✔ "Δεν μας φοβίζουν τα σημεία και τα τέρατα... |Συνεχίζουμε, μεταθέτοντας την (όποια) ευθύνη από πάνω μας, να ζούμε αμετανόητοι ...

 

|από τον εκ των "συν αυτώ", Γιάννη Τσιτλακίδη

✔ Ξεκάθαρα πράγματα...

                    

                  |ΠΡΟΓΑΜΙΑΙΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ...|

Πολλοί είναι εκείνοι που διερωτώνται αν είναι αμαρτία η ολοκλήρωση της σχέσεως πριν από τον γάμο. 

Η απάντηση, σύμφωνα με τη διδαχή του Χριστού, η οποία δεν αλλάζει κατά τις εποχές, είναι οπωσδήποτε καταφατική. 

Εφ’ όσον δεν έχει τελεσθή το μυστήριο του γάμου, η ερωτική πράξη είναι αμαρτία, και – όσο και αν φαίνεται σκληρός ο λόγος – δεν διαφέρει σχεδόν από την πορνεία.

Όταν σήμερα ένας νέος ή μία νέα λέγη “έχω μία σχέση”, εννοεί ότι έχει μία σχέση η οποία έχει ολοκληρωθή. 

Το χειρότερο λοιπόν είναι ότι στις μέρες μας υπάρχει τέτοια άμβλυνση των συνειδήσεων, ώστε οι προγαμιαίες σχέσεις να θεωρούνται σαν μία κατάσταση φυσιολογική και εμπειρία απαραίτητη προ του γάμου. 

Έτσι εκτός από την αρχική αμαρτία της “συζυγικής” πράξεως (που δεν είναι βέβαια καθόλου συζυγική, διότι δεν υφίσταται ακόμη συζυγία),

συνυπάρχει δυστυχώς η πεποίθηση ότι αυτό δεν είναι αμαρτία. 

Αυτή η άποψη καταργεί τη μετάνοια και εμπεδώνει την αμαρτία με όλες τις λυπηρές συνέπειές της.

Οι σημερινοί άνθρωποι δυναμιτίζουν τα θεμέλια της οικογενειακής εστίας τους πριν ακόμη την οικοδομήσουν,

διότι αρχίζουν με την αμαρτία και όχι με την ευλογία του Θεού.

Ο Χριστός περιμένει πάντοτε τη μετάνοιά μας. 

Αν όμως εμείς δεν συναισθανώμαστε την αμαρτία μας,

ο Χριστός επαναλαμβάνει και σ’ εμάς τον λόγο που είπε στους Φαρισαίους, μετά το θαύμα της θεραπείας του εκ γενετής τυφλού:

Εάν ήσασταν τυφλοί, δεν θα είχατε αμαρτία.

Τώρα όμως λέτε ότι ‘βλέπουμε’.

Η αμαρτία σας λοιπόν παραμένει ,

διότι δεν υπάρχει μετάνοια.

Μερικοί προβάλλουν το επιχείρημα ότι εφ’ όσον υπάρχη αγάπη σε μία σχέση, δεν είναι δυνατόν να υπάρχη αμαρτία.

Ξεχνούν ότι αυτή η “αγάπη” έχει ως ρίζα την αγάπη του εαυτού μας

και επιδιώκει μόνο την ηδονή·

και αν λείψουν οι αιτίες αυτές, αμέσως εξαφανίζεται η σχέση “αγάπης”. 

Η πραγματική αγάπη ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, και ουδέποτε εκπίπτει....

Είναι πολύ δύσκολο να πεισθή ο άνθρωπος που πιστεύει μόνο σε ό,τι αισθάνεται,

 για το πόσο μεγάλη ζημιά φέρνει στην ψυχή η αμαρτία. 

Μόνον όταν οι συνέπειές της φανερωθούν με διάφορους τρόπους, υπάρχει η περίπτωση να έλθη σε συναίσθηση. 

Ο ιερός Χρυσόστομος εξηγεί γιατί εκείνοι που πριν από τον γάμο τους έσπειραν αμαρτίες, μέσα στον γάμο θερίζουν αγκάθια:

Πολλοί σήμερα έχουν πόλεμο στα σπίτια τους. 

Άλλος πολεμείται από την γυναίκα του,

άλλος πιέζεται από το παιδί του, 

άλλος από τον αδελφό του…

Και όλοι τους λυπούνται 

και δυσανασχετούν 

και μάχονται·

πολεμούν και πολεμούνται. 

Κανείς όμως δεν ζητά λόγο από τον εαυτό του, 

να σκεφθή ότι,

αν δεν έσπερνε αμαρτίες 

δεν θα φύτρωναν στο σπίτι του αγκάθια και τριβόλια. 

 Αν δεν έκρυβε σπίθες αμαρτιών, 

δεν θα έπιανε φωτιά το σπίτι του. 

Βέβαια, για το ότι οι συμφορές 

που μας έρχονται είναι καρποί των αμαρτιών μας…

είναι μάρτυς η Αγία Γραφή… 

Σε πολεμά η γυναίκα σου,

σε υποδέχεται σαν θηρίο όταν μπαίνης στο σπίτι σου, 

ακονίζει την γλώσσα της σαν μαχαίρι;

Είναι βέβαια λυπηρό το πράγμα, 

διότι η βοηθός σου (δηλαδή η γυναίκα)

 έγινε αντίπαλος.

Ερεύνησε όμως τον εαυτό σου, 

μήπως κατά τη νεανική σου ηλικία 

έφθειρες κάποια γυναίκα,

και το τραύμα που προξένησες σε γυναίκα 

θεραπεύεται τώρα από γυναίκα…

Και αν ακόμη δεν το γνωρίζη αυτό 

εκείνη που σε χειρουργεί, 

όμως το γνωρίζει ο ιατρός Θεός.

Θα έλεγε κανείς ότι και στην περίπτωση αυτή 

λειτουργούν οι πνευματικοί νόμοι,

οι οποίοι δεν αδρανούν 

επειδή εμείς θέλουμε να τους αγνοήσουμε. 

Βρίσκουμε λοιπόν μπροστά μας 

τις συνέπειες παλαιών αμαρτιών μας, 

και καταβάλλουμε το τίμημα της οδύνης 

για την πρόσκαιρη ηδονή της αμαρτίας μας...

(Από το βιβλίο: Ιερομονάχου Γρηγορίου, Το μυστήριον του Γάμου. Ιερόν Κουτλουμουσιανόν Κελλίον Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Άγιον Όρος 2018, σελ. 17.)

 

 |εμείς από την κ.Πολυξένη Ρέρρα

✔ Στον παράδεισο, δεν πας με το δίκιο σου ...

 

"Εσκληρύνθη η καρδία των πολλών". 

Φτάσαμε στο σημείο, ακόμη κι όταν πέφτει ο "εχθρός", 

να του δίνουμε μια να πάει παρακάτω. 

Βγάζουμε καταδικαστικές αποφάσεις, 

τη στιγμή που ο Θεός ακόμη μας καταδέχεται, 

και βγάζει τον ήλιο του κάθε μέρα για όλους μας! 

Στον παράδεισο, δεν πας με το δίκιο σου. 

Ακόμη, όμως, κι αν θεωρείς ότι εσύ είσαι ο σωστός ή και μάρτυρας, 

κανένας μάρτυρας δεν πήγαινε στο μαρτύριο καταρώμενος 

ή χαιρόμενος με την τιμωρία των αντιπάλων.

 Θεωρούμε έλεος το να ταΐσουμε το φτωχό παιδάκι, 

να βοηθήσουμε τη χήρα ή τον άρρωστο. 

Αυτό δεν είναι έλεος. 

Είναι το αυτονόητο! 

Έλεος είναι αυτό που θα δώσεις σε αυτόν, 

που (κατά τη γνώμη σου) δεν το αξίζει!

~ της Κατερίνας Γιαλαμά, εκ των "συν αυτώ"

 [πρωτοδημοσιεύσαμε τέτοιες μέρες το 2021]

☆ "Για όποιον βλέπουμε καλά ότι αμαρτάνει και δεν μετανοεί, χωρίς να πάθει τίποτα ως τον θάνατό του, να πιστεύεις ότι η κρίση του Θεού γι' αυτόν θα είναι ανελέητος...." |Άγιος Μάρκος ο Ασκητής|

 [η απάντηση στο σύνηθες και εύλογο ερώτημα:

  "Γιατί σε όσους δεν πιστεύουν στον Χριστό,

    δεν πάνε στην Εκκλησία,  

    δεν εγκρατεύονται,

    δεν εξομολογούνται,

    δεν κοινωνούν...

    όλα (δείχνουν να) πηγαίνουν ρολόι;

    Περνούν τέλεια!

    Τα έχουν όλα.

    Λεφτά, απολαύσεις, επιτυχίες στο άλλο φύλο.

    Η ζωή τους ένα ατελείωτο party.

    Δεν τους λείπει τίποτα.

    Κανείς δεν τους ενοχλεί.

    Ούτε ο διάβολος...

    Ενώ εμείς;

    Γκρίνια και εμπόδια παντού.

    Ιδιαιτέρως όταν αποφασίζεις να πας για εξομολόγηση, να κάνεις προσευχή, να διαβάσεις το Ψαλτήρι... 

     Να πας στην Εκκλησία να κοινωνήσεις;

    Εκεί να δεις πόλεμο...

    Γιατί άραγε να συμβαίνει όλο αυτό;"

    |δες παρακάτω την απάντηση:

"Για όποιον βλέπουμε καλά ότι αμαρτάνει 

και δεν μετανοεί, 

χωρίς να πάθει τίποτα ως τον θάνατό του, 

να πιστεύεις ότι η κρίση του Θεού γι' αυτόν 

θα είναι ανελέητος. 

Κανείς δεν είναι 

τόσο αγαθός και φιλεύσπλαχνος, 

όσο ο Κύριος, 

αλλά για τον αμετανόητο δεν υπάρχει άφεση".

 ~ Άγιος Μάρκος ο Ασκητής

       (Μας λύθηκε τώρα;)

[πρώτη δημοσίευση 1/7/2022]

- «Τούρκοι συμπατριώτες, σταματήστε πια τις φανφάρες και τις γιορτές για την Άλωση, αρκετή ßία έχουμε δώσει στην Ανατολή µε τις πράξεις µας...» «ΑΝ οργανωνόταν στην Αθήνα συνέδριο µε θέμα : ‘Θα πάρουμε πίσω την Πόλη’...

 

Με ένα εντυπωσιακά ειλικρινές άρθρο, που δημοσιεύθηκε στις 29/5/2009 στην έγκυρη εφημερίδα SABAH ,του Engin Ardiç, γνωστού συγγραφέα και δημοσιογράφου στην Τουρκία στηλιτεύεται ο Τουρκικός τρόπος εορτασμού της πτώσης της Κωνσταντινούπολης στις 29 Μαΐου...

[η φωτογραφία από τον χθεσινό "εορτασμό". Δες εδώ...]

Με το άρθρο αυτό στηλιτεύει τους ετήσιους πανηγυρισμούς των Τούρκων για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, κατά τους οποίους κάνουν αναπαράσταση της μάχης και της σφαγής με ένα ειδικό τάγμα στρατιωτών ντυμένων όπως τότε, το 1453 που λέγονται "Οι Κατακτητές." 

    Οι στρατιώτες και η μπάντα είναι τόσοι σε αριθμό όσα και τα χρόνια της κατοχής της Πόλης από τους Οθωμανούς. Χορεύουν, τραγουδούν και ανακαταλαμβάνουν τα τείχη και γκρεμίζουν τους Έλληνες εικονικά, υπό την παρουσία του Πρωθυπουργού και του Προέδρου. 

Την όλη κακόγουστη και ιδιαίτερα προκλητική φιέστα αναπαράγουν σε γιγαντοοθόνες και μεταφράζουν σε δέκα γλώσσες.

- «Τούρκοι συμπατριώτες, σταματήστε πια τις φανφάρες και τις γιορτές για την Άλωση, αρκετή ßία έχουμε δώσει στην Ανατολή µε τις πράξεις µας...»

«ΑΝ οργανωνόταν στην Αθήνα συνέδριο µε θέμα : ‘Θα πάρουμε πίσω την Πόλη’...

ΑΝ έφτιαχναν μακέτα µε τα τείχη της πόλης και τους στρατιώτες µε τις πανοπλίες τους να επιτίθενται στην Πόλη... 

(όπως εμείς στην Τουρκία κάνουμε κάθε χρόνο !)

ΑΝ ένας τύπος ντυμένος όπως ο περίφημος Έλληνας νικηφόρος και σχεδόν μυθικός Διγενής Ακρίτας έπιανε τον δικό µας Ulubatlι Hasan και τον γκρέμιζε κάτω...

ΑΝ ξαφνικά έμπαινε στην πόλη κάποιος ντυμένος Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος πάνω σε ένα λευκό άλογο και δίπλα του άλλος ως Λουκάς Νοταράς, ως Γεώργιος Φραντζής κι έμπαιναν ως αντιπρόσωποι της πόλης... 

( όπως εμείς στην Τουρκία κάνουμε κάθε χρόνο !)

ΑΝ έφτιαχναν µια χάρτινη Αγία Σοφία που δεν είχε μιναρέδες αλλά Σταυρό....

ΑΝ έκαιγαν λιβάνι και έλεγαν ύμνους, θα µας άρεσε; 

Δεν θα µας άρεσε, θα ξεσηκώναμε τον κόσμο, μέχρι που θα καλούσαμε πίσω τον πρέσβη µας από την Ελλάδα.

Τότε, γιατί το κάνετε εσείς αυτό, κάθε χρόνο; 

Πέρασαν 556 χρόνια και γιορτάζετε (την Άλωση) σαν να ήταν χθες;

Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή, (µ΄ αυτές τις γιορτές πού κάνετε) διακηρύσσετε σε όλο τον κόσµο ότι: 

«αυτά τα μέρη δεν ήταν δικά µας, ήρθαµε εκ των υστέρων και τα

πήραμε µε τη ßία». 

Για ποιο λόγο άραγε φέρνετε στη µνήµη µια υπόθεση 6 αιώνων; 

Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόβος ότι η Πόλη κάποια µέρα θα δοθεί πίσω ;

Μην φοβάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε µερικοί ηλίθιοι της Εργκενεκόν περί όρων του 1919. 

Μη φοβάστε, τα 9 εκατοµµύρια Ελλήνων δεν μπορούν να πάρουν την πόλη των 12 εκατοµµυρίων, και αν ακόμα την πάρουν δεν μπορούν να την κατοικήσουν. 

Κι οι δικοί µας που γιορτάζουν την Άλωση είναι µια χούφτα φανατικοί µόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα.

Ρε σεις, αν µας πούνε ότι λεηλατούσαμε την Πόλη τρεις µέρες και τρεις νύχτες συνεχώς τι θα απαντήσουμε ; 

Θα υπερασπιστούμε τον εαυτό µας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ή θα αφήσουμε το θέμα στους ιστορικούς ;

Αντί να περηφανευόμαστε µε τις πόλεις που κατακτήσαμε, ας περηφανευτούμε µε αυτές που ιδρύσαμε, αν υπάρχουν. 

Αλλά δεν υπάρχουν.

Όλη η Ανατολή είναι περιοχή µέ την βία κατακτημένη... 

Ακόμα και το όνομα της Ανατολίας δεν είναι αυτό που πιστεύουν (ana=µανα, dolu=γεµάτη) αλλά προέχεται από την ελληνική λέξη η Ανατολή.

Ακόμα και η ονομασία της Ισταµπούλ δεν είναι όπως µας λέει ο Ebliya Celebi «εκεί όπου υπερτερεί το Ισλάµ» τραßώντας τη λέξη από τα μαλλιά, αλλά προέρχεται από το «εις την Πόλιν».

Εντάξει λοιπόν, αποκτήσαµε µόνιµη εγκατάσταση, τέλος η νοµαδική ζωή και γι' αυτό ο λαός αγοράζει πέντε - πέντε τα διαµερίσµατα. 

Κανείς δεν μπορεί να µας κουνήσει, ηρεμήστε πια...

Οι χωριάτες µας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν την Κωνσταντινούπολη χωρίς όμως πολλές φανφάρες...».

* Ο Engin Ardiç, απεβίωσε στις 27 Μαΐου 2023, σε ηλικία 71 ετών, έπειτα από νοσηλεία αρκετών μηνών λόγω εγκεφαλικού επεισοδίου.

πηγή

|εμείς από εδώ...

✔ Η απουσία γνώσης του Θεού κάνει τον άνθρωπο ένα απολύτως ακόρεστο ον... Και όποιο πάθος κυριεύει έναν άνθρωπο, τον κυριεύει χωρίς πάτο. Δεν εκπληρώνεται ποτέ, όπως η άβυσσος του κάτω κόσμου. Όσα κι αν βάλεις εκεί μέσα, πάλι δεν είναι αρκετά...

 

📍 Δεν υπάρχει κορεσμός στα πάθη.

Δεν υπάρχει κορεσμός στην πορνεία, 

δεν υπάρχει κορεσμός στην κλοπή, 

δεν υπάρχει κορεσμός στην αγάπη της δόξας.

Επειδή η δύναμη της ψυχής είναι τόσο ισχυρή 

που το αντικείμενο των επιθυμιών μας πρέπει να είναι ο Θεός, 

και ο Θεός είναι άπειρος, 

επομένως οι επιθυμίες μας κατευθύνονται προς το άπειρο.

 

Και αν δεν γνωρίζουμε τον Θεό, 

δεν πιστεύουμε σε Αυτόν, 

δεν Τον αγαπάμε, 

δεν πηγαίνουμε σε Αυτόν, 

δεν αγωνιζόμαστε προς Αυτόν, 

τότε η δύναμη της επιθυμίας κατευθύνεται προς τα θνητά, 

απλά γήινα πράγματα.

Και τότε υπάρχουν πάντα πολύ λίγα από αυτά.

 

Οι άνθρωποι ρωτούν:

«Γιατί χρειάζεστε τόσα πολλά διαμερίσματα, 

γιατί χρειάζεστε τόση γη, 

γιατί χρειάζεστε τόσα πολλά αυτοκίνητα, 

γιατί χρειάζεστε τόσα πολλά ρούχα;»

Και λέει:

"Δεν ξέρω, αλλά θέλω περισσότερα"".

 

Η γνώση του Θεού μετριάζει τις γήινες επιθυμίες.

Και η απουσία γνώσης του Θεού κάνει τον άνθρωπο ένα απολύτως ακόρεστο ον.

Και όποιο πάθος κυριεύει έναν άνθρωπο, 

τον κυριεύει χωρίς πάτο.

Δεν εκπληρώνεται ποτέ, 

όπως η άβυσσος του κάτω κόσμου.

Όσα κι αν βάλεις εκεί μέσα, 

πάλι δεν είναι αρκετά...

 

~ πρωθιερέας Andrei Tkachev

|αναρτήθηκε από π.Γεώργιος-Προσκυνητής

👉 «Κράτα τόν νοῦ σου στόν Ἄδη καί μήν ἀπελπίζεσαι...» |Ο Λόγος, που "δόθηκε" στον Άγιο Σιλουανό, ανυπέρβλητος κατά την αξία του...

Ο άγιος Σιλουανός διδάχθηκε 

και δίδαξε: 

«Κράτα τον νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι» 

και ο π. Σωφρόνιος γράφει επ’ αυτού: 

«Στην αρχή του εικοστού αιώνος “εγένετο ρήμα Κυρίου” στον μακάριο Γέροντα Σιλουανό: 

“Κράτα τον νουν σου στον άδη και μην απελπίζεσαι”. 

Την ακριβή ημερομηνία του γεγονότος αυτού δεν την έμαθα ποτέ. 

Ίσως να συνέβη το έτος 1906. 

Ένα περίπου χρόνο πριν, το 1905, έγινε γνωστή στον κόσμο η Εξίσωση του Αϊνστάϊν: E=mc2. 

Η τελευταία αυτή έθεσε το θεμέλιο στη σύγχρονη επιστήμη και τεχνολογία. 

Αφενός μεν άνοιξε κολοσσιαίες πηγές ζωτικής ενέργειας, αφετέρου δε ήταν η αφετηρία για την προετοιμασία του “αποκαλυπτικού” πυρός που είναι έτοιμο να καταβροχθίσει κάθε ίχνος ζωής επάνω στη Γη (βλ. Β’ Πέτρ. γ’ 7, Β’ Θεσσ. α’ 8, Εβρ. ι’ 27, Λουκ. κα’ 35). 

Ο λόγος όμως που δόθηκε στον Σιλουανό, ανυπέρβλητος κατά την αξία του, αποτελεί για πολλούς πιστούς καθοδηγητικό αστέρα προς την ασάλευτη Βασιλεία (βλ. Εβρ. ιβ’ 28). 

Ως προς το πνεύμα, το περιεχόμενο του λόγου αυτού μοιάζει προς τη διδασκαλία των αρχαίων Πατέρων της Αιγύπτου: 

Αντωνίου, Μακαρίου, Σισώη, Ποιμένος, των μεγάλων, και πολλών άλλων λιγότερο γνωστών, αλλά ίσως όχι λιγότερο μεγάλων ως προς τα έργα τους.

Ο λόγος του Χριστού “και μην απελπίζεσαι” δόθηκε δια του Αγίου Σιλουανού στην εποχή μας, που χαρακτηρίζεται από γενική απόγνωση, εξαιρετικά βαρειά.

 Οι άνθρωποι του αιώνα μας συχνά, παρά τη θέληση τους, γίνονται ηθικοί συνεργοί σε ατέλειωτες τοπικές ή και παγκόσμιες ακόμη αδελφοκτονίες. 

Ως τέτοιοι, αμετανόητοι ηθικοί συνεργοί, στερούνται, κατά φυσικόν τρόπο, την χάρη του Αγίου Πνεύματος και δεν μπορούν πλέον να πιστέψουν στην αθανασία τους δια της αναστάσεως. 

Αληθινά, και ούτε την επιθυμούν. 

Ακριβώς σε αυτή την αυτοκαταδίκη σε πλήρη μετά θάνατον εκμηδένιση έγκειται η πνευματική ουσία της απογνώσεως.

Όταν ο Σιλουανός έλαβε τον λόγο από τον Κύριο, τον εφάρμοσε ολοκληρωτικά στη ζωή του. 

Να πώς γράφει ο ίδιος γι’ αυτό: 

“Άρχισα να πράττω όπως διδάχθηκα από τον Κύριο, και ο νους μου καθαρίσθηκε και το Πνεύμα μαρτυρούσε τη σωτηρία”. 

“Αμήν αμήν λέγω υμίν ότι ο τον λόγον Μου ακούων και πιστεύων τω πέμψαντί Με έχει ζωήν αιώνιον, και εις κρίσιν ουκ έρχεται, αλλά μεταβέβηκεν (ήδη) εκ του θανάτου εις την ζωήν” (Ιωάν. ε’ 24)» 

(Αρχ. Σωφρονίου, ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ, εκδ. Έσσεξ 2010, σελ. 348-349).

Όπως υπάρχουν οι φυσικοί νόμοι, υπάρχουν και οι πνευματικοί νόμοι: 

«Πήρε ο Θεός την Χάρη Του από εμάς, και λειτουργήσανε οι πνευματικοί Του νόμοι, και πέσαμε κι εμείς στα χέρια του ταγκαλακιού» (Αγ. Παϊσίου, ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ, εκδ. Σουρωτή 1994, σελ. 72).

 Όταν ο άνθρωπος χάνει την θεία Χάρη λειτουργούν οι πνευματικοί νόμοι και παθαίνει διάφορα με χειρότερο την απελπισία. 

Όπως λέει ο π. Σωφρόνιος: 

«Οι άνθρωποι του αιώνα μας συχνά, παρά τη θέληση τους, γίνονται ηθικοί συνεργοί σε ατέλειωτες τοπικές ή και παγκόσμιες ακόμη αδελφοκτονίες. 

Ως τέτοιοι, αμετανόητοι ηθικοί συνεργοί, στερούνται, κατά φυσικόν τρόπο, την χάρη του Αγίου Πνεύματος». 

Στην εποχή μας, πολύ εύκολα μαθαίνουμε «τα νέα» και μια και είμαστε εχέφρονες κι «έχουμε άποψη» σχεδόν αυτόματα, ακαριαία, τοποθετούμαστε ως προς τις Ειδήσεις που μαθαίνουμε. 

Γίνεται κάπου πόλεμος, σχεδόν αυτοστιγμή αποφασίζουμε για το ποιος έχει δίκιο, κρίνουμε ακαριαία. 

Από τη στιγμή όμως που προσχωρήσουμε στην μια πλευρά, όποια κι αν είναι αυτή, γινόμαστε ηθικοί συνεργοί των εγκλημάτων που θα διαπράξουν «οι δικοί» μας και κατά φυσικό τρόπο θα στερηθούμε την θεία Χαρη και θα βρεθούμε στην εμβέλεια των πνευματικών νόμων και θα κινδυνεύουμε να μας κυριεύσει η ποιότητα της «ζωής» του εχθρού, η απελπισία. 

Όταν όμως εμπνέεται κανείς από την οδηγία που δέχτηκε ο άγιος Σιλουανός, «κράτα τον νου σου στον άδη και μην απελπίζεσαι» και προσπαθεί όσο του αντιστοιχεί, όσο αντιστοιχεί στην πνευματική του κατάσταση, να την εφαρμόζει στην ζωή του, δέχεται δηλαδή τουλάχιστον και υπομένει το όποιο ντάουν βιώνει και δεν προσπαθεί πάσι θυσία να τον σβήνει, τότε σιγά-σιγά γνωρίζει το χάλι του, γνωρίζει τον εαυτό του και η ταπείνωση γίνεται κατάσταση: 

«Τι καλά είναι, όταν γνωρίσουμε τον εαυτό μας! 

Τότε θα μας γίνη η ταπείνωση πια κατάσταση, και ο Θεός θα μας καλοαποκαταστήση με τις θείες Του δωρεές! 

Τότε πια θα πάψουν να λειτουργούν και οι Πνευματικοί νόμοι – ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται – διότι θα βαδίζουμε όλο χαμηλά και δεν θα πέφτουμε και θα δεχώμαστε συνέχεια την Χάρη του Θεού, η οποία δίνεται υποχρεωτικά στους ταπεινούς...» 

(Αγ. Παϊσίου, ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ, εκδ. Σουρωτή 1994, σελ. 58-59).

Υπάρχει λοιπόν «κόλπο» που βγάζει τον θνητό έξω από το βεληνεκές του εχθρού, έξω από την εμβέλεια των πειρασμών ακόμη κι έξω από τον χώρο όπου ισχύουν οι πνευματικοί νόμοι!!! 

Όταν προσεγγίζει κανείς, όσο μπορεί, όσο αντέχει, όσο του αντιστοιχεί υπαρξιακά, έστω και λίγο, τον τρόπο αυτοσυνειδησίας που συνοψίζει ο άγιος Σιλουανός με την προτροπή: 

«Κράτα τον νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι» τότε συμβαίνει αυτό που τόσο ωραία περιγράφει ο άγιος Παΐσιος: 

«Ο διάβολος συμμαζεύει τα ταγκαλάκια του και γίνεται μαύρος καπνός .... και δεν κουνιέται από την κόλαση (αλλά κάνει εκεί τον κανόνα του μήπως και μετανοήσει, εάν είναι δυνατόν) και αφήνει τα πλάσματα του Θεού ήσυχα. ... Τότε πια θα πάψουν να λειτουργούν και οι Πνευματικοί νόμοι».

Α: «Καλό! … Μόνο που θέλει γερά νεύρα».

Β: «Μάλλον αυτό - η όποια προσπάθεια να πλησιάζει κανείς προς το “κράτα τον νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι” - θεραπεύει και δυναμώνει τα νεύρα ...».

Γράφει ο π. Σωφρόνιος: 

“Έλεγε ο Γέροντας ότι οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που εγγίζουν τα όρια αυτά λιγοψυχούν, φρίττουν και δεν αντέχουν. 

Να γιατί ο Μέγας Σισώης διατύπωνε, σχετικά με αυτό, το ερώτημα: 

«Τις δύναται βαστάσαι τον λογισμόν Αντωνίου; Πλην οίδα άνθρωπον (πρόκειται για τον ίδιο) ότι μετά καμάτου δύναται βαστάσαι τον λογισμόν αυτού».

 Διευκρίνιζε ο Γέροντας Σιλουανός ότι ο Σισώης είχε υπ’ όψιν του τον λογισμό εκείνο που διδάχθηκε ο Μέγας Αντώνιος από τον τσαγκάρη της Αλεξάνδρειας: «... ως ανίσταμαι το πρωί καθίσαι εις το εργόχειρον μου, λέγω εις εαυτόν ότι πάσα η πόλις αύτη, από μικρού έως μεγάλου αυτών, εισέρχονται εις την Βασιλείαν δια τας δικαιοσύνας αυτών, εγώ δε μόνος κληρονομώ την κόλασιν δια τας αμαρτίας μου· και πάλιν οψέ, πριν κοιμηθώ, λέγω τον αυτόν λόγον· οι πάντες σώζονται, εγώ δε μόνος απόλλυμαι». 

Στον Μέγα Αντώνιο, τον θεμελιωτή του ανατολικού μοναχισμού και καθηγητή της ερήμου, δόθηκε μαζί με τη νόηση και η δύναμη να βαστάζει αυτό τον λογισμό.

 Και δίδαξε την εργασία αυτή σε ασκητές ικανούς να λάβουν όχι γάλα αλλά στερεά τροφή. 

Από αυτόν παρέλαβαν την επιστήμη αυτή και οι άλλοι μεγάλοι Πατέρες της ερήμου και την έδωσαν ως ανεκτίμητο θησαυρό, κληρονομιά στις επερχόμενες γενεές. 

Η εργασία αυτή παίρνει στην πρακτική κάθε ασκητή ιδιαίτερη λεκτική διατύπωση, ενώ ουσιαστικά παραμένει η ίδια. 

Έτσι, ο Ποιμήν ο Μέγας έλεγε στους μαθητές του:

 «Πιστεύσατε τέκνα! Εις τον τόπον όπου βάλλεται ο σατανάς, εκεί βάλλομαι». 

Έλεγε ο μακάριος Γέροντας Σιλουανός ότι πολλοί ασκητές, όταν πλησιάσουν αυτή την κατάσταση –απαραίτητη για την κάθαρση από τα πάθη– απελπίζονται, και γι’ αυτό δεν μπορούν να προχωρήσουν. 

Όποιος όμως γνωρίζει ότι «ο Κύριος απείρως μας αγαπά», αποδιώκει την καταλυτική ενέργεια της τέλειας απογνώσεως και γνωρίζει με σοφία να ίσταται επί του χείλους της [απογνώσεως] και με τη δύναμη των φλογών του άδη να κατακαίει μέσα του κάθε πάθος, και δεν γίνεται θύμα της απογνώσεως: 

«Και μην απελπίζεσαι»”

 (Αρχ. Σωφρονίου, Ο ΑΓΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ, εκδ. Έσσεξ 2011, σελ. 268-270)

πηγή

|πρωτοδημοσιεύσαμε σαν σήμερα το 2016...

✔ Η ζωή κάνει κύκλους, όχι επειδή είναι δίκαιη. Αλλά επειδή όλα φθείρονται... |Το νου σου...

 

 

 

Πάνω: 

Ένα πουλί τρώει μυρμήγκια. 

Κάθε μέρα. 

Αδιάφορα. 

Είναι απλά η φυσική τάξη, έτσι;

Κάτω: 

Το ίδιο πουλί, νεκρό. 

Και τα μυρμήγκια , 

τα “ασήμαντα”, 

το ξεσκίζουν. 

Ήρεμα, μεθοδικά. 

Χωρίς θυμό.

Τίποτα δεν κρατά για πάντα την ισχύ του. 

Ότι στέκεται στην κορυφή, 

μια μέρα θα γίνει έδαφος 

για να πατήσουν άλλοι. 

Η ζωή κάνει κύκλους, 

όχι επειδή είναι δίκαιη. 

Αλλά επειδή όλα φθείρονται. 

Η δύναμη, 

η αλαζονεία, 

η επιβολή, 

η κυριαρχία… 

όλα έχουν ημερομηνία λήξης…

ΟΛΑ. 

Όχι απο εκδίκηση, 

από νομοτέλεια. 

Η αλαζονεία, 

η εγωπάθεια 

ξεχνά ότι ο χρόνος δεν έχει αφεντικά. 

Ότι ανεβαίνει χωρίς ταπεινότητα, 

θα πέσει χωρίς έλεος.

Μην ξεχνάς ότι η θέση σου στη ζωή 

δεν είναι τίτλος. 

Είναι ρόλος. 

Και όλοι οι νόμοι αλλάζουν...

|Αναρτήθηκε από π.Γεώργιος-Προσκυνητής

✔ "Γέροντα άγιε, πες μας: Γιατί δεν αρκεί κάποιος να είναι καλός άνθρωπος, αν δεν πιστεύει στον Θεό;"

 «Λένε: 

υπάρχουν και άθεοι καλοί άνθρωποι. 

Ναι, οι άθεοι μπορούν να είναι 

προσωρινά καλοί, 

επιφανειακά καλοί, 

φαρισαϊκά καλοί.

Αλλά ο άθεος δεν μπορεί να είναι 

αληθινά καλός, 

διαρκώς καλός, 

βαθειά καλός, 

αθάνατα καλός, 

επειδή γι αυτό χρειάζεται να είσαι σε πνευματική σχέση, 

σε πνευματική συγγένεια 

με τον πραγματικά Μοναδικό Αγαθό και Αιώνια Αγαθό: 

με τον Θεό και Κύριο Χριστό. 

Είναι αληθινός δι’ όλων των αιώνων 

ο θείος λόγος του Σωτήρος: 

“χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν” 

(Ιωάν. ιε´ 5)».

~ Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.

(εμείς από εδώ)

* Σάρκα και χρήμα... |(αγία) Γερόντισσα Γαλακτία

    |Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που θα πούμε πως 

"όλες αυτές οι φυσικές καταστροφές γίνονται, 

γιατί η ανθρωπότητα αμαρτάνει".

Ούτε κατά διάνοια.

Τέτοιες κουβέντες δεν λέγονται από ψυχές 

που δεν έχουν τα "πνευματικά κότσια" των αγίων,

ούτε τη φωλιά τους καθαρή.

Η δικιά μας αμαρτωλότητα μάς βάζει φρένο για οποιεσδήποτε κρίσεις.

Το μόνο που ξέρουμε είναι πως κάποια στιγμή 

για όλους μας λειτουργούν "οι πνευματικοί νόμοι", 

για τους οποίους θυμόμαστε καλά 

πως αναφερόταν συχνά ο Άγιος Παϊσιος.

Και το επόμενο που μας μένει είναι 

να εξασκούμαστε ν΄ακούμε με δέος 

τους "ψιθύρους" των αγίων 

που έζησαν στις μέρες μας, 

όπως ο άγιος Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης και Αριζονίτης, 

αλλά και η αγία Γερόντισα Γαλακτία, 

που τους ψέλιζε χρόνια πριν ο Κύριος την πάρει μαζί Του...

    | με πόνο, "αμφ."

"Δύο είναι τα μεγάλα πάθη των ανθρώπων σήμερα.

Η σάρκα και το χρήμα.

Τα σαρκικά τους κατεβάζουν πιό χαμηλά από τα ζώα.

Τους κάνουν κόπρανα, λάσπη, βρωμιά, μαυρόπηλα με γλίτσα γεμάτη σκουλήκια,

πώς να το περιγράψω δεν ξέρω.

Το χρήμα όμως, τους κάνει σκληρούς σαν το ατσάλι.

Ένας έκφυλος είναι πιό εύκολο να μετανοήσει.

Νοιώθει κάποτε την βρώμα, την αηδία των πράξεών του, την παραμόρφωση, τις πληγές που βασανίζουν την ψυχή του και αποφασίζει και καθαρίζει το χοιροστάσιο.

Κάνει απολύμανση στο στάβλο της ζωής του. Πώς;

Με τον ποταμό των δακρύων της μετανοίας του.

Λίγο καυτό δάκρυ σκοτώνει όλα τα μικρόβια της αμαρτίας,

εξομολόγηση μετά και επουλώνει πλήρως η πληγή,

λίγος αγώνας έπειτα

και σβήνουν και οι κακές εικόνες από το νου!

Όλα γίνονται λαμπίκος!

Μη με παρεξηγήσετε που θα πω,

πως υπήρξαν πόρνες που και τι δεν είχαν κάνει πάνω στο κορμί τους.

Όμως μπροστά στον ανθρώπινο πόνο λύγιζαν.

Έδιδαν τα υλικά που κέρδιζαν

για να φάνε πεινασμένα παιδιά την κατοχή στην Αθήνα!

Ο Θεός τους το μέτρησε πολύ αυτό.

Κάποιες πήραν χάρη από αυτήν τους την γενναιοδωρία,

έκλαψαν και μετανόησαν.

Οι λεφτάδες όμως, δεν συγκινούνται

ακόμη και τον γείτονά τους να δουν πως χαροπαλεύει μπροστά τους!

Και τον συγγενή τους πολλές φορές.

Πόσο μάλλον τον ξένο.

Τον άγνωστο.

..........

Έτσι και κάθε φιλάργυρος γίνεται ολοένα και πιό σκληρός.

Ούτε τα χτυπήματα της ζωής τον συνετίζουν.

Όλα χρήμα τα βλέπει.

Μένει μόνος,

δεν χαίρεται τίποτα,

ζει την κόλαση από αυτή τη ζωή,

τα βάζει εύκολα και με τον ίδιο τον Θεό,

όταν στραβώσει κάτι και δεν πάνε καλά τα λεφτά του!

Πώς να ζήσει παράδεισο,

αφού ο παράδεισος είναι η πίστη

και αφοσίωση στο Θεό και η αγάπη,

ο καλός λογισμός για τους άλλους ανθρώπους,

η θυσία για τους άλλους;

Κόλαση είναι η αποτυχία της αγάπης!

Της πραγματικής αγάπης...

Πηγή: Στύλος Ορθοδοξίας, αρ. φύλλου 248, σελ. 10-11