✔ αντί άλλου σχολιασμού από εμάς. 2 κείμενα to the point, που έγραψαν 2 άγνωστες σε μας κυρίες, που εξηγούν το χάλι μας... Προς προβληματισμό όλων μας...

 

    Πού να εξηγώ..., που έλεγε και ο αείμνηστος Αντώνης Βαρδής…     

         ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

    📍 Τροχαίο στη Ρουμανία: Δεν ήτανε δυστύχημα, ήταν αυτοκτονία…

 

Με Μια Ματιά:

 

• Το οπαδικό πάθος είναι δικαίωμα, αλλά η εμπιστοσύνη της ζωής μας σε έναν οδηγό υπό την επήρεια ουσιών είναι παραίτηση από τη λογική.

 

• Το επίσημο ιατροδικαστικό πόρισμα για τοξικό μείγμα κάνναβης, κοκαΐνης και αλκοόλ μετατρέπει το «ατύχημα» σε μια αποστολή χωρίς επιστροφή.

 

• Δεν υπάρχει τίποτα επικό στον θάνατο από αμέλεια· ο πραγματικός ηρωισμός είναι η επιστροφή στο σπίτι και η άδεια θέση στην κερκίδα δεν τιμά καμία ομάδα.

 

• Το παιδί πρέπει να μάθει ότι ο πραγματικός μάγκας είναι αυτός που βρίσκει το σθένος να αρνηθεί να μπει σε ένα αυτοκίνητο, ακόμα κι αν η παρέα χλευάζει.

 

• Η χρήση της λέξης «ανοησία» είναι απαραίτητη για να σπάσει η ρομαντική θλίψη των social media που καταπίνει τις ζωές των νέων στο όνομα μιας στρεβλής παντοδυναμίας.

 

Στις 27 Ιανουαρίου 2026, ένα μίνι βαν με 10 οπαδούς του ΠΑΟΚ που ταξίδευαν οδικώς προς τη Γαλλία ενεπλάκη σε τροχαίο στη Ρουμανία. Επτά νέοι άνθρωποι, από 21 έως 30 ετών, σκοτώθηκαν και άλλοι τρεις τραυματίστηκαν σοβαρά, χωρίς ευτυχώς να κινδυνεύει η ζωή τους. Η εικόνα των συντριμμιών του μαύρου βαν στον αυτοκινητόδρομο DN6 της Ρουμανίας παίζει σε λούπα στις οθόνες μας.

 

Για τους οπαδούς του ΠΑΟΚ, και για όλον τον φίλαθλο κόσμο, ο ρουμανικός αυτοκινητόδρομος έγινε τόπος θυσίας. Μια εκδρομή στήριξης στην ομάδα αποδείχτηκε αποστολή αυτοκτονίας. Ως γονείς, νιώθουμε το σφίξιμο στο στομάχι.

 

Όμως, πέρα από το πένθος, έχουμε το καθήκον να διαχειριστούμε την αλήθεια. Ποια είναι αυτή; Ότι η παρέα ταξίδευε ολόισια προς τον θάνατο. Αν αφήσουμε τα παιδιά μας να πιστέψουν ότι το τροχαίο στη Ρουμανία ήταν μια «θυσία για την ομάδα», τα αφήνουμε απροστάτευτα.

 

Η τοξικολογική εξέταση που είδε το φως της δημοσιότητας αναφέρει ότι ο οδηγός βρέθηκε θετικός σε κάνναβη, κοκαΐνη και αλκοόλ, ενώ στο βαν εντοπίστηκαν ουσίες, όπως επιβεβαιώνεται και από τις καταθέσεις και το ρεπορτάζ ρουμανικών μέσων.

 

Τι είναι πίστη και τι είναι ανοησία

 

Πρέπει, λοιπόν, να καθίσουμε με τα παιδιά μας και να τραβήξουμε μια κόκκινη γραμμή. Δεν είναι το ίδιο πράγμα η αγάπη για την ομάδα και η παραίτηση από τη λογική.

 

Η πίστη στην ομάδα είναι το δικαίωμα να ανήκεις κάπου και να παθιάζεσαι και να ταξιδεύεις 2.000 χιλιόμετρα μόνο και μόνο για να φωνάξεις για το σήμα στη φανέλα.

Η ανοησία είναι να εμπιστεύεσαι τη ζωή σου σε έναν οδηγό που έχει καταναλώσει ουσίες, πολλώ δε μάλλον σε έναν δρόμο-σουρωτήρι από λακκούβες, όπου κυκλοφορούν νταλίκες, με μια λωρίδα κυκλοφορίας, χωρίς διαχωριστικό, επειδή «είμαστε αδέρφια και δε μασάμε, τον ΠΑΟΚ τον ακολουθάμε».

Αποδομώντας την ηρωοποίηση

 

Με κάθε σεβασμό στους νεκρούς και στους τραυματίες, τα παιδιά μας βλέπουν τα κασκόλ πάνω στα συντρίμμια και νιώθουν μια ρομαντική θλίψη. Είναι χρέος μας να τους εξηγήσουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα ηρωικό στο να πεθαίνεις από τοξικό μείγμα ουσιών στο 80ό χιλιόμετρο μιας κακοφτιαγμένης εθνικής οδού κοντά στην Τιμισοάρα. Νομίζω πως είναι ο καλύτερος τρόπος για να τιμήσουμε ουσιαστικά τη μνήμη των νεκρών και να βοηθήσουμε τους ζωντανούς να προχωρήσουν.

Ο θάνατος δεν είναι «εκτός έδρας νίκη»: Είναι το απόλυτο τέλος. Η ομάδα θα συνεχίσει να παίζει, η ΠΑΕ θα βγάλει συλλυπητήρια και θα οργανώσει εκδηλώσεις εις μνήμην, μπορεί να έρθει ως και ο Οικουμενικός Πατριάρχης να σε μνημονεύσει. Αλλά η θέση στο τραπέζι του σπιτιού σου, όπως και η θέση σου στην κερκίδα θα μείνουν άδειες. Δεν θα ξαναδείς την οικογένειά σου ούτε την ομάδα σου.

Η μαγκιά της άρνησης: Δεν χρειάζεται στη συγκεκριμένη περίπτωση κήρυγμα για τα ναρκωτικά ή το αλκοόλ. Η κρίση και τα αντανακλαστικά αλλάζουν. Σε τέτοιες συνθήκες, ένα τιμόνι γίνεται όπλο και αυτό τους είναι προφανές. Αυτό που πρέπει να μάθουμε στα παιδιά είναι ότι ο/η πραγματικός/ή «μάγκας/μάγκισσα» της παρέας είναι αυτός/ή που θα πει: «Φίλε/φιλενάδα, είσαι φτιαγμένος/η, εγώ σε αυτό το αμάξι δεν μπαίνω».

Λέμε με απλά λόγια:

 

Αν ο/η οδηγός έχει πιει ή έχει πάρει κάτι, δεν μπαίνεις στο αυτοκίνητο. Τελεία.

Αν είσαι ήδη μέσα, ζητάς να κατέβεις. Βρίσκεις άλλο τρόπο. Παίρνεις τηλέφωνο εμάς, ταξί, οτιδήποτε.

Η αγάπη για μια ομάδα δεν είναι άλλοθι για ρίσκο. Δεν χρωστάς σε κανέναν να αποδείξεις τίποτα.

Αν οι φίλοι κοροϊδέψουν, τότε δεν είναι φίλοι.

Βρες το θάρρος να πεις όχι και να φύγεις.

Η αλήθεια χωρίς ωραιοποίηση

 

Αν δεν οδηγούμε νηφάλιοι, παίζουμε τη ζωή μας ρώσικη ρουλέτα. Η «αποστολή αυτοκτονίας» ξεκίνησε τη στιγμή που η παρέα αποφάσισε ότι οι κανόνες της φυσικής και της βιολογίας δεν ισχύουν για τους «πιστούς». Όσοι ταξιδεύουν οργανωμένα γνωρίζουν ακριβώς τι συμβαίνει στις οπαδικές εκδρομές στο εξωτερικό.

Αυτό που συνέβη δεν ήταν κακό παιχνίδι της μοίρας. Ως γονείς, ας μη φοβηθούμε να πούμε τη λέξη ανοησία. Είναι η μόνη λέξη που μπορεί να λειτουργήσει ως αντίδοτο στον ψευτο-ηρωισμό που καταπίνει τις ζωές των νέων, στο όνομα μιας στρεβλής παντοδυναμίας.

 

Η ηρωοποίηση αυτών των παιδιών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι τοξική. Πρέπει να πούμε στα παιδιά μας ότι ο θάνατος από υπερβολική ταχύτητα και ουσίες δεν έχει τίποτα το επικό. Είναι μια βίαιη, άδικη και απόλυτα περιττή απώλεια.

 

                     |Πελιώ Παπαδιά

   📍 Στην Αμαλιάδα ένας 14χρονος εκβίαζε κι απειλούσε με ξυλοδαρμό έναν 12χρονο. Του απέσπασε 8200€. 

Στο σπίτι του μετά την σύλληψη βρέθηκαν 97 κροτίδες.

Στον Εύοσμο στην Θεσσαλονίκη ένας 14χρονος αποπειράθηκε να κλέψει το πορτοφόλι ενός 13χρονου και συνελήφθη από την ομάδα ΔΙΑΣ. Κατά την σύλληψη ανακαλύφθηκα πως στην τσάντα του είχε μαχαίρι 20 εκατοστών.

Στην Τρίπολη ένας 13χρονος μαχαιρώνει πολλαπλά έναν 12χρονο ύστερα από καταδίωξη που ακολούθησε έναν καβγά.

Στον Χολαργό ένας 17χρονος μαζί με έναν 19χρονο έδωσαν ραντεβού σε έναν 14χρονο –υποδυόμενοι μια κοπέλα- και αποπειράθηκαν να τον δολοφονήσουν με μαχαιριές. Μάλιστα ο ένας από τους 2 πόζαρε μετά με το μαχαίρι της επίθεσης.

Στην Πάτρα ένας 13χρονος κατέρρευσε στο σχολείο του ύστερα από μεγάλη χρήση κάνναβης, φαίνεται πως τις ναρκωτικές ουσίες του τις προσέφεραν δυο 15χρονοι συμμαθητές του.

Στον Ασπρόπυργο ένας 14χρονος διέφυγε από το Ίδρυμα Αρωγής Ανηλίκων και συμμετείχε σε σειρά κλοπών σε διάφορα καταστήματα.

Στην Πάτρα, ένας 12χρονος κι ένας 13χρονος έστησαν ενέδρα σε έναν 15χρονο, τον απείλησαν με σουγιά και τον ξυλοκόπησαν.

Στην Κρεμαστή της Ρόδου ένας 12χρονος βρισκόταν έξω με την μητέρα του όταν μια ομάδα 5 ανηλίκων ξεκίνησαν να του κάνει φραστική επίθεση, η οποία γρήγορα εξελίχθηκε σε απειλή με σουγιά και απόπειρα σωματικής βίας με ξύλα και γλάστρες.

Στην Κυψέλη μια 16χρονη μέσα στο σχολείο έβγαλε μια «πεταλούδα» και τραυμάτισε μια 14χρονη συμμαθήτρια της στα χέρια και στην κοιλιά.

Στη Λαμία δυο ανήλικα κορίτσια ξεκίνησαν τον καβγά μέσα στο σχολείο, αυτός συνεχίστηκε και κλιμακώθηκε έξω από αυτό, κατέληξε σε βίαιη σύρραξη που οδήγησε και τις 2 στο νοσοκομείο.

Στην Βάρδα Ηλείας ένας 13χρονος μπούκαρε στο τοπικό Γυμνάσιο βρήκε έναν δωδεκάχρονο και -μάλλον λόγω της διαφορετικότητας του- τον χτύπησε στο πρόσωπο σε τέτοιο σημείο ώστε να συλληφθεί.

 

Χθες στις Σέρρες ένας 16χρονος ομολόγησε πως χτύπησε μέχρι θανάτου έναν 17χρονο, γιατί, λέει, έστελνε μηνύματα στο κορίτσι του.

 

Όλα αυτά σε διάστημα 2 μηνών. Και δε μιλάμε για «τυπικό» bullying, μιλάμε για μαχαίρια, σουγιάδες, κλοπές, εκβιασμούς, ναρκωτικά, συλλήψεις, νεκρούς.

 

Η καλύτερη απεικόνιση της κατάρρευσης αυτού του κόσμου είναι τα παιδιά με τα μαχαίρια, τα παιδιά με τα αίματα. Τα μαχαίρια δεν είναι όπλα· είναι σύμβολα μιας κοινωνίας που απέτυχε να προστατεύσει, να αγκαλιάσει, να διδάξει. Όταν τα παιδιά κρατούν αιχμηρά αντικείμενα αντί για όνειρα, τότε η κατάρρευση δεν είναι μελλοντική — είναι ήδη εδώ. Και δεν φωνάζει· στάζει αργά, μέσα από βλέμματα που σκλήρυναν πολύ νωρίς.

 

                    |Χριστινα Μητσοπούλου

✔ Ο πόνος από ξύλο διαρκεί λιγότερο από ότι ο πόνος από τις λέξεις. Πρόσεχε την λέξη σου. Μπαίνει από παντού... |το νου σου...

 

                       

                  |γράφει η εκ των "συν αυτώ", Φιλοθέη Μωβ Σκιτζή

 Ο ένας χαρακτήρας «τραυματίζει» λεκτικά τον άλλον.

Η συναισθηματική, 

λεκτική κακοποίηση, 

η βία του λόγου 

είναι δυνατότερη από τη φυσική κακοποίηση. 

Μια κραυγή ενσυναίσθησης 

και ταυτόχρονα μια υπενθύμιση της δύναμης των λέξεων.

 

Ο πόνος από ξύλο 

διαρκεί λιγότερο από ότι ο πόνος από τις λέξεις.

Που το μυαλό τις αναμασά 

ξανά και ξανά 

και φθείρουν και απογοητεύουν και παγώνουν 

κάθε όνειρο και κάθε θετικό συναίσθημα.

 

Ας σκεφτόμαστε καλά τις λέξεις πριν τις χρησιμοποιήσουμε...

 

|Κι όπως πολύ εύστοχα συμπληρωματικά σημειώνει 

ο φίλος της Φωτεινής, Stamatis Bourikos...

"Η λέξη δεν τρυπάει την σάρκα, όχι.

Μπαίνει πρώτα από τα αυτιά και πέφτει στην καρδιά σου.

Ύστερα βάζει τα πόδια της στα μάτια σου 

και τυφλώνει το τώρα.

Όχι το πρίν ή το μετά, 

το τώρα.

Βάζει τα χέρια της στη μύτη και στα χείλη 

και παίρνει για μία ατελείωτη στιγμή την ανάσα σου.

Κι ύστερα διαλύεται στο αίμα σου.

Σκοτώνει το στιγμιαίο εκείνο όνειρο 

που έχεις δικαίωμα να κάνεις για το μυστικό σου, 

για την τρυφερότητα, 

για την εμπιστοσύνη, 

για την αποδοχή.

Πρόσεχε την λέξη σου.

Μπαίνει από παντού...

(Το σκίτσο με στυλό, 

«νευρικό» και γεμάτο ενέργεια 

της Σαουδάραβας καλλιτέχνιδας Shamma Al Bastaki).

"Ηθική θεώρηση της βίας..." |άκου τον παπα Βαγγέλη....

"Ο κόσμος έχει υποστεί σήμερα τόση βία από τον διάβολο, που, λίγο να τηρείς τις εντολές του Θεού, μπορείς να τους κάνεις χριστιανούς μέσα σε ένα κουπέ ενός τρένου μέχρι να τελειώσει το δρομολόγιο".

Ο π. Ευάγγελος Παπανικολάου, Θεολόγος, Ιατρός και Ιεραπόστολος, μάς μιλάει για το φαινόμενο της βίας. Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στο Ιερό Παρεκκλήσιο του Αποστόλου Παύλου, επί της οδού Καρύτση 14 στην Αθήνα, το Σάββατο 6 Μαΐου του 2023...

Υπάρχει λύση στη μάστιγα της εφηβικής επιθετικότητας;

Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής ΑΠΘ

Πρόεδρος Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων

Περίβλεπτος

Υπάρχει λύση στη μάστιγα της εφηβικής επιθετικότητας;

Θεραπεία σε μια νόσο υπάρχει, μόνον, όταν διαγνωστούν τα αίτιά της. 

Η εφηβική επιθετικότητα, ως εκδήλωση βίαιης και εχθρικής συμπεριφοράς, απασχολεί καθημερινά τη χώρα μας, με θύματα συνομήλικες, συμμαθητές/τριες, γονείς, εκπαιδευτικούς, όπως και αντικείμενα, από χώρους εντός ή εκτός του σχολείου.

Οι προβληματικοί έφηβοι είναι παιδιά παραμελημένα, απογοητευμένα, αγχωμένα ή ακόμη και κακοποιημένα, οι δε παραβατικές τους δράσεις είναι πολύ προκλητικές και επικίνδυνες, καθώς, αφενός, δημιουργούν προβλήματα σε γνωστούς ή άγνωστους κυρίως συνομήλικες, με αποτέλεσμα να στοχοποιούνται και να απομακρύνονται ή να απομονώνονται από τους γύρω τους και να οδηγούνται, έτσι, σε ακόμη χειρότερα στάδια επιθετικότητας.

Ωστόσο, οι επιστήμονες εφιστούν την προσοχή, κυρίως των γονέων και των δασκάλων, ως προς τον προσδιορισμό των νέων, ως επιθετικών, καθώς, εκτός από την ακραία μορφή της επιθετικότητας, υπάρχει και η υγιής επιθετικότητα, που συνδέεται απλώς με τον συνήθη ψυχικό αναβρασμό των εφήβων.

Ο αναβρασμός των νέων, εκτός των άλλων, σχετίζεται, συχνά, με τις ταραχώδεις οργανικές μεταβολές της ηλικίας τους, καθώς οι έφηβοι, διαμορφώνοντας, σε αυτό το ηλικιακό στάδιο, το «εγώ» τους (τον εαυτό τους), σε σχέση με το «υπερεγώ» (τους «άλλους»), εκφράζονται, ενίοτε, με οξύ και αντιδραστικό τρόπο, ιδιαίτερα, απέναντι σε όσους βάζουν εμπόδια στις όποιες διεκδικήσεις τους.

Στην περίπτωση αυτής της ήπιας μορφής επιθετικότητας, οι γονείς και οι δάσκαλοι, με κατανόηση, υπομονή και διάλογο, είναι ανάγκη να επιδιώκουν, όχι τόσο την απόρριψη της επιθετικότητας, όσο τη μετατροπή της σε εκτόνωση και ανεύρεση πιο ήπιων και πιο συμβατών, κοινωνικά, τρόπων έκφρασής τους.

Γενικά, οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά στους εφήβους, κατά την περίοδο που αυτοί διαμορφώνουν και ολοκληρώνουν τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους, είναι καλό να γνωρίζουν ότι αυτές οι πρωτόγνωρες και περίεργες συμπεριφορές είναι προσωρινές και φυσιολογικές και εκφράζουν την πάλη που βιώνουν οι νέοι μέσα τους, κατά τη φάση της κοινωνικοποιητικής τους ολοκλήρωσης.

Πρόκειται για την ηλικία, που οι επιδράσεις που δέχονται από την οικογένεια, το σχολείο, τους φίλους, τους συνομήλικες, την ευρύτερη κοινωνία, το διαδίκτυο και τα ΜΜΕ, μέσω των προτύπων που παρατηρούν, συμβάλλουν σε μεγάλο βαθμό στη διαμόρφωση της συμπεριφοράς τους.

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι ένας βασικός μηχανισμός που δημιουργεί και καλλιεργεί την επιθετική και βίαιη συμπεριφορά είναι η λεγόμενη «αρνητική ενίσχυση».

Εάν οι γονείς ή οι δάσκαλοι, που λειτουργούν γι’ αυτούς/ές, ως πρότυπα μίμησης, δεν δείχνουν κατανόηση και υπομονή, αλλά εκδηλώνουν επιθετικότητα απέναντί τους, τότε πετυχαίνουν αυτό, που στην πραγματικότητα δεν θέλουν, δηλαδή, ενισχύουν και αυξάνουν την επιθετικότητά τους.

Για τους λόγους αυτούς, είναι ανάγκη να δέχονται οι νέοι, από όσους ζουν βρίσκονται κοντά τους, αφενός, αγάπη και συμπαράσταση, αφετέρου, θετικές ενισχύσεις και θετικά πρότυπα συνεκτικής κοινωνικότητας, που μπορούν να συμβάλλουν στην ομαλή κοινωνική τους μάθηση και προσαρμογή.

Επίσης, οι γονείς ή οι δάσκαλοι οφείλουν να γνωρίζουν ότι, εάν συμπεριφέρονται με αντιπαλότητα, βία και αυταρχισμό ή με υπερβολική ανεκτικότητα και ασυνέπεια, τότε τα παιδιά, συνήθως, ωθούνται σε ακραίες και ανεξέλεγκτες συμπεριφορές.

Οι συγκρουσιακές, ασταθείς και μη αγαπητικές αντιδράσεις των γονέων και των παιδαγωγών στην εφηβική επιθετικότητα, δεν συνεισφέρουν στη θεραπεία αυτής της συμπεριφοριστικής, αλλά επιδρούν στην επιδείνωσή της.

Ένα άλλο στοιχείο, που σχετίζεται με την κοινωνικοποίηση των παιδιών και των εφήβων, είναι η σχέση τους με τους συνομήλικες. Τα παιδιά, είτε στις παρέες τους, είτε στο παιγνίδι τους, είτε στο σχολείο, επικοινωνούν με τους συνομήλικες και μαθαίνουν να συμβιώνουν και να σχετίζονται, ειρηνικά, φιλικά και ομαλά με τους «άλλους», αναπτύσσοντας και ολοκληρώνοντας έτσι την κοινωνική τους προσωπικότητα.

Ωστόσο, οι έφηβοι, που εμφανίζουν επιθετική και αντικοινωνική συμπεριφορά και λειτουργούν στο πλαίσιο της αυθάδειας, των συγκρούσεων, των εκρήξεων και της βίας, χωρίς γονεϊκή συμπαράσταση, αδυνατούν να επανέλθουν και να δημιουργήσουν ομαλές διαπροσωπικές σχέσεις, καθώς οι παραπτωματικές δράσεις τους, τους καθιστούν αντιπαθητικούς, με συνέπεια να μην βρίσκουν φυσιολογική κοινωνική ομάδα στον περίγυρό τους, για να γίνουν αποδεκτοί.

Πού καταλήγουν συνεπώς; 

Επειδή, λόγω του ότι αποτελούν εκ φύσεως κοινωνικά όντα, νιώθουν έντονα την φυσική ανάγκη να ανήκουν σε μια ομάδα κοινωνίας και επικοινωνίας, η απόρριψη που βιώνουν τόσο από την οικογενειακή εστία, όσο και από το σχολείο και τους συνομήλικες, τους κάνει να αναζητούν περιθωριακούς τρόπους και χώρους (ομάδες ή κλίκες), που να μπορούν να ενταχθούν κοινωνικά και να γίνονται αποδεκτοί.

Έτσι, καταλήγουν σε ομάδες συνομηλίκων του περιθωρίου, όπου, από τη μια πλευρά, βρίσκουν αποδοχή και αναγνώριση, αλλά, από την άλλη, αναγκάζονται να προσαρμόζονται και στους κανόνες αυτής της συγκεκριμένης ομάδας, με αποτέλεσμα, αντί να βελτιώνεται η αντικοινωνική τους συμπεριφορά, να μεγεθύνεται και να ενισχύεται.

Ένας άλλος χώρος, που είναι βέβαιο ότι συμβάλλει και αυτός, είτε στην ομαλή κοινωνικοποίηση των παιδιών και των εφήβων είτε στην καλλιέργεια και ενίσχυση της παραπτωματικής τους συμπεριφοράς, είναι το κοινωνικό τους περιβάλλον.

Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται στα ΜΜΕ και στο διαδίκτυο, καθώς, εάν δεν υπάρχουν πνευματικά φίλτρα προληπτικής άμυνας, εκ μέρους των γονέων ή των δασκάλων, υπάρχει πιθανότητα εθισμού των νέων σε ποικίλες μορφές βίας και εγκληματικότητας.

Το ίδιο συμβαίνει, όμως, με όσα βλέπουν οι νέοι, καθημερινά, στο διαδίκτυο, μέσα από τον υπολογιστή ή το κινητό τους. Υπάρχει ο μηχανισμός της ταύτισης, με τους ήρωες ή άλλα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν σε αυτά τα θεάματα, όπου οι νέοι αρέσκονται να βιώνουν βίαιες και επικίνδυνες πράξεις ή καταστάσεις, που οι ίδιοι δεν τολμούν να κάνουν.

Σε συνδυασμό με τη συχνότητα παρακολούθησης και την ποικιλία των βίαιων αυτών θεαμάτων, είναι πιθανόν να τις αντιγράφουν, σταδιακά, ως πρότυπα και να καλλιεργείται ή να ενισχύεται, έτσι, η δική τους επιθετική συμπεριφορά.

Οι γονείς, πάντως, είναι καλό να γνωρίζουν ότι το κοινωνικό περιβάλλον της εποχής μας ευνοεί την κοινωνική βία και την εγκληματικότητα, γεγονός, που, σε συνδυασμό με τις ασφυκτικές οικονομικές συνθήκες που βιώνουν, για να μπορέσουν να καλύψουν τις ανάγκες της οικογένειας και την έλλειψη χρόνου, από την πλευρά τους, που θα μπορούσαν να τον αφιερώνουν στα παιδιά τους, όλα αυτά δημιουργούν ένα άγονο και εχθρικό μείγμα σε ενέργειες ομαλής ανατροφής, που δεν ευνοεί τον προληπτικό εξοπλισμό των παιδιών με θετικά πρότυπα και αρετές.

Τα παιδιά, συνήθως, μένουν αρκετό χρόνο μόνα τους, βιώνουν μια νευρικότητα, απαισιοδοξία και ανασφάλεια, έτσι ώστε να αναγκάζονται, όλο και πιο πολύ, να αντιδρούν και να εκφράζονται με βίαιο και επιθετικό τρόπο, εντός μιας οικογένειας και μιας κοινωνίας, που δεν τους προσφέρει το πρότυπο της αληθινής κοινωνικής ζωής και συμπεριφοράς.

Άλλωστε, όλοι μας βιώνουμε ότι εκτός από την οικογένεια και η κοινωνία μας έχει χάσει σε μεγάλο βαθμό τα υγιή κοινωνικά φίλτρα, καθώς λειτουργεί, ως μία αντικοινωνική ζούγκλα, που καλλιεργεί, όχι κοινωνικά και δημιουργικά μέλη, αλλά άγρια, επικίνδυνα και αρπακτικά θηρία. 

Και αυτό οφείλεται στην έλλειψη αρετών και προτύπων όπως είναι η αγάπη, η ειρήνη, η πραότητα, η αγαθοσύνη και η φιλαδελφία, που, όταν υπάρχουν και λειτουργούν στον κόσμο, τον κάνουν πραγματικό κόσμημα.

Έτσι, η κοινωνική αταξία και απαξία, αποτελεί το πρότυπο των νέων και επηρεάζει, αρνητικά, τη διαδικασία κοινωνικής ένταξης και προσαρμογής, σπρώχνοντάς τους στην παραβατικότητα.

Στο σχολείο, οι εκπαιδευτικοί, προσπαθώντας να διορθώσουν καταστάσεις ή να καλύψουν κενά, που έχουν ανάγκη πλήρωσης, γίνονται οι ίδιοι, κατά τον τελευταίο καιρό, στόχος κάποιων μαθητών/τριών τους, που είναι επιθετικοί/ές. 

Η υπηρεσιακή τους υποχρέωση να τηρούν κανόνες, να αξιολογούν τους/τις μαθητές/τριες και να ενδιαφέρονται για την κοινωνική τους ένταξη, προκαλεί, ενίοτε, τις επιθετικές τους αντιδράσεις.

Όμως, οφείλουμε να πούμε ότι στο σχολείο, εκτός των άλλων, διδάσκονται και ανθρωπιστικά μαθήματα, τα οποία είναι ανάγκη, λόγω των έκτακτων κοινωνικών συνθηκών, να διδάσκονται με όσο το δυνατό, πιο βιωματικό τρόπο, καθώς μπορούν να επιδρούν στην καλλιέργεια της ειρήνης, της αγάπης, της αξιοπρέπειας και της ανθρωπιάς.

Η σχολική διδασκαλία, επίσης, της χριστιανικής αγωγής, που μεταφέρει στο σχολείο το ήθος, τις αλήθειες και τις αγιοπνευματικές παραδόσεις της ορθόδοξης Εκκλησίας μας, θα μπορούσε να συμβάλει, έτσι, ώστε το σχολείο να λειτουργεί ως εργαστήριο αγάπης, ειρήνης, χαράς και αλληλεγγύης.

Βέβαια, η έλλειψη αληθινής κοινωνικότητας, έχει, πέραν όλων των άλλων αιτιών, ως αφετηρία, τον αυξανόμενο τα τελευταία χρόνια ατομικισμό, ο οποίος, ως γνωστό, χωρίζει και δεν ενώνει τις κοινωνίες και τους λαούς.

Η χριστιανική πίστη, ωστόσο, διδάσκει πως ο άνθρωπος, που θέλει να είναι κοινωνικός, πρέπει να έχει αγάπη προς τους άλλους. 

Οι νέοι και οι έφηβοι, επιθυμούν, διακαώς, σε αυτή τη φάση της ζωής τους να αγαπούν και να αγαπιούνται. 

Έτσι, ο χριστιανικός λόγος της αγάπης και της ειρήνης, βρίσκει εύφορο έδαφος για να επιδράσει στη βελτίωση της κοινωνικής τους συμπεριφοράς.

Άλλωστε, η αγάπη που προβάλει η ορθόδοξη πίστη, ως θέλημα του Θεού, είναι εκείνη της ανιδιοτέλειας και της θυσίας. 

Η ορθόδοξη διαπαιδαγώγηση, επομένως, εμπνέει στον μαθητή την πίστη, την αγάπη και τη θυσία για τους «άλλους» και αποτρέπει το μίσος, τη βία, την επιθετικότητα και την εγκληματικότητα σε βάρος τους.

Αν το σχολείο, σε συνεργασία με την οικογένεια, λειτουργεί, ως ένα θερμοκήπιο αγάπης, τότε, μπορεί να γίνει αυτό που λέει ο Απ. Παύλος: 

Να καλλιεργείται και να αναπτύσσεται, δηλαδή, στις ψυχές των παιδιών και των εφήβων η αγαθοσύνη, η μακροθυμία, η καλοσύνη, η ταπείνωση, η ευπρέπεια, η πραότητα, η μνησικακία.

Συμπερασματικά, η ψυχική αρρώστια της επιθετικότητας και της βίας, μπορεί να θεραπευθεί και να εξαλειφθεί, από τις ψυχές των νέων μας, εάν και όταν, καταφέρουν η οικογένεια και το σχολείο να μπει μέσα τους, ο σπόρος και η δύναμη της αγάπης, της ειρήνης και της ομόνοιας.

πηγή: Ενωμένη Ρωμηοσύνη

Παρακαλώ, και:

«Παλιά τις άκουγες μόνο από νταβατζήδες. Τώρα, τις ακούς και στα διαλείμματα του σχολείου».

Miley Cyrus - ή: γιατί επείγει να ενταθεί η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο δυτικό κόσμο...   

Ελεωνόρα Ζουγανέλη, "Έλα!" - Σαν προσευχή του μοντέρνου ανθρώπου...

Πώς να αυτοκτονήσω; 

Ο πολιτισμός της νεκροκεφαλής
Το σύνδρομο της Κόλασης
ΕΛΑ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ!
ΖΗΣΕ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ!

«Η αμαρτία & η κληρονομιά της γιαγιάς μου»

 

* Η βία (και τα υπόλοιπα χάλια) στα Σχολεία μας...

Τελευταία νέα από την ιστορική επαρχιακή πόλη, στην οποία ζω: 

Συμμορία εξωσχολικών εισέβαλε στην αυλή του 1ου Επαγγελματικού Λυκείου και (μαζί με άλλα μέλη της, μαθητές του σχολείου) ξυλοκόπησε ανηλεώς έναν αλλοδαπό μαθητή. 

Μερικοί από τους εμβρόντητους καθηγητές, που μπήκαν στη μέση για να διασώσουν το θύμα, ξυλοκοπήθηκαν επίσης, ενώ, όπως φαίνεται, χρησιμοποιήθηκε και μαχαίρι ή άλλο αιχμηρό αντικείμενο.

Η αφορμή; 

Ασήμαντη – ανάμεσα σε βλακώδη ρατσισμό και χυδαία ψευτοπαλληκαριά, του στυλ «μαζευόμαστε δέκα για να δείρουμε έναν!». 

Η κουλτούρα της παρανομίας, που έχει εμποτίσει το σύγχρονο πρόσωπο της Κρήτης.

Το επεισόδιο καταγράφηκε σε βίντεο και έκανε το γύρω της χώρας, στο Διαδίκτυο και στα δελτία ειδήσεων.

Το συγκεκριμένο συμβάν δεν είναι το μόνο, ούτε προκαλεί κατάπληξη. 

Είναι η κορύφωση μιας μακράς σειράς περιστατικών διαρκούς παραβατικότητας, όχι μόνο στο συγκεκριμένο σχολείο, αλλά και σε πολλά άλλα, προπαντός της λεγόμενης «Επαγγελματικής Εκπαίδευσης», σε όλη την Ελλάδα (δεκάδες προσαγωγές και πέντε συλλήψεις π.χ. σε ΕΠΑΛ της Θεσσαλονίκης το Σεπτέμβριο, ξυλοδαρμοί, μαχαίρια και σιδερογροθιές). 

Φυσικά, ώς ένα βαθμό ισχύει και για τα σχολεία «Γενικής Παιδείας», Γυμνάσια και Γενικά Λύκεια.

Υπενθυμίζω ότι από τη δεκαετία του 1990 σε μεγάλα Γενικά Λύκεια της Αθήνας (ίσως και άλλων πόλεων) δρούσαν ανεξέλεγκτες συμμορίες ανηλίκων. 

Τις νύχτες το «κάδρο» συμπληρωνόταν με ναρκωτικά, βιαιότητες, ποικίλες πράξεις καταστροφής και αυτοκαταστροφής. 

Αναρωτιέμαι, τα μέλη εκείνων των συμμοριών – που σήμερα θα κοντεύουν άνθρωποι πενήντα ετών – τι απέγιναν; 

Βιοπαλαιστές ή κακοποιοί; 

Οικογενειάρχες ή ναυάγια;

Όμως πλέον συμπεριφορές, που μέχρι χθες θεωρούνταν περιθωριακές στον μαθητικό πληθυσμό (π.χ. οι βρισιές, το κάπνισμα, η ανυπακοή, οι ημίγυμνες μαθήτριες, οι αναρίθμητες απουσίες, το μηδενικό διάβασμα), σήμερα τείνουν να κυριαρχήσουν και αύριο θα κυριαρχούν.

Το Κράτος σε όλα αυτά δεν κοιμάται. 

Αντίθετα, δυστυχώς, τα υποθάλπει και τα εκτρέφει, χωρίς να τηρεί ούτε τα προσχήματα: 

μαθαίνουμε ότι το αρμόδιο θεσμικό όργανο της Περιφέρειας Κρήτης, με μια ΠΡΩΤΟΦΑΝΗ ενέργεια, ακύρωσε την απόφαση του Συλλόγου Διδασκόντων του σχολείου, που έδινε ολιγοήμερη αποβολή στους πρωτεργάτες του βίαιου συμβάντος, και τους έφερε πίσω καμαρωτούς, για να απειλούν καθηγητές και καθηγήτριες, επειδή δήθεν «δεν είναι παιδαγωγικό μέτρο η αποβολή»!

Φυσικά: μια γενιά αμόρφωτων μπράβων και τραμπούκων εξυπηρετεί μια χαρά τους σκοπούς της Εξουσίας, λειτουργώντας ως μαντρόσκυλα ενός υποδουλωμένου, εξευτελισμένου, θυματοποιημένου και «προβατοποιημένου» λαού, τεχνολογικά εκπαιδευμένου, αλλά ανίκανου να εμπνευστεί (αφού αγνοεί την Ιστορία του και δεν έχει πλέον ρίζες και πίστη) και αδύναμου να υπερασπιστεί τον εαυτό του.

Πικραμένος και ανήσυχος για το μέλλον, προδομένος από την πολιτική ηγεσία της πατρίδας μου, θεωρώ χρέος μου να μοιραστώ μαζί σας μερικές σκέψεις, που δεν αποκλείεται και να με θέσουν σε κίνδυνο. 

Αν και προσωπικά κινούμαι σε σχετικά ασφαλές περιβάλλον και αδυνατώ να φανταστώ καν τα συναισθήματα πίκρας και προδοσίας, που ασφαλώς βιώνουν οι ΑΞΙΟΙ συνάδελφοί μου της «εμπόλεμης ζώνης». 

Έχουμε πάντως έτοιμο οικογενειακό τάφο στο κοιμητήριο του προαστίου όπου μεγάλωσα, κοντά στον ιστορικό τάφο των Αγίων Μαρτύρων της πόλης μας.

 

Μέτρα αποτροπής και καταστολής

 

Οι πρώτοι που οφείλουν να θέσουν όρια στη συμπεριφορά των παιδιών και των εφήβων είναι οι οικογένειες. 

Με αγάπη, αλλά και δυναμισμό, καλούνται να προστατεύσουν τα ίδια τους τα παιδιά από την αυτοκαταστροφή, αλλά και τα παιδιά των άλλων από την αλόγιστη αγριότητα των δικών τους παιδιών. 

Έστω κι αν φαίνεται ότι «είναι αργά», ελπίζω ότι ποτέ δεν είναι πραγματικά αργά. 

Και οι οικογένειες έχουν και βοηθούς: ειδικούς συμβούλους της συμπεριφοράς, το Σχολείο, αλλά, ας μου επιτραπεί να πω, και την Εκκλησία, που διαθέτει πολλούς άξιους εκπροσώπους εγκατεσπαρμένους σε όλη την περιφέρεια. 

Όλοι αυτοί μπορούν να βοηθήσουν, αλλά τον πρώτο λόγο τον έχει κάθε οικογένεια. 

Χωρίς τη βοήθεια της οικογένειας, λίγα μπορούμε να πετύχουμε.

Από πλευράς του σχολείου, αφού τα πράγματα έχουν γίνει ανεξέλεγκτα, είναι απαραίτητα, κατά τη γνώμη μου, δύο μέτρα άμεσης αποτροπής των βιαιοτήτων ή καταστολής τους, αν δεν τις αποτρέψουν:

Α) Το Κράτος να δώσει το δικαίωμα στα σχολεία να αποβάλλουν εντελώς μαθητές, που θέτουν σε κίνδυνο τη σωματική (ή και ψυχική) υγεία των συνανθρώπων τους ή καταστρέφουν το σχολικό περιβάλλον ή το περιβάλλον γύρω από το σχολείο τους (ή σε άλλα σχολεία). Όχι απλώς να τους «αλλάζουν σχολείο» (πράγμα επίσης τόσο δύσκολο, ώστε σπάνια λαμβάνεται τέτοια απόφαση, λόγω του φόβου της γραφειοκρατικής ακύρωσης – δείτε τι έγινε στο πρόσφατο συμβάν), όχι δηλαδή να φορτώνουν το πρόβλημα στις πλάτες άλλων καθηγητών και να υφίσταται τις συνέπειές του άλλη σχολική κοινότητα, αλλά οι συγκεκριμένοι μαθητές να αποκλείονται από όλα τα σχολεία.

Φυσικά μια τέτοια απόφαση θα πρέπει να είναι τεκμηριωμένη επαρκώς και να εξετάζεται από τους αρμόδιους κρατικούς φορείς με προσοχή και εντιμότητα, αλλά όχι τυπολατρικά.

Οι μαθητές αυτοί θα πρέπει να είναι υποχρεωμένοι, με την εποπτεία του Κράτους επί ποινή κυρώσεων, να εργάζονται ως μαθητευόμενοι στον επαγγελματικό χώρο που έχουν επιλέξει, χωρίς να προκαλούν προβλήματα, μέχρι την ενηλικίωσή τους. Στη συνέχεια θα μπορούν, αν θέλουν, να επιστρέψουν στο σχολείο και να το τελειώσουν, χωρίς να προκαλούν προβλήματα (το γράφω κι εδώ), ώστε να λάβουν απολυτήριο και να συνεχίσουν, αν το επιθυμούν, και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Να σημειώσω την πεποίθησή μου ότι ελάχιστες φορές θα χρειαζόταν να εφαρμοστεί αυτό το μέτρο, γιατί οι περισσότεροι από τους σημερινούς επικίνδυνους έφηβους, αν το δουν στην πράξη, θ’ αλλάξουν ρότα – είτε μόνοι τους, είτε με πίεση (τότε) της οικογένειάς τους. 

Ορισμένοι εξάλλου ίσως βρουν τον αληθινό τους δρόμο μέσω αυτού του μέτρου, στον κόσμο της εργασίας κι όχι στο σχολείο.

Β) Οι χώροι των σχολείων πρέπει να φρουρούνται διαρκώς, εσωτερικά και εξωτερικά, τόσο κατά τις ώρες λειτουργίας τους όσο και τη νύχτα. Η φρούρηση πρέπει να γίνεται από ανθρώπους ειδικά εκπαιδευμένους να αποτρέπουν βίαια επεισόδια προστατεύοντας τα υποψήφια θύματα, αλλά και με δικαιοδοσία να συλλαμβάνουν άτομα που διαπράττουν παρανομίες του κοινού ποινικού δικαίου (δε μιλάω για παραβάσεις του σχολικού κανονισμού, εννοείται, αλλά για διακίνηση ναρκωτικών π.χ., βανδαλισμούς και βιαιότητες). 

Αν το Κράτος (για τους δικούς του – εξαιρετικά ύποπτους! – λόγους) δεν επιθυμεί να διαθέσει αστυφύλακες, ας εγκρίνει την πρόσληψη φυλάκων από εταιρίες ιδιωτικής περιφρούρησης.

Γ) Περιττεύει να επισημάνω την ανάγκη για μόνιμη παρουσία γιατρού και, θα έλεγα, και ψυχολόγου στα σχολεία μας, αίτημα που έχει εκφραστεί εδώ και χρόνια, αλλά προφανώς δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς του Κράτους για εξουθένωση και τελικά χειραγώγηση της νέας γενιάς. 

(Ας μη μετατρέψω το αίτημα σε αίτημα για πνευματικούς· παλαιότερα, καθώς πλησίαζε το Πάσχα, ερχόταν ορθόδοξος ιερέας στο σχολείο και όσοι μαθητές το επιθυμούσαν έπαιρναν άδεια από το μάθημα και πήγαιναν για εξομολόγηση. Θα είναι πολύ σκληρό χτύπημα στην καρδιά των ιθυνόντων του «ουδετερόθρησκου» σχολείου μας αν ζητήσω να εμφανιστεί επίσημα το ράσο σ’ αυτό – μην πάθουν και τίποτα).

 

Περί Παιδείας

 

Αν θέλουμε να διαμορφώσουμε μια γενιά, όχι προβάτων, ούτε λύκων, αλλά Ανθρώπων, απαιτείται αναμφίβολα πάρα πολλή δουλειά σε πολλούς τομείς. 

Στον τομέα που μας απασχολεί εδώ (τη βία) θα ήταν απαραίτητες, κατά τη γνώμη μου, μερικές θεμελιώδεις κινήσεις από την Πολιτεία (δηλ. το Κράτος), όπως οι παρακάτω:

Α) Να απαγορευτεί με νόμο η κυκλοφορία των βίαιων και σκοτεινών ηλεκτρονικών παιχνιδιών, τόσο στα καταστήματα όσο και στο Διαδίκτυο.

Δεν εννοώ όλων των παιχνιδιών που παραπέμπουν σε πόλεμο (π.χ. στρατιωτάκια ή επιτραπέζια), αλλά συγκεκριμένα των ηλεκτρονικών παιχνιδιών με τέτοια θεματική, τα οποία προκαλούν εθισμό και πώρωση – περάστε μια βόλτα από ένα Internet café, να δείτε δεκάχρονα και πάνω να βρίζουν απερίγραπτα και να χτυπιούνται στους υπολογιστές «σκοτώνοντας» με μανία ψηφιακά ανθρωπάκια (να σημειώσω ότι είναι παράλογο να επιτρέπεται η είσοδος ανηλίκων σε Internet café και η χρήση του διαδικτύου από εκείνους χωρίς συνοδό;).

Οι κινηματογραφικές ταινίες ωμής βίας και παράνοιας, αν επιτέλους για κάποιο λόγο είναι ανάγκη να προβάλλονται από την τηλεόραση, σωστό είναι να τοποθετηθούν σε ζώνες δυσπρόσιτες σε ανήλικους, π.χ. μεταμεσονύκτιες, ενώ στα συνδρομητικά κανάλια και στο Διαδίκτυο να βρίσκονται σε ειδικές διευθύνσεις με κωδικούς απαγορευμένους στους ανήλικους.

Η αντίρρηση ότι «το απαγορευμένο προσελκύει», κατά τη γνώμη μου, δεν αναιρεί την ανάγκη των παραπάνω, γιατί θα προσελκύσει ένα μικρό αριθμό παιδιών και εφήβων, ενώ σήμερα βλέπουμε σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού αυτών των ηλικιών να οδηγείται σ’ αυτά.

Β) Επιτέλους, αυτό που θέλω πραγματικά να πω: η Παιδεία που παρέχει το σχολείο, ξεκινώντας από το Νηπιαγωγείο, πρέπει να ξαναγίνει «ανθρωποποιός» (όπως λέει ο Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ Δ. Νατσιός, δηλ. να διαπλάθει ανθρώπους) και μάλιστα με βάση τις αξίες της παράδοσης και του πολιτισμού μας, που περιέχουν όλα τα πραγματικά αιτήματα των ατόμων και της κοινωνίας. 

Και η διάπλαση του ανθρώπου γίνεται πρωτίστως με πρότυπα και όχι με θεωρία. 

Τέτοια πρότυπα η ιστορία του τόπου μας και του λαού μας διαθέτει άφθονα, όμως έχουν εξοβελιστεί πλήρως από τα σχολεία μας, ώστε πρότυπα των παιδιών και των μαθητών μας να έχουν καταντήσει είτε οι αστέρες του θεάματος και των τηλεοπτικών «ριάλιτις», που συχνά είναι αυτοκαταστροφικοί ή και κήρυκες της αυτοκαταστροφής, είτε οι φανταστικοί υπερήρωες των αμερικάνικων κόμικς και των κινηματογραφικών μεταφορών τους, προβάλλοντας σε ένα εξωπραγματικό, βίαιο, σκοτεινό και εν πολλοίς παρανοϊκό «υπερσύμπαν» τις αξίες της καλοσύνης, της γενναιότητας, του σεβασμού προς τον άνθρωπο κ.λ.π., που χρειάζεται το παιδί μας για να επιβιώσει.

Τα πρότυπα που προτείνω και οι αξίες που εκφράζουν (ένας ολόκληρος πολιτισμός δηλαδή, ο δικός μας πολιτισμός) θεωρώ ότι δεν μπορεί να είναι μόνο ειρηνιστικά και οικολογικά, αλλά και ηρωικά και αγωνιστικά, γιατί χωρίς αυτά το παιδί δεν μαθαίνει να αμύνεται, ούτε για τον εαυτό του, ούτε για τους άλλους (ούτε φυσικά για την πατρίδα, που η αγάπη προς αυτήν έχει εξευτελιστεί και εξαφανιστεί ως αξία). 

Άγιοι και ήρωες είναι οι δύο όψεις του αξιακού μας συστήματος και αυτά ακριβώς που θα βοηθήσουν τα παιδιά μας να εκτιμήσουν την ευγένεια, την καλοσύνη, τη δικαιοσύνη, την ανιδιοτέλεια, τη γενναιότητα, την οικογένεια, την υπεράσπιση του αδύναμου.

Φέρε σε επαφή τα παιδιά μας, κ. Υπουργέ, με τις υπέροχες αγιογραφίες των εκκλησιών μας και τις συγκλονιστικές τελετές της Μ. Εβδομάδας και των μεγάλων μας εορτών (με εξήγηση του νοήματός τους βέβαια), να δεις για πότε θα γιατρευτεί η ψυχή τους από το άγχος, την ανασφάλεια, το συναίσθημα μειονεξίας, αλλά και την τάση να καταστρέψουν τον κόσμο. 

Αδελφοί του ίδιου του Χριστού είμαστε, απόγονοι του Λεωνίδα, μαθητές του Μεγάλου Βασιλείου, ακόλουθοι της αγίας Φιλοθέης της Αθηναίας, συμπολεμιστές του Παλαιολόγου, συμπατριώτες των Τεσσάρων Μαρτύρων, μαθητές του Καραθεοδωρή!

 Πώς γίνεται να τους αγνοούμε όλους αυτούς και να είμαστε αμόρφωτοι, εξαρτημένοι, ανασφαλείς ή μανιασμένοι χούλιγκανς; 

Χωρίς πατρίδα, χωρίς οικογένεια (μόνο με ευκαιριακές «ερωτικές σχέσεις», εν πολλοίς σεξουαλικές), χωρίς Ιστορία, χωρίς σχέση με την ερειπωμένη γη των προγόνων μας…

Γ) «Ανάγκη πάσα», όπως έλεγε κάποιος, η παιδική και εφηβική ηλικία να έχει τη δυνατότητα σωματικής έκφρασης και εκτόνωσης. 

Ο αθλητισμός απαραίτητος, η ποδηλασία, η κολύμβηση (δεξιότητες απαραίτητες και για την καθημερινή ζωή)…

Ο χορός επίσης βέβαια, αλλά να επισημάνω ότι οι χοροί εκφράζουν και πολιτισμό – οι παραδοσιακοί, κυκλικοί χοροί μας εκφράζουν τη συμμαχία και την αλληλεγγύη των ανθρώπων μέσα σε μια κοινότητα, οι πολεμικοί χοροί μας, επίσης κυκλικοί ή ενίοτε αντικριστοί ως αναπαράσταση μάχης, εκφράζουν το αγωνιστικό πνεύμα για την ελευθερία κ.τ.λ. 

Ο μοντέρνος χορός, μοναχικός κατά κανόνα και συνηθέστατα «αισθησιακός» (δήθεν ερωτικός, αλλά στην πραγματικότητα σεξουαλικός), εκφράζει επίσης αυτό που είναι ο σύγχρονος άνθρωπος, ξεριζωμένος και τοποθετημένος στην ερημιά των μεγαλουπόλεων, της μιας παγκόσμιας μεγαλούπολης, όπου φυτοζωεί, νομίζοντας ότι αναπτύσσεται.

Τώρα βρισκόμαστε στην εποχή του μοντέρνου χορού. Αν αναπτυχθούμε πνευματικά, θεωρώ ότι θα επιστρέψουμε στον παραδοσιακό χορό. Αυτό όμως είναι άλλο θέμα.

Πάντως είναι ανάγκη το παιδί και ο έφηβος να έχει έντονη και ελεύθερη σωματική έκφραση. 

Να προσθέσω ότι η καλλιέργεια της γης είναι η βασική μορφή παραδοσιακής σωματικής έκφρασης των ανθρώπων, που τους πρόσφερε και τους προσφέρει και καλή φυσική κατάσταση, και τα θεμελιώδη αγαθά για τη ζωή τους, δηλαδή αυτάρκεια, ποιότητα ζωής και αυτοσεβασμό. 

Δεν θα πας να δείρεις κανέναν, ούτε θα εκτονώνεσαι με αλκοόλ, ούτε θα χάνεσαι στον απατηλό κόσμο του Διαδικτύου και των «μέσων κοινωνικής δικτύωσης», αν έχεις μάθει να αγαπάς τα καρποφόρα δέντρα του τόπου σου, της γης σου, της γης της οικογένειάς σου.

Σταματώ εδώ. 

Το ένα θέμα ανοίγει το άλλο και ξετυλίγεται η εικόνα ολόκληρης της ζωής του ανθρώπου, της οικογένειας και της κοινωνίας. 

Ας σοβαρευτούμε επιτέλους, ας κάνουμε το χρέος μας κι ας απαιτήσουμε από την πολιτική ηγεσία της πατρίδας μας να κάνει το δικό της.

Με εκτίμηση

 

Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης

Θεολόγος

Μέλος της «Ομαιχμίας» του Δημοκρατικού Πατριωτικού Κινήματος ΝΙΚΗ

Υπεύθυνος της Θεματικής Ομάδας Παιδείας και Πολιτισμού της ΝΙΚΗΣ

 

ΥΓ. Η φωτογραφία είναι από εδώ (έρημος Σαχάρα).

.............................................................................

~ στο ίδιο μήκος κύματος και η ανάρτηση του Ελευθέριου Ανδρώνη στη Sportime.gr:

''Ομαδική απόπειρα βιασμού σε γυμνάσιο της Κορίνθου – Μια ανομολόγητη φρίκη από μια ένοχη κοινωνία''

Η πρόωρη σεξουαλικοποίηση των παιδιών γεννάει εκτρωματικές κοινωνικές συμπεριφορές. Αυτή είναι η βασικότερη αιτία που καθιερώνει τους νόμους της ζούγκλας στις παιδικές και εφηβικές ηλικίες. Όταν δεν υπάρχουν ηθικά στεγανά στην οικογένεια, τα παιδιά από μικρή ηλικία βομβαρδίζονται συνεχώς από την αποθέωση του σεξ. 

Στο πνεύμα της εποχής η σεξουαλική συνεύρεση έχει αποσυνδεθεί πλήρως από την αξιοπρέπεια και την ηθική και παρουσιάζεται σαν μια βιολογική ανάγκη, πιο ευτελής και από την γενετήσια πράξη στο ζωικό βασίλειο, διότι ακόμα και τα ζώα ακολουθούν κάποιους κανόνες που ορίζονται από την φύση τους.

Ασφαλώς οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούν να λάβουν τον ρόλο του αστυφύλακα και να αποτρέψουν έγκαιρα την κάθε παραβατική συμπεριφορά, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες τους να επιτηρούν τους σχολικούς χώρους. Άλλα δεν μπορεί να μην μας κάνει εντύπωση το γεγονός ότι στην διετία της πανδημίας τα σχολεία λειτουργούσαν ως υγειονομικά «στρατόπεδα» όπου τα πάντα ελέγχονταν στην εντέλεια, από το αρνητικό τεστ στην πύλη και την θερμομέτρηση μέχρι και το πότε θα… βήξει ο κάθε μαθητής.

Αυτό σημαίνει πως όταν το κράτος θέλει, μπορεί να εξασφαλίσει την ασφάλεια στο σχολικό περιβάλλον. Το πρόβλημα είναι πως δεν θέλει και πως έχει άλλες προτεραιότητες, όμως για την βία στα σχολεία κάνει τα στραβά μάτια...👇

|ολόκληρο το άρθρο εδώ...