☆ KYΠΡΟΣ 1974: "Τήν έγδυσαν, τήν έδεσαν πίσω από ένα τζιπ καί τήν έσερναν γιά νά μαρτυρήσει πού έκρυβε τούς στρατιώτες.... Η αλύγιστη Κυρά δεν έσπασε και δεν αποκάλυψε ποτέ που έκρυβε τα παιδιά της..

    ● "συν αυτώ" παραλήρημα:

   Χάθηκε να βρισκόταν ένας παλλίκαρος ή μια λεβέντισσα Υπουργός Παιδείας, που να πρότεινε να συμπεριληφθεί αυτή κι άλλες τέτοιες αληθινές ιστορίες Ηρωισμού και Ελληνοπρέπειας στα σχολικά βιβλία των παιδιών μας; 

 Δες για τι Μεγαλείο μιλάμε και πιθανόν να συμφωνήσεις και συ μαζί μας...

Στή μάχη τής Λαπήθου 

στίς 6 Αυγούστου 1974, 

12 στρατιώτες αποκόπηκαν 

καί έμειναν εγκλωβισμένοι 

πίσω από τίς εχθρικές γραμμές. 

Αυτούς τούς στρατιώτες εντόπισε 

ή 74χρονη τότε Κυρία Ευφροσύνη Προεστού. 

Τους έκρυψε σέ μιά “μικρή σπηλιά” 

δίπλα στό σπίτι της 

καί τούς φρόντιζε γιά έναν ολόκληρο μήνα

 κάτω από τά βλέμματα τών πολυάριθμων Τούρκων 

πού βρίσκονταν ήδη μέσα στή Λάπηθο. 

Οί Τούρκοι τήν υποψιάστηκαν 

καί άρχισαν νά τήν ανακρίνουν. 

Υπέστη φρικτά βασανιστήρια.

Πέρα από τούς άγριους ξυλοδαρμούς

στο Κάστρο της Κερύνειας, 

τους τεχνητούς πνιγμούς στην θάλασσα, 

τα βάναυσα κτυπήματα 

με το κομμένο σχοινί της καμπάνας, 

το οποίο έκοψαν κι έδεσαν κόμπους 

για να είναι πιο επώδυνα τα πλήγματα, 

η πιο εξευτελιστική δοκιμασία 

που την υπέβαλαν,

ήταν η βασανιστική διαπόμπεψη 

στους δρόμους της Λαπήθου: 

Την έγδυσαν, 

την έδεσαν πίσω από ένα στρατιωτικό τζιπ

και την έσερναν στην άσφαλτο 

μέχρι που το δέρμα της από τις πληγές

 έγινε κατακόκκινο από τα αίματα...

Κι όμως η κυρά της Λαπήθου άντεξε.

Της έβγαλαν τον σταυρό από το λαιμό

 και της ζητούσαν να τον φτύσει. 

Η αλύγιστη Κυρά δεν έσπασε 

και δεν αποκάλυψε ποτέ 

που έκρυβε τα παιδιά της...

Παρά τον διασυρμό,

δεν της πήραν 

ούτε μια λέξη από το στόμα της. 

ΔΕΝ ΠΡΟΔΩΣΕ !

Η Κυρά και τα 12 παλικάρια της επέζησαν. 

Οι στρατιώτες που γλίτωσε 

την είχαν σαν δεύτερη μητέρα τους, 

σαν προστάτιδα Παναγιά. 

Ήταν η πρώτη που φιλούσε τα στέφανα τους όταν παντρεύονταν. 

Την φιλοξενούσαν εκ περιτροπής στα σπίτια τους για μερικές εβδομάδες ο καθένας. 

Κι όταν απεβίωσε το 1993 

σε ηλικία 90 ετών, 

οι 12 στρατιώτες, 

τα παιδιά της, 

έστησαν την προτομή της 

μπροστά στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας, 

για να ατενίζει τον σκλαβωμένο Πενταδάκτυλο. 

«Το ότι ζούμε σήμερα, το χρωστάμε στην κυρά Φροσύνη», 

λένε.

Οι στρατιώτες 

που ανήκαν τρείς στο 256 ΤΠ 

και οι άλλοι εννιά στο 286 ΜΤΠ είναι οι:

Πανίκος Παραλιμνίτης, 

Κώστας Καστελλανής,

Γιώργος Χριστοφή,

Στέλιος Θεοδούλου,

Κούλλης Κυριάκου,

Νίκος Παπαναστασίου,

Παύλος Νικολάου,

Ανδρέας Γρηγορίου,

Νίκος Νικολάου,

Πολύκαρπος Πέτρου,

Αντώνης Φιλίππου 

και Γιώργος Παπανικολάου.

Η Κυρία Ευφροσύνη αρνιόταν πεισματικά

να δώσει συνέντευξη για πολλά χρόνια 

κι όταν επιτέλους 

και μετά από πίεση δέχτηκε, 

η τελευταία φράση της ήταν: 

«Εγώ ότι έκαμα, το έκαμα 

για να έχω ένα καλό

απέναντι στον Θεό!»

Επάξια πήρε τον τίτλο ευγνωμοσύνης 

"Η Κυρά τής Λαπήθου". 

Τα Κυπριακά Ταχυδρομεία στις 6 Μαϊου 2021,

κυκλοφόρησαν την αναμνηστική σειρά 

«Η Κυρά της Λαπήθου Ευφροσύνη Προεστού». 

Προς τιμήν της έχει αφιερωθεί 

η οδός Ευφροσύνης Προεστού 

που είναι πάροδος της οδού Λαπήθου, 

δίπλα στο Πάρκο της Κερύνειας, 

στην συνοικία Παρισινός, 

στην περιοχή Εγκωμή στη Λευκωσία...

|από τον σεβαστό μας π.Βάϊο Βαϊόπουλο

   ☆ "αμφ." ΥΓ:

Ξέρεις τι είναι να "έχει υιοθετηθεί" από μια μικρή διαδικτυακή ομάδα Ελλήνων ένα τέτοιο (παραπεταμένο σήμερα από την Κύπρο και τη μάνα Ελλάδα) 75 πλέον παλικάρι, ένας Γιάκωβος, που ακόμα, 50 χρόνια μετά, δεν μπορεί να κοιμηθεί ένα βράδυ, χωρίς να ξαναδεί εκείνες τις φριχτές εικόνες που πέρασαν από μπροστά του, τότε που ήταν  κρυμμένος από μια άλλη "μάνα", μαζί με άλλους 2 συστρατιώτες του;

Ξέρεις τι ευλογία είναι να έχεις το προνόμιο ν'ακούς τέτοιες αληθινές ιστορίες απο τον ίδιο που τα έζησε τότε;

.......................................

✞ Εις μνήμην... |'Έπρεπε να περάσουν 50 ολόκληρα χρόνια για να βρεθούν τα ηρωικά οστά του, για να γίνει η κηδεία του μέχρι πρότινος αγνοούμενου, Αναστασίου Κρατημένου! Κύπρος 1974...

  

Την Κυριακή, 16 Ιουνίου στις 11 πμ 

στον Ιερό Ναό της Αγίας Μαρίνας 

στο Καλονέρι Γορτυνίας, 

θα γίνει η εξόδιος ακολουθία των ιερών οστών 

του ηρωικώς πεσόντα στρατιώτη 

της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου (ΕΛΔΥΚ)

 Αναστάσιου Κρατημένου.

  

Ο Αναστάσιος Κρατημένος, 

γεννημένος το 1953 στο Καλονέρι Γορτυνίας,

 υπηρετούσε την θητεία του στην ΕΛ.ΔΥ.Κ. 

κατά τη διάρκεια της δεύτερης φάσης 

της Τουρκικής εισβολής “Αττίλας Β΄”.

 

Στις 16 Αυγούστου 1974, 

κατά τη διάρκεια μίας επικής μάχης 

για την κατάληψη του στρατοπέδου της ΕΛ.ΔΥ.Κ.,

 ο Αναστάσιος Κρατημένος έδειξε αυτοθυσία

 υπερασπίζοντας την κεντρική πύλη, 

ενώ παράλληλα προσπαθούσε να μετακινήσει 

σε ασφαλές σημείο 2 τραυματίες οπλοπολυβολητές.

 

Δυστυχώς, 

ένα βλήμα έκοψε το νήμα της ζωής του Αναστάση

 και των δύο τραυματιών, 

σφραγίζοντας την ηρωική θυσία τους...

Μετά από 50 χρόνια 

τα ιερά λείψανά του αναγνωρίσθηκαν 

με την βιολογική μέθοδο ταυτοποίησης 

μέσω ανάλυσης του DNA...

 

Αθάνατος!

 

|Αναρτήθηκε από MALKIDIS

☆  "αμφ." ΥΓ:

Για να καταλάβουμε καλύτερα: 

Το "παιδί", που έχουμε υιοθετήσει από το 2018,

ο Γιάκωβος,

είναι συνομήλικος 

και ανήκει στην ίδια συνομοταξία 

με αυτό το παλικάρι,

που τώρα, 

50 χρόνια μετά, 

βρέθηκαν τα οστά του

και θα κηδευτεί μεθαύριο,

όπως του αρμόζει.

Είναι και οι 2 ήρωες.

Η σημαντικότερη διαφορά τους είναι πως

- ο Θεός γνωρίζει τα γιατί -

ο Γιάκωβος επέζησε. 

Και ζει - όπως ζει - ακόμα...

* Μανώλης Μπικάκης (+1954 - 1994) ! Ένας σύγχρονος, άγνωστος στα ελληνόπουλα Ήρωας! Ο Απροσπέλαστος Καταδρομέας...

 "...Η διάλυση του ουλαμού αρμάτων φόβισε το τουρκικό πεζικό, 

το οποίο διασκορπίστηκε για να προστατευτεί από τα ελληνικά πυρά,

μη γνωρίζοντας πως στο ύψωμα 

δεν βρισκόταν μια ολόκληρη Ελληνική Μονάδα όπως πίστευαν,

αλλά μονάχα ένας καταδρομέας...

Ο Έλληνας καταδρομέας

που κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής στη Κύπρο το 1974

με ένα ΠΑΟ (Πυροβόλο Άνευ Όπισθοδρομήσεως)

κατάφερε να διαλύσει 6 τουρκικά άρματα μάχης

και ένα τάγμα πεζικού...!!!

Έμεινε ολομόναχος για 3 ημέρες

να πολεμά τον εχθρό δίχως φαγητό και νερό.

...ο Μπικάκης μόνος του αντικρίζει απέναντί του

6 τουρκικά τεθωρακισμένα

κι ένα τάγμα πεζικού να πλησιάζουν τον λόφο.

Έχει μαζί του 8 βλήματα

(βάρους 4.200 γραμμάρια το καθένα)

και το αντιαρματικό που ζυγίζει σχεδόν 16 κιλά!

Κάποιος άλλος στη θέση του

ίσως τα παρατούσε όλα εκεί

και θα έτρεχε να κρυφτεί.

Ο 20χρονος λοκατζής

από το Αμύγδαλο Ηρακλείου αποφάσισε διαφορετικά…

Ρίχνει κατά του πρώτου Μ48 και διαλύει το άρμα.

Αλλάζει άμεσα θέση, καθώς έγινε αντιληπτός,

και 2 λεπτά αργότερα στοχεύει ξανά.

Πετυχαίνει τον στόχο του στο ντεπόζιτο καυσίμων.

Η εικόνα του τυλιγμένου στις φλόγες τεθωρακισμένου σοκάρει

και αποπροσανατολίζει τους Τούρκους.

Νομίζουν ότι τους χτυπούν από τουλάχιστον 2 σημεία.

Αυτό χαρίζει λίγο χρόνο παραπάνω στον Κρητικό.

Όσο χρειαζόταν για να παγώσει λίγο ο σωλήνας

και να σημαδέψει ξανά από άλλο σημείο.

Η ιστορία από εκεί και πέρα έχει διάφορες εκδοχές.

Η αναφορά κάνει λόγο για 4 κατεστραμμένα Μ48,

κάποιοι λένε πως ο Μπικάκης διέλυσε και τα 6

με τις οβίδες που είχε στη διάθεσή του.

Ένα… ποσοστό ευστοχίας εντυπωσιακό,

ειδικά αν αναλογιστείς ότι δεν μιλάμε

για μπασκετμπολίστα που… βαράει βολές,

αλλά για ένα 20χρονο παιδί που τα έβαλε ολομόναχος

με ένα τάγμα πεζικού κι έναν ουλαμό αρμάτων.

Ούτε στα έργα δεν συμβαίνουν αυτά…

Αν ο κόσμος ήξερε αυτούς τους γίγαντες που έβγαλε η Ελλάδα !!!!

πηγή: Στύλος Ορθοδοξίας

~ Σχόλιο Φώτης Πάλλας

Για το Υπουργείο «Παιδείας και Εθνικής Πανωλεθρίας»

ο νεαρός ΗΡΩΑΣ Μανώλης Μπικάκης,

Έλληνας στρατιώτης της Α΄ Μοίρας Καταδρομών,

φαίνεται ότι δεν αποτελεί πρότυπο μίμησης.

Το όνομά του και ο άθλος του

είναι άγνωστα για τη σχολική τάξη.

Ποτέ κάποια εγκύκλιος του Υπουργείου «Παιδομαζώματος»

δεν εστάλη σχετικώς στο ελληνικό σχολείο.

Θεωρείται μάλλον περίπτωση

τοξικής αρρενωπότητας,

υφέρπουσας έμφυλης βίας,

επικίνδυνου σοβινισμού,

που απορρέει από την ασθένεια της φιλοπατρίας

και επομένως δεν ταιριάζει

με τον νεοταξίτικο,

ορθολογιστικό,

ρομποτικό,

πράσινο προσανατολισμό

του σύγχρονου οικουμενικού σχολείου του Μετανθρώπου!

«Να δεις τι σου ‘χω για μετά…»!

|εμείς από τη Θωμαή Στεφανοπούλου

|"αμφ." ΥΓ:

Όσοι έχετε ακούσει τον Γιάκωβο, την ψυχούλα

που "έχουμε υιοθετήσει" εδώ και μια 5ετία κάποιοι εκ των "συν αυτώ" ...

Έχουμε συνειδητοποιήσει πως είναι κι εκείνος ένας ήρωας πολεμιστής,

από τους ελάχιστους εν ζωή εναπομείναντες του '74;

[Όσα αναφέρθηκαν παραπάνω για τον Ήρωα Μανώλη είναι ελάχιστα.

Στο video που ακολουθεί υπάρχουν φοβερές λεπτομέρειες

για το πως διέλυσε τον τουρκικό ουλαμό,

αλλά και 2 ακόμα συγκλονιστικά γεγονότα της ζωής του.

Ένα φοβερά σημαδιακό, όταν ήταν παιδάκι

αλλά και ο τρόπος με τον οποίο έφυγε για τον Ουρανό το 1994,

αφού είχε παντρευτεί με την αγαπημένη του Νίκη,

και είχαν κάνει και τα 2 τους παιδάκια...

Πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν στο ... παγκάκι (2) |"Όσο υπάρχει γύρω μας, έστω κι ένας Γιακουμής"...

Μικρές ιστορίες του χθες και του σήμερα

Κατέβηκε βιαστικά τα σκαλιά της εκκλησίας, κρατώντας το αντίδωρο στο χέρι. Ο νυχτερινός αέρας τον χτυπούσε στο πρόσωπο. Ξεκλείδωσε το αυτοκίνητο, έβαλε μπρος τη μηχανή και άνοιξε το κλιματιστικό. Έκανε πολύ κρύο. Το ρολόι της εκκλησιάς σήμανε δύο φορές.

~ Κάνε συντροφιά με τους άκακους... |Αββάς Ησαΐας

Η απλότητα και το να μη θεωρεί κανείς τον εαυτό του σπουδαίο, αγιάζουν την καρδιά (και την καθιστούν απρόσβλητη) από τον πονηρό.

Απεναντίας, όποιος βρίσκεται μαζί με τον αδελφό του έχοντας μέσα του πονηρία, δεν θ’ α­παλλαγεί από την καρδιακή λύπη.

Μάταια είναι όλα τα έρ­γα εκείνου που, με πονηρή διάθεση, άλλα λέει και άλλα έ­χει μέσα στην καρδιά του.

Μη συνδεθείς με κανένα τέτοιον άνθρωπο, για να μη μολυνθείς από το δηλητήριό του.

Κάνε συντροφιά με τους άκακους, για να πάρεις κάτι από τη δόξα τους και την αγνό­τητά τους.

Μην αντιμετωπίσεις με πονηρία κανέναν άνθρω­πο, για να μην αχρηστέψεις τους (πνευματικούς) κόπους σου.

Με όλους τους ανθρώπους να κρατάς την καρδιά σου καθαρή, και θα δεις την ειρήνη του Θεού (να βασιλεύει) μέ­σα σου.

Αββάς Ησαΐας

~ από τη Natassa Panayiotou

|στη φωτογραφία ο δικός μας "άκακος", ο Γιάκωβος.

Όταν ήταν έξω, αλλά ακόμα περπάταγε...

* Εκείνος σας υιοθέτησε

Κάποτε το είχα ακούσει.
Από κάποιον μπάρμπα.
Δεν θυμάμαι πότε.
Δεν θυμάμαι που.
Σήμερα συνειδητοποίησα,
πως μπορώ με βεβαιότητα να πω
ότι γίνεται!

 «Υιοθετήστε έναν άστεγο. 

Μιλήστε του.
Διαπιστώστε πως δεν είναι εξαρτημένος από ουσίες και οινοπνεύματα.
Πως δεν έχει ιδιοτέλεια.
Δώστε του κάτι να φάει, κάτι να πιει.
Όχι αμέσως χρήματα.
Φεύγοντας χαιρετήστε τον εγκάρδια.
Με μια ζεστή χειραψία.
Σαν να πρόκειται για τον καλύτερό σας φίλο.
Γυρίστε και κλέψτε το τελευταίο του βλέμμα επάνω σας.
Βάλτε τον από εκείνο το βράδυ στην προσευχή σας.
Πηγαίνετε ξανά κοντά του μετά από μερικές μέρες.
Μιλήστε του και πάλι κατεβαίνοντας στο σημείο που βρίσκεται εκείνος.
Διασφαλίστε πως δεν έχει τίποτα για να σας ανταποδώσει...
Σηκώστε τον από εκεί που συνηθίζει να κάθεται και πηγαίνετέ τον σε μια καφετέρια.
Να πιει έναν καφέ ανθρώπινα.
Θα ζεσταθεί η καρδιά του και θα λυθεί η γλώσσα του.
Αφήστε τον να σας μιλήσει...
Και τότε θα γνωρίζετε μέσα σας πως δεν τον βρήκατε, αλλά σας βρήκε.
Δεν τον υιοθετήσατε εσείς.
Εκείνος σας υιοθέτησε.
Εντάξει, κοπελιά μου;
Αρκετά για σήμερα;»

  Από έναν παππού "γιομάτο Χριστό"

Λαυρέντης

ΥΓ:

Κι αν είμαστε "τυχεροί", 

μπορεί να τύχει και σε μας ένας Γιάκωβος...

Εκεί που πας να βοηθήσεις, αλλά στο τέλος διαπιστώνεις πως αυτός που στην πραγματικότητα βοηθιέται, είσαι εσύ... ("Γιάκωβος", μέρος δεύτερο...)

Αν δεν γνωρίζεις ποιος στην ευχή είναι ο Γιάκωβος και μιας και μπήκες και θες να μάθεις, δες εδώ.

Το καινούριο για σένα που ξέρεις, είναι πως εδώ και 2 εβδομάδες τον έχουν βγάλει από το σπίτι, που τον φιλοξενούσαν για λίγο καιρό και του παραχωρήθηκε μια βεράντα σε άλλη γειτονιά για να περνάει τα "δροσερά" βράδια του αγκαλιά με 3 κουβέρτες...

Το κάνει. 

Χωρίς να κατηγορεί κανέναν. 

Του έκλεισαν ένα "ραντεβού" με την υπηρεσία ενός Δήμου για τους αστέγους από την προηγούμενη εβδομάδα. Ασθενούσε η υπεύθυνη για σήμερα Τετάρτη.

Πήγε. 

Του είπαν να ξαναματαπάει αύριο. 

Μας ενημέρωσε πριν λίγες ώρες ο ίδιος ο Γιάκωβος (δεν μπορείς πια να τον πεις κύριο κι ας συνεχίζει να σε αποκαλεί εκείνος "κύριο τάδε"...)

"Μου είπαν να είμαι ξανά αύριο στο δημαρχείο στις 9 για να δούμε τι θα κάνουν με μένα. 

Να΄ναι καλά οι κοπέλες!

Αν τα καταφέρουν, θα έχω ένα δωματιάκι με κρεβάτι κανονικό, με θέρμανση, κι ένα πιάτο φαγητό. 

Αυτό που χρειάζομαι δηλαδή.

Θα βάλω το σταυρό μου και θα πάω. 

Και ό,τι θέλει ο Θεός, ας γίνει..." 

Αυτό μας είπε, αυτό σας λέμε. 

Ένας άνθρωπος, από εκείνους τους "μεταξωτούς", που σπάνια βρίσκεις ανάμεσα σ΄ εμάς "που περνάμε τα βράδια μας αγκαλιά με 3 κουβέρτες", όπως κι εκείνος...

Οι 3 πιο εξόφθαλμες διαφορές μας είναι πως εκείνος δεν παραπονιέται ποτέ, σε αντίθεση με μας, πως εμείς δεν είμαστε Ήρωες και πως τα βράδια δεν κοιμόμαστε στην βεράντα, αλλά μέσα στο σπίτι, που τυχαίνει να έχει θέρμανση, τοίχους και κλειδαμπαρωμένες πόρτες...

Ευελπιστούμε πως από αύριο, 22/11 (πρώτη μέρα που επισήμως γιορτάζουμε τον Άγιο Ιάκωβο...τυχαίο;), μέσα από "τις κοπέλες του δήμου" θα βρει κάπου να μένει αξιοπρεπώς.

Αν όχι, θα ζητήσουμε βοήθεια.

Κι όποιος "τυχερός" προλάβει να αναλάβει να εξυπηρετήσει έναν άνθρωπο, όπως ο Γιάκωβος, μόνο να κερδίσει ο ίδιος μπορεί...

Συνεχίζεται...

(εκ των "συν αυτώ"...)

~ Γιάκωβος...Όταν διαβάσεις την ιστορία του, θα καταλάβεις γιατί από απόψε & πέρα δεν θα μπορείς να τον βγάλεις από την προσευχή σου...

Ένας δικός μας άνθρωπος, 

ένας από τους "συν αυτώ"...

Τα έμαθε από τον Αν. αυτά τα "κόλπα"...

Εκείνο το βράδυ μέσα στα στενά στο κέντρο, είναι αλήθεια, πως σκιάχτηκε λιγάκι...

Σ΄εκείνο το αλλιώτικο Athens by night...
Ειδικά όταν ο Αν. άνοιξε το πορτμπαγκάζ και κάλεσε τους άστεγους και τους αναγκεμένους, αρκετούς από τους οποίους γνώριζε με τ΄όνομά τους...
Ανάμεσά τους κι αρκετοί εξαρτημένοι (από τότε έμαθε να τους διακρίνει με την πρώτη ματιά...), να έρθουν να δοκιμάσουν και να πάρουν κάποιο από τα ζευγάρια των παπουτσιών που΄χαν γεμίσει ασφυκτικά το μικροσκοπικό του αυτοκίνητο...
Τέτοιες βραδιές σαν και τούτες ήταν. Είχε ξεκινήσει το τσουχτερό κρύο, ειδικά για κείνους, που την βγάζουν τη νύχτα έξω, κάτω απ΄τα αστέρια.
Εκείνος, σαν γνήσιος κομπάρσος, 

μοίραζε στους ανθρώπους τις μπουγάτσες και τις τυρόπιτες, 

που με τα χέρια της είχε φτιάξει η Αλ.

Χωρίς μιλιά.

Δειλά δειλά από τότε δοκίμασε κι εκείνος να έρχεται πιο κοντά με αυτές τις ταλαιπωρημένες ψυχές.
Ποτέ του δεν το μετάνιωσε.
Μια τέτοια βραδιά ήταν και η αποψινή.
Έξω από το πολυκατάστημα, από τα μεγαλύτερα και πιο φιλικά της πρωτεύουσας.
Τον είχε ξαναδεί δυο - τρεις φορές, αλλά δεν είχαν ανταλλάξει πάρα μόνο λίγες κουβέντες.
Βιαζόταν βλέπεις ο ένας απ΄τους δυο, ο άλλος καθόλου.
Απόψε όμως δεν μπόρεσε να τον προσπεράσει έτσι απλά.
Τον ρώτησε μπαίνοντας:
- Θυμήστε μου τ΄όνομά σας!
- Γιάκωβος.
- Τι να σας φέρω από μέσα κ. Ιάκωβε; Κάτι να φάτε. Να πιείτε;
(Είχε σκύψει από πάνω του.

Τον κοίταξε ο Γιάκωβος. Έριξε μια ματιά και στην βρώμικη τσάντα, που΄χε δίπλα του).

- Μου έφεραν φαγητό, παιδί μου. Μην κάνεις τον κόπο.
- Μα, δεν γίνεται! Κάτι πρέπει να σας φέρω.
- Καλά, αφού επιμένεις.

(Ανασήκωσε λίγο την πλάτη του από την βάση του τοίχου. 

Τον κοίταξε ευθεία στα μάτια).

Να εκεί, στους καφέδες, έχει κάτι κουτάκια με νεσκαφέ. 

10 έχει μέσα. Αν μπορείς. Αυτόν πίνω.

Τον χαιρέτησε, χωρίς να τον αποχαιρετήσει.
Του έκανε εντύπωση.
Θα μπορούσε να του ζητήσει ό,τι θέλει.
Αφού είδε πως η διάθεση του άλλου ήταν "ό,τι θες"...
Ένα κουτάκι νεσκαφέ! 

(Με 10 φακελάκια μέσα...)

Τα είπε με 2 λόγια στην γυναίκα του.

Τον ένιωσε εκείνη.

(Πάντα τον νιώθει...)

Πήγαν κατευθείαν στους καφέδες.

Πήρε το κουτί στα χέρια του.

1,25 ευρώ (!!!)

Το άφησε και πήρε δύο πακέτα. 

(Με 20 φακελάκια το καθένα μέσα...)

Τα έβαλε στο καροτσάκι και ξεκίνησαν για τα δικά τους ψώνια.

Πλήρωσε, τα βάλανε στις σακούλες και αφήνοντας την σύζυγό του να περιμένει με το καροτσάκι γεμάτο, πήγε κατευθείαν προς τον Γιάκωβο.
"Έρχομαι αμέσως, αγάπη μου!"
- κ. Ιάκωβε, τα έφερα!
- Τι είναι αυτά παιδί μου; Δυο πακέτα μεγάλα; 

Και σοκολάτα; Δεν έπρεπε να ξοδευτείς...

- Μήπως έχεις ζάχαρο, κ. Ιάκωβε; Κάνει να φας γλυκό πράγμα;
- Κάνει. Δεν είμαι διαβητικός. Σε ευχαριστώ!
- Τι άλλο πρόβλημα υγείας έχεις, κ.Ιάκωβε;
- 7 μπαλονάκια μου έχουνε βάλει...
- Στην καρδιά; (Ε, που στο μυαλό; σκέφτηκε αμέσως μόλις πρόφερε την λέξη. Αλλά το΄χε ήδη πει το "μαργαριτάρι"...)
- Τελευταία φορά τις προάλλες, στις 11 Ιουνίου. Θυμήθηκα τα παλιά και δεν άντεξα. Σωριάστηκα χάμω, εδώ πιο πέρα. Με μάζεψαν και με πήγαν στο Σισμανόγλειο. Είχα 5. Μου΄βαλαν άλλα 2 μπαλονάκια. 4 μέρες έμεινα μέσα.
- Τι θυμήθηκες, κ.Ιάκωβε; 

(Δεν βαστάς να μην τον ρωτήσεις.

Τον βλέπεις πως θέλει να τα πει.

Να τα βγάλει σε κάποιον. 

Ακόμα κι αν εκείνος είναι πάλι βιαστικός...)

- Είμαι από την Κύπρο.

Ήμουνα 18 χρονώ.

Με άλλους 221 λοκατζήδες.

Βγήκαμε μπροστά στον Τούρκο.

Με πέτυχαν.

Άσχημα...

Πρόσωπο, πόδι, πλευρά και σ΄άλλα σημεία...

Ήμουνα όλος μια πληγή.

Ξύπνησα στην Αθήνα.

Στο 401.

4 μήνες...

Δεν είχα μύτη...

(Άρχισε να δείχνει τα σημάδια του. 

Ο άλλος τα΄χει δει. 

Δεν θα μπορούσε να μην...

Αλλά δεν ήθελε να το δείξει).

- Και σου κάνανε πλαστική; 
- Ναι, αλλά αποτυχημένη, όπως βλέπεις.

(Δίκιο έχει. Στο πρόσωπό του δεσπόζει κάτι σαν μύτη. Γύρω της καμένα σημεία. Τίποτα απ΄αυτά όμως δεν τον κάνει αποκρουστικό. Ίσα ίσα...)

- Οικογένεια δεν έκανες, κ.Ιάκωβε...

(Βιάστηκε πάλι!)

- Αγάπησα μια γιατρίνα! 

(Έλαμψαν τα μάτια του!)

Εκείνη με περιποιήθηκε όλους εκείνους τους μήνες! 

Με στήριξε...

Μου έδωσε ελπίδα...

- Της το΄πες ποτέ;
- Και βέβαια της το΄πα! Και εκείνη, παρά τα χάλια μου, με ...παντρεύτηκε!

Πρώτη μου φορά, που άρχισα να βλέπω Θεού πρόσωπο... 

Πιάσαμε ένα σπιτάκι στον Άγιο Μελέτη.

Και μετά ήρθε το παιδί...

Ο Γιαννάκης μας!

(Χείμαρρος από εκεί και μετά ο Γιάκωβος...)

Είχε ένα σπίτι η Δέσποινα στο χωριό.

Είπαμε να το πουλήσει στον αδερφό της.

Μου είπε να κάτσω εγώ και να πάει με το παιδί. 

16 χρονώ ήτανε ο Γιάννης μου...

( Ωχ! Άμα άκουσε το "ήτανε", 

ένα σφίξιμο στην καρδιά του τον έπιασε τον "δικό μας"...)

- Και;

- Είχε μεγάλη κακοκαιρία.

Με πήραν τηλέφωνο.

Της είπα να κάτσει και να΄ρθουνε την άλλη μέρα. 

Ήθελε όμως να΄ρθει!

Να μην μείνουν το βράδυ εκεί.

Να΄ρθουν σε μένα!

Σε μια κλειστή στροφή έφυγε τ΄αμάξι...

Έπιασε φωτιά!

Η Δέσποινα έφυγε την ίδια στιγμή.

Ο Γιώργος μας μετά από 8 μέρες...

- Και από τότε μόνος, κ.Ιάκωβε;

(Ν΄αλλάξει γρήγορα συζήτηση! 

Να τον πάρει από εκεί...

Και να μην του δείξει πόσο σοκαρίστηκε ακούγοντάς τον).

- Μόνος.

Σε μια στιγμή έμεινα χωρίς γυναίκα.

Χωρίς παιδί.

Χωρίς χαρτιά.

Χωρίς συμβόλαια.

Χωρίς λεφτά.

Μου πήρανε και το σπίτι.

- Και πως την βγάζεις από τότε; Χρήματα;

- Έπαιρνα σύνταξη 1200 ευρώ. "Ανάπηρος πολέμου".

- Τι "ανάπηρος πολέμου", κ. Ιάκωβε; Ένας "Ήρωας πολέμου" είσαι! Ένας ΗΡΩΑΣ κανονικός!

- Μου την έκοψαν!

- Στην έκοψαν; Και πόσα παίρνεις τώρα;

- 180 ευρώ (!!!)

Πέρασε ένα παλικάρι δικηγόρος.

Είπε θα με βοηθήσει.

Είχα όλα τα χαρτιά.

Τα καταθέσαμε στο Υπουργείο Αμύνης.

Μας κάλεσαν τώρα, στις 26 Σεπτεμβρίου και μου είπαν πως ...χάσανε τον φάκελο με τα χαρτιά μου...

Και να κάνω υπομονή, γιατί η απόφασή τους θα βγει θετική, λέει...

Και θα με ειδοποιήσουν, είπανε.

Σήμερα 12 του μηνός, κι ακόμα τίποτα.

(Σκυφτός ακόμα όλη ετούτη την ώρα ο "συναυτώ"... Σαν σε λήθαργο... Του ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι!

Τι να πρωτοχωνέψει;

Την ίδια στιγμή όμως σκέφτηκε το "Έρχομαι αμέσως, αγάπη μου!")

- Αχ, συμπάθα με, κ. Ιάκωβε!

Χάθηκα μαζί σου.

Πρέπει να πάω. Με περιμένουνε.

- Ω! Δεν ήξερα... Φεύγα! Φεύγα, παλικάρι μου!

- Φεύγω. Θα΄ρθω μόνος όμως να τα πούμε οι δυο μας. Τι ώρα έρχεσαι εδώ;

- Το πρωί στις 10 και φεύγω το βράδυ κατά τις 8...

- Έγινε, κυρ-Ιάκωβε! Να ξέρεις θα περάσω μια απ΄αυτές τις μέρες...

- Θα σε περιμένω...

(Αν το διάβασες όλο ετούτο το κατεβατό μέχρις εδώ, καταλαβαίνεις πια γιατί απ΄την αρχή σου είπαμε πως ο Γιάκωβος δεν γίνεται να βγει ξανά από τις προσευχές που κάνουμε για τους δικούς μας ανθρώπους...

Γιατί, ο Γιάκωβος έγινε πλέον ένας απ΄αυτούς...)

~ Τελευταία σκέψη:

Αν φεύγαμε απόψε απ΄αυτόν τον κόσμο την ίδια στιγμή...

εγώ, εσύ και ο Γιάκωβος...

Τι θα ζητούσε από τον καθένα μας ο Κριτής Χριστός, για να μας περάσει στη Βασιλεία Του;

Συνεχίζεται (;)