🌹 Ο Θεός εκτοξεύει το βέλος της αγάπης. Η πίστη το εισάγει στην καρδιά του ανθρώπου, αλλά μαζί με το βέλος εισάγει και τον Τοξότη... |Αγίου Γρηγορίου Νύσσης

 

Ήρθαν δύο κοπέλες στην εκκλησιά, 

άκουσαν το Ευαγγέλιο και συγκλονίστηκαν.

Ήρθαν, λοιπόν σε μένα, 

διηγείται ο Μακαριστός π. Γεράσιμος Φωκάς, 

ήρθαν να εξομολογηθούν.

Ήταν πολύ μοντέρνα ντυμένες ή μάλλον έξαλλα ντυμένες.

Μπήκε η πρώτη και την ρώτησα αν έχει παιδιά. 

Μου είπε ότι έχει δύο.

Την ρώτησα:

-“Τι δουλειά κάνει ο άντρας σου;” 

Και μου απάντησε:

-“Δεν έχω άντρα.” 

Θυμάστε τη Σαμαρείτιδα. 

“Άνδρα ουκ έχω.” 

Και ο Κύριος της είπε:

«Καλώς είπας ότι άνδρα ουκ έχω· 

πέντε γαρ άνδρας έσχες, 

και νυν ον έχεις ουκ έστι σου ...” 

Την ρώτησα:

- “Μήπως σκοτώθηκε, ή απέθανε ο άντρας σου;”

Και μου απάντησε:

- “Όχι, το ένα παιδί το έκανα με έναν άντρα 

και το άλλο με άλλο άντρα”.

Με συγκλόνισε αυτή η κοπέλα, 

είχα μπροστά μου το Ευαγγέλιο! 

- “Καλά, κόρη μου, 

που δεν σκέφτηκες να κάνεις έκτρωση...” 

της είπα.

Χωρίς σύζυγο, χωρίς στήριξη, 

με δουλειά της νύκτας, 

σε μια κοινωνία που δεν δέχεται εύκολα τις άγαμες μητέρες ...”

Μου λέει:

-“Δεσπότη μου, 

ξέρεις τι σκέφτηκα τότε που ήρθαν τα παιδιά; 

Αφού ο Θεός επέτρεψε να έλθουν, 

να μην τα σκοτώσω, 

γιατί έχω που έχω τόσες αμαρτίες, 

και συνεχίζω να κάνω αμαρτίες 

κάθε μέρα λόγω της δουλειάς μου, 

τουλάχιστον, 

αφού μου έστειλε ο Θεός αυτά τα δύο παιδιά, 

να τα σώσω, 

μήπως, εις ανταπόδοση ο Θεός, 

επειδή έσωσα αυτά τα παιδιά, 

σώσει κι εμένα”.

Όλα αυτά ο π. Γεράσιμος τα είχε σημειώσει 

και μας τα  διάβαζε κλαίγοντας ... 

και κλαίγαμε και όλοι εμείς. 

Μετά ακολούθησε η φίλη της, 

επίσης μοντέρνα, έξαλλη κοπέλα...

- “Ξέρετε,” μου λέει, 

“απόψε θα είναι η τελευταία νύχτα 

που θα εργαστώ”. “

- Γιατί; ” την ρωτάω. “

- Θα παντρευτώ. 

Και ο άντρας μου θέλει να σταματήσω. 

Και είπα, αφού θα αλλάξω τρόπο ζωής, 

θα πάω να εξομολογηθώ, 

μήπως αλλάξω και την ψυχή μου.” 

Της λέω:

- “ Έχεις και συ κανένα εξώγαμο παιδί, 

όπως η φίλη σου;” 

Μου λέει: 

- “Έχω ένα στην κοιλιά μου, δυόμισυ μηνών”. 

Της λέω:

- “Είναι αυτού που θα σε παντρευτεί ή άλλου;” 

- “Είναι άλλου μου λέει ”. 

- Καλά”, της λέω, 

“γιατί δεν παίρνεις αυτόν 

που είναι κι ο πατέρας του παιδιού σου;

Για να μην δημιουργηθούν αργότερα προβλήματα...” 

- "Ούτε τον θέλω, ούτε με θέλει.

Αυτός που θα παντρευτώ είναι οικοδόμος 

και θα παρουσιάσουμε στον κόσμο, 

αν δεν είναι αμαρτία αυτό, Δεσπότη μου, 

ότι είναι αυτός ο πατέρας του παιδιού. 

Και θέλει να αναλάβει το μεγάλωμα του παιδιού, 

κι αν τον δέχεστε κι εσείς, 

να έρθει να εξομολογηθεί”.

-“Αν τον δέχομαι; 

Πες του ότι τον παρακαλώ να έρθει να τον δω, 

να πάρω την ευχή του. 

Αφού είναι τέτοιος άνθρωπος 

που θα αναλάβει τέτοιο πνευματικό βάρος, 

να βγάλει μια κοπέλα από την αμαρτία 

και να προστατεύσει ένα εξώγαμο παιδί, 

να πάρω την ευχή του”! 

Ο π. Γεράσιμος άφησε το κείμενο, 

μας κοίταξε μετά και συνέχισε:

-“Βλέπουμε, λοιπόν, αδελφοί μου, 

ότι η Χάρις του Θεού δίνεται πολλές φορές 

εκεί που δεν το υπολογίζουμε, 

η Χάρις του Θεού περιέρχεται 

και πόλεις και χωριά και τα σπίτια μας 

και τις ερημιές μας και τα μοναστήρια μας 

και πολλές φορές και τα καταγώγια της αμαρτίας 

και ενοικεί και σε ανθρώπους 

που δεν υποψιαζόμαστε 

ότι έχουν τέτοια αρετή και τέτοια αγιότητα”.

            

             ♰ Πατήρ Γεράσιμος Φωκάς

   |εμείς από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή

✨ Οι Τούρκοι έμαθαν πως οι Έλληνες ήθελαν να πάρουν και το Ιερό Λείψανο του Αγ. Ιωάννου του Ρώσου και έκαναν επανάσταση. «Να μείνει εδώ», έλεγαν, «ποιος θα κάνει θαύματα μετά;»

Όταν ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσος 

μαρμάρωσε τους Τσέτες...

Ο π. Γεράσιμος συχνά έλεγε ότι είχε γνωρίσει και είχε μιλήσει με την εγγονή μιας όμορφης γυναίκας από το Προκόπι της Καππαδοκίας, που έκανε τα χέρια της χωνί και φώναξε:
“ Ε, Γιάννη, με παίρνουν...Σώσε με...” και ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος, που η εκκλησιά του ήταν κοντά στο σπίτι της, μαρμάρωσε τους Τσέτες, που ήρθαν να κλέψουν την πανέμορφη νεόνυμφη και δεν ολοκλήρωσαν το ανόσιο έργο τους.

Είχε πάρει προσκυνητές στο Προκόπι και εκείνο το “Φως Ιλαρόν” που έψαλλε στο λεωφορείο, διασχίζοντας τη διψασμένη για «το Ύδωρ το Ζων» μικρασιατική ενδοχώρα, ήταν το ωραιότερο της ζωής τους.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από όλο εκείνο τον πνευματικό πλούτο που ο π. Γεράσιμος Φωκάς προσέφερε;

***

Μεταξύ άλλων έλεγε:
"Λίγο πριν την κοίμησή του γύρεψε να κοινωνήσει ο Άγιος και ο παπάς φοβήθηκε μήπως τον δουν οι Τούρκοι να πηγαίνει με τα Άγια και βεβηλώσουν την Θεία Κοινωνία. 

Τότε έσκαψε ένα μήλο και έβαλε εκεί τη Θεία Κοινωνία και πήγε στο στάβλο και κοινώνησε τον Όσιο.

Ήταν νεαρός, το είδατε, παλικάρι ήταν, φαίνεται πολύ καλά. 

Εκοιμήθη το 1730 στις 27 Μαϊου. 

Μετά από χρόνια, όταν έγινε ανακομιδή, το άγιο λείψανο βρέθηκε άφθαρτο ευωδιάζον. 

Οι Έλληνες, τότε είχαμε Έλληνες πολλούς εκεί, έκτισαν ναό περίτρανο. 

Στο Προκόπιο της Καππαδοκίας λοιπόν, στο Ναό του Αγίου Βασιλείου ήταν τοποθετημένο το σκήνωμα του Όσιου Ιωάννου του Ρώσου. 

Το ιερό λείψανο βρισκόταν μέσα σε μια ξύλινη λάρνακα. 

Αυτό το ναό γκρέμισε ένας δήμαρχος πριν 30 χρόνια. 

Μόνο οι πόρτες του, που ήταν πολύ καλές, ξύλινες σκαλιστές, σώζονται τώρα, τις είδαμε, τις έβαλε στο δημαρχείο. 

Ισοπέδωσε τον ναό, τον έκανε πλατεία.

Το Άγιο Λείψανο έμεινε εκεί μέχρι το 1924. 

Έκανε θαύματα πολλά και στους Τούρκους και στους Έλληνες.

Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, με την ανταλλαγή των πληθυσμών, οι Έλληνες πρόσφυγες πήραν μαζί τους αρχαία κειμήλια, ιερές εικόνες, άγια ποτήρια, ιερά σκεύη και ήθελαν να πάρουν και το Ιερό Λείψανο του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου, αλλά οι Τούρκοι το έμαθαν και έκαναν επανάσταση, δεν ήθελαν να χάσουν τον Άγιο, «να μείνει εδώ», έλεγαν, «ποιος θα κάνει θαύματα μετά;»

Ήταν διαταγή λοιπόν από τις Τουρκικές αρχές να μην πάρουν το Ιερό Λείψανο από την εκκλησία, γιατί όπως ισχυρίζονταν πάντα, ο Άγιος είχε ζήσει στην πατρίδα τους και άρα τους ανήκε.

Είχαν καθορισθεί οι μέρες που θα έφευγε ο κάθε Έλληνας.

Την άλλη μέρα το πρωί που ήταν 10 Σεπτεμβρίου 1924 έφευγε ο Παναγιώτης Παπαδόπουλος.

Τον βρήκαν και τον παρακάλεσαν να πάρει μαζί του τον Όσιο.

Αυτός με μεγάλη χαρά δέχτηκε. 

Έτσι λοιπόν, την ίδια νύχτα, ο κλειδαράς άνοιξε την πόρτα, πήραν το σκήνωμα του Οσίου, το τύλιξαν με ένα κιλίμι που το έραψαν προσεκτικά γύρω - γύρω και το πέρασαν από το τελωνείο, λέγοντας ότι ήταν ρούχα και τρόφιμα.

Έτσι το σκήνωμα του Οσίου, ταξίδευσε στο λιμάνι της Μερσίνας. 

Και από το λιμάνι της Μερσίνας, που είναι απέναντι από την Κύπρο, από εκεί έφυγαν και έκαναν την εισβολή στην Κύπρο. 

Από εκεί έφυγε και το Κεφαλλονίτικο καράβι που μετέφερε τους πρόσφυγες με τον Άγιο, όπως σας είπα και πριν.

Όταν το καράβι βρισκόταν μεσοπέλαγα, κοντά στη Ρόδο συνέβη το εξής περίεργο περιστατικό. 

Κάποια στιγμή και ενώ οι μηχανές δούλευαν στο φουλ, το καράβι σταμάτησε να προχωράει και περιστρεφόταν στο ίδιο σημείο.

Ο κυβερνήτης, αφού βεβαιώθηκε ότι δεν υπήρχε καμιά βλάβη στο καράβι του, τρομοκρατήθηκε και ρώτησε τους υπευθύνους των προσφύγων: 

«Κύριοι, μήπως έχετε τίποτα ιερό μαζί σας στο πλοίο»;

Του εξήγησαν ότι κάτω στο αμπάρι βρισκόταν το σκήνωμα του Όσιου Ιωάννου του Ρώσου και τότε ο κυβερνήτης διέταξε να μεταφερθεί αμέσως και να τοποθετηθεί στο σαλόνι.

Εκεί οι ιερείς που βρίσκονταν στο πλοίο έκαναν δέηση μπροστά στο σκήνωμα και αμέσως το καράβι άρχισε να ταξιδεύει ομαλά στη ρότα του, σε μια θάλασσα ήρεμη και γαλήνια..."

πηγή: Ο π. Γεράσιμος Φωκάς όπως τον ζούμε

(στις φωτογραφίες το σπίτι και το εσωτερικό του σπηλαίου- στάβλου, που έζησε σαν σκλάβος ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσος...)

 

✨ "Άκουσε με Άγιε μου Δαβίδ... Εμένα ποια είναι η δουλειά μου εδώ; Δεν είναι να φροντίζω τα πονεμένα, πληγωμένα παιδιά του Θεού και να τα οδηγώ στον Χριστό μας;; Λοιπόν, εγώ θα πάω να βοηθήσω τον ταλαιπωρημένο αδερφό μας. Δεν κάνω πίσω! Αν ο Κύριος κρίνει ότι είναι η ώρα μου να φύγω, να πεθάνω... Γεννηθήτω το θέλημα Του!!! Αν όχι.... Ανέλαβε εσύ και κάνε ό,τι πρέπει να τον βοηθήσουμε...

 

Για τον Πατέρα μας Άγιο Ιάκωβο

(Αναμνήσεις)

Η απίστευτη φλόγα αγάπης

του Αγίου Ιακώβου Τσαλίκη

δεν είχε όμοια της.

Κάθε Άγιος έβγαζε ένα χαρακτηριστικό...

Ο Άγιος Ιάκωβος έβγαζε μια

φλόγα αγάπης...

Έπαιρνες φωτιά!

Στη φλόγα του αυτή, τίποτα δεν αντιστέκονταν.

Μου έλεγε ο γέροντας Γεράσιμος Φωκάς...

Μια μέρα συγκινήθηκε τόσο πολύ

με τον πόνο ενός αρρώστου παιδιού...

Που όλος φλόγα 

πήγε και στάθηκε μπρος στην κάρα του Αγίου Δαβίδ και του είπε...

"Να ξέρεις Άγιε μου...

αν δεν μου κάνεις καλά αυτό το παιδάκι...

εγώ δεν σε ξανα μνημονεύω."

              ...Και η ίαση του ήταν άμεση!!!

Μια άλλη φορά είχα πάει να πάρω ευχή και μου είπε...

"Ηρθε ένα παλληκάρι από τη Θεσσαλονίκη τις προάλλες, 

που με συγκίνησε πάρα πολύ.

Μου λέει...

"Γέροντα, o αδερφός μου έχει καρκίνο

και οι γιατροί δεν μας δίνουν ελπίδες.

Ήρθα να σε παρακαλέσω 

να προσευχηθείς στον Άγιο Δαβίδ να τον κάνει καλά.

Αν πάλι δεν είναι συμφέρον για την ψυχή του να γίνει καλά...

Σου έχω φέρει από μια αλλάξια των γονέων μου...

Να τις διαβάσεις σε παρακαλώ πολύ...

Να μη στενοχωρηθουν πολύ και πέσουν σε κατάθλιψη.

Να τους στηρίξει η Χάρις του Χριστού..."

Θαύμασα το Ορθόδοξο φρόνημα του νεαρού, 

αγάπησα τη στάση του...

Πήγα στον Άγιο 

και τον παρακάλεσα θερμά 

να θεραπεύσει τον αδερφό αυτού του λάμπρου νεαρού.

Με άκουσε ο Άγιος παιδί μου, Κώστα, και τον θεράπευσε..."

Άλλη φορά πάλι μου είπε...

"Ήρθε να με δει μια μέρα ένας αστυνομικός.

Τον βλέπω...είχε δαιμόνιο!

Καθώς ερχόταν προς το μέρος μου ,

με πληροφόρησε ο Θεός, 

ότι...μόλις με πλησιάσει 

θα με χτυπήσει γροθιά 

στην καρδιά που έχω τον βηματοδότη, 

για να με σκοτώσει.

Λέω τότε...

Άκουσε με Άγιε μου Δαβίδ...

Εμένα ποια είναι η δουλειά μου εδώ;

Δεν είναι να φροντίζω τα πονεμένα,

πληγωμένα παιδιά του Θεού 

και να τα οδηγώ στον Χριστό μας;;

Λοιπόν, εγώ θα πάω να βοηθήσω τον ταλαιπωρημένο αδερφό μας. 

Δεν κάνω πίσω!

Αν ο Κύριος κρίνει ότι είναι η ώρα μου να φύγω, να πεθάνω...

Γεννηθήτω το θέλημα Του!!!

Αν όχι....

Ανέλαβε εσύ και κάνε ό,τι πρέπει να τον βοηθήσουμε!

Τον πλησιάσω...

και αμέσως αυτός παρέλυσε μπροστά στα πόδια μου.

Πήγα και έφερα την Κάρα του Αγίου Δαβίδ και τον διάβασα.

Αμέσως έφυγε το δαιμόνιο ...

(Είχε μέγα κατά δαιμονίων χάρισμα...

Στην Κεφαλλονιά οι δαιμονισμένοι έβριζαν τον Άγιο Γεράσιμο 

και τον εν ζωή Γέροντα Ιάκωβο...)

Μου λέει τότε ο αστυνομικός:

"Γέροντα συγνώμη, 

με έφερε εδώ σήμερα για να σε σκοτώσω..."

Του λέω...

"Το ξέρω παιδάκι μου!!!"

Την ευχή του Αγίου Ιακώβου να έχουμε!!!

     |Κωνσταντίνος Σύμπουρας

✨ "Ούτε μοναχός στο Άγιον Όρος δεν έχει τόσο κουβεντολόι με τον Θεό όλη μέρα, όλη μέρα, όσο έχει ο Πατέρας μου. Φυσικά βρίζοντάς τον· όμως έχουν σχέση· ζωντανή..."

 

   

   Κάποτε ταξιδεύοντας μαζί του γιά την Αθήνα, τον ρώτησα :

- Γιατί στην Κεφαλλονιά υπάρχει τόση βλαστήμια;

- Γιατί υπάρχει μεγάλη πίστη!, μου απάντησε.

Πόσοι δεν θα σκανδαλισθούν απ’ αυτήν την απάντηση· και επειδή πολλοί πιθανότατα δεν θα εννοήσουν το βαθύτερο νόημα της και θα την παρερμηνεύσουν, ας πούμε επεξηγηματικά μόνον τούτο: Πρόκειται γιά την άστοχη έγερση τού Παιδιού προς τον Θεό Πατέρα, που δείχνει ωστόσο πως το Παιδί και Τον αναγνωρίζει, και παραδέχεται την Δύναμη Του. Η ύβρις είναι το παράπονο που βγάζει, επειδή δεν κατανοεί το πάνσοφο σχέδιο Του. Είναι σαν να του λέει : "Γιατί ωρέ Πατέρα δεν μου παίρνεις το ποδήλατο;" - το όποιο «ποδήλατο» - αφού έχεις την Δύναμη!

Η οπτική αυτή τού π. Γερασίμου Φωκά, ερμηνεύει τον ξεχωριστό τρόπο σχέσεως που έχει ο Κεφαλλονίτης με τον Θεό, γενικότερα ο Έλληνας με τον Θεό, που δεν βολεύεται στο λίγο, αλλά αποζητά το όλον. Ζητά να καταλάβει. Ζητά να συναντηθεί μαζί Του, ν’ αγκαλιασθεί με τον Θεό του, και πολλές φορές να συγκρουσθεί μαζί Του, για να πάνε στο τέλος μια βόλτα στο Πάντα.

Είναι αυτό που λέει ο Άγιος π. Πορφύριος, πως σε συμφέρει να έχεις καυγά με τον Θεό και να έχεις όμως - όπως οι αληθινοί γονείς με τα αληθινά παιδιά - σχέση μαζί Του, παρά να τον «σέβεσαι», δηλαδή ψευτοσέβεσαι. Τηρώντας κάποιες τυπικές εξωτερικές υποχρεώσεις, χωρίς να έχεις καμία περαιτέρω πραγματική, υπαρξιακή, σχέση μαζί Του. Μένοντας ως το τέλος, εντός εισαγωγικών «σωστός», «καλός» για τον κόσμο, και για τον Θεό «άγνωστος».

[...]Υπόδειγμα μιας τέτοιας υπαρξιακής αγωνίας και πάλης με τον Θεό, υπήρξε ο πατέρας τού π. Γερασίμου, Σπυρίδων Φωκάς, και έτσι δόθηκε η ευκαιρία στον Άγιο να μελετήσει το φαινόμενο από κοντά. 

"Ούτε μοναχός στο Άγιον Όρος δεν έχει τόσο κουβεντολόι με τον Θεό όλη μέρα, όλη μέρα, όσο έχει ο Πατέρας μου. Φυσικά βρίζοντάς τον· όμως έχουν σχέση· ζωντανή!", 

μου είχε πει ο π. Γεράσιμος, και πολλά είχα καταλάβει απ’ αυτό.

[...]ένα παράδειγμα, που μπορεί να μας φανερώσει πως μπορεί να ήταν αυτή η δύσκολη κατάσταση που αντιμετώπιζε ο Πατήρ Γεράσιμος, και μάλιστα από τον ίδιο του τον πατέρα· και πόσο υπομονή και προσευχή, και αληθινή αγάπη (όχι γλυκερή αγαπολογία) χρειαζόταν, για να μπορεί ο π. Γεράσιμος να μεταστοιχειώνει τελικά, την άψινθο του πικρού, σε γλυκύ μέλιτος· όπως έκανε και με τον πατέρα του, ο οποίος τελικά μετά από μια ολόκληρη Οδύσσεια πάλης, όλη του την ζωή με τον Θεό, είπε συγκλονιστικά και πραγματικά στο τέλος, το, «Σοί Κύριε»!, ενώ ο εκλεκτός υιός του είχε την άρρητη συγκίνηση να τον κοινωνήσει.

[...]

Γεώργιος Κακής Κωνσταντινάτος,

Ηθοποιός/Σκηνοθέτης/Εικαστικός

Αυτή είναι η μαρτυρία μου γιά τον π. Γεράσιμο Φωκά την οποία απέστειλα να συμπεριληφθεί στο βιβλίο μαρτυριών για το πρόσωπο του, με τίτλο, “Λάμψη ο π. Γεράσιμος κι αν είδες, είδες”.

Πηγή: https://kefaloniamagazine.gr/apopsi/quot-lampsi-o-p-gerasimos-fokas-ki-opoios-eide-eide-quot/

Βιβλίο: https://www.google.com/search?q=Λάμψη+Ο+Π+Γεράσιμος+Κι+Αν+Είδες+Είδες

  |Στην αγάπη σας 2 μόνο σχόλια από την fb ανάρτηση:

     Σόνια Αντωνιάδου

Ο πατέρας μου είχε ανύπαρκτη σχέση με το Χριστό και την Παναγία.

Συχνά πυκνά τους βλαστήμαγε κιολας. 

Πέρασαν πολλά χρόνια έτσι, ώσπου ερχόμενη εγώ πιο κοντά στην Εκκλησία, άρχισα να προσεύχομαι να τον σώσει ο Χριστός. 

Προσευχόμουν πολύ θερμά, ώσπου μια μέρα είχε ένα ατύχημα από το οποίο δεν έπαθε τίποτα, το είχα δει σε όνειρο καιρό πριν και οι προσευχές μου εντάθηκαν. 

Όταν συνέβη, του είπα το όνειρο κ τον συμβούλευσα να πηγαίνει Εκκλησία, ν΄ανάβει κεράκι στην Παναγία που τον έσωσε και να μη βλαστημάει. 

Δύο χρόνια μετά, στα 90 του, Τρίτη μέρα της Διακαινησίμου, αφού ήπιε τον καφέ του με τους φίλους του, όπου τους έδειξε και κάποια κείμενα που είχε γράψει για το Χριστό, γύρισε σπίτι, έβγαλε το καπέλο και το σακάκι του, φόρεσε τις παντόφλες του, κάθισε σε μια πολυθρόνα και " κοιμήθηκε". 

Στην κηδεία του έψελναν αναστασιμους ύμνους οι ιερείς, ντυμένοι στ'ασπρα. 

Πόσο βοηθά η προσευχή μας για τη σωτηρία των ανθρώπων! 

Βέβαια ο ίδιος σε όλη του τη ζωή ήταν ελεήμων, απλός, πονετικος, συγχωρούσε εύκολα, κ είχε ευαίσθητη καρδιά...

   

    Δημόπουλος Στέφανος 

Γιώργο Κακή σε ευχαριστώ από καρδιάς! 

Έχω ακούσει τόσα για τον Σπυρίδωνα και τη σχέση του με τον π.Γεράσιμο Φωκά, αλλά είναι η πρώτη μου φορά που κατάλαβα...

| Σε όλο αυτό "μας έμπλεξε", να ξέρετε, Ένα παιδί/ Ένας άνθρωπος ...

   ☆ επί του πιεστηρίου:

Δείτε στα σχόλια της ανάρτησης την εξίσου αξιοσημείωτη πληροφορία, που έγραψε πριν από λίγο η συμπατριώτισά τους, Πένυ Μουρελάτου...

✨ Μια εικόνα από μια περασμένη άγια μέρα σαν και σήμερα, με προεκτάσεις στο παρόν και στο μέλλον... |Ο π.Γεράσιμος♰ συνεχίζει να είναι κοντά μας...

✔ Εδώ δεν είναι απλά ήθη και έθιμα, είναι οντολογική ΑΛHΘΕΙΑ!

       Και όποιος θέλει, ΠΙΣΤΕΥΕΙ...

             |αφηγείται η μητέρα του Κωνσταντίνου που σώθηκε,

κ.Αγγελική Χαλικιά

.......

👉 Κάθε φορά που θα δω τον Παππούλη μας στον ύπνο μου 

και στην ερώτησή μου γιατί μας έφυγε, 

η απάντησή του είναι 

ότι δεν έχει φύγει 

και ότι είναι κοντά μας και μας προστατεύει. 

Και πράγματι...

Θα αναφέρω ένα θαυμαστό γεγονός που έγινε στο μικρό μου γιο, 

τον Κωνσταντίνο, χθες το απόγευμα. 

Ερχόμενος με το μηχανάκι του, στην οδό Σιτεμπόρων, 

ένα αυτοκίνητο, παραβιάζοντας το stop, 

πέφτει πάνω στο μηχανάκι, 

με αποτέλεσμα ο γιος μου να φύγει από το μηχανάκι 

και να πέσει στην άσφαλτο, 

ευτυχώς με λίγες γρατζουνιές 

στο χέρι, στο γοφό και στο κεφάλι. 

Το θαύμα είναι 

ότι στο χέρι του βρήκε να κρατάει το σταυρό, 

που του είχε δώσει ο παππούλης μας στην χειροτονία του. 

Τον σταυρό τον είχε κάτω από τη σέλα, 

κάτω από τα χαρτιά της μηχανής 

και βρέθηκε μέσα στο χέρι του, 

ενώ η σέλα παρέμενε κλειστή...!!! 

Ο ίδιος μού είπε ότι ήταν σίγουρος 

ότι ο παππούλης τον βοήθησε, 

γιατί κανονικά, έτσι όπως έγινε το ατύχημα, 

θα έπρεπε να είχε χτυπήσει πολύ σοβαρά. 

Θέλησα να μοιραστώ μαζί σας 

αυτό το θαύμα που έζησε ο γιος μου, 

ένα θαύμα από τον παππούλη μας, 

τον πατέρα μας, 

τον προστάτη μας.

Σ' ευχαριστώ, π. Γεράσιμε, 

για ό,τι είχες κάνει για την οικογένειά μου, 

αλλά και συνεχίζεις να κάνεις από εκεί ψηλά που είσαι.-

πηγή: Ο π. Γεράσιμος Φωκάς όπως τον ζούμε

☆ Γιατί ο μακαριστός π. Γεράσιμος Φωκάς τον οδήγησε στον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη...

Μια συγκλονιστική μαρτυρία, καθόλου άσχετη με αυτή τη σελίδα!
Γιατί;
Μα διότι ο Γεράσιμος Φωκάς οδήγησε τον άνθρωπο που δίνει τη μαρτυρία στον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη.
Αξίζει να δούμε, λοιπόν, τι λέει ο (εκ των "συν αυτώ"...) Κωνσταντίνος Σύμπουρας:
............
Αλήθεια είναι! Πέρα για πέρα! Θα το καταθέσω για την αγάπη του Χριστού και μόνο.
Όταν είχα μπλέξει με τις ανατολικές θρησκείες.....για "κάποιο λόγο", μέσα στη θολούρα της κατάστασης που ζούσα.... σκεφτόμουν τον Γεράσιμο κάθε μέρα.....Το πρόσωπό του, η φιγούρα του, η εικόνα του έμεναν αποτυπωμένα στο νοερό χώρο του πνεύματός μου! (Τώρα ξέρω ότι αυτό το κάνει μόνο η προσευχή!)
Τον πήρα τηλέφωνο, μιλήσαμε.....και "είδα" ...πώς είδα δεν ξέρω....ότι ήμουν σε λάθος πορεία!
Τρία μερόνυχτα έκανα να κοιμηθώ.....μέχρι που πήγα με την προτροπή του.....στον Γέροντα Ιάκωβο στις Ροβιές! 

Μου είπε ο Γεράσιμος.....το 1984 ήταν....
"Εκει να πας Κώστα...τους ξέρω όλους τους μεγάλους γεροντάδες.....όμως γι αυτόν, ξέρω, έχω εμπειρία.....ότι κατέχει το 100 %! Είναι πλήρες δοχείο της Χάριτος και ξεχειλίζει....."
Πόσα σου χρωστάω, Γεράσιμε......
......................

Η πρώτη μου φορά στο Άγιον Όρος
Ένας χρόνος πέρασε από την ημέρα, ( 6 Αυγούστου 1984), που ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης με "ξαναμπόλιασε" στην Ορθοδοξία.
Ένας χρόνος ιδιοκατήχησης, μελέτης και μυστηριακής ζωής που όμως είναι λίγος...πολύ λίγος για να καταλάβεις τι σου γίνεται.
Όταν μάλιστα προέρχεσαι από περιπέτεια με ανατολικές θρησκείες...
Στην ουσία , η περιπέτεια μου ήταν άρνηση Χριστού...και όσο "γνωρίζεις" το βάθος της ενέργειας αυτής...τόσο πιο πολύ πονάς...
Ήρθε το καλοκαίρι...και επιθυμούσα σφόδρα να επισκεφτώ το μέρος όπου οι άνθρωποι επιδίδονται σε αγώνες για να "ζήσουν τον Θεό".

Η εικόνα του μεγάλου ασκητή Παϊσίου που μου είχε περιγράψει ο Γεράσιμος Φωκάς (κοσμικός ακόμα) μαζί με την Λαύρα του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου μού είχαν καθηλώσει νου και καρδιά.
Δεν θα περίμενα άλλο... το είχα αποφασίσει.
Βρέθηκα μόνος μου στην Ουρανούπολη, 19 Αυγούστου 1985, να περιμένω το καραβάκι.
Είχα μόνο μια επιθυμία...μόνο μια σκέψη...να δω...να μάθω...πώς αγαπάνε οι Άγιοι τον Θεό...
Η πρώτη μου έκπληξη – αποκάλυψη ήταν όταν φτάσαμε με το καραβάκι στη Δάφνη.
Όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν ξεχνιέται...
Ένιωσα τη γη που πατούσα ανάλαφρη, ζέουσα, ξεκούραστη! Καινή, μάλλον.
(Τα βιώματα της αίσθησης αυτής...προηγήθηκαν των περιγραφών
και διανοημάτων που μετά από χρόνια δοκίμασα να εκφράσω στο χαρτί...
Δεν έχω άλλο τρόπο να το περιγράψω...)
Πρώτος μου προορισμός...
το κελλάκι του Αγίου Παϊσίου!
Δεν ήξερα τίποτα ...ρωτώντας, βρήκα το μονοπάτι και είχα πάρει φωτιά...
Οι σκέψεις μου είχαν σωπάσει, ούτε ερωτήματα, ούτε διανοήματα ...τίποτα δεν σκεφτόμουν.
Είχα μόνο την λαχτάρα να τον δω...κι εφόσον εκείνος είναι Άγιος...ας μου έλεγε εκείνος ότι θέλει...ότι πρέπει.
Δεν ήξερα την πίσω πόρτα...πήγα από μπροστά....χτύπησα και περίμενα.
Βγήκε στο μπαλκόνι ένας γέροντας.
“Τι θες ρε παλληκάρι;”... μου λέει.
“Θέλω να σας δω, Γεροντα”, του απαντώ με την πεποίθηση ότι είναι αυτός που ψάχνω,
ο Γέροντας Παϊσιος...
Μου έριξε το κλειδάκι της εξώπορτας με το σχοινάκι.
Άνοιξα....και από εκεί και πέρα θυμάμαι μόνο ότι βρέθηκα καθισμένος απέναντί του και εκείνος μου μιλούσε...
Από την πρώτη αυτή συζήτησή μας θυμάμαι μόνο δυο τρία πράγματα που μου επεσήμανε....και δεν θυμάμαι τίποτε άλλο, ούτε το εσωτερικό στο καλύβι του Γέροντα.
Δεν ξέρω τι μου συνέβη.
Έβλεπα μόνο εκείνον και τίποτε άλλο;
Εκείνος δεν ήθελε να συγκρατήσω άλλα;
Αλήθεια δεν ξέρω...
(Το ίδιο πράγμα μου συνέβη το 1991 όταν συνάντησα τον Γέροντα Σωφρόνιο στο κελλάκι του στο Έσσεξ. Δεν έχω λόγια ή σκέψεις ή κάποιο άλλο τρόπο να αξιολογήσω αυτό το γεγονός...)
Με κατευόδωσε ο Γέροντας και έφυγα.
Είχα πάντα μαζί μου εκείνη την απίστευτη αίσθηση της "καινής γης", καθώς περπατούσα.

Έφυγα για τη Μεγίστη Λαύρα και βρέθηκα στη μεγάλη αγρυπνία (ολονυκτία) της Μονής επί τη πανηγύρει της Μεταμορφώσεως. -- Της Μεταμορφώσεως στον Γέροντα Ιάκωβο, της Μεταμορφώσεως στο Άγιον Όρος!
...Και βρέθηκα μέσα στο σκοτάδι του καθολικού της Ιεράς Μονής...άμαθος από αγρυπνίες...έργω, δυνάμει και ουσία...να παρατηρώ τις ανάλαφρες κινήσεις των μοναχών...( ήταν σαν να ξεκολλάνε οι τοιχογραφίες και να κινούνται στο ναό)...να προσπαθώ να παρακολουθήσω την μακρά ακολουθία.
Ήταν αδύνατον όμως...
Σιγά σιγά , όλο και με μεγαλύτερη ένταση με συνέπαιρνε ένας θρήνος, που με έκανε να μην ακούω πια. Έκλαιγα αθόρυβα και μουρμούριζα στην Παναγία...
"Παναγία μου, τι θα γίνει με μένα; Ήρθα στο περιβόλι σου να μάθω πώς αγαπάνε οι Άγιοι σου τον Θεό μας...και κοίταξέ με...
Τίποτα δεν έμαθα....κούτσουρο ήρθα και κούτσουρο θα φύγω..."
Ήταν ένας αθόρυβος θρήνος...και δεν φαινόμουν...δεν έκανα καμιά κίνηση.
Έτσι νόμιζα...
Μέσα από το πηχτό σκοτάδι, με τα μάτια πρησμένα, είδα μια σκιά να με πλησιάζει.
Στάθηκε απέναντί μου και είδα καλύτερα έναν μοναχό.
Πριν προλάβω να τον περιεργαστώ με ρωτάει: "Πώς σε λένε;" Του απαντάω, “Κώστα”,
...και έτσι απλά μου λέει:
"Ελα μαζί μου, Κωστα".
Με πήγε στην Παναγία την Κουκουζέλισσα και εκεί άρχισε να μου μιλάει, να μου μιλάει για τους Αγίους της Μονής και να μου "ζωντανεύει" τις εικόνες με ιστορίες ζωής.
Μου μίλησε για τη ζωή του...προσπαθώντας να με κάνει να νιώσω οικεία, μου μίλησε για προσωπικά του αγωνίσματα και περιστατικά.
Ένας μοναχός που ήρθε 16 χρονών στο Άγιον Όρος και τώρα ήταν πενήντα.
Μου μίλησε για τον Άγιο Γέροντά του, τον Μάξιμο τον Ιβηρίτη, για τη δικ'η τους σχέση και 'γω τα ρούφαγα, όλος ευγνωμοσύνη στην Παναγία....που τόσο άμεσα απάντησε στο θρήνο μου...
Αλλά δεν ήταν μόνο αυτά. Σε κάποια στιγμή μού λέει:
“Η ώρα πήγε 4 και εσύ είσαι άμαθος σε αγρυπνίες. Πήγαινε να ξεκουραστείς και το πρωί θα 'ρθώ να σε βρω”.
Και ήρθε, με ξύπνησε, με έβαλε στο τζιπάκι της Μονής...και με πήγε στο σπήλαιο του Αγίου Αθανασίου...Μιλώντας μου, εξηγώντας μου ό,τι βλέπαμε...
Μια στάση έγινε πριν στην Ρουμάνικη Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου.
......................................................................
Το πρώτο μου προσκύνημα στο Άγιο Όρος
είχε τελειώσει, ήταν μόνο δυο μέρες, την τρίτη επέστρεφα.
Βγαίνοντας σκεφτόμουν πόσο άμεσα ανταποκρίθηκε η Παναγία στο αίτημά μου,
πώς μετέτρεψε το ιερό δέος που ένιωθα για το περιβόλι της σε προσωπική χαρά για την αγάπη της σε έναν ανάξιο σαν και μένα.
Φτάνοντας στην Ουρανούπολη και βγαίνοντας από το καραβάκι,
"με εγκατέλειψε" και η αίσθηση της ξεκούραστης "καινής" γης που ένιωθα περπατώντας στο Άγιον Όρος.
Μου φάνηκε τόσο κουρασμένη και κρύα η γη κάτω από τα πόδια μου στην Ουρανούπολη...τόσο κρύα...
Από τότε έκανα πολλά προσκυνήματα στο Άγιον Όρος.
Την αίσθηση όμως της "καινής" γης...δεν την ξαναείχα.
Φεύγοντας, με τη βοήθεια της Παναγίας "πήρα" μαζί μου λίγο από τη λαχτάρα των αγαπώντων τον Θεό.
Ωστόσο, μια σκέψη και αίσθηση κυριαρχούσε μέσα μου, ότι όντως το Άγιον Όρος είναι το Περιβόλι της Κυρίας Θεοτόκου. Σ' Αυτήν πρέπει να απευθυνθείς, να Της ζητήσεις, να Την παρακαλέσεις να σου γνωρίσει τα άνθη του περιβολιού της.

Ο π. Γεράσιμος Φωκάς όπως τον ζούμε

* ΥΓ. "αμφ.":

Να υπενθυμίσουμε πως ο Κωνσταντίνος Σύμπουρας είναι εκείνος που, σε μια δύσκολη περίοδο για το ιστολόγιό μας, ήταν εκείνος που μας προέτρεψε να πάψουμε να ασχολούμαστε με το σκοτάδι και να γίνουμε ιστολόγιο του φωτός...

Εξ΄ου και στις καρτούλες μας, αν δεν το έχετε προσέξει, από τότε βλέπετε το "αμΦοτεροδέξιος"...

Κάπως έτσι προέκυψαν εξελίξεις σε αυτήν εδώ τη "γειτονίτσα"...

και στην ερώτηση:

"Μπορείς να μου πεις πως γίνεται;"

Ήρθε σαν από μόνη της η απάντηση:

"Ρώτα, βλέπε, άκου τι ψιθυρίζει Ο Θεός και θα μάθεις το πως ζητώντας λίγο φως", που ακούσαμε τελευταία...

Μνήμες από Σαρανταλείτουργο με τον π. Γεράσιμο Φωκά

Δεν είχε τη μνήμη ενός συνηθισμένου ανθρώπου ο π. Γεράσιμος. 

Αν λεχθεί ότι δεν ξεχνούσε τίποτα, δεν θα είναι υπερβολή.

"Τι έγινε, οι άλλοι αναστήθηκαν;" 

είπε στην κ. Κούλα Χαλικιά όταν μια φορά τού είχε δώσει ένα δεύτερο χαρτί υπέρ αναπαύσεως όπου είχε ξεχάσει κάποια ονόματα που του είχε δώσει παλαιότερα...

Πέρα από τα γραμμένα σε χαρτί ονόματα υπέρ αναπαύσεως, ακόμη και προφορικά αν του έλεγες ορισμένα και πάλι δεν τα ξεχνούσε. 

Θυμάμαι κι εγώ που άκουσα μια τραγική ιστορία και του ανέφερα το όνομα Ελένη. 

Ήταν μια θλιβερή ιερόδουλη η Ελένη, χωρίς κανένα στον κόσμο και την σκότωσαν οι Γερμανοί, αφού την βασάνισαν. 

Ο π. Γεράσιμος την μνημόνευε. 
«Το άκουσες το όνομα;» 
«Ναι», του απάντησα. 

Μια φορά, δεν χρειάστηκε άλλη. 

Ακούγαμε στο φως των κεριών, σε εκείνη την κιβωτό, έτσι έμοιαζε το εκκλησάκι στο κέντρο του Αργοστολίου, ακούγαμε τη γλυκιά ικετευτική φωνή του να ζητάει ανάπαυση υπέρ των ψυχών συγγενών μας, Ηλιού Ιερέως, Ελένης Πρεσβυτέρας, Ζαννέτου, Κυριάκου, Αννεζούς, Θεοδώρου … 

και από τα τουρκοπατημένα αλειτούργητα μνήματά τους στην Κύπρο, ένιωθες να στέλνουν ένα ευχαριστώ για ό,τι εκείνη την στιγμή προσφερόταν, και εκείνο το ευχαριστώ διαχεόταν στον καπνό του λιβανιού εις οσμήν ευωδίας πνευματικής, εκεί στη Ρακαντζούλα στην Κεφαλονιά.

Ένα βράδυ πριν την απόλυση μάς αποκάλυψε το εξής:
……………..
Ξέρετε, από την γειτονιά μου, από εκεί στον Αρχάγγελο αρχίζω και μνημονεύω τους κεκοιμημένους και μετά προχωρώ δρόμο - δρόμο, σπίτι - σπίτι. 

Τους θυμάμαι έναν - έναν και τους διαβάζω.

Αυτό που θα ακούσετε δείχνει ότι οι ψυχές λαμβάνουν ωφέλεια από αυτή την προσευχή υπέρ αναπαύσεώς τους και κάποιες φορές δεχόμαστε την ανταπόκρισή τους ... 

Εδώ είχα παράπονο από μια ψυχή που παρέλειψα να μνημονεύσω. 

Χθες βράδυ με πλησίασε η κυρία Κ. και μου είπε ότι μου έχει μήνυμα από τον άλλο κόσμο.

-- Ήρθε πολύ ζωντανά στον ύπνο μου η μακαρισμένη η Τ. και μου είπε:
“Γιατί ο παπά Γεράσιμος με ξέχασε”; 
Μου παράγγειλε να έρθω να σε βρω και να σε ρωτήσω γιατί την ξέχασες; 
Την αδελφή της, είπε, την μνημονεύεις ενώ αυτήν την ξέχασες.

-- Έχει απόλυτο δίκιο. Πραγματικά την ξέχασα. Από τότε που παντρεύτηκε έφυγε από την γειτονιά μου και ίσως γι αυτό δεν την θυμήθηκα.
..........

Τώρα πώς ξέχασε να μνημονεύσει μια γειτόνισσά του αυτός που δεν ξεχνούσε τίποτα είναι απορίας άξιο και δεν μπορεί να μην υποψιαστεί κανείς ότι αυτό μάλλον συνέβη για να έρθει το μήνυμα από το Υπερπέραν για να μπορέσουμε κι εμείς να καταλάβουμε, να πιστέψουμε ότι η ζωή είναι αιώνιος και να τρομάξουμε και λίγο για την απολογία μας...

πηγή: Ο π. Γεράσιμος Φωκάς όπως τον ζούμε