✔ "Αλλά πετιέται από κάτω ένα άλλο βλαστάρι που έχει πολύ θυμό...

Ήταν στην Ιορδανία ένας πολύ απλός παπάς που έκανε θαύματα. 

Διάβαζε ανθρώπους και ζώα που είχαν κάποια αρρώστια και γίνονταν καλά. 

Πήγαιναν και μουσουλμάνοι σ’ αυτόν, όταν έπασχαν από κάτι, και τους θεράπευε. 

Αυτός, πριν λειτουργήσει, έπαιρνε ένα ρόφημα με λίγο παξιμάδι και μετά όλη την ημέρα δεν έτρωγε τίποτε.

Κάποτε έμαθε ο Πατριάρχης ότι τρώει πριν από την Θεία Λειτουργία και τον κάλεσε στο Πατριαρχείο. 

Πήγε εκείνος, χωρίς να ξέρει γιατί τον ζητάνε.

Ώσπου να τον φωνάξει ο Πατριάρχης, περίμενε μαζί με άλλους σε μια αίθουσα. 

Έξω έκανε πολλή ζέστη· είχαν κλειστά τα παντζούρια και από μια τρυπούλα περνούσε μια ακτίνα.

Αυτός νόμισε ότι είναι σχοινί.

Επειδή είχε ιδρώσει, βγάζει το ράσο του και το κρεμάει πάνω στην ακτίνα.

Όταν το είδαν οι άλλοι που κάθονταν εκεί στην αίθουσα, τα έχασαν. 

Πάνε και λένε στον Πατριάρχη:

«Ο παπάς που κολατσίζει πριν από την Θεία Λειτουργία κρέμασε το ράσο του πάνω σε μια ακτίνα!».

Τον κάλεσε μέσα ο Πατριάρχης και άρχισε να τον ρωτάει: 

«Τι κάνεις; Πώς πας; Κάθε πότε λειτουργείς; 

Πώς ετοιμάζεσαι για την Θεία Λειτουργία;».

«Να, λέει, διαβάζω την ακολουθία του όρθρου, κάνω και μερικές μετάνοιες και ύστερα φτιάχνω ένα ρόφημα, κολατσίζω λίγο, και έπειτα λειτουργώ». 

«Γιατί το κάνεις αυτό;», τον ρωτάει ο Πατριάρχης.

«Άμα φάω λιγάκι πριν από την Θεία Λειτουργία, λέει εκείνος, όταν κάνω κατάλυση, 

πάει ο Χριστός επάνω!

 Ενώ, αν φάω μετά την Θεία Λειτουργία, 

πάει ο Χριστός από κάτω»!

Με καλό λογισμό το έκανε! 

Του λέει τότε ο Πατριάρχης: 

«Όχι, δεν είναι σωστό αυτό. 

Πρώτα να κάνεις κατάλυση, 

και έπειτα να τρως λίγο».

Έβαλε μετάνοια και το δέχθηκε.

Ενώ, αν πίστευε στον λογισμό του, 

μπορούσε να πει: 

«Εγώ διαβάζω ανθρώπους και ζώα άρρωστα 

και γίνονται καλά, κάνω θαύματα· 

τι μου λέει αυτός; 

Έτσι που το σκέφτομαι, είναι πιο καλά, γιατί αλλιώς πάει το φαγητό πάνω από τον Χριστό».

Θέλω να πω, παρόλο που είχε φθάσει σε τέτοια κατάσταση, να κάνει θαύματα, το δέχθηκε απλά· 

δεν είχε δικό του θέλημα.

Έχω καταλάβει ότι η υπακοή πολύ βοηθάει. 

Και λίγο μυαλό να έχει κανείς, 

αν κάνει υπακοή, γίνεται φιλόσοφος. 

Είτε έξυπνος είτε κουτός 

είτε υγιής είτε άρρωστος 

πνευματικά ή σωματικά είναι κανείς 

και βασανίζεται από λογισμούς, 

αν κάνει υπακοή, ελευθερώνεται...

  

     Διήγησις Αγίου  Παϊσίου

πηγή

~ Πρωτοδημοσιεύτηκε στις 13/9/2018

* Αυτό το μαύρο ράσο έχει περισσότερο φως ...

Ήθελα εδώ και μέρες να μοιραστώ μαζί σας ένα περιστατικό που έζησα πριν κάποιες μέρες όταν βρέθηκα για λίγο στην Αθήνα.

Το πατρικό μου βρίσκεται στα Πατήσια. 

Καθώς λοιπόν επέστρεφα από το αεροδρόμιο στο σπίτι, επέλεξα να περπατήσω στην Αθήνα στη λεωφόρο Πατησίων. 

Οφείλω να πω ότι παρόλο που έζησα 6 χρόνια στην αγαπημένη Λήμνο ερχόμενος από την Αθήνα δεν μπορώ να προσαρμοστώ εύκολα αν και έχω ζήσει και σε άλλα μέρη της επαρχίας και παλαιότερα. 

Η Αθήνα όσο χάλια και να γίνει παραμένει η μεγάλη μου αγάπη.


Τη στιγμή λοιπόν που περπατούσα έρχεται ένας κύριος σε άθλια κατάσταση, (προφανώς άστεγος και ταλαιπωρημένος ). 

Μου ζήτησε πολύ ευγενικά και με ιδιαίτερη ευλάβεια να του δώσω κάποια χρήματα. 

Του δίνω κάτι και όταν με ευχαρίστησε μου ζήτησε μια μεγάλη χάρη. 

Μου λέει 

«Σημείωσε πάτερ μου το όνομα Βασιλική, είναι η μανούλα μου που έφυγε για τον ουρανό πριν 3 μέρες και έχει ανάγκη προσευχής».

Και αυτό είναι ένα από τα περιστατικά. 

Κάθε φορά που πήγαινα στην Αθήνα γύρναγα με ένα μπλοκάκι γεμάτο ονόματα από απλούς ανθρώπους που με πλησιάζουν έτσι ξαφνικά και μου λένε να σημειώσω κάποιο αγαπημένο τους πρόσωπο που έχει πρόβλημα και χρειάζεται βοήθεια.

Αυτοί είναι οι παπάδες, οι τύποι με τα μαύρα. 

Σαν την μύγα μέσα στο γάλα εντός του σύγχρονου και τεχνολογικού κόσμου αλλά η παρουσία τους μυρίζει ουρανό και παράδεισο. 

Το ράσο, αυτή τη ευλογημένη μαρτυρία που δείχνει την κατεύθυνση προς τον ουρανό. 

Όσα χρόνια και να περάσουν όπου και να φτάσει η τεχνολογία και η επιστήμη, το ράσο θα μας δείχνει τον δρόμο του ουρανού και του παραδείσου.

Αυτός ο ευλογημένος ασπασμός, που δεν φυλάμε απλά το χέρι του συγκεκριμένου ανθρώπου αλλά ασπαζόμαστε τα χέρια που πιάνουν τον Χριστό, μια ολόκληρη αποστολική διαδοχή, μια ιστορική ευλογημένη και αγιασμένη παρακαταθήκη που έρχεται από τα βάθη της δημιουργίας της Εκκλησίας. 

Από τον ίδιο τον Κύριο μας…

Αγαπητοί μου…. 

Όταν βλέπετε Ιερέα στον δρόμο, στο super market, οπουδήποτε…. 

Να γεμίζει χαρά η καρδιά σας. 

Δεν είναι η παρουσία ενός απλού προσώπου αλλά στο πρόσωπο αυτό του απλού παπά βρίσκεται όλη η Πεντηκοστή. 

Αυτά τα ευλογημένα χέρια τα οποία ο ιερέας δανείζει στον Θεό και Εκείνος έρχεται ως πρόσωπο με τη χάρη του Παναγίου πνεύματος και αγιάζει τα πάντα. 

Και ο παπάς πάντα στον χαιρετισμό 

«Την ευχή σας πάτερ» 

να δίνει με χαρά την ευλογία όχι τη δική του αλλά του Κυρίου, διότι από εκεί πηγάζουν τα πάντα.

Αυτό το ευλογημένο μαύρο ράσο, που όμως έχει περισσότερο φως ακόμα και από τον ίδιο τον ήλιο...

π. Σπυρίδων Σκουτής

(το πρωτοδημοσιεύσαμε στις 26 Ιουνίου 2019)

† Πλάι στους θρήνους. Πλάι στ' ανομολόγητα. Πλάι στο χώμα που κρύβει πρόσωπα και ιστορίες... |Ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Είναι το μυστικό πέρασμα...

 

                        

                    |γράφει ο π.Αυγουστίνος Βλάχος 

Αυτές τις ημέρες, 

διακονώ στο κοιμητήριο του Κόκκινου Μύλου 

στη Νέα Φιλαδέλφεια. 

Σ' έναν τόπο που δεν φαίνεται να έχει πνοή 

κι όμως είναι γεμάτος ζωή.

 

Εδώ δεν κυριαρχεί η φωνή. 

Εδώ κυριαρχεί η παρουσία. 

Μια μάνα 

που έρχεται με λουλούδια για το παιδί της. 

Ένας γέροντας 

που σταυροκοπιέται μπροστά στο όνομα της συντρόφου του. 

Ένα παιδί 

που στέκει ακίνητο και ρωτά «πού πήγε η γιαγιά;».

 

Κι εγώ, 

με το πετραχήλι στον τράχηλο 

και την ψυχή στο στόμα, 

να διακονώ Εκείνον που νίκησε τον θάνατο 

χωρίς να Τον αποφύγει.

 

Ο ιερέας στο κοιμητήριο δεν είναι απλώς λειτουργός. 

Είναι σύντροφος σιωπής. 

Είν' αυτός που δεν έχει να πει πολλά αλλά στέκεται. 

Πλάι στους θρήνους. 

Πλάι στ' ανομολόγητα. 

Πλάι στο χώμα που κρύβει πρόσωπα και ιστορίες.

 

Κι όσο ψάλλω το «Μετά πνευμάτων δικαίων», 

η ψυχή μου μαθαίνει τι θα πει ελπίδα.

 

Γιατί εδώ, 

σε τούτο τον λόφο της σιωπής, 

ξαναθυμάμαι ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος. 

Είναι το μυστικό πέρασμα.

 

Εδώ δεν είμαι για να υπενθυμίσω την απώλεια. 

Είμαι για να συστήνω την Ανάσταση.

 

Για να λέω στον πατέρα που έκλαψε, 

πως δεν ήταν μάταιος ο πόνος του.

 

Στη μάνα που δεν έχει πού αλλού να μιλήσει, 

πως ο Χριστός την άκουσε πριν μιλήσει.

 

Στον εαυτό μου, 

πως μόνο εκεί που σπέρνεται ο θάνατος, 

ανθίζει η αιωνιότητα.

 

Εδώ, στον Κόκκινο Μύλο, 

ανάμεσα σε σταυρούς και κυπαρίσσια, 

η σιωπή δεν είναι τέλος. 

Είναι υπόσχεση. 

Και η διακονία, δεν είναι καθήκον. 

Είναι προσευχή...

"Ο απρόσεκτος Ιερέας και ο Άγγελος που έμεινε χωρίς φτερά" |Φοβερή διήγηση...

Στα πολύ παλιά χρόνια, τότε που γνώρισε τον μαρτυρικό θάνατο ο άγιος του Χριστού Μερκούριος (3ος αιώνας),

είχε κάνει πολύ μεγάλη αίσθηση τόσο το μαρτύριό του όσο και ο θάνατος του Ιουλιανού του Παραβάτου απ’ το ίδιο το χέρι του στρατηλάτου Μερκουρίου,

κι ας ήταν ήδη τούτος ο Μάρτυς από καιρό σωματικά θανατωμένος.

Εκείνα τα χρόνια λοιπόν, ζούσε σ’ εκείνα τα μέρη της μακρινής Καππαδοκίας ένας ιερεύς που δεν πρόσεχε τον βίο του.

Πολλές φορές τον μάζευε η πρεσβυτέρα του μέσ’ από τα καπηλειά όπου έπινε και μεθούσε μαζί με τους μπεκρήδες και τους μεθύστακες του χωριού. Αυτό γινόταν αιτία να θλίβεται κατάβαθα η πρεσβυτέρα του και να στενοχωριέται πολύς κόσμος της ενορίας.

Του έκαναν με τρόπο παρατηρήσεις, συστάσεις, μα εκείνος τίποτε:

—Εσείς να κοιτάτε τη δουλειά σας! Ξέρω εγώ!

Κι εκείνοι λυπόντουσαν, μα δεν μπορούσαν να κάνουν και τίποτε άλλο.

Μια μέρα, χτύπησαν την πόρτα του παπά.

Βγήκε η πρεσβυτέρα ν’ ανοίξει.

Ήταν μια νέα κοπέλα που δούλευε στο σπίτι ενός μεγάλου άρχοντα του τόπου.

Λέει στην πρεσβυτέρα:

—Θέλω τον ιερέα. Πού είναι;

—Δεν ξέρεις κορίτσι μου –απαντά εκείνη καταστενοχωρημένη–, πού βρίσκεται ο ιερέας;

Σύρε στο καπηλειό κι εκεί θα τον βρεις στα σίγουρα.

—Εκεί δεν μπορώ να πάω εγώ.

Αν θέλετε, όμως, να του πείτε εσείς πως ο αυθέντης μου τον παρακαλεί, αύριο να λειτουργήσει και να κάνει και μνημόσυνο για τους γονιούς του.

Θα έρθει στην εκκλησία με όλη την οικογένειά του και τους συγγενείς του.

Η κοπέλα χαιρέτησε κι έφυγε.

Η πρεσβυτέρα πήρε να συλλογίζεται το πράγμα.

Στο τέλος το αποφάσισε.

Φωνάζει την μεγαλοκοπέλα που είχαν για βοηθό του σπιτιού και της λέει:

—Εγώ θα φύγω και θα πάω να ιδώ την μάνα μου και θα κοιμηθώ εκεί.

Όταν έρθει ο παπάς, βοήθησέ τον να φάει και να ξαπλώσει·

και πες του πως ο τάδε άρχοντας τον παρακαλεί να λειτουργήσει αύριο πρωί για να κάνει το μνημόσυνο για τους γονιούς του.

Φρόντισε να κοιμηθεί γλήγορα, γιατί έχει να λειτουργήσει.

Σε λίγο η πρεσβυτέρα έφυγε κι έμεινε μόνη της η βοηθός του σπιτιού να συγυρίζει και να συμμαζεύει το νοικοκυριό και να ετοιμάζει το βραδινό φαγητό.

Σαν ήρθε το βράδυ, έφτασε κι ο παπάς, τύφλα στο μεθύσι.

Πήγε κατευθείαν κι έπεσε όπως ήταν στο κρεβάτι.

Μόλις και μετά βίας η βοηθός τού έβγαλε τα παπούτσια και το χοντρό ράσο του.

Πήγε μετά να φάει, μα ο νους της ήταν αλλού.

Σκεφτόταν τον παπά που κοιμόταν μεθυσμένος...

|η συνέχεια της απίστευτης αληθινής ιστορίας που βρίσκεται ανάμεσα σε άλλες στο βιβλίο του Παντελή Β. Πάσχου: «Ο Γέροντας (και άλλες αποκαλυπτικές ιστορίες)», εδώ...

(εμείς από τον π.Παντελεημων Κρουσκο)

* παπα-Σαράντης Σαράντος - «Πρότυπο Ιερωσύνης και Πατρότητος»

Ομιλία π. Ιωάννου Φωτοπούλου στην αίθουσα της οδού Ζωοδόχου Πηγής 44, Εξάρχεια.

Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2023

|Τι να πρωτοπεί κανείς γι΄αυτήν την αγία μορφή που κόσμησε τα μέρη μας...|

|μας εστάλη από την "συν αυτώ" Βασιλεία Π.-Μ., ένα από τα ατελείωτα πνευματικά του παιδιά...