✔ Πάψε να ακολουθείς το λογισμό σου...

Είπε γέρων:

Δεν είδα κανέναν να πέφτει στην αμαρτία,

που δεν ακολούθησε τον λογισμό του...

Πάψε να ακολουθείς το λογισμό σου...

✔ Μα, άΦησέ Τον πια! |Και πάψε πια, άπιστε, να αμΦιβάλλεις...

|Και επειδή εσύ

- σ΄εμένα τα λέω, μην παρεξηγιέστε εσείς -

συνεχίζεις όσο είσαι στην κάτω ζωή

να βλέπεις το κέντημα από κάτω 

(με τα κρόσια, δλδ, να κρέμονται)

και να μην είσαι σε θέση να συνειδητοποιήσεις 

την υπέρλογη ωραιότητα του σχεδίου Του

σαν βρεθείς στην από Πάνω - την όντως - Ζωή...

... Για όλα αυτά 

και για πολλά άλλα 

που δεν Φαντάζεσαι...

Άφησέ Τον να το ολοκληρώσει

για να μπορείς μετά να βγάλεις 

το τελικό σου πόρισμα...

Ναι;

(εκ Ν.Β)

|πρωτοδημοσιεύσαμε σαν σήμερα το 2019.

Μέχρι που ξεχάσαμε πια 

ποιος ή ποια κρύβεται πίσω από το "Ν.Β."...

Από τότε πάντως δεν σταματήσαμε να το ανεβάζουμε 

ξανά και ξανά.

Μα, δεν είναι υπέροχο;

"Ζήστε όπως ο Κύριος..."

Ο  Πατριάρχης Σερβίας Pavle (Stojčević ) γεννήθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 1914.

Κοιμήθηκε ειρηνικά εν Κυρίω, σαν σήμερα 15 Νοεμβρίου το έτος 2009, έπειτα από διετή ασθένεια.

Η πατριαρχεία του χαρακτηριζόταν από το ιδιαίτερο προσωπικό του ήθος, τη βαθιά ασκητικότητα και το φιλακόλουθο φρόνημα του, για τα οποία ο σερβικός λαός τον αγάπησε ως γνήσιο πνευματικό πατέρα.

                 |Δες, βρε μπαγάσα εαυτέ μου, 

πως ζούσανε και συμπεριφέρονταν οι Άγιοι του τότε,  

αλλά και οι Άγιοι του σήμερα.

                     Από τα απλά και καθημερινά ξεκινώντας...

                  

               Από το πως περπατούσανε στης γης τις στράτες...

           Από το πως κοιτούσαν και νοσταλγούσαν τον Ουρανό...

                 Από το πως κάνανε τον Σταυρό τους...

                 Από το πως άνοιγαν την αγκαλιά τους...

                       Από το πως κοινωνούσαν τον Χριστό...

                       Από το πως σήκωναν τις ασθένειες και τις δυσκολίες τους...

         Από το πως έβγαιναν από τον ασθενικό δερμάτινο χιτώνα τους και μεταμορφώνονταν...

                        

   Αλλά κι από το πως πέθαιναν σε τούτη τη ζωή,

 για να ζήσουνε μόνιμα στην άλλη...

           

    Κόψε τη μίρλα και την κακομοιριά σου και κλέψ΄τους, λέμε...

    

Άσε τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα, 

τα παράπονα 

και τις δικαιολογίες 

και παραβλέποντας τα χάλια που έχεις,

γίνε επιτέλους και συ 

το παράδειγμα για τα παιδιά 

που σε κοιτούν στα μάτια.-

                                                            ~ "αμφ."

«Μη μιλάτε στους ανθρώπους για τον Κύριο,

αν δεν θέλουν να ακούσουν γι΄Αυτόν.

Ζήστε όπως ο Κύριος

και οι ίδιοι θα σας ρωτήσουν για να μάθουν ...»

+Μακ. Πατριάρχης Σερβίας Παύλος (11.9.1914 - 15.11.2009)

Διαβάστε απόσπασμα

|όταν ξεκινάς από μια φωτογραφία, που σου΄κανε εντύπωση και καταλήγεις να ξενυχτάς 

κάνοντας ένα ακόμα α(μ)φιέρωμα...    

 [η αρχική ιδέα "εκλάπη" από τη Georgia Marantidou.

Όλες οι φωτογραφίες αλιευμένες από το απέραντο διαδίκτυο.-

Κι αν σου άνοιξε η όρεξη να μάθεις παραπάνω γι΄αυτόν τον "σχεδόν άγιο", ρίξε τη ματιά σου εδώ...

Την ευχούλα του την αγιασμένη να΄χουμε...

Και παρότι βέβαια Ο Θεός μοναχά γνωρίζει...

Αλλά δεν θα μας φαινόταν διόλου απίθανο αν κάποια μέρα, αύριο - μεθαύριο, ζητούμε ως πιστοί της Εκκλησίας του Χριστού και "επισήμως" τις πρεσβείες του...]

|πρωτοδημοσιεύσαμε στις 25/5/2023

Αρτέμης Μάτσας†. Σαν σήμερα, το 2003, έφυγε από τη ζωή... |Μνημονεύετε τον Αρτέμη...

Έχω εμφανιστεί σε 100 ταινίες.

Μέσω του ρόλου μου, έχω προδώσει

περίπου 80 ανθρώπους, κι έχω ρίξει

κάποιες γυναίκες στο βούρκο.

Όταν υποδυόμουν έναν κακό,

όταν έκανα ένα προδότη,

ο κόσμος μισούσε τους ρόλους

στις ταινίες που έκανα.

Ζούσα ένα φοβερό δράμα.

Να έχουν εκτελέσει

τον πατέρα μου οι Γερμανοί

σε στρατόπεδο συγκέντρωσης,

στο κρεματόριο, στον φούρνο,

κι εγώ, στις ταινίες, να κάνω

τον συνεργάτη των Γερμανών.

Μία από τις φρικτότερες στιγμές

της καριέρας μου ήταν το 1980

στο σήριαλ ''Η Νύχτα'',

που μου έβαλαν μαύρη κουκούλα,

όπως έλεγε το σενάριο,

για να πάω να προδώσω.

Μπήκαμε στο αυτοκίνητο

και με πήγαν στο χώρο

που θα γυρίζαμε τη σκηνή.

Στο χώρο που θα έκανα

την προδοσία μου.

Και πού με πήγαν;

Με πήγαν

έξω από το σπίτι που συνέλαβαν

τον πατέρα μου οι Γερμανοί

και δεν τον ξαναείδα έκτοτε.

Στην οδό Βύρωνος 16, στην Πλάκα.

Εκεί που γεννήθηκα.

Βάλτε το αυτό σε σενάριο ταινίας,

να δούμε αν θα το πιστέψει κανείς.

Και με έβλεπαν οι γείτονες,

γεροντάκια πια, και μου έλεγαν:

''Πώς κατάντησες έτσι...

Πώς κατάντησες έτσι, προδότη...''

Αρτέμης Μάτσας

Σαν σήμερα, το 2003, έφυγε από τη ζωή...

......................................................................

Πηγή: ΕΡΤ

Απόσπασμα από την εκπομπή

Καλλιτεχνικό Καφενείο

πηγή

|εμείς από τον π.Panteleimon Krouskos

~ Για όσους θέλουν παραπάνω, "αμφ." ΥΓ:

Ο Αρτέμης Μάτσας γεννήθηκε στην Αθήνα (Πλάκα) το 1930. 

Η ζωή του σφραγίστηκε από τη σύλληψη του εβραϊκής καταγωγής πατέρα του Πίνχας Μάτσα από τους Γερμανούς στα χρόνια της Κατοχής. 

Έκτοτε δεν τον ξαναείδε ποτέ, ούτε έμαθε για την τύχη του. 

Μαζί με τον αδερφό του, ηθοποιό και συγγραφέα Νέστορα Μάτσα και την αδερφή του πέρασαν δύσκολα παιδικά χρόνια.

Το όνομα του ήταν Πίνχας Μάτσας. 

Την ημέρα της σύλληψής του, τα τρία του παιδιά τον περίμεναν να επιστρέψει από τη δουλειά για να φάνε όλοι μαζί όπως συνήθιζαν. Η μητέρα της οικογένειας είχε πεθάνει σε νεαρή ηλικία και ο Μάτσας μεγάλωνε μόνος του τα παιδιά του. Ο μικρότερος αδελφός του ηθοποιού, Νέστορας Μάτσας, κατέγραψε σε ημερολόγιο τη σκληρή εμπειρία της Κατοχής. Για την ημέρα της σύλληψης του πατέρα τους, έγραψε: «Δεν το περιμέναμε γιατί ξέραμε πως ο πατέρας αργεί να έρθει τα μεσημέρια. Έρχεται πάντα με τα πόδια από τη δουλειά του που είναι μακριά γιατί δεν του αρέσει να μπαίνει στο γκαζόζεν. Λέει πως καθώς στριμώχνεται με τον άλλο κόσμο μπορεί να κολλήσει ψείρες, γιατί όλος ο κόσμος τότε είχε ψείρες και ο πατέρας τις φοβάται. Και αργεί πολύ και το μεσημέρι και το βράδυ και εμείς δεν ανησυχούμε γιατί ξέρουμε πως αργεί. Εκτός βέβαια που κάποιες φορές αργεί πιο πολύ γιατί πηγαίνει στον Ασύρματο που είναι οι μαυραγορίτες μήπως και βρει καμία λαχανίδα ή κανένα άλλο ζαρζαβατικό. Μας ήρθε ξαφνικό, όταν χτύπησε η πόρτα δυνατά και άνοιξε η αδελφή μας και μπήκε ένα ψηλός κύριος που δεν τον ξέραμε. Μας είπε καλημέρα, αλλά έδειχνε σα να μη μπορούσε καθόλου να μας πει τι ήθελε». 

Έτσι ο ηθοποιός και τα δύο του αδέλφια έμειναν μόνοι τους αντιμέτωποι με την πείνα, τη φτώχεια και τον καθημερινό κίνδυνο σύλληψής τους. Δεν ξαναείδαν ποτέ τον πατέρα τους και το μόνο που κατάφεραν να μάθουν, ήταν το νούμερο του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης που τον οδήγησαν οι Γερμανοί. Ο πατέρας της οικογένειας ήταν το «47712».

Το ταλέντο του ήταν τόσο που ενώ υποδυόταν συχνά τον συνεργάτη των Γερμανών, κανείς ποτέ δεν κατάλαβε το μίσος που έκρυβε για αυτούς για τα δείνα που είχε περάσει εξαιτίας τους όταν ήταν παιδί. 

Ήθελε από μικρός να γίνει ηθοποιός.

 Η αγάπη του για το θέατρο ήταν τέτοια που παρά την αφόρητη πείνα, έπεισε τον αδελφό του να πουλήσουν μια μέρα το ψωμί που έπαιρναν με το δελτίο για να πάνε να παρακολουθήσουν μια θεατρική παράσταση. 

Ο αδελφός του δέχτηκε και τα δύο αγόρια βρέθηκαν να χειροκροτούν μαγεμένα στο τέλος του έργου. 

Η ευχαρίστηση ήταν τέτοια που ξέχασαν για λίγο την πείνα τους. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο κρεβάτι για να αναρρώσει, ο Μάτσας διάβασε βιβλία με θεατρικά κείμενα, που δανειζόταν ο αδελφός του από τη βιβλιοθήκη. 

«Ο έμπορος της Βενετίας» ήταν το αγαπημένο του έργο. 

Διάβασε το κείμενο τόσες πολλές φορές που έμαθε απ’ έξω τους διαλόγους και τους απήγγειλε κάθε βράδυ στα αδέλφια του. 

«Μου είπε πως όταν μεγαλώσει και γίνει ηθοποιός, αυτό το έργο θα παίξει. Και αν δεν του δώσουν το ρόλο, θα κάνει δικό του θέατρο με τη βοήθεια του πατέρα μας και και θα το παίξει εκεί», έγραψε ο Νέστορας στο ημερολόγιό του.

Όχι μόνο κατάφερε να επιβιώσει στη Κατοχή, αλλά και να πετύχει το όνειρό του. 

Έγινε ένας αξιόλογος ηθοποιός με συμμετοχή σε περισσότερες από ενενήντα κινηματογραφικές ταινίες και πολλές θεατρικές παραστάσεις.

«Δεν μπορώ να κόψω ούτε λουλούδι κι όμως στον κινηματογράφο έχω σκοτώσει περίπου 120 ανθρώπους» έλεγε χαρακτηριστικά ο Αρτέμης Μάτσας, σχολιάζοντας την αντίθεση της προσωπικής του ζωής με την εικόνα που έδινε στη μεγάλη οθόνη μέσα από τους ρόλους του.

Το όνομά του δυστυχώς έμεινε - λόγω της πειστικότητας που ενσάρκωνε τους ρόλους του -, ως συνώνυμο του “χαφιέ”, του “προδότη” και του “ρουφιάνου”. 

Ο ίδιος είχε αναφέρει σε συνέντευξη του κάποτε, ότι τον συναντούσαν, γυναίκες κυρίως, στο δρόμο και του έλεγαν:

"ου να χαθείς, παλιάνθρωπε"...

Έφαγε τουλάχιστον δύο φορές ξύλο στον δρόμο από θεατές της ταινίας, που δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν τον ηθοποιό από τον ρόλο.

Κι όμως ήταν ένας υπέροχος και γλυκός άνθρωπος. 

Ήταν γνωστή η ανθρωπιά και καλοσύνη, η ευαισθησία, η φροντίδα και η βοήθειά του σε παλαίμαχους, ξεχασμένους καλλιτέχνες, που ζούσαν σε άθλιες οικονομικές συνθήκες.

Ο Αρτέμης Μάτσας πέθανε στις 7 Σεπτεμβρίου 2003, στο νοσοκομείο «Παμμακάριστος» των Αθηνών, ύστερα από μακροχρόνια ασθένεια...

(Μνημονεύετε τον Αρτέμη...)

πηγή ΥΓ  + για το αμ(φ)ιέρωμά μας αντλήθηκαν πληροφορίες από το βιβλίο του Νέστορα Μάτσα «Αυτό το παιδί πέθανε αύριο/ Ημερολόγιο Κατοχής» που κυκλοφορεί από τον «Ελευθερουδάκη»

~ Πριν σπεύσουμε να κρίνουμε, ας αναλογιστούμε...

~ Πριν σπεύσουμε να κρίνουμε, 
ας αναλογιστούμε.
Στον θρόνο του Θεού θα απολογηθούμε μόνοι μας.
Ο καθένας μας για τον εαυτό του.
Και μόνο.
Μόνη καταφυγή μας η έμπονη προσευχή μας...
                                                            

  * εκ των "συν αυτώ".-

|πρωτοδημοσιεύσαμε ακριβώς 5 χρόνια πριν...

☆ Το νου σου...

 

«Δέν ἔχεις ικανότητα πρόγνωσης, ὥστε νά γνωρίζεις τά ὅσα έπιφυλάσσονται κατά τήν Κρίση.

 Μήν καταδικάζεις, λοιπόν, τούς συνανθρώπους σου πρίν ἀπό αὐτήν διότι δέν εἶσαι σύ ὁ καρδιογνώστης.

 Εἶσαι καί σύ ἄνθρωπος καί περιμένεις νά ὁδηγηθεῖς κι εσύ στό φοβερό βῆμα τοῦ Χριστοῦ γιά νά ἀκούσεις τήν ἀπόφαση. 

Μήν αρπάζεις, λοιπόν, ἐκ τῶν προτέρων τήν κρίση τοῦ Θεοῦ, ἀλλά μᾶλλον νά παρακινεῖς σε μετάνοια καί ὄχι στήν άπογοήτευση αὐτούς πού ἁμαρτάνουν».

  Ἁγίου Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου

  |εμείς από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή

~ Άκου, βλέπε, ρώτα. Με αυτήν την σειρά...

 

Και ακόμα αν τα τηρήσεις όλα αυτά,
μη βιαστείς να κρίνεις κανέναν.
Τα χάλια μας προηγούνται...

~ Λαυρέντης

[Δεν πας να προσκυνήσεις την Αγία Ζώνη της Θεοτόκου, επειδή είναι "ανοησία να λατρεύεις ένα ύφασμα και φρικάρεις με το "πόσο πρόβατα" είναι αυτοί που περιμένουν στην ουρά"... Δεν πας στην Τήνο, επειδή τσαντίζεσαι με τους "ηλίθιους που πάνε γονατιστοί από το λιμάνι ως την Εκκλησία"...

Δεν πας να προσκυνήσεις την Αγία Ζώνη της Θεοτόκου που μεταφέρθηκε για λίγες ημέρες από το Βατοπαίδι του Αγίου Όρους στον Πειραιά, επειδή "είναι ανοησία να λατρεύεις ένα ύφασμα και φρικάρεις με το "πόσο πρόβατα" είναι αυτοί που περιμένουν στην ουρά"...

Δεν πας στην Τήνο, επειδή τσαντίζεσαι με τους "ηλίθιους που πάνε γονατιστοί από το λιμάνι ως την Εκκλησία".

Έχεις την ανάγκη να ποστάρεις και να προβάλεις φωνακλίδικα την προοδευτική στάση σου, που συνοδεύεται κι από χαρακτηρισμούς και εμπνέεται στρέιτ θρου από το διαφωτισμό της Γαλλικής Επανάστασης(!!).

- Ξέρεις αν η γριά που ταλαιπωρείται και σκύβει, έχει κανένα παιδί ή εγγόνι με καρκίνο;

- Ξέρεις αν η μάνα με το άδειο βλέμμα έχει χάσει κανένα παιδί της;

- Ξέρεις αν ο νεαρός με την περιθωριακή εμφάνιση πρόσφατα ξέφυγε από τα ναρκωτικά εξαιτίας μιας Μαρίας, που είναι η μόνη μάνα που τον αγάπησε;

- Ξέρεις αν το ζευγάρι που περιμένει με σφιχτοδεμένα τα χέρια τους, θέλει να κρατήσει σε αυτά τα χέρια ένα μωρό και ακόμη δεν μπορεί;

Κι αν τα ξέρεις αυτά ή κάποια άλλα,

μπορείς να τους δώσεις λίγη από την ΕΛΠΙΔΑ,

την ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ,

την ΑΓΑΠΗ,

τη ΧΑΡΑ

που ζητάνε και βρίσκουν εκεί;

Όχι;

Ε τότε, ΣΚΑΣΕ.....

~ έγραψε ο Παναγιώτης Ασημακοπουλος

|εμείς από τη Fotini Kefa Kefa

* "αμφ." πληροφορία:

Λόγω του τεράστιας δίψας του κόσμου να προσκυνήσει την Τίμια Ζώνη Της Μάνας Παναγιάς,

μάθαμε πως δόθηκε παράταση για μια μέρα.

Δεν έφυγε σήμερα, αλλά θα φύγει αύριο στις 12 το μεσημέρι. Προλαβαίνεις...

- Γέροντα, λέγονται κάποιες φορές ἱστορίες δυσάρεστες για μερικούς μοναχούς στο Ἅγιον Ὄρος. Τι γνώμη ἔχεις;

 

- Παιδί μου, οἱ μοναχοὶ εἶναι ἄνθρωποι.

Ὑπάρχουν καὶ καλοὶ καὶ κακοί.

Ἐμεῖς θὰ ἔχουμε πυξίδα στὴ ζωή μας τοὺς καλούς,

σὰν τὸν Ἅγιο Παΐσιο, τὸν Ἅγιο Πορφύριο, τὸν Ἅγιο Ιάκωβο.

Δὲν εἴμαστε ἄξιοι νὰ κρίνουμε κανέναν, οὔτε τοὺς κακούς.

Μπορεῖ ἔνας ἁμαρτωλὸς νὰ πεῖ αὔριο ἕνα «ἥμαρτον» καὶ νὰ τὸν συγχωρήσει ὁ Θεὸς καὶ νὰ πάει πιὸ γρήγορα στὸν Παράδεισο ἀπὸ σένα.

Γι᾿ αὐτό, μὴν κρίνεις.

~ Γέροντας Ἀμβρόσιος Λάζαρης

Η Ροδουλα Βαιλακη κοινοποίησε μια δημοσίευση στην fb ομάδα μας, ο "αμφοτεροδέξιος" & οι συν αυτώ....

«Είναι αδύνατον να οργιστεί κανείς εναντίον του πλησίον, αν πρώτα δεν υπερηφανεύεται εσωτερικά απέναντί του...

Σε ένα κείμενο που μου έστειλε ο π.Θ., 

είδα εκφρασμένο αυτό που σκεφτόμουν μέρες τώρα,

 αλλά δεν είχα κάτι Πατερικό για να το εκφράσω:

«Είναι αδύνατον να οργιστεί κανείς εναντίον του πλησίον, 

αν πρώτα δεν υπερηφανεύεται εσωτερικά απέναντί του 

και αν δεν τον περιφρονήσει 

και αν δεν θεωρήσει τον εαυτό του καλύτερο από εκείνον» 

(αββάς Δωρόθεος)

Αυτό είναι που με κάνει να προσπαθώ να πω στις κουβέντες μας: 

Προσοχή, ας μην κάνουμε εύκολα χαρακτηρισμούς,

 η ευλάβειά μας δεν μας δίνει αυτό το δικαίωμα...

π.Γ.

|Ιδιαίτερες ευχαριστίες! 

Και στον π.Θ., αλλά και στον π.Γ.

Ας μας συγχωρήσουν που τους κλέψαμε, χωρίς να τους προειδοποιήσουμε.

Αλλά ήταν έτοιμη τροφή.

Κι εμείς πεινάμε...

                         ~ εκ των "συν αυτώ"

– " Νομίζεις πως όλα είναι πάντα έτσι, όπως τά βλέπεις; Αν βάζης δύο ερωτηματικά, είναι πιο καλά. Αν βάζης τρία, είναι ακόμη καλύτερα... " ~ Άγιος Παϊσιος.-

– Γέροντα, τί βοηθάει να διώχνω τους λογισμούς υπόνοιας;
– Όλα είναι πάντα έτσι, όπως τά βλέπεις; 
Να βάζης πάντα ενα ερωτηματικό σέ κάθε λογισμό σου, μιά πού όλα τά βλέπεις συνήθως αριστερά, καθώς επίσης και άπό κανέναν καλό λογισμό γιά τους άλλους, γιά νά μην άμαρτάνης με τις κρίσεις σου. 

Αν βάζης δύο ερωτηματικά, είναι πιο καλά. 

Αν βάζης τρία, είναι ακόμη καλύτερα. 

Έτσι κι εσύ ειρηνεύεις και ωφελείσαι, άλλα και τον άλλον ωφελείς. 

Αλλιώς, μέ τον αριστερό λογισμό νευριάζεις, ταράζεσαι και στενοχωριέσαι, οπότε βλάπτεσαι πνευματικά.
Όταν αντιμετωπίζης ό,τι βλέπεις μέ καλούς λογισμούς, μετά άπό λίγο καιρό θά δής ότι όλα ήταν πράγματι έτσι, όπως τά είδες μέ καλούς λογισμούς. 

Θα σου πώ ενα περιστατικό, γιά νά δής τί κάνει ό αριστερός λογισμός. 
Μιά μέρα ήρθε στο Καλύβι ένας μοναχός και μου λέει: 
- Ο Γέρο Χαράλαμπος είναι μάγος έκανε μαγικά.
- Τί λές, μωρέ χαμένε; Δεν ντρέπεσαι;, του λέω. 
- Ναι, μου λέει, τόν είδα μια νύχτα με φεγγάρι πού έκανε «μ, μ, μμμ…» και έχυνε μέ μια νταμιτζάνα κάτι μέσα στα κλαδιά. 
Πάω μια μέρα και βρίσκω τόν Γέρο-Χαράλαμπο. 

- Τί γίνεται, Γέρο-Χαράλαμπε; του λέω. Πώς τα περνάς; Τί κάνεις; Κάποιος σέ είδε πού ερριχνες εκεί μέσα στα βάτα κάτι μέ μια νταμιτζάνα και έκανες «μ, μ, μμμ…». 

- Ήταν κάτι κρίνα μέσα στά ρουμάνια, μου λέει, και πήγα νά τά ποτίσω. Έλεγα «Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε!»-και έριχνα λίγο νερό στο ένα κρίνο «Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε!» και έριχνα λίγο νερό στο άλλο… 

Γέμιζα πάλι την νταμιτζάνα, ξαναέριχνα. 

- Βλέπεις; Και ό άλλος τόν πέρασε γιά μάγο!

Βλέπω, μερικοί κοσμικοί τί καλούς λογισμούς πού έχουν! 
Ενώ άλλοι, οι καημένοι, πόσο βασανίζονται μέ πράγματα πού ούτε καν υπάρχουν, άλλα ούτε και ό πειρασμός θά μπορούσε νά τά σκεφθή! 

Μιά φορά, όταν έβρεξε μετά από μεγάλη ανομβρία, ένιωσα τέτοια ευγνωμοσύνη στον Θεό, πού καθόμουν μέσα στο Καλύβι και έλεγα συνέχεια: 
"Σ'ευχαριστώ Εκατομμύρια-δισεκατομμύρια φορές, Θεέ μου."

 Έξω, χωρίς νά το ξέρω, ήταν ένας κοσμικός και μέ άκουσε. 

Όταν μέ είδε μετά, μου είπε: 
- Πάτερ, σκανδαλίσθηκα. Άκουσα νά λές:
«Εκατομμύρια-δισεκατομμύρια» και είπα «τί είναι αυτά πού λέει ό πατήρ Παΐσιος;». 

Τί νά του έλεγα; 
εγώ εννοούσα ευχαριστίες στον Θεό γιά την βροχή, και αυτός νόμιζε ότι μετρούσα χρήματα. 
Και αν ήταν κανένας άλλος, θά μπορούσε νά έρθη νά μέ ληστέψη το βράδυ, νά μου δώση και ένα γερό ξύλο, και τελικά δεν θά έβρισκε τίποτε. 

Μιά άλλη φορά είχε έρθει κάποιος πού είχε άρρωστο παιδί. 
Τόν πήρα νά τόν δω μέσα στο εκκλησάκι. 

Όταν άκουσα το πρόβλημα του, τού είπα, γιά νά τόν βοηθήσω: 
- Κάτι πρέπει νά κάνης κι εσύ, γιά νά βοηθηθή το παιδί σου. 

Μετάνοιες δεν κάνεις, νηστεία δεν κάνεις, χρήματα δέν έχεις, για να κάνης ελεημοσύνες, πές στον Θεό: 
«Θεέ μου, δέν έχω κανένα καλό να θυσιάσω για την υγεία του παιδιού μου, θά προσπαθήσω τουλάχιστον νά κόψω το τσιγάρο». 
Ό καημένος συγκινήθηκε και μου υποσχέθηκε πώς θά το κάνη. 

Πήγα νά του ανοίξω τήν πόρτα, γιά νά φύγη, και εκείνος άφησε το τσακμάκι και τά τσιγάρα μέσα στο εκκλησάκι, κάτω από τήν εικόνα του Χριστού. 
Έγώ δέν το πρόσεξα. 
Μετά από αυτόν μπήκε ένας νεαρός στο εκκλησάκι, κάτι ήθελε νά μου πή, και ύστερα βγήκε έξω και κάπνιζε. 
Τού λέω: 
- Παλληκάρι, δέν κάνει νά καπνίζης εδώ. 

  Πήγαινε λίγο πιο πέρα. 
- Μέσα στην εκκλησία επιτρέπεται νά καπνίζης; μου λέει. 
Αυτός είχε δει το πακέτο μέ το τσακμάκι πού είχε αφήσει ο πατέρας του άρρωστου παιδιού και έβαλε λογισμό ότι καπνίζω. 
Τον άφησα νά φύγη μέ τον λογισμό του. 

Καλά, και αν κάπνιζα, και μέσα στην εκκλησία θά κάπνιζα;
Βλέπετε τί είναι ό λογισμός;

– Γέροντα, η υπόνοια, η καχυποψία, πόση ζημιά μπορεί νά κάνη στην ψυχή;
– Ανάλογα μέ τήν υπόνοια είναι και η ζημιά. 

   Η καχυποψία φέρνει καχεξία.
– Πώς θεραπεύεται;
– Μέ καλούς λογισμούς.
– Γέροντα, αν δη ο άνθρωπος ότι πέφτει έξω μιά φορά, αυτό δέν τον βοηθάει;
– Αν πέση μιά φορά έξω, τέλος πάντων. 

Αν πέση όμως δυό φορές, θά σακατευθή. 

Θέλει προσοχή, γιατί και ένα τοις χιλίοις νά μήν είναι τά πράγματα έτσι όπως τά σκεφθήκαμε, κολαζόμαστε. 

Όταν ήμουν στο Κοινόβιο, μιά φορά τήν Μεγάλη Σαρακοστή ένα γεροντάκι, ό Γέρο-Δωρόθεος, τηγάνιζε κολοκυθάκια. 
Τον είδε ένας αδελφός τήν ώρα πού τά έβαζε στο τηγάνι και έρχεται και μου λέει: 
- Νά δής, ό Γέρο-Δωρόθεος τηγανίζει κάτι μπαρμπούνια τόσο μεγάλα! 

- Μά, του λέω, ό Γέρο-Δωρόθεος, Μεγάλη Σαρακοστή, δεν είναι δυνατόν νά τηγανίζη μπαρμπούνια. 
- Ναι, μου λέει, τά είδα με τά μάτια μου, κάτι μπαρμπούνια τόσα! 

Ό Γέρο-Δωρόθεος είχε έρθει δεκαπέντε χρόνων στο Άγιον Όρος και ήταν σάν μάνα. 
Αν έβλεπε κανένα καλογέρι λίγο φιλάσθενο, έλα εδώ, του έλεγε, έχω ένα μυστικό νά σου πω, καί του έδινε λίγο ταχίνι μέ κοπανισμένα καρύδια ή κάτι άλλο. 

Καί τά γεροντάκια τά οικονομούσε ανάλογα. 

Πάω μετά στον Γέρο-Δωρόθεο καί τί νά δω; Κολοκυθάκια τηγάνιζε γιά το νοσοκομείο!
– Καί αν, Γέροντα, ένας λογισμός υπόνοιας γιά κάποιον βγή αληθινός;
– Καί αν μιά φορά βγή αληθινός ένας τέτοιος λογισμός, σημαίνει ότι κάθε φορά θά είναι αληθινοί τέτοιοι λογισμοί; 

Ύστερα που ξέρεις άν ό Θεός επέτρεψε νά βγή αληθινός εκείνος ό λογισμός, γιά νά δώση πνευματικές εξετάσεις ο άλλος στην ταπείνωση;
Βέβαια χρειάζεται νά προσεχή κανείς νά μή δίνη καί ό ίδιος αφορμές, ώστε ο άλλος νά βγάζη λανθασμένα συμπεράσματα. 

Γιά νά βάλη λ.χ. κάποιος έναν αριστερό λογισμό γιά σένα, μπορεί ό ίδιος νά έχη εμπάθεια, άλλα κι εσύ μπορεί νά έδωσες αφορμή. 
Αν, παρόλο πού εσύ πρόσεξες, ο άλλος σκεφθή κάτι εις βάρος σου, τότε νά δοξάσης τον Θεό καί νά ευχηθής γιά εκείνον...


|από το βιβλίο: Πνευματικός Αγώνας Γ'

(η εικόνα έργο του Ἐγείρεσθε Ἄγωμεν Ἐντεῦθεν

εμείς το είδαμε εδώ...)