θα ξεμπέρδευε, για να συνεχίσει τη δουλειά από την οποία τον έκοψε το καταραμένο σήμαντρο, έτσι έλεγε συνέχεια μέσα του.

Επιτέλους, τελείωσε ο εσπερινός, ο κόσμος όμως δεν έφευγε, καθώς περίμεναν να θέσουν σε προσκύνημα τα Ιερά Λείψανα Αγίων, που φυλάσσονται στη Μονή. 

Μέσα στο τσούρμο πήγε και αυτός. 

Καθώς έλεγε είχε πάρει το κολάϊ, αφού και στις άλλες Μονές που είχε πάει δεν έκανε άλλη δουλειά από το να ασπάζεται νεκρά κόκαλα, που ούτε παλμό είχαν, ούτε θερμότητα, ούτε ανάβλυζαν μύρο, παρά τα όσα έλεγαν οι αγιορείτες πατέρες. 

Προσκύνησε λοιπόν και ετοιμαζόταν να φύγει, παρόλο που ο υπόλοιπος κόσμος παρέμενε εντός του Καθολικού, όταν ο Παππούλης που βρισκόταν εκεί είπε με σπαστή φωνή, όσο μπορούσε δυνατή: 

«Παιδιά μου σας παρακαλώ, σας παρακαλώ στο Όνομα του γλυκού μας Ιησού, πείτε μου ποιος από σας δεν μύρισε από τα Ιερά Λείψανα τη Θεία ευωδιά που βγάζουνε»;

Εκείνος σταματάει ξαφνιασμένος στην είσοδο, αυτό δεν το είχε ξανακούσει σε κανένα Μοναστήρι. 

Αμέσως, πηγαίνει μπροστά στον παπά και με ύφος προκλητικό του λέει:

 «Εγώ». 

Τότε ξεπετάχτηκαν και καμιά δεκαριά ακόμη. 

Ο σεβάσμιος ιερέας πηγαίνει μπροστά στα Ιερά Λείψανα και με γλυκιά φωνή αρχίζει να ψέλνει το τροπάριο του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτη. 

Το πρόσωπό του, κίτρινο από τις χημειοθεραπείες, άρχισε να λάμπει τόσο πολύ, που στο τέλος δεν μπορούσες να το κοιτάξεις.

Ο γνωστός αυτός φοβήθηκε από αυτό που είδε και τότε συνειδητοποίησε ότι την ίδια στιγμή, τα Ιερά Λείψανα άρχιζαν να ευωδιάζουν τόσο έντονα και γλυκά, που δε χόρταινες να εισπνέεις. 

Σε λίγο, το πρόσωπο του ιερέα σταμάτησε να φωτίζει, όμως η Θεία ευωδιά από τα οστά ήταν τόσο έντονη, που ξεχύθηκε έξω από το Καθολικό, απλώθηκε σε όλη τη Μονή και ακολουθούσε τους επισκέπτες ακόμη και στην Τράπεζα και στα δωμάτιά τους. 

Όσοι την είχαν αμφισβητήσει, έκλαιγαν σα μωρά παιδιά και έλεγαν ότι εξαιτίας των αμαρτημάτων τους δεν μπορούσαν να την μυρίσουν αρχικά...

Τη νύχτα κανείς δεν μπόρεσε να κοιμηθεί.

Την άλλη μέρα ξεκίνησαν για την Ιερά Μονή Ιβήρων.

Η μυρωδιά τους ακολουθούσε ως τα μισά του δρόμου…

πηγή:  pneumatoskoinwnia.blogspot.gr

 

|την ανάρτηση αυτή την είχαμε δημοσιεύσει 

τέτοιες μέρες το μακρινό 2018 

από την εκ των "συν αυτώ", Despina Giannakovitou. 

Θεωρήσαμε πως αξίζει, αν μη τι άλλο, μια αναδημοσίευση...

🌹 Ο Άγιος Απόστολος Σίλας και η σχέση του με τον Απόστολο Παύλο... |Στις 30 Ιουλίου τιμάται η μνήμη των Αγίων Αποστόλων Σίλα, Σιλουανού, Επαινετού, Κρήσκη και Ανδρονίκου εκ των Ο’. Αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη και ήταν συνεργάτες και συνοδοιπόροι του αποστόλου Παύλου...

 

Στις 30 Ιουλίου τιμάται η μνήμη 

των Αγίων Αποστόλων Σίλα, 

Σιλουανού, 

Επαινετού, 

Κρήσκη 

και Ανδρονίκου εκ των Ο’.

Αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη 

και ήταν συνεργάτες και συνοδοιπόροι 

του αποστόλου Παύλου. 

Ο απ. Σίλας αναφέρεται στα κεφάλαια 15-18 των Πράξεων Αποστόλων, ο απ. Σιλουανός στο Β΄ Κορινθίους 1:19, στον πρώτο στίχο των επιστολών Α΄ και Β΄ προς Θεσσαλονικείς (στους χαιρετισμούς που ο απ. Παύλος και οι συνεργάτες του απευθύνουν προς τους χριστιανούς της Θεσσαλονίκης) και στην Α΄ Πέτρου (5:12 στους χαιρετισμούς του τέλους, όπου ο άγιος Σιλουανός χαρακτηρίζεται «πιστός ἀδελφός» του απ. Πέτρου). 

Στην Β΄ Τιμοθέου ο απ. Κρήσκης (4:10, «Κρήσκης εἰς Γαλατίαν») και στην προς Ρωμαίους οι απόστολοι Επαινετός (16:5) και Ανδρόνικος (16:7).

Ο απ. Σίλας εμΦανίζεται για πρώτη φορά 

στο 15ο κεφάλαιο των Πράξεων. 

Σε αυτό περιγράφεται η Αποστολική Σύνοδος (Δεκέμβριος του 48 μ.Χ.) που ασχολήθηκε με το πολύ σημαντικό πρόβλημα της αναγκαιότητας ή όχι της διενέργειας περιτομής για τη σωτηρία. 

Η Σύνοδος, όπως ήταν αναμενόμενο, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κάτι τέτοιο δεν είναι αναγκαίο και απέστειλε στους πιστούς της Αντιόχειας επιστολή στην οποία είχαν καταγράψει την απόφαση της συνόδου για να τους ενημερώσει σχετικά.

Ο απ. Σίλας, μαζί με τον απ. Ιούδα, ως απεσταλμένοι της Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ, συνόδευσαν τους απ. Παύλο και Βαρνάβα στην Αντιόχεια για να μεταφέρουν, πέρα από την επιστολή, και την αγάπη και τη στήριξη των αποστόλων της Ιερουσαλήμ και των μελών της Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ στους αδελφούς της Αντιόχειας. 

Πράγματι, οι πιστοί της Αντιόχειας τους δέχθηκαν με μεγάλη χαρά και ανακούφιση.

Στους τελευταίους στίχους του 15ου κεφαλαίου έχουμε μία μεγάλη ανατροπή στα σχέδια του απ. Παύλου. 

Ο απ. Παύλος, μετά από διαφωνία με τον απ. Βαρνάβα σχετικά με την αξιοπιστία του κοινού συνεργάτη τους του απ. Ιωάννη-Μάρκου, στράφηκε προς τον απ. Σίλα και, εκτιμώντας τις ικανότητές του, τον επέλεξε για συνεργάτη και συνοδοιπόρο του στην σχεδιαζόμενη ιεραποστολική εξόρμηση. 

Έτσι, Παύλος και Σίλας, την άνοιξη του 49 μ.Χ. ξεκίνησαν το ταξίδι, που είναι γνωστό με τον προσδιορισμό δεύτερη αποστολική περιοδεία, και κατέληξε, μετά από διέλευση από τη Συρία και την Κιλικία, στην Μικρά Ασία (Δέρβη και Λύστρα) σε περιοχές στις οποίες είχε κηρύξει ο απ. Παύλος κατά την πρώτη περιοδεία του. 

Εκεί, συνάντησαν τον απ. Τιμόθεο, τον οποίο πήραν μαζί τους για να τους βοηθήσει στην ιεραποστολή προς τους Ιουδαίους.

Σύντομα, έφτασαν στην Τρωάδα, όπου ο απ. Παύλος είχε το γνωστό όραμα με τον Μακεδόνα που τον κάλεσε να περάσει στη Μακεδονία για να τους βοηθήσει (Πράξεων 16:9), και δίχως δισταγμό πέρασαν στην Σαμοθράκη και από εκεί στην Νέα Πόλη, την Καβάλα, και εν συνεχείᾳ στους Φιλίππους.

Στην πόλη αυτή 

μπαίνουν οι βάσεις του χριστιανισμού στην Ευρώπη 

και βαπτίζεται η αγία Λυδία 

(Πράξεων 16:14-15).

Ένα άλλο θαύμα που έκαναν οι απόστολοι απελευθερώνοντας την παιδίσκη που κατεχόταν από πνεύμα πύθωνος (Πράξεων 16:16-21) εξαγρίωσε αυτούς που την εκμεταλλεύονταν οικονομικά, οι οποίοι οδήγησαν τους δύο αποστόλους στους στρατηγούς της πόλεως από εκεί στη φυλακή.

Ο απ. Σίλας, μαζί με τον απ. Παύλο, ρίχτηκαν στὴν «ἐσωτέρα φυλακή» (Πράξεων 16:24), δηλαδή στο πιο βαθύ κελλί και δέθηκαν στο όργανο καθηλώσεως και βασανισμού που καλείται «ξύλο» για να μην δραπετεύσουν (Πράξεων 16:24).

Με πνευματική χαρά οι δύο απόστολοι στράφηκαν στον Θεό προσευχόμενοι με πίστη. 

Γύρω στα μεσάνυκτα, σεισμός μεγάλος, αναστάτωσε τους πάντες και τα πάντα στη φυλακή και ο δεσμοφύλακας έντρομος, νομίζοντας ότι οι κρατούμενοι διέφυγαν, έκαναν κίνηση αυτοκτονίας για να αποφύγει τις συνέπειες από την απόδρασή τους. 

Με μεγάλη φωνή ο απ. Παύλος τον ενημέρωσε ότι όλοι ήταν εκεί και τότε εκείνος, εντυπωσιασμένος από την στάση των δύο καταδίκων, έπεσε στα πόδια τους και, αψηφώντας πλέον κάθε κίνδυνο, ζήτησε να του υποδείξουν το δρόμο που θα τον οδηγήσει στη σωτηρία.

Πράγματι, αυτός που πριν λίγο ήταν έτοιμος να αυτοκτονήσει παρέλαβε τους δύο αποστόλους και τους οδήγησε σε μέρος όπου υπήρχε νερό όπου βαπτίστηκε. 

Την επομένη οι στρατηγοί των Φιλίππων τους απελευθέρωσαν και τους ζήτησαν να εγκαταλείψουν την πόλη τους.

Οι δύο απόστολοι κατέφυγαν στη Θεσσαλονίκη, όπου, κατά τη συνήθεια του απ. Παύλου, πρώτα επισκέφθηκαν τη συναγωγή και κήρυξαν εκεί το λόγο του Θεού για τρία συνεχόμενα Σάββατα παρουσιάζοντας τους αποδείξεις από τις γραφές που δείχνουν ότι ο Χριστός ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας.

Πολλοί ήταν αυτοί που πίστεψαν και δέθηκαν πνευματικά με τους δύο αποστόλους. 

Κάποιοι Ιουδαίοι, όμως, νομίζοντας ότι απειλείται η πατρική τους πίστη τούς κατήγγειλαν στις αρχές ότι δημιουργούσαν προβλήματα. 

Γι’ αυτό τα μέλη της Εκκλησίας της Θεσσαλονίκης βοήθησαν τους αποστόλους Παύλο και Σίλα να καταφύγουν για περισσότερη ασφάλεια στη Βέροια. 

Οι εκεί ευρισκόμενοι Ιουδαίοι δέχθηκαν το λόγο του Θεού και περιέβαλαν με αγάπη τους δύο αποστόλους.

Στο σημείο αυτό άλλαξαν και πάλι τα σχέδια των αποστόλων: 

έμαθαν ότι οι Ιουδαίοι της Θεσσαλονίκης δεν εγκατέλειψαν τα σχέδιά τους για να συλλάβουν τον απ. Παύλο και γι᾿ αυτό τον φυγάδευσαν με πλοίο στην Αθήνα. 

Οι δύο συνεργάτες του, ο απ. Σίλας και ο απ. Τιμόθεος παρέμειναν στην πόλη μέχρι να στερεώσουν τους πιστούς της Βέροιας με την προοπτική να συναντήσουν τον απ. Παύλο στην Αθήνα.

Στο 18ο κεφ. των Πράξεων βρίσκουμε και πάλι την ομάδα των απ. Παύλου, Σίλα και Τιμοθέου ενωμένη. 

Είναι στην φιλόξενη, πολλά υποσχόμενη, μα και με πολλά προβλήματα Κόρινθο, όπου με πολύ κόπο και κινδύνους θα θεμελιώσουν την τοπική Εκκλησία.

Από το σημείο αυτό και έπειτα δεν ξανασυναντάμε τον απ. Σίλα. 

Δεν γνωρίζουμε από τις βιβλικές πηγές ποιά είναι η κατοπινή του πορεία. 

Από τις αναφορές των Β΄ Κορ. 1:19, Α΄ και Β΄ Θεσσαλονικείς μάλλον πρέπει να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι, αν και στην παράδοση της Εκκλησίας εορτάζονται ως διαφορετικές μορφές, οι απόστολοι Σίλας και Σιλουανός πιθανότατα ήταν το ίδιο πρόσωπο, καθώς ο Σιλουανός και ο Τιμόθεος παρουσιάζονται ως οι συνεργάτες του απ. Παύλου στην Θεσσαλονίκη και στην Κόρινθο, αν και από τις Πράξεις γνωρίζουμε ότι μαζί τους ήταν ο απ. Σίλας.

Εξάλλου, το όνομα Σίλας (που χρησιμοποιείται μόνο στο βιβλίο Πράξεις) αποτελεί συντομευμένο τύπο του ονόματος Σιλουανός (που χρησιμοποιείται μόνο στις επιστολές). 

Το Σιλουανός προέρχεται από το λατινικό Silvanus που σημαίνει αυτός που προέρχεται από το δάσος, το παιδί του δάσους (δάσος=silva).30_july_silas_apostle

Η παρουσία του απ. Σίλα δίπλα στον απ. Παύλο αποτελεί μία ιδιαίτερη περίπτωση στενής και αποδοτικής συνεργασίας. 

Οι δύο απόστολοι, παρότι δεν φαίνεται να τους συνδέει παλαιός δεσμός, ξεκινούν την κοινή τους πορεία μετά από μία ένταση ανάμεσα στους παλαιούς συνεργάτες Παύλο και Βαρνάβα. 

Κάθε ανάλογη αλλαγή είναι αναμφίβολα δύσκολη, αλλά η καλή συνεργασία και η πίστη στον κοινό σκοπό βοηθά στην υπέρβαση των προβλημάτων που προκύπτουν. 

Στη συγκεκριμένη περίπτωση φαίνεται ότι ο απ. Παύλος, με περίπου δεκαπενταετή ιεραποστολική εμπειρία τότε, εξετίμησε την ποιότητα του απ. Σίλα, ο οποίος έχαιρε της εμπιστοσύνης και των αποστόλων της Ιερουσαλήμ, και τον έκανε συνεργάτη του.

Για να αποσταλεί στην Αντιόχεια και να αναλάβει εκ παραλλήλου με τον απ. Παύλο και τον απ. Βαρνάβα, όπως και τον απ. Ιούδα, την παρουσίαση της αποφάσεως της Αποστολικής Συνόδου, θα πρέπει να είχε άνεση στο λόγο, ευστροφία, γερή θεολογική κατάρτιση και πίστη στο σκοπό του ευαγγελισμού, όχι μόνο των Ιουδαίων, αλλά και των εθνών. 

Αυτά τα χαρακτηριστικά προκάλεσαν και το ενδιαφέρον του απ. Παύλου και οδήγησαν στην επί σειρά ετών συμπόρευση των δύο αποστόλων.

Το ιεραποστολικό έργο, με τις συνθήκες μάλιστα που γινόταν εκείνη την εποχή απαιτούσε όλα τα χαρακτηριστικά που περιγράψαμε και πολλά άλλα ακόμη: 

αντοχή στις μετακινήσεις, δυνατότητα να αντιμετωπίζεις γρήγορα και με επιτυχία τα προκύπτοντα προβλήματα, υπομονή και επιμονή, εμπιστοσύνη στους συνεργάτες-συνοδοιπόρους, όπως και οικονομική ανεξαρτησία, καθώς οι περιπλανήσεις τους άφηναν μικρά περιθώρια να εργαστούν.

Οι απόστολοι που σήμερα τιμούμε έθεσαν τις βάσεις για την ανάπτυξη σε τοπικό πλέον επίπεδο των εκκλησιαστικών κοινοτήτων. 

Όντας μαθητές του απ. Παύλου με δική του πρωτοβουλία εγκαταστάθηκαν ως μόνιμοι ποιμένες σε διάφορες τοπικές εκκλησίες για να τις ποιμάνουν ως κεφαλές τους, ως επίσκοποι.

Με την παρουσία αυτών των αγίων μορφών, καθώς η Εκκλησία περνά σε φάση ενηλικιώσεως και η γενιά των Δώδεκα Αποστόλων σβήνει, οι μαθητές τους εγκαθίστανται στις έδρες των τοπικών εκκλησιών συνεχίζοντας το έργο τους, όχι πλέον ως περιοδεύοντες κήρυκες, αλλά ως μόνιμοι ποιμένες...

πηγή

    |αντί ΥΓ:

  Και σκέψου, μετά από όλα όσα διάβασες...

Πως αυτός ο άνθρωπος που γιορτάζουμε σήμερα, 

έγινε Απόστολος του Χριστού μας...

Έζησε στα χρόνια Του. 

Πιθανότατα να Τον έχει δει, 

να Τον έχει γνωρίσει, 

να έχει μιλήσει μαζί Του.

- Θυμήσου πως μιλάμε για τους χρόνους προ του 50 μ.Χριστόν...-

Και συνεργάστηκε όχι με τον οποιονδήποτε,

αλλά με τον Απόστολο των Εθνών, 

τον Απόστολο Παύλο.

Και όχι μόνο...

Γιατί, επιλέχτηκε από τον ίδιο τον Απόστολο Παύλο.

Και έζησε χρόνια μαζί του.

Περπάτησε μαζί του σε ολόκληρη την δεύτερη περιοδεία του. 

Έκανε ατελείωτες συζητήσεις μαζί του.

Πείνασε μαζί του.

Έφαγε μαζί του.

Κοιμήθηκε δίπλα του.

Ξύπνησε δίπλα του.

Χάρηκε μαζί του.

Έκλαψε μαζί του.

Κήρυξε μαζί του.

Έκανε θαύματα μαζί του.

Κακοπάθησε μαζί του.  

Αλυσοδέθηκε μαζί του. 

Έφαγε ξύλο μαζί του.

Φυλακίστηκε μαζί του.

Έζησε σεισμό μαζί του.

Καταδικάστηκε σε θάνατο μαζί του.

Φυγαδεύτηκε μαζί του...

Και αναλογιζόμενος όλ'αυτά τα υπέροχα...

   Φαντάσου να σου έχει δοθεί -αναξίως πάντα -

 η τεράστια τιμή ως ανεκτίμητος θησαυρός, 

ένα απειροελάχιστο τεμάχιο Ιερού Λειψάνου 

αυτού του Αγίου Αποστόλου Σίλα...

  Ο Θεός μόνο γνωρίζει γιατί...

Την ευλογία του να έχουμε! 

Και των υπόλοιπων Αποστόλων, 

Σιλουανού, 

Επαινετού, 

Κρήσκη 

και Ανδρονίκου 

που γιορτάζουμε και πανηγυρίζουμε σήμερα...

  

 

✔ Επειδή πολλά έχετε δει και ακούσει από εμάς για τα Ιερά και Άγια Λείψανα... Κι επειδή θα δείτε και θ΄ακούσετε ακόμα περισσότερα...

   

   |Ας ακούσουμε τον π. Γεννάδιο Μανώλη, ο οποίος είναι από τους πλέον αρμόδιους που θα μπορούσαν να μας μιλήσουν, αφού είναι ένας από εκείνους τους Μοναχούς που βγάζουν προς Προσκύνηση τα άγια Λείψανα για τους Προσκυνητές στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου.

    Έτσι, για να πάρουμε χαμπάρι λίγο τι συμβαίνει με τα Άγια Λείψανα (αλλά και τα προσωπικά αντικείμενα των Αγίων) και να βάλουμε την τιμή και την προσκύνησή τους στη σωστή βάση.

   Ιδιαίτερα ενδιαΦέρουσα και κατατοπιστική ομιλία με πολύ ζωντανά περιστατικά...

     (Ευχαριστίες και στον παπα Γιώργη που τον κάλεσε τότε...)

✨ - Πάτερ μου, του λέει ο γιατρός, εκείνο το κόκκαλο το έχεις; |Το χέρι του Αγίου Παντελεήμονα...

Η Πρεσβυτέρα είχε όγκο στο στήθος και εγχειρί­στηκε.

Μόλις έβγαλαν τον όγκο, δίνουν ένα κομμάτι στον πατέρα Ευάγγελο να το πάει για βιοψία και να φέρει αμέσως τ' αποτελέσματα.

Μετά την απάντηση της εξετάσεως, οι γιατροί δεν δίνουν ούτε έξι μήνες ζωής στην άρρωστη.

Η κόρη του παπα-Βαγγέλη λι­ποθυμά μόλις το ακούει, ο ίδιος τα χάνει.

Άκου, λέει, γιατροί να το πουν έτσι ξαφνικά στο παιδί!

Στα χέρια του όμως σφίγγει το χέρι του Αγίου Παντελεήμονα, που έχει φέρει μαζί του, καί προσεύχεται.

Βγάζουν την Πρεσβυτέρα από το χειρουργείο.

Με λαχτάρα ο πατήρ Ευάγγελος ακουμπά πάνω στις γά­ζες που σκεπάζουν το εγχειρισμένο στήθος της Πρε­σβυτέρας, το χέρι του Αγίου και γονατιστός προσεύ­χεται.

Εκείνη την ώρα μπαίνει ο χειρουργός με τη μάσκα ακόμη.

Βλέπει τη σκηνή καί βάζει τις φωνές.

- Τί είναι αυτό το κόκκαλο παπά μου;

Πάρτο από δω και τράβα σπίτι σου.

Ζαλισμένος ο καημένος, μα­ζεύει γρήγορα τ' Άγια Λείψανα και προσπαθεί να βρει την πόρτα.

Μέσ' τη ζάλη του, όμως, ακούει τη Νοσο­κόμα να φωνάζει το γιατρό στο τηλέφωνο, που τον ζη­τά επειγόντως η γυναίκα του.

Το απόγευμα σταματά μια κούρσα έξω από το σπί­τι του Ιερέα και με έκπληξη ο παπα-Βαγγέλης βλέπει να βγαίνει ο γιατρός.

Πω! πω! σκέφτεται, ο γιατρός και στο σπίτι μου ακόμα με κυνηγάει!

Με φρίκη, όμως, βλέπει να κατεβαίνει από τ' αυτοκίνητο και ένας νέος παραμορφωμένος.

Το στόμα του είχε πάει στ' αυ­τί του.

Αποσβολώθηκε ο παπάς. - Πάτερ μου, του λέει ο γιατρός, εκείνο το κόκκαλο το έχεις;

Με συγχωρείς, παραφέρθηκα, την ώρα που σ' έδιωχνα μου τηλεφώνησε η γυναίκα μου, ότι το παιδί μας, που έδινε εκείνη την ώρα εξετάσεις, έπα­θε ξαφνικά αυτήν την πάρεση που βλέπεις.

Κατάλαβα ότι εγώ έφταιξα καί γι' αυτό σε παρακαλώ πολύ διά­βασε μας μια ευχή.

Τη διεύθυνση σου στο χωριό την πήρα από την Πρεσβυτέρα.

- Ευχαρίστως παιδιά μου, ελάτε στο Εκκλησάκι.

Κράτα αγόρι μου, το χέρι του Αγίου καί γονάτισε.

Απλώνω στο κεφάλι του νέου το πετραχήλι καί αρχίζω να διαβάζω την ευχή.

Καθώς διαβάζω, ακούω θόρυβο κρακ, κρακ.

Σκέφτομαι, τί συμβαίνει άραγε;

Τελείωσα και, όταν σηκώθηκε το παιδί, τί να δούμε;

Το στόμα του παιδιού είχε επανέλθει στην θέση του!

Πατέρας καί γιος ρίχνονται πάνω μου.

- Παπούλη, πώς να σ' ευχαριστήσουμε;

- Όχι εμένα, παιδιά μου, το Θεό και τον Άγιο.

Από τότε για πάρα πολύ καιρό ερχόταν τακτικά να προσκυνήσουν καί να φέρουν καί το λάδι για το καντήλι του Αγίου.

Όσο για την Πρεσβυτέρα, είναι τώρα περισσότερα από είκοσι χρόνια που είναι τελείως καλά χωρίς να κάνει απολύτως καμμία θεραπεία.

Μεγάλωσε τα παι­διά της και ζει στο χωριό προσέχοντας το Εκκλησάκι με τα τόσα Άγια Λείψανα, μια που δεν υπάρχει πια ο πατήρ Ευάγγελος.

Ο γιατρός πολλές φορές έλεγε στον παπα-Βαγγέλη:
''Εμείς, παπά μου πρέπει να τα κά­ψουμε τα βιβλία μας''.....

(Από το βιβλίο: ''Σταχυολογήματα από την θαυμαστή ζωή του π.Ευαγγέλου Χαλκίδη, Εφημέριου Αγ.Βασιλείου Λαγκαδά, Εκδόσεις ''Ορθόδοξος Κυψέλη'' Θεσσαλονίκης).

(εμείς από Βάσω Κ.)

☆ Το άφθαρτο χέρι της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής |Την γιορτάζουμε αύριο 22 Ιουλίου (κάποιο γνωστό μας ζευγάρι ιδιαιτέρως! Για 25η Φορά...)

 |ένας "δικός μας" παΠπούλης που την αγαπάει και την τιμάει ιδιαιτέρως, μας είπε:

"Πρώτη στο Σταυρό,

πρώτη στον τάφο,

πρώτη στην Ανάσταση...

Ο Χριστός πρωτοεμφανίστηκε σε άνθρωπο

και διάλεξε την Αγία...

Να μας σκεπάζει η πρωτιά της..."

Στην Ιερά Μονή της Σιμωνόπετρας φυλάσσεται και το λείψανο του αριστερού χεριού της Αγίας Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής.

Απόγευμα στο αρχονταρίκι της μονής Σιμωνόπετρας, ο αρχοντάρης διηγείται περί του αγίου λειψάνου σε ομάδα προσκυνητών.

- Το χέρι είναι άφθαρτο, με όλο του το δέρμα και τους τένοντες. 

Διατηρείται σε φυσική θερμοκρασία ζωντανού σώματος και ευωδιάζει. 

Μάλιστα εξαιτίας των θαυμάτων της, η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή θεωρείται και δεύτερος κτήτορας της Σιμωνόπετρας.

- Λένε, πάτερ, πως όσοι το ασπάζονται διαπιστώνουν ότι είναι θερμό.
- Ναι, είναι αλήθεια. Όσοι το ασπάζονται με ευλάβεια και πίστη διαπιστώνουν τη φυσική θερμότητα ζωντανού σώματος.

Χαμογελούμε λίγο αμήχανοι. 

«Και τι γίνεται, πάτερ, αν το ασπαστείς και δεν είναι θερμό», ρωτά κάποιος.
- Να σας πω... Κάποιος προσκυνητής το ασπάστηκε, αλλά δεν το ένοιωσε θερμό, ενώ όλοι οι φίλοι του το ένοιωθαν θερμό. Τότε αυτός έπεσε σε κατάθλιψη, ήταν σκεφτικός όλη την ώρα, και τελικά μάς το αποκάλυψε και ζήτησε τη βοήθειά μας. 

Ο γέροντας τού συνέστησε να εξομολογηθεί, να προσευχηθεί στην Αγία Μαρία τη Μαγδαληνή, και να ξαναπροσκυνήσει το ιερό της λείψανο την άλλη μέρα. 

Πράγμα που έγινε. 

Την άλλη μέρα, ο προσκυνητής, αφού εξομολογήθηκε, ασπάστηκε το χέρι της και ένοιωσε μεγάλη θερμότητα και ευωδία να εξέρχεται του λειψάνου. 

Ευχαριστούσε δε μετά δακρύων. 

Μετά δακρύων!

- Ποιά λέτε να ήταν η αιτία, πάτερ;
- Τι να σας πω! 

Η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή απωθείται από τις σαρκικές αμαρτίες. 

Σαρκικοί άνθρωποι με πορνείες, μοιχείες και τα τέτοια, αναδίδουν πνευματική δυσωδία που η Αγία την αποστρέφεται. 

Ίσως ήθελε να δείξει τη δυσαρέσκειά της και την αποστροφή της.

«Πω, πω, πάτερ, να σ’ αποστρέφεται ακόμα και το λείψανο για τις σαρκικές σου αμαρτίες!» λέει κάποιος.

- Αύριο που θα προσκυνήσετε μετά τη θεία λειτουργία, παρατηρήστε μία μικρή πληγή στην πάνω πλευρά του χεριού. Σα να λείπει ένα μικρό κομμάτι. Οι ρώσοι μοναχοί στις αρχές του εικοστού αιώνα, που είχε πολλούς τότε το Άγιον Όρος, το είχαν σε μεγάλη ευλάβεια. Κάποιοι από αυτούς, όπως το ασπάζονταν, το δάγκαναν κρυφά και έκοβαν ένα μικρό κομματάκι, μια ακίδα, για ευλογία. Το έκρυβαν στο στόμα τους. Μέχρι να τους πάρουν είδηση οι μοναχοί τότε της μονής, είχε γίνει μια μικρή πληγή.

Την άλλη μέρα το πρωί τα ιερά λείψανα της μονής εκτίθενται προς προσκύνηση.
Ο φίλος μου που συνταξιδεύουμε είναι πρώτος. 

Το ασπάζεται και τινάζεται. 

Έρχομαι δεύτερος. 

Προσκυνώ. 

Ο φίλος μου με κοιτάζει με μεγάλα εκστατικά λαμπερά μάτια.
«Πω,πω,τι κάψιμο ήταν αυτό! 

Μ’ έκαψε τα χείλη! 

Τό’ νοιωσες; 

Καίει τα χείλη! 

Τό’ νοιωσες;» 

μού λέει με έξαψη...

     |Κράτα μας, Αγία μας! Κράτα μας...

πηγή

|εμείς από εδώ