* "Άγιος Κωνσταντίνος ο Υδραίος" θεατρικό έργο από την κα Μαριγώ Μπούρη. Πρωταγωνιστούν παιδιά και γονείς πολύτεκνων οικογενειών...

|«Οικογένεια... " Δίχως λουλούδια και παιδιά, ποιά θα 'χε ο κόσμος ομορφιά;"»

Παρουσιάζει η Ιωάννα Σκαρλάτου, εκπαιδευτικός, δημοσιογράφος και Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Εφήβων. Σε αυτό το ξεχωριστό επεισόδιο θα παρακολουθήσουμε το θεατρικό έργο "Άγιος Κωνσταντίνος ο Υδραίος" γραμμένο απο την κα Μαριγώ Μπούρη.

Το θεατρικό γυρίστηκε στο χώρο της ΠΕΦΙΠ, και συμμετείχαν πολύτεκνοι γονείς και παιδιά πολύτεκνων οικογενειών. Διανομή ρόλων Άγιος Κωνσταντίνος ο Υδραίος - Δημήτρης Αρβανίτης Μάνα Αγίου - Άννα Ελευθερίου Αδελφή Αγίου - Αντιγόνη Αρβανίτη Νονά Αγίου - Παναγιώτα Πασσαδέλλη Πασάς Ρόδου - Βασίλης Ροβολας Τούρκος - Αλέξανδρος Νικολαΐδης Γέροντας - Απόστολος Κοντογεωργάκος Ασήμω - Παρασκευή Νιζαμη Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε' - Αθανάσιος Αρβανίτης Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης - Γεώργιος Νιζάμης Μοναχοί -Ζάχος Μαντος, Επιφάνιος Κοντογεωργάκος, Τούρκος Αντώνης - Πέτρος Βιτζηλαίος Παιδιά - Πατάπιος Νιζαμης, Δημήτρης Νιάρχος Αφήγηση: Αντωνία Κοντογεωργακου, Σκηνοθεσία: Αντιγόνη Αρβανίτη Μοντάζ: Γιώργος Αβραμίδης Πρωτότυπη μουσική τίτλων: Γιώργος Αβραμίδης (101 Sound Productions). Μια παραγωγή της Π.Ε.ΦΙ.Π. ©2022-2023 Πανελλήνια Ένωση Φίλων των Πολυτέκνων

|επιμέλεια: Παναγιώτης, εκ των "συν αυτώ"...

* Άγιος Γεώργιος ο Χιοπολίτης |Και μια Θεατρική παράσταση για χάρη του...

Μαρτύρησε στις Κυδωνίες (Αϊβαλί) στις 26 Νοεμβρίου 1807...

Ο Άγιος γεννήθηκε στην πόλη της Χίου. 

Όταν ήταν εννέα μηνών ορφάνεψε από μητέρα και ο πατέρας του ξαναπαντρεύτηκε. 

Έτσι το παιδί γνώρισε την μητριά για μητέρα. 

Σε ηλικία κάτω των δέκα ετών τον έβαλε ο πατέρας του κοντά σε ένα ξυλογλύπτη για να μάθει την τέχνη.

 Ενώ το συνάφι βρισκόταν στα γειτονικά Ψαρά και δούλευε το τέμπλο του Αγίου Νικολάου, εξαιτίας της απότομης συμπεριφοράς του πρωτομάστορα και της παιδικής αφέλειας, ο μικρός Γεώργιος μπήκε παρέα με κάποιους γνωστούς σε ένα καράβι και βγήκε στην Καβάλα. 

Εκεί, μια ημέρα, παρακινημένος από άλλα παιδιά, πήγαν να κλέψουν καρπούζια. 

Ο αγροφύλακας πρόφθασε να συλλάβει μόνο τον μικρό Γεώργιο και τον πήγε στον δικαστή. 

Τότε το παιδί από φόβο αρνήθηκε την αγία πίστη του. 

Ένας από τους Αγαρηνούς τον πήρε σπίτι του και μετά καιρό τον έδωσε σε άλλον. 

Οι συγγενείς του παιδιού δεν ήξεραν τίποτε από αυτά.

Ο Γεώργιος έπιασε να δουλεύει ναύτης σε κάποιο καράβι. 

Κάποτε το καράβι έπιασε στο λιμάνι της Χίου και ξεφόρτωνε το εμπόρευμά του. 

Ένας Χιώτης συγγενής γνώρισε τον Γεώργιο και τον χαιρέτησε, εξεπλάγη όμως όταν άκουσε να τον προσφωνούν Αχμέτη. 

Του λέει έκπληκτος : 

"Τι είναι αυτό που ακούω;"

Το παιδί δεν αποκρίθηκε μόνο γύρισε άφωνο στο καΐκι, γιατί μέσα του πάντα βασανιζόταν πικρά από τύψεις για την πτώση του. 

Σε άλλο ταξίδι του προσπάθησε να συναντηθεί με τον πατέρα του αλλά δεν τα κατάφερε διότι απουσίαζε.

 Στο τρίτο ταξίδι του και φορώντας πλέον χριστιανικά ενδύματα συνάντησε επιτέλους τον πατέρα του ο οποίος τον δέχτηκε με κλάματα, μη μπορώντας να πιστέψει τη συμφορά που τους είχε βρει. 

Γνωρίζοντας πως δεν γινόταν το παιδί να ζήσει στη Χίο και με συμβουλή του πνευματικού του πατέρα, τον πήγε με το καΐκι του στις Κυδωνίες, όπου τον παρέδωσε σε κάποιο γνωστό του, πιστό Χριστιανό. 

Ήταν τότε ο Άγιος δέκα ετών. 

Ο άνθρωπος αυτός τον έστειλε να μείνει μαζί με άλλους εργάτες στα κτήματά του και να εργάζεται, περισσότερο όμως για να είναι μακριά από τα μάτια των Τούρκων, μήπως και τύχαινε να τον αναγνωρίσει κάποιος. 

Εκεί έμεινε και εργαζόταν μέχρι την ηλικία των είκοσι ετών, ζώντας φρόνιμα και με ευσέβεια. 

Είχε κάνει το λάθος όμως να αποκαλύψει το μυστικό του σε κάποια γερόντισσα που την είχε σαν παραμάνα του. 

Μεγαλώνοντας άρχισε να επισκέπτεται το Αϊβαλί όπου γνωρίστηκε μάλιστα και με πολλούς ντόπιους και έκανε και φιλίες. 

Συνέβη να γνωρίσει και κάποια κοπέλα με σκοπό τον γάμο. 

Οι δικοί της ρωτώντας για την κατάσταση του Γεωργίου έμαθαν από την ηλικιωμένη γυναίκα και το μυστικό της εξώμοσής του αλλά εκτιμώντας τα καλά που είχε ο νέος δεν τους πείραξε το γεγονός. 

Ενώ όμως ετοιμαζόταν ο γάμος, ένας αδελφός της αρραβωνιαστικιάς οργίστηκε που ο Γεώργιος του ζήτησε να του επιστρέψει τα χρήματα που του είχε δανείσει και για να τον εκδικηθεί ο άθλιος πήγε και πρόδωσε το γεγονός της εξώμοσης στον πασά του Αϊβαλιού. 

Κάποιο φίλοι του νέου έμαθαν για την προδοσία και τον παρακινούσαν να φύγει αλλά εκείνος ούτε έφυγε ούτε κρύφτηκε, καθώς όλα τα χρόνια υπέφερε στην ψυχή του για το σφάλμα της άρνησης.

Ο κριτής διέταξε να τον φέρουν σιδηροδέσμιο μπροστά του.

"Γιατί τόλμησες ν’ αφήσεις την πίστη μας και ν’ ακολουθήσεις πάλι αυτό που αρνήθηκες;"

 

Ο Άγιος απάντησε :

"Μήτε την πίστη μου αρνήθηκα μήτε τη δική σας δέχτηκα. 

Αλλά όταν ήμουνα μικρό παιδί με πίεσαν να τη δεχθώ. 

Με τη θέλησή μου ποτέ δεν αρνήθηκα την πίστη μου αλλά πάντοτε Χριστιανός ήμουν και χριστιανικά ζούσα. 

Τη θρησκεία σας πάντοτε τη μισούσα και την μισώ και την απεχθάνομαι και δεν τη δέχομαι."

 

Όταν τ’ άκουσε αυτά ο δικαστής, άλλαξε τακτική και του λέει με ήμερο τρόπο :

"Πες μας, άνθρωπε, το όνομα που έλαβες όταν περιτμήθηκες".

"Το όνομά μου είναι Γεώργιος, του απάντησε ο Άγιος, και με αυτό το όνομα πρόκειται να πεθάνω".

 

"Πες μας, επέμεινε ο δικαστής, το όνομά σου και μην αρνείσαι την πίστη σου. 

Και πραγματικά δεν μας κακοφαίνεται αυτό το λάθος που έκανες ως νέος. 

Εμείς και μεγάλες τιμές θα σου δώσουμε και σε όλους μας αγαπητός θα είσαι. 

Αλλά αν με παρακούσεις να ξέρεις ότι θα πεθάνεις με σκληρό και φρικτό θάνατο".

 

"Το όνομά μου το είπα, το ακούσατε. 

Ονομάζομαι Γεώργιος και Γεώργιος θέλω και ποθώ να πεθάνω", απάντησε ο Άγιος.

"Δεν θα πεθάνεις με καλό θάνατο", του απάντησε ο κριτής και διέταξε να τον κλείσουν στη φυλακή.

Έμεινε στη φυλακή δεκαεπτά ημέρες υπομένοντας τα πάντα με πολλή χαρά για την αγάπη του Χριστού.

Όλος ο λαός της πόλης, μαθαίνοντας το γεγονός, προσευχόταν ο Θεός να ενισχύσει τον μάρτυρα ώστε να ολοκληρώσει τον καλό αγώνα της αθλήσεως. Προσπαθούσαν μάλιστα να βρίσκουν τρόπο να τον ενισχύουν πνευματικά στη φυλακή ώστε να αντιμετωπίζει τόσο τους δαιμονικούς λογισμούς όσο και την ψυχολογική πίεση που του έκαναν οι ασεβείς.

Τελικά ανακοινώθηκε η καταδίκη του σε θάνατο. Τότε οι Χριστιανοί φρόντισαν να πάει πνευματικός στη φυλακή να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει.

Η εκτέλεση ορίστηκε πως θα γινόταν στην πλατεία του Αϊβαλιού αποβραδίς της 25ης Νοεμβρίου. 

Όλοι οι Χριστιανοί βρίσκονταν σε εγρήγορση, άλλοι στην εκκλησία, όπου γινόταν αγρυπνία για την ενίσχυση του μάρτυρα, άλλοι συγκεντρώνονταν στην πλατεία.

Όταν έφτασε ο δικαστής και άλλοι επίσημοι Τούρκοι, έφεραν και τον Άγιο ο οποίος 

έλεγε συνεχώς την ευχή, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό και Υπεραγία Θεοτόκε σώσον με.

Τον διέταξαν με θυμό να γονατίσει ενώ μπροστά του στεκόταν ο δήμιος φοβερός με όλα του τα όπλα και τα μαχαίρια, έτοιμος να αρχίσει. 

Του πρότειναν για τελευταία φορά να αρνηθεί τον Χριστό.

Ο Άγιος μεγαλόφωνα απάντησε :

"Όχι, όχι, Χριστιανός θέλω να πεθάνω".

Αμέσως ο δήμιος τον πυροβόλησε στην πλάτη και μολονότι το αίμα πηδούσε κυριολεκτικά σαν από σωλήνα, ο μάρτυρας έμεινε ακίνητος σα να μη συνέβαινε τίποτε. 

Κατόπιν τον χτύπησε με μια μαχαίρα στον τράχηλο, η οποία σφηνώθηκε στο κόκαλο, ώστε χρειάστηκε όλη του τη δύναμη για να την αποσπάσει.

Ο Άγιος εξακολουθούσε να μένει γονατιστός και να προσεύχεται.

Τέλος τον κλώτσησε και τον έριξε κάτω, γονάτισε στην πλάτη του, τον άρπαξε από το σαγόνι και τον έσφαξε σαν αρνί, με πολλή σκληρότητα και αγριότητα, κυριολεκτικά πριόνιζε τον λαιμό του Αγίου μ’ ένα παραμάχαιρο, μέχρι που του έκοψε το κεφάλι. 

Ήταν είκοσι δύο ετών.

Εν τω μεταξύ η αγρυπνία βρισκόταν στον εσπερινό, στη λιτή. 

Έφθασε τρέχοντας ένα Χριστιανός και φώναξε : 

"Τετέλεσται".

Και οι ιερείς αμέσως μνημόνευσαν το όνομά του μαζί με τα ονόματα και των άλλων μαρτύρων που μνημονεύονται στην λιτή. 

Οι Χριστιανοί, με δάκρυα πνευματικής χαράς και αγαλλίασης δέχτηκαν το άγγελμα της μαρτυρικής τελειώσεως του Αγίου. 

Νίκη και θρίαμβος του Σταυρού κατά των ορατών και αοράτων εχθρών.

Οι Τούρκοι διέταξαν να πεταχτεί το Άγιο λείψανο στο νησάκι που βρίσκεται στον κόλπο του Αϊβαλιού.

 Οι Χριστιανοί όμως φρόντισαν και το περισυνέλλεξαν και το ενταφίασαν με πολλή τιμή, μέσα στο ιερό βήμα του Ναού του Αγίου Γεωργίου, δεξιά από την Αγία Τράπεζα, ως μαρτυρικό λείψανο...

πηγή

~ Η εφηβική θεατρική σκηνή του Κέντρου Νεότητας του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ιωνίας Κορίνθου με αφορμή τα 100 χρόνια μνήμης από τη μικρασιατική καταστροφή, παρουσίασε τη θεατρική παράσταση «Άγιος Γεώργιος ο Χιοπολίτης» την Κυριακή 12/6, τη Δευτέρα 13/6 και την Τετάρτη 15/6 στο Δημοτικό Θέατρο Κορίνθου.

Πρόκειται για τη θεατρική διασκευή του βίου του Αγίου, έτσι όπως τον κατέγραψε ο μικρασιάτης συγγραφέας και αγιογράφος Φώτης Κόντογλου.

Ο Άγιος Γεώργιος γεννήθηκε στη Χίο και μαρτύρησε το 1807, σε ηλικία 22 ετών, στο Αϊβαλί.

Το συναξάρι του συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή διηγημάτων του Φώτη Κόντογλου με τίτλο «Το Αϊβαλί η πατρίδα μου».

Την πρωτότυπη διασκευή έκανε η κα Μαριγώ Μπούρη, ενώ στην παράσταση συμμετείχαν 50 ηθοποιοί και συντελεστές όλων των ηλικιών...

* Κατσαντώνης: «Ζωντανεύει» ξανά ο «πρόδρομος της επανάστασης» - Επί σκηνής σε μία ιστορική αίθουσα...

Ο θρύλος του Κατσαντώνη, ζωντανεύει ξανά με τραγούδι, θέατρο, χορούς και εικόνες, αύριο την Κυριακή, 26 Μαρτίου και ώρα 6:30 μ.μ...

Ο «Κατσαντώνης, ο πρόδρομος της επανάστασης», το βραβευμένο βιβλίο της Μαριγώς Μπούρη, παίρνει για άλλη μία φορά σάρκα και οστά επί σκηνής. Αυτή τη φορά σε μία επετειακή εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα.

Ειδικότερα, επετειακή εκδήλωση με θέμα τον ήρωα Κατσαντώνη, θα λάβει χώρα την Κυριακή, 26 Μαρτίου και ώρα 6:30 μ.μ., σε μία ιστορική αίθουσα - εκεί όπου πραγματοποιούσε ομιλίες ο αείμνηστος Γέροντας Αυγουστίνος Καντιώτης, ένας από τους σύγχρονους μεγάλους πολυγραφότατους πατέρες της Εκκλησίας, γνωστός για τις προφητείες για την πανδημία - στην οδό Ζωοδόχου Πηγής, στα Εξάρχεια (αρ. 44).

Μάλιστα η αίθουσα ανακαινίστηκε πρόσφατα από τον πατέρα Γεώργιο Σχοινά, συνεχιστή του σημαντικού έργου του Γέροντα Αυγουστίνου Καντιώτη. Εκεί λοιπόν, το απόγευμα της Κυριακής, θα ζωντανέψει ο θρύλος του Κατσαντώνη του Πρόδρομου της Επανάστασης, με χορούς τραγούδι και θέατρο.

Στην εκδήλωση που προλογίζει ο π. Γεώργιος Σχοινάς, συμμετέχουν το Χορευτικό και Πολιτιστικό Εργαστήρι «Χοροπατήματα», με τον πρόεδρο τους κ. Ευάγγελο Σκανδάλη και ο Σύλλογος Επτανησίωων με τον χοροδιδάσκαλο τους κ. Ιωάννη Γκούλτα.

Στο θεατρικό, το ρόλο του Κατσαντώνη, ενσαρκώνει ο Δημήτρης Κάβουρας, ενώ η εκδήλωση θα λάβει χώρα υπό την ευγενική χορηγία εξοπλισμού εποχής από τον Πολιτιστικό και Λαγοραφικό Σύλλογο Βλυζανων «Γεώργιος Καραϊσκάκης»

Το καλύτερο ορθόδοξο παιδικό βιβλίο

Υπενθυμίζεται πως το βιβλίο έχει αποσπάσει το πρώτο βραβείο ως το καλύτερο ορθόδοξο παιδικό βιβλίο.

Στην εκδήλωση βράβευσης, η συγγραφέας και γιατρός Μαριγώ Μπούρη εξήγησε γιατί επέλεξε να γράψει για τον Κατσαντώνη,  στην τρίτη απονομή Οθρόδοξου Παιδικού και Εφηβικού Χριστιανικού Βιβλίου, η οποία πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Θέατρο Πεύκης και η οποία οργανώθηκε υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητρόπολης Κηφισίας, Αμαρουσίου, Ωρωπού και Μαραθώνος και των εκδόσεων «ΝΑΜΑ».

Η συγγραφέας για το βιβλίο

Η κ. Μπούρη επέλεξε να γράψει για τον Κατσαντώνη, όπως έχει αναφέρει στο παρελθόν, καθώς δεν πιστεύει ότι υπάρχει πιο διαχρονικός και επίκαιρος ήρωας. Ο Κατσαντώνης είχε κολλήσει την επιδημιολογική αρρώστια εκείνης της εποχής, την ευλογιά, που ήταν μία σκέτη κατάρα, καθώς ήταν θανατηφόρα. Στην Ελλάδα την ονόμασαν «ευλογία», για να την εξευμενίσουν.

 

Στιγμιότυπο από την βράβευση του βιβλίου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το βιβλίο συνοδεύεται από ένα θαυμάσιο CD, στο οποίο συνεργάστηκαν αφιλοκερδώς ερασιτέχνες ηθοποιοί και καλλιτέχνες, καταθέτοντας όλο το μεράκι της καρδιάς τους, όπως και η ίδια η συγγραφέας. Πρόκειται για την Θεατρική Ομάδα του Κέντρου Νεότητας της Ενορίας Κοιμήσεως της Θεοτόκου Κορίνθου, που με πολλές δυσκολίες κατάφεραν να φέρουν εις πέρας ένα άριστο επαγγελματικό αποτέλεσμα.

Λίγα λόγια για το βιβλίο «Κατσαντώνης: 

Ο Πρόδρομος της Επανάστασης (1775-1808)»

Πριν από τα μαρτυρικά αλλά και δοξασμένα γεγονότα του 1821, υπήρξαν και άλλα ισάξιά τους, από ήρωες που αγωνίστηκαν κι αυτοί για τη λευτεριά μας, μόνο που ελάχιστα γνωρίζουμε γι’ αυτούς και τη δράση τους.

Ένας από αυτούς, ίσως ο σημαντικότερος, ήταν ο Κατσαντώνης. 

Γνωρίζουμε γι’ αυτόν όσα διασώθηκαν μέσα στα χρόνια από τα δημοτικά μας τραγούδια, που μιλούσαν για τα κατορθώματα και τους αγώνες του.

Αν και από μικρός ήταν ασθενικός και μικρόσωμος, μεγαλώνοντας δυνάμωσε και έδεσε αρκετά. 

Ήταν μελαχρινός με μακριά μαύρα μαλλιά και μεγάλα μαύρα μουστάκια. 

Είχε πυκνά φρύδια και μέτωπο αρρενωπό.

Πρόσωπο επιβλητικό, με ωραίες αναλογίες. 

Το στήθος του πάντα αγέρωχα προτεταμένο. 

Η φωνή του βαθιά και ζεστή, χωρίς πολλά και μεγάλα λόγια, αλλά με τέτοια πειθώ που σε γοήτευε! 

Tο όνομά του άρχισε να απλώνεται σε όλο τον Βάλτο, το Ξηρόμερο, τ’ Άγραφα, το Βελούχι πέρα στα Τζουμέρκα. Έγινε ο φόβος και ο τρόμος στους Τουρκαρβανίτες.

Το μεγαλείο του Κατσαντώνη ως πατριώτη και πολέμαρχου βρισκόταν κυρίως μέσα του και εκδηλωνόταν με το πάθος του για την ελευθερία, με το μίσος του για τους δυνάστες, με την απίστευτη εφευρετικότητά του σε στιγμές κρίσιμες και προπαντός με την αφάνταστη γενναιότητά του, που συχνά έφτανε στην αυταπάρνηση.

Σχετικό:

Viral έχει γίνει το τελευταίο διάστημα ο «Ύμνος της Μακεδονίας»: 

«Μην παραχαράσσετε την Ιστορία, η Μακεδονία είναι μία».

Τι λέει η δημιουργός του, Μαριγώ Μπούρη, γι’ αυτό...

πηγή

~ "ΩΡΑΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ" με τον Άρη Σερβετάλη |ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ

Σε αυτό το βίντεο, το οποίο εγκαινιάζει την νέα σειρά εκπομπών με τίτλο "Ωραίοι Άνθρωποι", συζητάμε με τον Άρη Σερβετάλη για την θεατρική παράσταση "Το όνειρο ενός γελοίου", στην οποία και πρωταγωνιστεί...

"Έγκλημα και τιμωρία" |Στο Μαρκόπουλο την Κυριακή (είσοδος ελεύθερη)

 

Η πολύ καλή ηθοποιός και σκηνοθέτης Όλια Λαζαρίδου σκηνοθέτησε το Έγκλημα και τιμωρία. 

Αξίζει να το δούμε στο όμορφο θέατρο Σάρα στο Μαρκόπουλο.

πηγή: Σταυρούλα Σταμάτη (ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ)

Εσύ; "Ρινoκερίζεις" καθόλου;"...

Στην εποχή των social media και της τεχνολογικής φρενίτιδας, ο «Ρινόκερος» είναι ένα έργο που πάει κόντρα σε κάθε μαζική υστερία και αποκαλύπτει τις αλλόκοτες κοινωνικές συμπεριφορές που με άλλοθι τις μαζικές πεποιθήσεις πλάθουν ένα άνθρωπο που μοιάζει πλέον με ζώο…

Πρωταγωνιστούν: Άρης Σερβετάλης, Έλλη Τρίγγου, Στέλιος Ιακωβίδης, Ροζαμάλια Κυρίου, Θάνος Μπίρκος (Thanos Birkos), Πάνος Παπαδόπουλος, Αγγελική Τρομπούκη, Κωστής Μπούντας, Αναστασία Στυλιανίδη

📍Παράσταση «Ρινόκερος», Θέατρο Κιβωτός
Κλείσε εδώ το εισιτήριό σου: https://bit.ly/2JulHX6

(Προτεινόμενο...

Πήγαμε. Με κάποια από τα παιδιά μας. 
Και πάθαμε. 
Το λιγότερο που δωρίζει σε όποιους το βλέπουν είναι ο προβληματισμός...
Μιλήσαμε και πάλι με τον Άρη και του μεταφέραμε την εκτίμηση της "γειτονίτσας" μας για το γεγονός πως τολμάει να ομολογεί και να μιλάει δημόσια για Εκείνον που αγαπάει...

Αν θες να κλείσεις, πρέπει να πάρεις από τώρα για να κλείσεις για μια μέρα του Γενάρη ή του Φλεβάρη...Κλεισμένο κάθε εισιτήριο σε όλες τις παραστάσεις.
Πριν πας όμως, άκουσε οπωσδήποτε τον π. Σάββα να σχολιάζει το έργο του Ιονέσκο με τον δικό του μοναδικό τρόπο...)

* Η μάνα της Αντίστασης (Από τον "θίασο" της Αγίας Μαρίνας στη Νέα Φιλαδέλφεια...)

Το έργο αναφέρεται στη ζωή της Λέλας Καραγιάννη
που ήταν απόγονος της Μπουμπουλίνας!
Δείχνει πως η αγάπη για την πατρίδα,
η πίστη στο Θεό
και η αγάπη για το συνάδελφο
την οδήγησαν με τη βοήθεια των οικείων της
να αντισταθεί κατά της τυραννίας των δυνάμεων του Άξονα μέχρι και να θυσιάσει τη ζωή της

Ήταν αρχηγός της αντιστασιακής οργάνωσης "Μπουμπουλίνα"
 

Από τη θεατρική ομάδα "Η μηχανή του χρόνου"
των κατηχητικών της Αγίας Μαρίνας Νέας Φιλαδέλφειας, μια 50 μελή ομάδα μαθητών, φοιτητών και νέων

Συμμετέχει το χορευτικό και πολιτιστικό εργαστήρι του Γαλατσίου "Χοροπατήματα"

Θεατρική διασκευή: Μαριγώ Μπούρη

 Σκηνοθεσία: Μαρία Μπαϊραμίδου

Μουσική: Νίκος Θεοτοκάτος

Πιάνο και τραγούδι: Θανάσης Σπέλλας

Υπεύθυνη νεότητας: Ελένη Μπαϊραμίδου

Οι κρατούμενοι ηθοποιοί κλαίνε αφού απήγγειλαν, τον Ύμνο της αγάπης του Αποστόλου Παύλου...

 

Από αριστερά, Λουκία Πιστιόλα (ηθοποιός), Υβόννη Μαλτέζου (Ζητιάνα, διά Χριστόν σαλή) Ελένη Ζιώγα (Η κυρία)

Μια μοναδική παράσταση στις φυλακές Κορυδαλλού με επαγγελματίες ηθοποιούς, αλλά και κρατουμένους
Μια πλούσια νευρωτική κυρία που έχασε μια πολύτιμη καρφίτσα, μια αδίστακτη ηθοποιός, ένας δολοφόνος και μια ζητιάνα, διά Χριστόν σαλή συναντήθηκαν σε αυτή τη ζωή για να επηρεάσουν ο ένας τον άλλον, όπως συμβαίνει μόνο στα αληθινά σενάρια που γράφει ο Θεός. Έτσι πλάθονται οι ανθρώπινες ιστορίες μας. Είναι γνωστό πως οι συναντήσεις με τον άλλο άνθρωπο καθορίζονται από τον ουρανό για να δοθεί η ευκαιρία και να σωθεί η ψυχή των ηρώων της προσωπικής ιστορίας του καθενός, όχι από μόνη της.
Η Ελένη Ζιώγα, ηθοποιός, στιχουργός, σεναριογράφος και συγγραφέας θεατρικών έργων, εμπνεύστηκε και έγραψε ένα θεατρικό κείμενο με τα τέσσερα παραπάνω πρόσωπα με αφορμή την προσωπική διήγηση που της εμπιστεύτηκε μία διά Χριστόν σαλή γυναίκα. Της μίλησε για την καρφίτσα, το πολύτιμο κόσμημα μιας κυρίας που πέρασε από χέρι σε χέρι ανάμεσα σε κάποιους ανθρώπους μεταφέροντας μαζί της το μικρόβιο της ιδιοκτησίας και της εξάρτησης του ανθρώπου από τα υλικά αγαθά.
Η «Καρφίτσα», είναι ο τίτλος της θεατρικής παράστασης της Ελένης Ζιώγα, που πριν ακόμα ανέβει στο θέατρο, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 2017 στο Ψυχιατρείο των Φυλακών Κορυδαλλού, σε σκηνοθεσία Άρη Τρουπάκη, με την ισότιμη συνεργασία της αρχικής ομάδας των επαγγελματιών ηθοποιών (Υβόννη Μαλτέζου, Λουκία Πιστιόλα, Ελένη Ζιώγα, Φώτης Λαζάρου) και των κρατουμένων που συμμετέχουν στο θεατρικό εργαστήρι του Ψ.Κ.Κ., του οποίου την ευθύνη είχε η Λουκία Πιστιόλα. Στη μία και μοναδική παράσταση που δόθηκε στον εσωτερικό χώρο που προαυλίζονται οι κρατούμενοι, λίγοι προσκεκλημένοι θεατές παρακολουθήσαμε, υπό την επίβλεψη των φρουρών, την επαγγελματική ομάδα, που αποτελούνταν από την ίδια τη συγγραφέα στο ρόλο της κυρίας και τους ηθοποιούς στους ρόλους της Ζητιάνας, της Ηθοποιού και του Δολοφόνου. Μαζί τους έπαιζε και μια ομάδα κρατουμένων. 

Με την ευκαιρία κάναμε μια συζήτηση με την Ελένη Ζιώγα, η οποία, μέσα από την πολύχρονη, επίπονη αλλά και αποκαλυπτική διαδρομή αναζήτησης με αφορμή το έργο της, έχει πολλά να μας πει 

- Είχα την χαρά να παρακολουθήσω την παράσταση της Καρφίτσας στις φυλακές Κορυδαλλού, προτού τη δω για δεύτερη φορά στο θέατρο. Περιγράψτε μας την εμπειρία σας όταν ήρθατε σε συνάφεια με ανθρώπους έγκλειστους σε φυλακή και μάλιστα κάνατε για μήνες πρόβα μαζί τους. Μα νομίζω πως όλοι, όπως άλλωστε μας λένε τα κείμενα της Ορθόδοξης παράδοσης, είμαστε έγκλειστοι της μεταπτωτικής αναπηρίας μας, όλοι το ίδιο φυλακισμένοι. Κι αν κάποιοι από μας ξεπέρασαν σε μεγαλύτερο βαθμό τα όρια και βρέθηκαν στην κυριολεξία πίσω από τα σίδερα αυτό δεν καθιστά εμάς τους απ’ έξω λιγότερο ένοχους. Με αυτή την ιδέα ως βάση, όλοι εμείς που ήρθαμε σε επαφή με τους συνανθρώπους μας που εκτίουν την ποινή τους είχαμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε ότι εκείνοι είναι σε θέση να εκτιμήσουν την αξία της αγάπης πολύ περισσότερο από ό,τι εμείς. Κι αυτό γιατί πολύ απλά εκείνοι, αντίθετα από μας, τη στερήθηκαν ολωσδιόλου. Εκεί άλλωστε οφείλεται και η παραβατικότητά τους.
 

- Ποια διεργασία μετατρέπει την θεατρική τέχνη σε εργαλείο που λειτουργεί λυτρωτικά, ταυτόχρονα σε ανθρώπους μέσα στην κοινωνία αλλά και μέσα στην φυλακή; Το θέατρο είναι μια τέχνη που βασίζεται στη μετουσίωση. Ειδικά για τους φυλακισμένους, επειδή βρίσκονται σε περιορισμό, μέσα από έναν ρόλο οποιουδήποτε θεατρικού έργου, νιώθουν να αποδρούν λυτρωτικά από τον εαυτό τους, και κατά συνέπεια κι από τον εγκλεισμό τους. Τώρα, το ίδιο περίπου συμβαίνει και με όλους εμάς που είμαστε κρατούμενοι στη φυλακή του εγωϊσμού μας.

- Στη φυλακή, το συγκλονιστικό στοιχείο της παράστασης ήταν ότι οι κρατούμενοι κλήθηκαν να παίξουν ως Χορός τον ρόλο του Δολοφόνου. Ήταν ο μονόλογος ενός νέου ανθρώπου που έχει μάθει να ζει μέσα στο μίσος.
Και που έτσι δικαιώνει τη δολοφονία που διέπραξε. Όσο όμως παραμένει έγκλειστος η συναλλαγή με τον εαυτό του μέσα στην αφόρητη μοναξιά, τον οδηγεί στον πυρήνα της ύπαρξής του, εκεί που για τους ψυχολόγους βρίσκεται το ασυνείδητο, για τους Χριστιανούς η πνοή του Θεού. Στη συνάντησή του με εκείνο το κομμάτι της ψυχής του ο Δολοφόνος αφήνεται επιτέλους στη λυτρωτική επιρροή του πόνου, που για πρώτη φορά βγάζει από το πλάνο το μίσος. Οι κρατούμενοι-ηθοποιοί, κάποιοι από τους οποίους είχαν διαπράξει το ίδιο αδίκημα με εκείνο του ρόλου που καλούνταν να παίξουν, μίλησαν με τα λόγια του κειμένου αρθρώνοντας, όπως μας εξομολογήθηκαν, αυτό που κι εκείνοι θα ήθελαν να πουν για τον εαυτό τους στον εαυτό τους, αλλά και στους άλλους.

- Οι χαρακτήρες του έργου σας έχουν τραγικότητα και αλήθεια, ψευτιά και ισορροπία εύθραυστη, όπως οι χαρακτήρες των ανθρώπων της ζωής. Ο θεατής της παράστασης θα συναντήσει κοινά στοιχεία των ηρώων με τον εαυτό του. Μιλήστε μας γι’ αυτό.
Και οι τέσσερις χαρακτήρες του έργου, παρά τις διαφορές τους, έχουν μια θεμελιώδη ομοιότητα: είναι ορφανοί από αγάπη. Η Κυρία και η Ηθοποιός προσπαθούν να γεμίσουν το κενό αυτής της αδυσώπητης ορφάνιας διεκδικώντας μάταια την αγάπη των άλλων, ο Δολοφόνος νομίζει πως το αναπληρώνει γεμίζοντάς το με μίσος, ενώ η Ζητιάνα είναι η μοναδική από τους τέσσερις που έχει αποδράσει απ’ αυτή την κατάρα γιατί απλά δεν έχει τόσο ανάγκη την αγάπη των άλλων. Και δεν την έχει γιατί έχει βρει το αβγό του Κολόμβου: έχει μετατρέψει την ανάγκη για διεκδίκηση της αγάπης σε ανάγκη για προσφορά αγάπης, η οποία προσφορά, καθώς εξαρτάται απόλυτα από μας και όχι από τους άλλους, μπορεί να είναι ανεξάντλητη. Για να βρίσκεται πάντα μέσα στην αγάπη, λοιπόν, η Ζητιάνα αποφασίζει, αντί να εκλιπαρεί για την απόκτησή της με αβέβαια αποτελέσματα, να την προσφέρει αστείρευτα.

- Και γι’ αυτό μετατρέπεται σε μια γυναίκα που χαίρεται απροϋπόθετα σαν γνήσια αγία. Σαν μια «διά Χριστόν Σαλή»
Ναι. Οι διά Χριστόν σαλοί, όπως μας λέει η Παράδοση, ανοίγονται χωρίς καμιά προκατάληψη, χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς καχυποψία, αμερόληπτα και ορμητικά προς το πρόσωπο του άλλου, όπου συναντούν τον Θεό. Και ενώ ξοδεύουν αφειδώς την αγάπη τους, η πηγή της μέσα τους ποτέ δεν στερεύει γιατί ξαναγεμίζει θαυματουργικά από τον Θεό.

- Τα λόγια της ζητιάνας ήταν βαθιάς πνευματικότητας και γνώσης εκκλησιαστικού φρονήματος. Πώς είδαν οι θεατές αυτή τη μορφή; Τι καταλαβαίνει ο σημερινός ανυποψίαστος εκκλησιαστικά θεατής; Είναι φυσικό θεατές που δεν είναι εξοικειωμένοι με τις πνευματικές έννοιες όπως αυτή της διά Χριστόν σαλότητας να μην είναι έτοιμοι από την αρχή να αντιληφθούν την αλήθεια της παραδοξότητας των λόγων της Ζητιάνας. Και αυτό να τους κάνει να αντιλαμβάνονται τα λεγόμενά της ως κωμικά. Αλλά αυτό ακριβώς το γέλιο κι αυτή η χαλαρότητα που προκαλούν οι κατά κόσμον «παράλογες» αντιλήψεις της Ζητιάνας είναι εκείνα που οδηγούν σταδιακά ακόμα και τον πιο ανυποψίαστο θεατή στην ταύτισή του με την αφοπλιστική και απελευθερωτική της αθωότητα.
 

- Μέσα στις φυλακές Κορυδαλλού είδα τους κρατούμενους ηθοποιούς να κλαίνε αφού είχαν απαγγείλει, για τις ανάγκες του ρόλου, στο τέλος της παράστασης, τον ύμνο της αγάπης του Αποστόλου Παύλου. Ήταν ιδέα του σκηνοθέτη μας, του Άρη Τρουπάκη. Και νομίζω ότι δεν θα μπορούσε να υπάρχει τίποτε συγκλονιστικότερο ως επωδός γι’ αυτή την παράσταση. Προσωπικά δεν έχω ποτέ στη ζωή μου ξανακούσει να απαγγέλλεται αυτός ο ύμνος με τόση συνέπεια στην αλήθεια των λόγων του. Ήταν κυριολεκτικά ένα ξεχείλισμα από καρδιές που πέρασαν τη Σταύρωση και περιμένουν την Ανάσταση…

- Κλείνοντας και αφού σας ευχαριστήσω θερμά, να σας ρωτήσω, με αφορμή την έκδοση της «Καρφίτσας», αν πιστεύετε ότι ένα θεατρικό κείμενο μπορεί να διαβαστεί σε βιβλίο. Για να είμαστε ειλικρινείς πιστεύω ότι γενικότερα ένα θεατρικό κείμενο διαβάζεται σαν παρτιτούρα, δηλαδή χρειάζεται ειδική ικανότητα και γνώση από τον αναγνώστη, έτσι ώστε να προσθέσει τη δική του «σκηνοθεσία» στο λόγο. Ωστόσο, ειδικά όσον αφορά την «Καρφίτσα», επειδή στο μεγαλύτερο μέρος της είναι γραμμένη υπό μορφή μονολόγων που διαδέχονται ο ένας τον άλλον και προχωρούν την υπόθεση, αλλά και επειδή οι σκηνικές οδηγίες συμμετέχουν στο κλίμα του έργου, το κείμενο λειτουργεί ταυτόχρονα και σαν πεζό. Έτσι, θα έλεγα πως με μεγάλη άνεση μπορεί να το διαβάσει και να το απολαύσει ο αναγνώστης σαν ένα οποιοδήποτε άλλο βιβλίο.

Στις 15 Δεκεμβρίου (12 το μεσημέρι) στο Polis Art Café (Αίθριο Αρσακείου Μεγάρου), γίνεται η παρουσίαση του βιβλίου με το κείμενο της «Καρφίτσας», με το εξώφυλλο ζωγραφισμένο από τον π. Σταμάτη Σκλήρη.

Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου, θα γίνει μια συζήτηση της συγγραφέως με τον Ψυχίατρο κ. Δημήτρη Κυριαζή για θέματα που αφορούν την επιστήμη του και την τέχνη.

____________
Σοφία Χατζή
δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 12.12.2018

Υβόννη Μαλτέζου
 

Λουκία Πιστιόλα
 

Ελένη Ζιώγα

 Έκτορ Λιάτσος (ο δολοφόνος)
 

Ζωγραφιά πατρός Σταμάτη Σκλήρη
για το θεατρικό έργο "Η καρφίτσα"

Μας έστειλε η Α.Α, εκ των "συν αυτώ"