Ό,τι διαρκεί... |για δασκάλους & όχι μόνο

 

"ο εξαποδώς, φίλε, μια χαρά την κάνει την δουλίτσα του. Δεν ξέρω για σένα, αλλά... αν δεν θέλω any more να εθελοτυφλώ, πρέπει να..." |ο Λαυρέντης μετά από καιρό "ξαναχτύπησε"...

[ ο εξαποδώς, φίλε, μια χαρά την κάνει την δουλίτσα του.

Όλοι όμως, ακόμα κι αυτός,

γνωρίζουμε Ποιος θα κερδίσει στο τέλος...

Δεν ξέρω για σένα, αλλά...

αν δεν θέλω any more να εθελοτυφλώ...

Το θέμα πλέον είναι ξεκάθαρα προσωπικά σε μένα.

Πρέπει να διαλέξω:

Με ποιον από τους 2 θέλω να΄μαι .-]

|μας έστειλε ο Λαυρέντης

~ Σχετική ανάρτηση:

"Ο διάβολος είναι αδύναμος. Θα άφηνε ποτέ ένας πολύ καλός πατέρας μερικά αλητάκια να χτυπούν τα παιδιά του;" |Άγιος Παΐσιος

– Γιατί Γέροντα, φοβάται τόσο πολύ τον Σταυρό;...

"Δεν χρειάζεται να ασχολείσθε με τα αγκάθια. Μην καταπιάνεσθε με την εκδίωξη του κακού..." |~ Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

 

Ο Θεός έχει βάλει μια δύναμη μέσα στην ψυχή του ανθρώπου. 

Απ' αυτόν εξαρτάται πως την διοχετεύει, για το καλό ή το κακό. 

Αν το καλό το παρομοιάσουμε με ανθόκηπο γεμάτο λουλούδια, δέντρα και φυτά, ενώ το κακό με αγκάθια και τη δύναμη με νερό, τοτε μπορεί να συμβεί το εξής: 

Όταν το νερό το διοχετεύσουμε προς τον ανθόκηπο, τότε όλα τα φυτά αναπτύσσονται, πρασινίζουν, ανθίζουν, ζωογονούνται.

Την ίδια στιγμή τα αγκάθια, επειδή δεν ποτίζονται, μαραίνονται, χάνονται. 

Και το αντίθετο.
Δεν χρειάζεται λοιπόν, να ασχολείσθε με τα αγκάθια. 

Μην καταπιάνεσθε με την εκδίωξη του κακού. 

Έτσι μας θέλει ο Χριστός, να μην ασχολούμαστε με τα πάθη και με τον αντίθετο.

Κατευθύνετε το νερό, δηλαδή όλη τη δύναμη της ψυχής σας, προς τα λουλούδια και θα χαίρεσθε την ομορφιά, την ευωδία, τη δροσιά τους.

~ Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

πηγή: Ἐγείρεσθε Ἄγωμεν Ἐντεῦθεν

(εμείς από την Αυγούστα Μαραγκού Λιασίδου)

-Τι είδους άνθρωποι ζουν σ’ αυτόν τον τόπο, γέροντα;

 

Κάποτε κάποιος νεαρός μόλις έφτασε σε μια Όαση στη μέση της Ερήμου της Ιουδαίας, συνάντησε τον γέρο–Ελισαίο και τον ρώτησε:

-Τι είδους άνθρωποι ζουν σ’ αυτόν τον τόπο, γέροντα;

-Τι είδους άνθρωποι ζούσαν στον τόπο σου, παιδί μου; Ρώτησε με τη σειρά του ο γέροντας.

- Μια κοινωνία εγωιστών και κακών, απάντησε ο νεαρός, είμαι χαρούμενος που έφυγα από κοντά τους.

-Τους ίδιους θα βρεις κι εδώ, παιδί μου, απάντησε στοχαστικά ο γέρο-Ελισαίος.

Την ίδια μέρα πέρασε από την Όαση να πιει νερό και να ξεκουραστεί ένας άλλος νεαρός και ρώτησε τον γέρο - Ελισαίο:

- Γέροντα, τι είδους άνθρωποι ζουν εδώ;

Ο γέροντας απάντησε με την ίδια ερώτηση:

-Τι είδους άνθρωποι ζουν στον τόπο από τον οποίο έρχεσαι, παιδί μου;

Ο νεαρός απάντησε:

-Μια θαυμάσια ομάδα ανθρώπων, φιλική, ειλικρινής, φιλόξενη. Είναι πολύ λυπηρό που πρέπει να τους αφήσω.

-Τον ίδιο τύπο ανθρώπων θα συναντήσεις κι εδώ, είπε ο γέρο-Ελισαίος.

Ο μικρός εγγονός του που άκουσε τις συνομιλίες τον ρώτησε σαν έμειναν οι δυο τους:

-Παππού, πώς γίνεται να δώσεις τόσο διαφορετικές απαντήσεις στην ίδια ερώτηση;

Κι ο γέρο-Ελισαίος απάντησε:

- Άκου, παιδί μου. 

Ο καθένας μας, κουβαλά στην καρδιά του τις εικόνες που βλέπουν τα μάτια της ψυχής του. 

Αυτός, που δε διέκρινε τίποτε καλό στα μέρη από όπου πέρασε, δεν θα βρει ούτε κι εδώ κάτι καλό. 

Εκείνος που συνάντησε φίλους εκεί, θα βρει κι εδώ. 

Κι αυτό διότι στην πραγματικότητα η ψυχική στάση είναι το μόνο πράγμα στη ζωή μας που μπορούμε να ελέγχουμε απόλυτα. 

Ό,τι εκπαιδεύσαμε τα μάτια της ψυχής μας να αναζητούν, αυτά και θα βρίσκουν.

Ακόμα, ο καλοπροαίρετος άνθρωπος θα δοξάσει τον Θεό για ό,τι βλέπει πως του έχει δώσει Εκείνος ενώ ο κακοπροαίρετος θα Τον βλασφημήσει για ό,τι δεν του έχει δώσει.

Αυτό που συμφέρει όλους μας είναι να μάθουμε να βλέπουμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του Θεού! 

Να περνάμε τους πάντες και τα πάντα, μέσα από το πρίσμα της αγάπης Του και να είμαστε ευγνώμονες… 

Τότε μόνο θα ειρηνεύσουμε πραγματικά!

|από τη Jo Amparti

* " Πόσοι περίπατοι μαζί Του άραγε δεν πήγανε χαμένοι γιατί εμείς απλώς ήμασταν ‘’αλλού’’, στον ‘’κόσμο’’ μας...

Πόσοι περίπατοι μαζί Του
άραγε δεν πήγανε χαμένοι
γιατί εμείς απλώς ήμασταν ‘’αλλού’’,
στον ‘’κόσμο’’ μας...
Πόσες συναντήσεις,
πόσες αγκαλιές συνέβησαν, 

μα δεν τις ένοιωσε
ούτε το κορμί ούτε η ψυχή μας,
γιατί απλά εκείνα
είχαν την δική τους ρότα.....
Μα Εκείνος
δεν έπαψε ποτέ να ελπίζει...
Και πάλι έρχεται δίπλα μας...
Πόσο, μα πόσο δύναμη
έχει η στοργή Του…..
Έρχεται και μπαίνει
απ’ την χαραμάδα
π' άφησε το παιδί
που κουβαλάμε μέσα μας,
στην σακατεμένη μας ζωή,
στην πονεμένη μας ψυχή
που αργοπεθαίνει
και με το Άγγιγμα της Αγάπης Του
μας Ανασταίνει…
Βλέπεις
υπάρχουν και εκείνα
τα Αγγίγματα που
μεταδίδουν
Χαρά, Φως και Ζωή…

  π. Ioannis Papadimitriou