Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τι Θεός είσαι Εσύ.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τι Θεός είσαι Εσύ.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2026

☆ «Προτιμώ να πεθάνω 1000 Φορές...

 


ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΡΟΥΜΑΝΙΑ!! 


Μία γυναίκα έμεινε έγκυος.

Η εγκυμοσύνη ήταν εντάξει, η κοιλιά ήταν αρκετά μικρή, το μωρό κλωτσούσε. 

Στον πέμπτο μήνα, η γυναίκα είχε μία επικείμενη αποκόλληση με μία τεράστια αιμορραγία.

Ο γυναικολόγος από το Ιάσιο είπε:

- «Βγάλτε το  γιατί έχει 5% πιθανότητες να επιβιώσει.

Η γυναίκα απάντησε : 

- «Προτιμώ να πεθάνω, παρά να το βγάλω έξω!…

Ο γιατρός:

- "Γυναίκα, είσαι τρελή;

Το παιδί πρέπει να κολυμπάει σε αμνιακό υγρό και δεν το έχεις καθόλου, η εγκυμοσύνη είναι σαν σπασμένη μπάλα.

Πρέπει να βγει τον μωρό. 

Άλλη μία αιμορραγία από αυτό αν έρθει θα πεθάνεις" ...

Η γυναίκα δακρυσμένη είπε :

- «Προτιμώ να πεθάνω χίλιες φορές, παρά να το βγάλω ».

Ο γιατρός μελανιασμένος από νεύρα:

- "Τι ηλίθιους φέρατε εδώ στο ιατρικό επιτελείο; .

Εντάξει κυρία, μην σηκώνεστε καν από το κρεβάτι " ....


Πηγαίνει μετά στον γυναικολόγο Gafar, από το Târgu Neamț. 

Ο φωτισμένος αυτός άνθρωπος τους λέει:

- «Κράτα το μωρό!…

 Αν θέλει ο κακός να το σκοτώσει, 

σίγουρα θα βγει ένας παπάς,

ή ένας συγγραφέας, 

ένας σημαντικός άνθρωπος!»...


Λέει σ' αυτή τη γυναίκα κι ο πατήρ Παΐσιος από τη Σίχλα:

- «Να κανεις εκατοντάδες φορές τον Σταυρό στην κοιλιά σου και θα ζήσει»!…

 Το μωρό που δεν είχε που να κολυμπήσει... 

η μητέρα του ομολογεί με το χέρι της στον Σταυρό ότι το άκουσε να κλαίει μέσα της. 

Είπαν ότι η φωνή προέρχεται από τον αέρα που περνάει από το παράθυρο με τις φωνητικές του χορδές, αλλά η μητέρα μου λέει ότι ακόμα κι αν πεθάνει, εξακολουθεί να λέει ότι το άκουσε να κλαίει μέσα της.

Και στις 8 Φεβρουαρίου βγήκε ένα υγιές, χοντρό και ροζ μωρό και ξεκούφανε τους γιατρούς με το κλάμα του.

Αυτό το μωρό είμαι εγώ.

«Σου φιλάω τα χέρια, μάνα!…»


  Πρόκειται για την ιστορία του π. Ιωάννη Ιστράτη, που εικονίζεται στη φωτογραΦία...


   πηγή


Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2026

🌹 ...Για να ξέρεις τι ΓΕΡΟΝΤΑ έχουμε... |(άγιος) Γέροντας Προκόπιος Μερτύρης

 



 -Ήμουν ταξιτζής και έφερνα πολύ συχνά προσκυνητές στο μοναστήρι. 

Πάντοτε όμως περίμενα έξω από το μοναστήρι,  να τελειώσει η ακολουθία, το προσκύνημα, ανάλογα τον προσκυνητή. 

Μια μέρα περιμένοντας, έκανα το λογισμό  «τι να λέει άραγε στην εκκλησιά ο παπάς;»  και αποφάσισα να μπω, να ακούσω. 

Έλεγε το Ευαγγέλιο , την παραβολή  του πλουσίου και του φτωχού Λάζαρου. 

Δυσανασχέτησα... 

«Καλά», μονολογούσα, «αυτά τα μάθαμε στο Δημοτικό, δεν βαριούνται να λένε τα ίδια  και τα ίδια στους ανθρώπους»; 

Στεκόμουν υπεροπτικά, εξεταστικά, σχεδόν με οίκτο, και κοίταζα τους πιστούς που άκουγαν το Ευαγγέλιο μέχρι να τελειώσει ... 

Μόλις τέλειωσε, ετοιμαζόμουν να βγω έξω,  όταν βλέπω τον γέροντα να βγαίνει φουριόζος από το ιερό. 

Ήρθε και στάθηκε μπροστά μου κοιτάζοντας  με εξεταστικά. 

Μου λέει: 

- «Έλα μέσα στο ιερό ΤΩΡΑ να σε εξομολογήσω.  

Ο περιπαικτικός λογισμός που έκανες πριν λίγο για τους πιστούς είναι η σταγόνα για να σου συμβεί μεγάλος πειρασμός.  

Αν δεν εξομολογηθείς...  

θα τρακάρεις και θα πάθεις ζημιά». 


Προς στιγμήν σοκαρίστηκα από τη δύναμη που έβγαζε αποκαλύπτοντας τους λογισμούς μου... 

Μου έκανε εντύπωση που ήξερε τον λογισμό μου, αλλά και πάλι δεν μπορούσα να πιστέψω αυτά που έλεγε. 

Γελώντας του είπα: 

- «Παπά με τις εξομολογήσεις έχω τελειώσει από παιδί» και βγήκα έξω. 

Σε λίγο ήρθαν οι κυρίες που έπρεπε να τις γυρίσω πίσω και φύγαμε από το μοναστήρι. 

Στο δρόμο, το τελευταίο που θυμάμαι  να σκέφτομαι ήταν τα λόγια του.... 

Το άλλο πρωί ξύπνησα στο νοσοκομείο, όπου με πληροφόρησαν ότι είχα τρακάρει. 

Οι κυρίες δεν είχαν πάθει τίποτα, όμως εγώ ήμουν ... παράλυτος. 

Έβαλα γνωστούς και αγνώστους να μου βρουν το τηλέφωνο του γέροντα. 

Τελικά επικοινώνησα μαζί του. 

Με κλάματα εξομολογήθηκα τελικά ... από το τηλέφωνο. 

Πέρασε πολύς καιρός, γνωρίστηκα με τον γέροντα και με τις ευχές του, όπως βλέπεις, άρχισα σιγά σιγά με το μπαστούνι να περπατάω πάλι. 

Από όλη την ιστορία μου, αυτό που αποκόμισα και είναι κυρίαρχο στην ψυχή μου, είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Θεό που μου γνώρισε τον Άγιο Του και με ξανάφερε στην Εκκλησιά. 

Δεν με πειράζει που κουτσαίνω, η χαρά μου υπερβαίνει την έλλειψη. 

Τέτοιον σαν κι αυτόν δεν βρίσκουμε εύκολα ...!! 


      ΤΙΣ ΠΡΕΣΒΕΙΕΣ ΤΟΥ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ!  


 |Η καταγραΦή έγινε από το πνευματικό του παιδί,  Κωνσταντίνο Σύμπουρα...


   (η σύνθεση από την επίσης πνευματική του κόρη, Βάσω Καλλιανού).




 

Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2026

† Ενθύμιο για το 40νθήμερο μνημόσυνο του ΙεροΜονάχου Ευσεβίου


        |Πέρασαν κιόλας 40 υπέροχες μέρες.

    Γεμάτες ευλογίες, συγκίνηση, μνήμες, αποκαλυπτικά περιστατικά, αλλά κυρίως ολοζώντανη παρουσία ενός Μοναχού, που θέλησε να περάσει του τη ζωή του εν υπακοή, αΦανώς και εν Χριστώ...

    Ίσως όμως δεν τα πέτυχε όλα.

    Στο "λάθε βιώσας", μάλλον δεν τα πολυκατάΦερε.

    Γιατί το αποτύπωμά του μπορεί να ήταν απαλό αλλά, απ΄ό,τι αποδεικνύεται, καθόλου απαρατήρητο...

     Τα "40" θα τελεστούν στην ενορία που μας μεγάλωσε, μεθαύριο το Σάββατο στις 3 Οκτώβρη, αλλά και μπροστά στην Παναγιά Μάνα του, την Πορταϊτισσα της Ιεράς Μονής των Ιβήρων όπου και ανήκει, αύριο Παρασκευή.

   Εκεί οδεύουν από απόψε με κάθε μέσο καμιά 40αριά οικογενειάρχες  που τον αγάπησαν και θέλουν να βρεθούν στο μνήμα του.

   Όλοι τους έχουν να λένε στους δικούς τους ανθρώπους την ξεχωριστή για τον καθένα ιστορία, που τους συνδέει μ' εκείνον τον Μοναχό.

      Όπου κι αν βρεθείτε αυτές τις μέρες, κάντε και σεις που διαβάζετε αυτά τα λογάκια, αν το θυμηθείτε μια ιδιαίτερη ευχή για εκείνον.-


     Θερμότατες αναστάσιμες ευχαριστίες!


       ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!



🌹 Πάντοτε βρίσκει τρόπο...

 


Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2026

☆ "...ἐνῶ βρισκόμουν στήν ἀπελπισία αὐτή, ἐξαντλημένος ἀπό τό κλάμα, ξαπλωμένος καταγῆς, ἐμφανίσθηκε ὁ Κύριος καί μέ ρώτησε: “Γιατί θρηνεῖς ἔτσι…”; Ἐγώ σιώπησα μήν μπορώντας νά ἀτενίσω Τόν ἐμφανισθέντα… “Δέν γνωρίζεις ὅτι Ἐγώ θά κρίνω τόν κόσμο;…"

 


‘’Ἔχυσα πολλά δάκρυα μέ τή σκέψη ὅτι, ἄν ἐμεῖς οἱ μοναχοί πού ἀπαρνηθήκαμε τόν κόσμο δέν σωζόμαστε, τότε τί γίνεται γενικότερα στόν κόσμο; 


Ἔτσι βαθμηδόν μεγάλωνε ἡ θλίψη μου καί ἄρχισα νά χύνω δάκρυα ἀπογνώσεως. 


Καί νά, πέρυσι ἐνῶ βρισκόμουν στήν ἀπελπισία αὐτή, ἐξαντλημένος ἀπό τό κλάμα, ξαπλωμένος καταγῆς, ἐμφανίσθηκε ὁ Κύριος καί μέ ρώτησε: 

 “Γιατί θρηνεῖς ἔτσι…”; 


 Ἐγώ σιώπησα μήν μπορώντας νά ἀτενίσω Τόν ἐμφανισθέντα… 

 “Δέν γνωρίζεις ὅτι Ἐγώ θά κρίνω τόν κόσμο” ;… 


 Ἐγώ πάλι σιώπησα παραμένοντας πρηνής… 


 Ὁ Κύριος μοῦ λέει: 

“Θά ἐλεήσω κάθε ἄνθρωπο πού ἐπικαλέσθηκε τόν Θεό ἔστω καί μιά φορά στή ζωή του…”. 


 Μοῦ ἦρθε τότε ἡ σκέψη: 

“Τότε, γιατί ἐμεῖς πάσχουμε ἔτσι καθημερινά”; 


 Ὁ Κύριος στήν κίνηση αὐτή τῆς σκέψεώς μου ἀπήντησε: 

“Ἐκεῖνοι πού πάσχουν γιά τήν ἐντολή Μου, στή Βασιλεία τῶν Οὐρανων θά εἶναι φίλοι Μου, ἐνῶ τούς ἄλλους μόνο θά τούς ἐλεήσω”. 


Καί ὁ Κύριος ἔφυγε.’’


  ● Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης


   πηγή

Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2026

🌹 Αυτό το "Όστις θέλει" Του, όλα τα λεΦτά, ρε Φίλε... |σκέψου το λίγο.-

 

             |κείμενο & επεξεργασία φωτογραΦίας: εκ των "συν αυτώ" ... 
(στο στιγμιότυπο εικονίζεται το Έβερεστ...)


Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου 2026

♡ "Άλλο να πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός, και άλλο να γνωρίζεις τον Θεό...

                       


Όσα και αν μάθουμε,

δεν είναι δυνατόν να γνωρίσουμε τον Κύριο, 

αν δεν ζήσουμε σύμφωνα με τις Εντολές Του, 

γιατί ο Κύριος δεν γνωρίζεται με την επιστήμη, 

αλλά εν Πνεύματι Αγίω. 


Πολλοί φιλόσοφοι και επιστήμονες 

έφτασαν να πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού, 

αλλά δεν γνώρισαν τον Θεό. 


Κι εμείς οι μοναχοί 

μελετούμε ημέρα και νύχτα το Νόμο του Κυρίου, 

αλλά αυτό απέχει πολύ 

από το να γνωρίζουμε όλοι τον Θεό, 

παρότι όλοι πιστεύουμε. 


Άλλο να πιστεύεις ότι υπάρχει Θεός, 

και άλλο να γνωρίζεις τον Θεό...


|Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης (✞ 24 Σεπτεμβρίου 1938)


|από τον εκ των "συν αυτώ", Σπύρο Κοντογούρη 


Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2026

🌹 υποψήΦιοι άγιοι σε αναζήτηση πνευματικής στέγης... |Τελικά, ο Θεός υπάρχει εκεί που δεν Φαίνεται. Κρύβεται και λάμπει μέσα στη μουγκαμάρα της σιωπής.

 


Τα καλύτερα αιτήματα προσευχής έρχονται από εκείνους 

που δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν 

 παρά μόνο την ψυχή τους.


Βλέπεις καρδιές ερημικές, 

που όμως μέσα τους ανθίζουν τριαντάφυλλα.


Παιδιά νέα, 

αγόρια και κορίτσια, 

να ψάχνουν τον παπά να του μιλήσουν, 

να βρουν την αλήθεια που αναζητά η ψυχή τους.


Υπάρχουν και αυτοί οι νέοι.


Αυτά είναι θαύματα.


Να σε σταματάει ένα νέο παιδί και να σου λέει:

«Θέλω να μιλήσουμε, πάτερ, 

κάτι βαραίνει τη συνείδησή μου 

και θέλω να στο πω».


Ναι, αυτό το παιδί!


Της καφετέριας, 

με το σκουλαρίκι στο αυτί ή στο φρύδι.


Με το τατού μιας ξεχασμένης αγάπης 

και τα ακουστικά με τους Iron Maiden στη διαπασών.


Μιλάς με μια παρέα νέων σε καφετέρια 

και νιώθεις το τραπέζι με τους φραπέδες 

να γίνεται ένα μικρό εκκλησάκι παρουσίας Χριστού, 

γιατί μην ξεχνάμε:


«ὅπου εἰσί δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, 

ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Ματθ. 18,20).


Και να μπαίνεις μέσα στην εκκλησία 

και να μην προλαβαίνεις να βγάλεις τις μαχαιριές 

ειδικά από ανθρώπους που είναι «κοντά στον παπά» 

και «την εκκλησία».


Και να κάνεις θεολογική συζήτηση με τον ροκά νέο 

που δεν το φανταζόσουν 

ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα.


Και όμως, μέσα σε αυτόν τον βούρκο, 

μιλάει εσωτερικά το βάπτισμα.


Μια προσευχή ίσως μιας γιαγιάς, 

μιας μάνας γονατισμένης στα εικονίσματα 

να παρακαλάει  

όχι για νύφες, γαμπρούς, δουλειές και φράγκα,

αλλά για μετάνοια και Βασιλεία των ουρανών.


Υποψήφιος άγιος σε αναζήτηση πνευματικής στέγης.


Αυτά είναι θαύματα.


Αυτό το καντήλι μέσα στην καρδιά 

που δεν έχει σβήσει ακόμα 

και το ανανεώνει κάποια προσευχή.


Και τότε αρχίζει να φωτίζει την καρδιά του ανθρώπου, 

έτσι για να μυρίζει αλήθεια ο κόσμος.


Και αρχίζει αυτό το «κακό παιδί» για τον κόσμο 

να βλέπει τον ξεχασμένο θησαυρό μέσα του

και να πηγαίνει στον εξομολόγο 

να τον γυαλίσει και να λάμψει πάλι.


Αυτές είναι μετάνοιες!


Από εκείνους που ο κόσμος τους είχε ήδη ξεγράψει,

αλλά για τον Θεό είναι από τους πιο ανδρειωμένους.


Σε κάνει να βλέπεις την παρουσία του Θεού 

ως «φωνή αύρας λεπτής» σε ψυχές διψασμένες.


Και από την άλλη να βλέπεις την κυρία με το ταγέρ 

και την φανουρόπιτα ανά χείρας 

σε κάθε παράκληση να ζητάει από τον Χριστό 

λαγούς με πετραχήλια, 

έτσι για να μυρίσει εγωισμό ο κόσμος.


Και μόλις δει το παιδί με το σκουλαρίκι θα πει: 

«Το παλιόπαιδο, 

ε, τι περιμένεις από τον γιο της τάδε».



Και όποτε σε βλέπει 

θα σου λέει με το χαμόγελο της πωλήτριας: 

«Την ευχή σας, πάτερ».


Και 30 χρόνια στην εκκλησία δεν κατάλαβε τίποτα.


Νιώθει ότι με κάποιες δωρεές 

και μερικά στολίσματα Επιταφίου 

έχει VIP θέση στον παράδεισο.


Καημένε άνθρωπε…


Τελικά, ο Θεός υπάρχει εκεί που δεν Φαίνεται.


Κρύβεται και λάμπει μέσα στη μουγκαμάρα της σιωπής.


Κάτι σαν τον ήλιο.


Ο ήλιος όταν ανατέλλει δεν κάνει φασαρία, 

δεν μιλάει όπως το κύμα ή ο αέρας.


Απλά παρουσιάζεται με τη λάμψη και την θερμότητά του.


Αυτή η παντοδύναμη παρουσία του αρκεί.


Έτσι ενεργεί ο Χριστός.


Έρχεται όταν τον καλούν όσοι έχουν διψάσει αληθινά.


Ενώ όταν τον προκαλούν οι εγωιστές 

και οι φαρισαίοι, 

απομακρύνεται,

γιατί ο χώρος είναι κλειστός γι' Αυτόν.


Μην ξεχνάμε, αγαπητοί μου, 

ότι τον Παράδεισο τον άνοιξε ένας ληστής με ένα Μνήσθητι.


Μια διψασμένη κραυγή άνοιξε τις πύλες του Παραδείσου.


🌻


Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού

 

******

 

------  κείμενο και φωτογραφία από εδώ.

Αναρτήθηκε από Eva Psarrou



Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026

☆ Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν και ἀράτω τον σταυρόν αὐτοῦ και ἀκολουθείτω μοι ... |Άκου τον παπά Σπύρο...

 

 ☆ Προσέξτε, δεν λέμε ότι στην ενορία που πάει ο καθένας μας, το κήρυγμα του Ιερέα μας δεν μας καλύπτει. 

Επειδή όμως εμείς έχουμς αυτό το χούι, να θέλουμε σχεδόν πάντα κάτι συμπληρωματικό...

  {Προ-βληματικοί...}


  Και επειδή ο παπά Σπύρος αποδεδειγμένα έχει την ικανότητα να βγάζει λαβράκια μέσα από κάποιες χιλιοειπωμένες και χιλιοακουσμένες κουβέντες στις Εκκλησιές μας και στα μυαλά μας, τις οποίες νομίζουμε πως έχουμε καταλάβει στα λίγα ή στα πολλά χρονάκια που ζούμε...


Και επειδή, όπως και να το κάνουμε, δεν γίνεται να είμαστε στη Θήβα κάθε Κυριακή... 

Όστις θέλει αυτό το κυριακάτικο πρωινό δωράκι, ας το λάβει.

(Τώρα, γιατί έχουμε πάθει αυτό το κόλλημα τον τελευταίο καιρό με τον παπα Σπύρο;

Είναι ένα αντικείμενο προς διερεύνηση για ψυχιάτρους που έχουν άπλετο ελεύθερο χρόνο...)


|Πήγαινε, αν πείστηκες να διαθέσεις αυτά τα 10 λεπτάκια, στο 1' 31 αυτής της Θείας Λειτουργίας...

Αν το τολμήσεις, είναι σίγουρο ότι δεν θα χάσεις.-



Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2026

✅ Κύριε, δεν μπορώ. Εσύ κράτησέ με... Εσύ καλείς. Εγώ Σε αποστρέφομαι. Εσύ ανοίγεις. Εγώ κλείνω την καρδιά μου. Θέλω να αγαπήσω και δεν μπορώ. Θέλω να συγχωρήσω και δεν το αντέχω. Θέλω να εμπιστευθώ και φοβάμαι. Εσύ, Κύριε. Εσύ! Άνοιξε τα χείλη μου...

 

 ·

Εσύ, άνοιξε τα χείλη μου!

 

«Κύριε,

τὰ χείλη μου ἀνοίξεις,

καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου».

 

Στον καθημερινό ψαλμικό στίχο δεν λέω: 

«Κύριε, θα ανοίξω τα χείλη μου και θα Σε υμνήσω».

Λέω: «Εσύ, Κύριε, άνοιξε τα χείλη μου».

 

Ομολογώ πως δεν έχω τη δύναμη να κάνω 

ούτε αυτό που βαθιά επιθυμώ.

 

Για να ανοίξω τα χείλη μου και να απευθυνθώ σ'Εσένα, 

χρειάζομαι Εσύ να τα ανοίξεις.

 

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να Σε παρακαλέσω.

 

Και αισθάνομαι πως αυτή η μικρή φράση 

εκφράζει ολόκληρη τη ζωή μου.

 

Θέλω να αλλάξω και ξαναγυρίζω στα ίδια.

Θέλω να εμπιστευθώ και αμφιβάλλω.

Θέλω να αγαπήσω και συχνά επιστρέφω στον εαυτό μου.

Θέλω να προσευχηθώ 

και κάποιες φορές δεν βρίσκω μέσα μου τη δύναμη 

ούτε για μια απλή προσευχή.

 

Δεν έχω τίποτε καλό να Σου παρουσιάσω.

Στέκομαι μπροστά Σου όπως είμαι, 

και αναγνωρίζω το βάθος της αδυναμίας μου.

 

«Κύριε, δεν μπορώ.

Εσύ κράτησέ με».

 

Δεν Σου παραδίδω μόνο όσα δεν μπορώ να λύσω. 

Σου παραδίδω και την πρόθεσή μου να τα λύσω.

 

Εσύ γνωρίζεις τον δρόμο.

Εγώ πολλές φορές δεν ξέρω 

ούτε ποιο θα είναι το επόμενο βήμα.

 

Ομολογώ την αλήθεια μου:

«Κύριε, δεν μπορώ. Εσύ κράτησέ με».

 

Εσύ καλείς.

Εγώ Σε αποστρέφομαι.

 

Εσύ ανοίγεις.

Εγώ κλείνω την καρδιά μου.

 

Θέλω να αγαπήσω και δεν μπορώ.

 

Θέλω να συγχωρήσω και δεν το αντέχω.

 

Θέλω να εμπιστευθώ και φοβάμαι.

 

Αισθάνομαι πως κάθε επιστροφή μου σ΄ Εσένα 

γίνεται μόνο με τη Χάρη Σου.

 

«Εσύ, Κύριε.

Εσύ!

Άνοιξε τα χείλη μου».



 |έγραψε ο Νικήτας Καυκιός



Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 2026

✔ Ο Χριστός δεν μαλώνει. Να γονατίσεις μπροστά στον Χριστό και να πεις...

 




 ·
Ο Χριστός δεν μαλώνει.
Να γονατίσεις μπροστά στον Χριστό και να πεις: 
"Κύριέ μου, εγώ κρύβομαι από τους ανθρώπους. 
Αλλά θέλω εσύ να με δεις όπως είμαι! 
Αυτός που είμαι! 
Να μ’ αγαπάς όπως είμαι. 
Να μη με μαλώσεις. 
Γιατί δεν αντέχω να με μαλώνεις. 
Γιατί απογοητεύομαι εύκολα αν με τσακίζεις…"


Και θα πει ο Χριστός: 
"Πού είσαι παιδί μου; 
Σε περίμενα! 
Όχι! 
Εγώ καλάμι συντετριμμένο δεν θα το τσακίσω. 
Ούτε φλόγα που τρεμοσβήνει θα τη σβήσω, 
όχι".


Όταν δει ο Χριστός 
ότι το κεράκι της ψυχής σου, 
είναι σα να το φυσάνε οι άνεμοι, 
θα βάλει το χέρι Του μπροστά 
και τη φλόγα αυτή θα τη μεγαλώσει!


Δεν θα σε τρομάξει…
Δεν θα σε μαλώσει…
Αλλά να γονατίσεις…
Να ταπεινωθείς...



Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 2026

☆ ...Ετούτο το όμορφο δεντρί δε μοιάζει με κανένα. Τρία διαΦορετικά Ξύλα γινήκαν Ένα... Ένα Τρισύνθετο δεντρί συγχώρεση χαρίζει Πεύκοκυπαρισσόκεδρος τον κόσμο καθορίζει...

       |Αντί άλλων ευχαριστηρίων για τις τόσες ευχές αγάπης

Για τις οποίες, χρεώστης σάς είμαι και να ξεπληρώσω αδυνατώ...

  Γι'αυτό βάζω αντί του λόγου μου μπροστά την "συν αυτώ" Ελενίτσα, μήπως και ξεχρεώσω τίποτα.

Δείτε το ως αντίδωρο...|


|γράΦει η Ελένη Ζεάκη


    Το Ξύλο της συγχώρεσης

στην Παλαιά Διαθήκη 

ήταν αυτό που έσβησε 

του Λωτ την καταδίκη. 


Όταν επισκεφθήκανε

τον Αβραάμ Τρεις Νέοι 

ο Πατριάρχης θαύμασε 

που 'τανε τόσο ωραίοι!


Ήτανε Τρεις και Κύριοι 

ίσοι σαν τα ραβδιά τους

και δείχνουν την αγάπη Τους

και την ευγένεια Τους.


Οι Δύο αναχώρησαν,

 πήγαν τον Λωτ να βρούνε 

να του μηνύσουν σύντομα 

πως θα καταστραφούνε...


Του φανερωθηκαν μαζί 

Ο Υιός και Τ' Άγιο Το Πνεύμα 

 - "Πάρε γυναίκα και παιδιά  

μακριά απ' τον τόπο τρέχα!" 


 - "Θα ρίξει θειάφι Ο Πατήρ, 

για δε μεταμελούνε,

τα Σόδομα και Γόμορρα 

στάχτη θε'να γεννούνε..."


 - "Τρέχα και πίσω μην κοιτάς, 

μέγα κακό θα γίνει..."

Μα η γυναίκα του κοιτά

και στήλη θ' απομείνει...


Οι δυο κόρες του κι αυτός 

μόνο επιβιώνει

και νόμιζαν πως η ζωή για εκείνες 

τελειώνει... 


Μεθούν το δόλιο γεροΛώτ

και θέτουνε μαζί του

και μένουν έγκυες κι οι δυό 

χωρίς τη θέληση του...


Πόσο μεγάλη συντριβή

παθαίνει ο καημένος 

τον Αβραάμ τον θείο του

θα βρει μετανιωμένος! 


 - "Πες Πατριάρχη Αβραάμ 

την πατρική σου γνώμη, 

πως να ζητήσω απ' Το Θεό

 ειλικρινή συγνώμη..."


Τότε του δίνει τα ραβδιά

που τ' άφησε Η Τριάδα 

να τα φυτέψει του' δειξε 

το μέρος στην κοιλάδα. 


 - "Κουβάλησε απ' τον ποταμό 

νερό του Ιορδάνη  

και σαν φυτρώσουν γνώριζε, 

Ο Κύριος το 'χει κάνει"!


 Ο διάβολος εμπόδια 

συνέχεια του βάνει, 

μεσώπεζα τονε σκουντά 

και το νερό το χάνει... 


 Μα είναι τέτοια η πίστη του

και η ταπείνωση του,

στιγμή δε βαρυγκόμησε

για τη συγχώρεση του...


 Με κόπο χρόνια προσπαθεί 

και γίνεται το τάμα!

Βλασταίνουν και ενώνονται 

και γίνονται ένα πράμα!


 Ετούτο το όμορφο δεντρί 

δε μοιάζει με κανένα.


Τρία διαφορετικά 

Ξύλα γινήκαν Ένα! 

 

 Ένα κοινό τα ένωσε, 

το δάκρυ κι η ρητίνη, 

 ο κέδρος πέτρα γίνεται 

όσο νερό κι αν πίνει... 


 Για ετούτο και η Κιβωτός 

είναι Σταυρός η ίδια, 

σωθήκανε Σταυροειδώς

σ' ολέθρου καταιγίδα...


 Προτύπωση 'ταν Του Σταυρού 

το είπαν οι Πατέρες.

Η Εκκλησία στέκεται 

βράχος μες σε φοβέρες...


Ένα Τρισύνθετο δεντρί 

συγχώρεση χαρίζει 

Πεύκοκυπαρισσόκεδρος

τον κόσμο καθορίζει! 


 Λοιπόν...

οικοδομούσανε

ναό στο Σολομώντα 

για τη σκεπή δοκίμασαν 

Τούτο Το Ξύλο πρώτα. 


 Μ' Αυτό 'τανε παράξενο, 

δεν έκανε για στέγη,

από μεγάλο μίκραινε

σα να το επιλέγει!


 Φοβήθηκαν πως ήτανε 

Τούτο καταραμένο 

και στην υπόγα του ναού 

Το είχαν πεταμένο.


 Σαν ήρθε η ώρα Του Σταυρού 

κάναν αυτό το λάθος 

είπαν Αυτό να πάρουνε 

για Του Χριστού Το Πάθος... 


Να Τον ταλαιπωρήσουνε

όσο δεν πάει άλλο!

Το Ξύλο από μικρό Σταυρό 

να γίνεται μεγάλο...


Βλέπεις για εκείνους ήτανε 

τέτοιο ... καταραμένο... 


Μα Ήτανε Το Πανάγιο,

 Ξύλο Το Βλογημένο! 


 Με Εκείνο η συγχώρεση 

στον Λωτ ήταν δοσμένη 

κι Είναι Το Τιμιότερο Ξύλο 

στην οικουμένη! 


 Που υπέφερε Το Σώμα Του

και όμως συγχωράει 

τους σταυρωτές Του

και μαζί όσους η γη χωράει... 


 Κι έγινε το Ρωμαϊκό 

μαρτύριο μιά άλλη 

κατάσταση και σύμβολο 

για να σωθούν οι άλλοι. 


 Και στο εξής Η Σταύρωση 

στον κόσμο σταματάει 

και γίνεται μοναδικό 

όργανο που Νικάει! 


 Κι εμείς σαν κείνα τα ραβδιά 

με δάχτυλα ενωμένα... 


 Ένα Θεό Τριαδικό 

με Το Σταυρό 'χουμ Ένα!


 Και σχηματίζουμε Σταυρό 

τον Ουρανό ακουμπώντας  

που 'γινε Άνθρωπος στη Γη

την κόλαση νικώντας!


 Και Είναι Πρόσωπο κι Αυτό! 

 Χαίρε Σταυρέ, Του λέμε 

κι έχουμε την αιώνια 

απόκριση που θέμε...


 Θεέ μου, δίνε Φώτιση.

Μετάνοια θυσία, 

χρόνο με πίστη ακλόνητη 

για την αθανασία...