Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα “Η Δράση μας”. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα “Η Δράση μας”. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 15 Αυγούστου 2024

✨ Αυτός ο λαός θ΄αντέξει, γιατί αγαπάει την Παναγία...

 


Ὁ Γάλλος περιηγητής François Richard, Ἰησουΐτης μοναχός, στά χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας, γράφει τά ἑξῆς:

«Ἀπορῶ πῶς μέσα στή φοβερή κατάσταση τῆς Τουρκοκρατίας ἐπιβιώνει ἡ χριστιανική πίστη καί πῶς ὑπάρχουν ἀκόμη στήν Ἑλλάδα Χριστιανοί, γιατί ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Νέρωνα καί τοῦ Διοκλητιανοῦ ὁ Χριστιανισμός δέν ἔχει ὑποστεῖ χειρότερους διωγμούς ἀπό αὐτούς. 


Θεωρῶ ὅτι αὐτό ὀφείλεται στήν ἀγάπη πού ἔχουν οἱ Ἕλληνες στό πρόσωπο τῆς Παναγίας.


Σ ̓ ὅλα τά σπίτια βλέπεις εἰκόνες της.


Εἶναι ἡ νοικοκυρά, ἡ φρουρός τοῦ σπιτιοῦ.


Ὁ ἴδιος διαπίστωσα μέ πόση φυσικότητα καί συγκίνηση μιλοῦν στίς οἰκογενειακές τους συζητήσεις γιά τήν Παναγία».

 

(Από το περιοδικό «Η Δράση μας»)


|Εκδόσεις Έαρ


Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2022

~ Σαν να σε νιώθω έτσι που στέκεις σκεφτικός…

 

Πάντα στή σκιά τῶν γεγονότων. Πάντα σέ δεύτερο πλάνο. Πάντα νά διακονεῖς καί νά ὑπηρετεῖς τό μυστήριο τῆς σωτηρίας τοῦ σύμπαντος κόσμου μέ ἀξίνα καί ἄροτρο τόν δικό σου πόνο, τήν ἀφόρητη ζάλη τῶν ἀντικρουόμενων λογισμῶν σου καί τήν ἀναντίλεκτη ὑπακοή στά κελεύσματα τοῦ οὐρανοῦ. Πρόσωπο σιωπηλό, διδάσκεις αἰῶνες τώρα, μέσα ἀπ’ τή σιωπή σου ὅλους ὅσους θελήσουν νά τήν ἑρμηνεύσουν καί νά τήν ἐπεξηγήσουν.

Δέν ξέρω γιατί, ἀλλά μικρός ποτέ δέν ἑστίαζα στήν παρουσία σου καί τή συμβολή σου. Ἄλλα πρόσωπα καί πράγματα τραβοῦσαν τήν προσοχή μου καί ἀνέβαζαν τόν ἐνθουσιασμό μου. Ἡ Παναγία! Τό σπήλαιο! Ἡ φάτνη! Συγχώρα με, ἀλλά κάποτε πιό πολύ μέ ἐντυπωσίαζαν τά ἄλογα ζῶα ἀπό τή δική σου παρουσία. Αὐτά σέ πρῶτο πλάνο, δίπλα στό νεογέννητο Χριστό, νά Τόν θερμαίνουν μέ τό χνῶτο τους. Κι ἐσύ ἀπόμερος. Σκυφτός. Συλλογισμένος.

Κι ὅμως, καθώς τά χρόνια περνοῦσαν, ξέκλεβα πιό πολύ τή ματιά μου, ὅταν θωροῦσα τήν εἰκόνα τῆς Γεννήσεως, ἀπό τή φάτνη καί σέ κοιτοῦσα πότε-πότε. Στήν ἀρχή μέ περίεργες σκέψεις. Κατόπιν μέ αἴσθημα κατανόησης καί πιό μετά μέ σκιρτήματα θαυμασμοῦ καί ἀναγνώρισης. Ἴσως γιατί κάποτε σάν οἱ ζωές μας νά συμπορεύθηκαν.

Ἴσως γιατί, ἀρκετά συχνά τελευταῖα, νιώθω τό λογικό μου νά σαλεύεται ἀπό ἀναπάντητα καί βασανιστικά ἐρωτήματα σάν τά δικά σου. Σίγουρα γιατί μέσα ἀπ’ ὅλα αὐτά θαύμασα τή στάση σου καί ἀναγνώρισα τήν ὑπάκουη σιωπή σου. Αὐτό τό ἄφημά σου στά κελεύσματα τοῦ οὐρανοῦ. Καί τί παράξενο, ἀλήθεια, καί ὀδυνηρό καί ταλαίπωρο! Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἔτσι νά θέλει τή συμμετοχή κάποιων ἀνθρώπων στά πιό μεγάλα καί σωτηριώδη μυστήρια. Μέ ἀβάσταχτη ζάλη λογισμῶν ἀμφιβολίας. Μέ ἔμπονη σιωπή. Καί μέ ἄμεση ὑπάκουη ἀνταπόκριση σ’ αὐτό πού ὁ νοῦς δέν τό χωρᾶ καί ἡ ἀνθρώπινη δύναμη δέν τό σηκώνει...

|για τη συνέχεια του άρθρου που έγραψε ο ΑΤΤΙΚΟΣ έναν Δεκέμβρη στο Περιοδικό “Η Δράση μας”, εδώ