✔ Μεγάλη αλήθεια (παντός καιρού και εποχών...)

                                                       Το νου σου, λοιπόν...

✔ Το νου σου... |Άκου τον Ἃγιο Νεκτάριο Πενταπόλεως! Όλη μέρα. Όρεξη να΄χεις...

Δεν θέλω να θλίβεστε και να συγχύζεστε
για όσα συμβαίνουν αντίθετα στη θέλησή σας,
όσο δίκαιη κι αν είναι αυτή.

Μία τέτοια θλίψη μαρτυρεί την ύπαρξη εγωισμού.

Προσέχετε τον εγωισμό
που κρύβεται κάτω από τη μορφή του δικαιώματος.

Προσέχετε και την άκαιρη λύπη
που δημιουργείται ύστερα από έναν δίκαιο έλεγχο.

Η υπερβολική θλίψη για όλα αυτά
είναι του πειρασμού.

Μία είναι η αληθινή θλίψη.

Αυτή που δημιουργείται
όταν γνωρίσουμε καλά 

την άθλια κατάσταση της ψυχής μας.

Όλες οι άλλες θλίψεις 

δεν έχουν καμιά σχέση με τη χάρη του Θεού.

Φροντίζετε να περιφρουρείτε στην καρδιά σας
τη χαρά του Αγίου Πνεύματος
και να μην επιτρέπετε στον πονηρό
να χύνει το φαρμάκι του.

Προσέχετε!
Προσέχετε, 

μήπως ο παράδεισος που υπάρχει μέσα σας
μετατραπεί σε κόλαση.

[Ἃγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως]

✔ Το νου σου στης ψυχής τις λακκούβες ...

 

✔ Το νου μας στα χέρια που μας κράτησαν...

 

☆ Κι αν θέλεις να καταλάβεις τι σημαίνει η λέξη «συμπερίληψη», μπορείς να περάσεις μια από αυτές τις μέρες από τον Άγιο Δημήτριο της Θεσσαλονίκης...

 

    |γράΦει η συγγραφέας Βασιλική Νευροκοπλή

    Κι αν θέλεις να καταλάβεις τι σημαίνει η λέξη «συμπερίληψη», 

μπορείς να περάσεις μια από αυτές τις μέρες 

από τον Άγιο Δημήτριο της Θεσσαλονίκης.

 Πέρασα χθες λίγο πριν τα μεσάνυχτα 

και για άλλη μια φορά αντίκρυσα 

μια ουρά δεκάδων ανθρώπων να περιμένουν 

να προσκυνήσουν το λείψανο του αγίου.

Άνθρωποι απλοί και καθημερινοί 

κάθε ηλικίας, 

κουστουμαρισμένοι 

κύριοι και κυρίες με τα ταγεράκια τους, 

φρικιά με τζίβες και τατουάζ, 

γριούλες με ρόμπες και παντόφλες, 

περιποιημένα και ατημέλητα παιδάκια. 

Σιωπηλοί, 

ήσυχοι, 

υπομονετικοί 

όλοι περίμεναν ώρες τη σειρά τους. 

Κι ήταν όλοι 

ένα σώμα, μια ψυχή 

ευλαβική, 

διψασμένη, 

πονεμένη, 

γεμάτη εγκαρτέρηση 

και πόθο 

να προσπέσουν στην αγκαλιά του πολιούχου μας, 

που αδιακρίτως όλους τους αγαπά 

και τους φροντίζει. 

Γιατί η συμπερίληψη 

δεν είναι ιδεολογικό κατασκεύασμα.

 Προϋποθέτει

 απέραντη αγάπη, 

ανιδιοτελή, 

θεϊκή.  

Την ευχή 

και την προστασία του Αγίου Δημητρίου 

να έχουμε...

♡ «Τώρα που μπορείς να δεις τον κόσμο, θα με παντρευτείς;»

 

   [Την ιστορία αυτή, συνήθιζε να λέει ο Πατριάρχης Σερβίας Παύλος...]

   ● Ήταν κάποτε μια κοπέλα που μισούσε τον εαυτό της, επειδή ήταν τυφλή.

Είχε κλειστεί στην πίκρα της και είχε απομακρυνθεί από όλους. 

Από όλους, εκτός από έναν άνθρωπο: 

 τον αγαπημένο της, που δεν έφευγε ποτέ από το πλευρό της.

Εκείνος ήταν πάντα εκεί. 

Στις δύσκολες ώρες, στις απογοητεύσεις, στις στιγμές που όλα γύρω της έμοιαζαν σκοτεινά.

Κάποτε του είπε:

«Αν μπορούσα έστω και μία φορά να δω τον κόσμο, θα σε παντρευόμουν!»

Και μια μέρα συνέβη κάτι που έμοιαζε με θαύμα. 

Κάποιος δώρισε τα μάτια του για εκείνη.

Η επέμβαση έγινε και, όταν ήρθε η στιγμή να αφαιρεθούν οι επίδεσμοι, η κοπέλα άνοιξε τα μάτια της και είδε για πρώτη φορά τον κόσμο γύρω της.

Είδε το φως.

Είδε τα χρώματα.

Είδε τα πρόσωπα των ανθρώπων.

Και είδε και τον αγαπημένο της.

Εκείνος στάθηκε μπροστά της και τη ρώτησε:

  «Τώρα που μπορείς να δεις τον κόσμο, θα με παντρευτείς;»

Η κοπέλα τον κοίταξε και ξαφνιάστηκε.

Ήταν τυφλός.

Δεν το περίμενε. 

Η εικόνα των κλειστών ματιών του τη συγκλόνισε. 

Και μόνο η σκέψη πως θα περνούσε ολόκληρη τη ζωή της δίπλα σε έναν άνθρωπο, που δεν μπορούσε να δει, την έκανε να αρνηθεί την πρότασή του.

Εκείνος δεν είπε τίποτε.

Έφυγε με δάκρυα στα μάτια.

Λίγες ημέρες αργότερα, της έστειλε ένα γράμμα. 

Μέσα σ’ αυτό υπήρχαν μονάχα λίγες λέξεις:

«Να προσέχεις τα μάτια σου, αγάπη μου…

Γιατί, πριν γίνουν δικά σου, αυτά τα μάτια ήταν δικά μου».

Έτσι είναι πολλές φορές ο άνθρωπος.

Ξεχνά εύκολα τι ήταν χθες.

Ξεχνά από πού ξεκίνησε.

Ξεχνά ποιος στάθηκε δίπλα του όταν όλα ήταν δύσκολα.

Ξεχνά τα χέρια που τον στήριξαν όταν ο ίδιος δεν είχε τη δύναμη να σταθεί όρθιος.

Γι’ αυτό…

Πριν πεις μια σκληρή κουβέντα, θυμήσου εκείνους που δεν μπορούν να μιλήσουν.

Πριν παραπονεθείς για το φαγητό σου, θυμήσου εκείνους που δεν έχουν τίποτε να βάλουν στο τραπέζι τους.

Πριν παραπονεθείς για τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου, θυμήσου εκείνους που προσεύχονται στον Θεό να τους χαρίσει έναν άνθρωπο για να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.

Πριν παραπονεθείς για τη ζωή σου, θυμήσου εκείνους που έφυγαν από αυτήν πολύ νωρίς.

Πριν παραπονεθείς για τα παιδιά σου, θυμήσου εκείνους που λαχταρούν ένα παιδί, αλλά δεν μπορούν να το αποκτήσουν.

Πριν θυμώσεις επειδή κάποιος δεν καθάρισε το σπίτι, θυμήσου εκείνους που δεν έχουν καν ένα σπίτι για να επιστρέψουν.

Πριν κατακρίνεις κάποιον για τα λάθη του, θυμήσου πως κανείς μας δεν είναι αναμάρτητος.

Και όταν έρθουν οι δύσκολες σκέψεις και προσπαθήσουν να σε βυθίσουν στη θλίψη και στην απελπισία, χαμογέλασε και πες μέσα σου:

«Είμαι ακόμη ζωντανός.

Είμαι ακόμη εδώ.

Έχω ακόμη μία ημέρα μπροστά μου».

Και τότε, αντί να μετρήσεις όσα σου λείπουν, θυμήσου όσα σου έχουν δοθεί.

Και ευχαρίστησε τον Θεό για όλα...

  (Μετάφραση: π. Νικόλαος Γκάτσεβιτς)

 

  |"εκλάπη" από την Ιερά Μονή Αγίου Νεκταρίου Γλυφάδος

✔ Το Χάρισμα, που χρειάζεται ... ενεργοποίηση!!!

   

      Μια τεράστια αλήθεια, 

που ούτε καν υποψιαζόμαστε...

Είμαστε τόσο ανύποπτοι, 
οι περισσότεροι από εμάς που χριστήκαμε 
και βαπτιστήκαμε Ορθόδοξοι Χριστιανοί...

Δεν υποπτευόμαστε καν πως
αυτό που "κουβαλάμε" 
από εκείνη την ευλογημένη 
(αλλά και ανεπανάληπτη 
για την σωτηρία της ψυχής μας...)
μέρα είναι ό,τι πιο σημαντικό 
φέρουμε μέσα μας...

Η Χάρις Του Αγίου Πνεύματος...

Η Πνοή, που δέχτηκαν, 

όχι μόνο όσοι βρίσκονταν στο υπερώο 

εκείνη την ανεπανάληπτη ημέρα της Πεντηκοστής, 
αλλά και όσοι βρίσκονταν έξω απ΄αυτό, 
150 περίπου στον αριθμό...

Δυστυχώς όμως αυτό το θεϊκό χάρισμα 

παραμένει συνήθως ανενεργό...

Κι αυτό εξαιτίας μας...

Κάνουμε τα πάντα, εκτός από εκείνα,
που χρειάζεται για να "λειτουργήσει"...

Γιατί, ενεργοποιείται μονάχα 

όταν η ψυχή μας κινηθεί προς το καλό,
όχι όμως όπως αυτό το εννοεί ο "κόσμος", 
αλλά όπως το ορίζει Ο Θεός!

Τότε, η ψυχή καταλαβαίνει και "βραβεύεται" 

με μια, μικρή έστω γεύση, 

από τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος...

(Είναι τυχαίο πως όλα αυτά τα χαρίσματα 

απουσιάζουν συνήθως από τις ζωούλες μας;)

Ενεργοποίηση, λοιπόν!

Ο καθένας, όπου Ο Θεός τον έταξε...
Και με όποιον τρόπο μπορεί...

Δεν είναι τεράστια 
αυτή η αλήθεια;
Κι αν δεν την μεταφέρουμε εμείς στα παιδιά μας, 

ποιος άραγε περιμένουμε να το κάνει;

(Μας τα μετέΦεραν κάποια 
από τα "τυχερά" πνευματικοπαίδια ενός πΑππούλη.
Από τον ταπεινό δικό τους "κύκλο" της Αγίας Γραφής,  

που γίνεται εδώ και χρόνια, 

κάπου στην Αθήνα...)


~ Για την μεταφορά: "αμΦοτεροδέξιος"

|πρώτη δημοσίευση: 18/11/2017

   (αύριο το β΄μέρος...)

✨ Και, θέλουμε - δεν θέλουμε, ό,τι έχουμε μέσα μας, φαίνεται...

 

☆ "Δεν μπορείς να Νομοθετήσεις Νηστεία εκεί που δεν υπάρχει...!!! |Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος

 

☆ Το νου σου, άνθρωπε! Πρόσεχε πως κοιτάς... Αλλά και πώς κρίνεις τα γεγονότα;

 

  "Οι βιολογικοί μου γονείς με άφησαν σε ένα μοναστήρι, όταν ακόμα δεν ήξερα τίποτα για τη ζωή.

Με εγκατέλειψαν όταν ήμουν πάρα πολύ μικρός. 

Όταν όλα φαινόταν να ξεκινούν με τον πιο δύσκολο τρόπο για μένα, η μοίρα μου έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία.

 Ήρθε μια οικογένεια που με δέχτηκε, που με αγκάλιασε και που μου έδωσε όλη την αγάπη που χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει.

Νόμιζα ότι το πιο δύσκολο κομμάτι της ιστορίας μου είχε πλέον μείνει πίσω. 

Όμως, η ζωή μου επιφύλασσε μια ακόμη δοκιμασία.

Ήμουν μόλις δύο ετών όταν τραυματίστηκα σε ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα. 

Η σύγκρουση ήταν τόσο ισχυρή που εκτοξεύτηκα μέσα από το παρμπρίζ. 

Επέζησα, αλλά το πρόσωπο μου έμεινε βαθιά σημαδεμένο.

Αυτή η ουλή θα γινόταν για πάντα μέρος του εαυτού μου.

Οι γιατροί κατάφεραν να φροντίσουν τα τραύματα μου και οι θετοί γονείς μου ήταν δίπλα μου κάθε στιγμή. 

Όμως, καθώς μεγάλωνα, ανακάλυψα ότι υπάρχουν πληγές που κανένας γιατρός δεν μπορεί να γιατρέψει.

Ήταν αυτές που προκαλούσαν τα λόγια των άλλων.

Στο σχολείο με κοίταζαν διαφορετικά. 

Υπήρχαν κάποιοι που γελούσαν, κάποιοι που με κορόιδευαν, κάποιοι που έβλεπαν μόνο εκείνη την ουλή χωρίς να νοιάζονται να γνωρίσουν το παιδί που κρυβόταν από πίσω.

Για πολλούς δεν ήμουν ο Franck. 

Ήμουν απλώς "αυτός με το σημαδεμένο πρόσωπο".

Το πιο οδυνηρό ήταν να συνειδητοποιήσω ότι ορισμένοι άνθρωποι μπορούσαν να είναι σκληροί χωρίς καν να με γνωρίζουν. 

Και δεν μιλάω μόνο για τα παιδιά. 

Ακόμη και οι ενήλικες, με τα βλέμματά τους και τις κρίσεις τους, κατάφερναν να με κάνουν να νιώθω διαφορετικός.

Έμαθα πολύ νωρίς τι σημαίνει να υποφέρω σιωπηλά. 

Προσπαθούσα να μην κλαίω, να μην δείξω πόσο με πλήγωναν εκείνα τα λόγια. 

Αλλά μέσα μου ο πόνος υπήρχε, και μάλιστα πολύ έντονος.

Θα ήθελα απλώς να μου φέρονται όπως σε όλους τους άλλους. 

Να με βλέπουν για αυτό που ήμουν, όχι για το σημάδι που είχα στο πρόσωπο μου.

Με τον καιρό κατάλαβα ότι εκείνη η ουλή δεν ήταν κάτι για το οποίο έπρεπε να ντρέπομαι. 

Ήταν η μαρτυρία μιας μάχης που είχα δώσει όταν ήμουν ακόμα πολύ μικρός για να τη θυμάμαι.

Η ζωή με είχε βάλει σε δοκιμασία από την αρχή, αλλά μου είχε επίσης διδάξει να μην τα παρατάω.

Σήμερα, αυτή η ουλή αποτελεί μέρος της ιστορίας μου. 

Ποτέ δεν ήθελα να την εξαφανίσω, γιατί μου θυμίζει όλα όσα πέρασα για να φτάσω μέχρι εδώ.

Και πάνω απ’ όλα μου θυμίζει ένα πράγμα , η αξία ενός ανθρώπου δεν μετριέται από την εμφάνιση του, αλλά από αυτό που κουβαλάει μέσα του..."

     Franck Ribéry

  πηγή

     ●"αμΦ." ΥΓ:

   Το λέμε και το ξανα(μανα)λέμε:

 Ο Θεός δεν κάνει ποτέ λάθη. 

 Γιατί, ακόμα κι αν φύγεις από ένα παρμπρίζ σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ο Θεός έχει σχέδιο για σένα. 

Το οποίο, όμως, είναι μοναδικό και μόνο για σένα. 

Γιατί, για κάποιον άλλον σε ένα αντίστοιχο ατύχημα, ο Θεός του επιφυλάσσει κάτι διαφορετικό, που μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι φαίνεται και για τον ίδιο και για τους δικούς του...

Και εδώ πάει για ακόμα μια φορά το...

      Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν!

  Σε ευχαριστούμε, καλέ μας Φρανκ, που μεταξύ πολλών άλλων, μάς θύμισες κι αυτό με την ιστορία σου.-

✔ Φαίνεται απλοϊκή σκέψη. Έλα όμως που δεν είναι. Ίσα ίσα. Σκέψου το καλά! Πριν το υιοθετήσεις...

 

✔ Εδώ σε θέλω, στα δύσκολα...

 

    Άσε τις θεωρίες, εαυτούλη.

Δεν νομίζεις πως ήρθε η ώρα 

να πάψεις να λες για το κομποσκοίνι στους άλλους 

και να πιάσεις εσύ το κομποσκοίνι; 

Πως ήρθε η ώρα 

να πάψεις να μιλάς στους άλλους για μετάνοια

και εσύ να πάρεις απόΦαση να μετανοήσεις 

και να τρέξεις να εξομομολογηθείς; 

Δεν νομίζεις πως ήρθε η ώρα 

να πάψεις να λες στους άλλους για τη Θεία Κοινωνία 

και να μπει στο μυαλουδάκι σου να μεταλαμβάνεις εσύ, 

όσο γίνεται πιο συχνά; 

  Εδώ να σε δω, στα δύσκολα...

✔ Ποιός είσαι εσύ και εγώ που θα πούμε, ότι εγώ δεν έρχομαι στην Εκκλησία, γιατί ο παπάς είναι αμαρτωλός; |† Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ

Μετά το τέλος μιας ομιλίας που έκανα στην Πάτρα, ήρθε κάποιος και μου λέει:

- κ. Παναγόπουλε όπως τα είπες στην ομιλία, πρέπει να πάω στην Εκκλησία;

- Ναι, στην Εκκλησία...

- Μα είναι οι παπάδες στην Εκκλησία!

- Τί δουλειά κάνεις;

- Είμαι δικηγόρος...

- Τί θα ήθελες να υπάρχουν στην Εκκλησία; 

Δικηγόροι; 

Οι δικηγόροι θα είναι στα δικαστήρια και οι παπάδες στην Εκκλησία.

- Μα δεν διαβάζεις τις εφημερίδες, δεν βλέπεις και δεν ακούς τί σκάνδαλα γίνονται με τους παπάδες;

Είχα ένα σημείωμα από τον Ιερό Χρυσόστομο στην τσέπη μου, το έβγαλα και του είπα:
- Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έλεγε: 

''Πολύ ''οργίζεται'' ο Θεός, όταν κάποιος ανάξιος γίνεται παπάς. 

Θα δώσει φοβερό λόγο και αν δεν μετανοήσει τον περιμένει μεγάλη κόλαση. 

Αλλά εσύ άνθρωπε πρόσεχε, να εκλάβεις αυτόν τον ανάξιο και αμαρτωλό παπά, σαν έναν λεπρό ο οποίος όμως μοιράζει χρυσάφι! 

Εσύ πάρε το χρυσάφι από τα χέρια του και άσε την λέπρα σε αυτόν''...

- Ώστε έτσι; μου λέει.

- Έτσι ακριβώς! Αλλά θα σου πω ένα ακόμη. 

Έχεις παρακολουθήσει την Βαϊφόρο;

- Ναι από το σχολείο θυμάμαι...

- Καλά, πάλι καλά που το θυμάσαι... 

Τί έγινε εκεί; 

Εισήλθε ο Κύριός μας επί πόλω όνου στα Ιεροσόλυμα. 

Οι Ιεροσολυμίτες Τον υποδέχτηκαν;

- Ναι, μετά βαΐων και κλάδων.

- Εκτός αυτού, έριξαν οι άνθρωποι τα άνθη κάτω στο δρόμο να περάσει ο Χριστός, οι κοπέλες βγάλανε τα πλεκτά τους, τα υφαντά τους και τα στρώσανε, οι άλλοι βγάλανε τα σακάκια τους και τα ρούχα τους και τα απλώσανε και πέρασε ο Κύριός μέσα στα Ιεροσόλυμα. 

Ναι;

- Ναι! Μα ήταν ο Χριστός!

- Όχι! Κάνεις ένα λάθος... 

Επί αυτών όλων, δεν πάτησε ο Χριστός, αλλά πάτησε ο γάϊδαρος του Χριστού που έφερνε τον Χριστό! 

Και αν λέγαμε τον κόσμο εκείνον, που Τον έκανε τέτοια υποδοχή: 

«Βρε τόσα έξοδα, τόση προετοιμασία, για να πατήσει ένας γάϊδαρος επάνω; Του κάνετε τέτοια υποδοχή του γαϊδάρου; Μα δεν ντρέπεστε; Δεν έχετε μυαλό;». 

Ποιά θα ήταν η απάντηση: 

«Δεν το κάναμε για τον γάϊδαρο αυτό. Δεν τα στρώσαμε για τον γάϊδαρο αυτά. Τα στρώσαμε για Εκείνον, που φέρει επάνω το γαϊδουράκι αυτό. Αυτός είναι, όχι το γαϊδουράκι». 

Έτσι ακριβώς είναι και στην περίπτωση του κλήρου. 

Βλέπεις αυτόν τον αμαρτωλό παπά; 

Όμως Ποιόν κρατάει στα χέρια του; 

Ποιόν μεταφέρει; 

Εμένα, Εσένα, κάποιον άλλον; 

Ποιόν; 

Μεταφέρει τον Θεό! 

Έτσι και εσύ θα πας στον παπά, 

όχι για τον παπά, 

αλλά για Αυτόν που φέρει ο παπάς... 

Και όταν ο Χριστός καταδέχεται να μεταφέρεται 

διά των αμαρτωλών χεριών του παπά, 

όταν κρατάει το Άγιο Ποτήριο, 

ποιός είσαι εσύ και εγώ που θα πούμε, 

ότι εγώ δεν έρχομαι στην Εκκλησία, 

γιατί ο παπάς είναι αμαρτωλός; 

Κάνουμε λοιπόν λάθος, μας γελάει ο Σατανάς και μένουμε μακριά από τον Χριστό...

  † Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυξ

πηγή

☆ Πρώτα - πρώτα, να τους πεις ότι δεν πρέπει να στεναχωριούνται, διότι δεν υπάρχει Θάνατος... |Άγιος Γέροντας Παϊσιος

      [Ξεκάθαρες κουβέντες...]

   "Δεν υπάρχει θάνατος! 

Μια μέρα κατέβηκα στον Γέροντα για να τον ενημερώσω για τον αδερφό ενός γνωστού μας!

Είπα λοιπόν στον Γέροντα: 

  - Γέροντα, στεναχωριούνται οι δικοί του ότι θα πεθάνει, διότι οι γιατροί τούς δήλωσαν ότι δεν υπάρχει πλέον καμία ελπίδα ζωής.

 Πρέπει να εύχονται στο Θεό? 

    Κι ο Γέροντας:

  - Πρώτα -πρώτα, να τους πεις ότι δεν πρέπει να στεναχωριούνται, διότι δεν υπάρχει Θάνατος. 

Μόνο μετάβαση γίνεται, μετακίνηση δηλαδή από την μία ζωή στην άλλη. 

Βλέπεις κι ο απόστολος Παύλος λέει: 

"ίνα μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα ".

Τώρα όσον αφορά στο αν πρέπει να προσεύχονται, πρέπει, και για τον εξής λόγο:

"Όταν για τις αμαρτίες κάποιου παραχωρεί ο Θεός και τον βρίσκει ανίατος ασθένεια, τότε, αν δεν παρακαλούμε Τον Θεό να ενεργήσει η αγάπη Του ότι εκείνη κρίνει σωστό,τότε ο άνθρωπος οδηγείται εκεί που φυσιολογικά τον οδηγεί ή αρρώστια. 

Όταν,όμως, κάποιοι εύχονται γι αυτόν στον Θεό και Τον παρακαλούν να ενεργήσει ότι η αγάπη Του βλέπει πώς είναι το συμφέρον για την ψυχή του, τότε χάριν της δικής μας παρακλήσεως ο Θεός βλέπει ως παντογνώστης που είναι, το πώς θα εξελιχθεί το υπόλοιπο της ζωής του ασθενή, κι αν μεν κρίνει ότι παραμένοντας στη ζωή η ψυχή του θα ωφεληθεί περισσότερο παρατείνει την ζωή, εάν πάλι όχι, τότε εφόσον Εκείνος κρίνει ότι είναι αυτή η καλύτερη στιγμή τον παίρνει!"

...

 

👉 Α, γεια σου... |Ν΄ανοίξουμε την καρδιά μας, αδέρΦια! Φτάνει πια. Όσο προλαβαίνουμε...

 

✔ Μπορεί να πηγαίνεις τακτικά εκκλησία, να διαβάζεις θεολογικά βιβλία, να έχεις εικόνες αγίων στο σπίτι σου, κομποσχοίνια στα χέρια σου, να δίνεις ελεημοσύνη, να ακούς ομιλίες θεολογικές, να ταπεινολογείς και να μιλάς πνευματικά. Όμως...

 

    ...να είσαι θυμωμένος με τους άλλους.

Στις δυσκολίες να μεμψιμοιρείς.

Να μην ικανοποιήσαι με τα λεφτά που έχεις,

με τις ανέσεις που έχεις, 

να νοιώθεις καταπιεσμένος, 

ανήσυχος, 

ανικανοποίητος με όλα και όλους, 

να βρίσκεσαι συνέχεια σε αντιπαράθεση 

και ανταγωνισμό 

με ό,τι και όποιον βρίσκεται δίπλα σου.

Αυτό σημαίνει ότι δεν ζεις Χριστό!

Όσο και αν μιλάς για Χριστό.

Αυτό μυρίζει θάνατο!

Τι ξεχωρίζει σήμερα ένα Χριστιανό από τον υπόλοιπο λαό;

Αν στις δυσκολίες, 

στους πειρασμούς, 

μπροστά σε δύσκολους ανθρώπους, 

δεν έχεις υπομονή, 

πραότητα, 

χαρά, 

απλότητα 

και κυρίως ταπείνωση, 

σημαίνει ότι ακόμη δεν έχεις καταλάβει 

τι σημαίνει εν Χριστώ ζωή.-

               |Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†)

πηγή

✔ Να κά­νεις μόνο εκεί­νο που μπο­ρείς. Αυτό θέ­λει ο Θεός... |Μας παραγγέλνει ο Άγιος της χθεσινής ημέρας...

 

 |Στην πνευματική ζωή 

στην πραγματικότητα είμαστε μωρά.

Εθελοτυφλούμε όταν παρασυρόμαστε 

και πιστεύουμε πως ξαφνικά γίναμε μεγάλοι.

Ας μάθουμε πρώτα να μπουσουλάμε με ασφάλεια.

Κάποτε κάποιοι δυνατοί 

θα καταφέρουν να σταθούν στα πόδια τους, 

άλλοι θα περπατήσουν κιόλας.

Πολύ αργότερα 

και σε πολύ λίγους ασκητές 

(αθλητικός όρος δεν είναι η άσκηση;) 

έρχεται το τρέξιμο.

Απειροελάχιστοι δε 

είναι εκείνοι που τερματίζουν στον Μαραθώνιο...

Μήπως να μην βιαζόμαστε λοιπόν;

           ~ εκ των μικρών "(μπουσουλο)συν αυτούληδων"... |

            "Το μέλι εί­ναι πολύ ωραίο. 

Όταν όμως φάει κα­νείς πάρα πολύ, 

μπο­ρεί να του δη­μιουρ­γή­σει εμε­τό. 

Έτσι και στα πνευ­μα­τι­κά, 

δεν πρέ­πει να βγαί­νεις αδιά­κρι­τα 

από τα όρια των δυ­να­το­τή­των σου.

                         

Να κά­νεις μόνο εκεί­νο που μπο­ρείς.

Αυτό θέ­λει ο Θεός. 

Τα άλλα θα τα ανα­πλη­ρώ­σει 

ο ίδιος με την Χάρη Του.

Γιατί υπάρ­χει και ο φό­βος να απελ­πι­στείς, 

δια­βά­ζον­τας τις υψη­λές κα­τα­στά­σεις 

που έφτα­σαν οι Άγιοι.

 Προ­χώ­ρα στην πνευ­μα­τι­κή ζωή 

με τα­πει­νό φρό­νη­μα 

και ο Θεός δεν θα σε εγ­κα­τα­λεί­ψει. 

Μην προ­σπα­θείς να φτά­σεις 

πνευ­μα­τι­κές κα­τα­στά­σεις 

που υπερ­βαί­νουν τις δυ­νά­μεις σου, 

για­τί θα πέ­σεις οπωσ­δή­πο­τε, 

και την πτώ­ση σου αυ­τήν 

θα την εκμε­ταλ­λευ­τεί ο διά­βο­λος...

 

~ Άγιος Ισαάκ ο Σύρος 

Γιορτάζει στις 28 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους...

|η αρχική ιδέα για την ανάρτηση από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιος Καλογήρου

(αναδημοσίευση από παλιότερη ανάρτησή μας.

Δεν θυμόμαστε από πότε...

Πειράζει;)

👉 Ο καιρός μας δυστυχώς είναι γεμάτος από τέτοιους "ανάπηρους"... |Το νου μας! Εμείς να μην είμαστε...

     

    |η ρήση αποδίδεται στον Γιάννη Τσαρούχη...

👉 Η Ψυχή σου κάνει ΩΤΟΣΤΟΠ... Κι εσύ την προσπερνάς... |παπα Σπύρος Βασιλάκος

     

   [Παρότι και αυτή την ομιλία του παπα Σπύρου μας την έχω ανεβάσει παλιότερα, ούτε που θυμάμαι από πότε...

Ακούω την ίδια ξανά σήμερα και είναι σαν να μην την έχω ακούσει ποτέ.

Επίκαιρη όσο δεν πάει άλλο!

Θα δείτε ακούγοντας την ότι κάθε 2 λεπτά θα σταματάτε να σκέΦτεστε καλύτερα αυτά που μόλις είπε. 

Και αν θα είστε παρέα μαζί με κάποια άλλη ψυχούλα, δε θα πάψετε να τη συζητάτε για ώρες.

Δείτε το ως ένα ακόμα αντίδωρο για την αγάπη, που πλουσιοπάροχα μάς έχετε δείξει όλο αυτόν τον καιρό...]