✨ Όταν Φύγουν τα μπάζα... |(άγιος) Γέρων Αναστάσιος του Κουδουμά "Ο Άγιος ΣωΦρόνιος της Κρήτης"

    |Στην ίδια "παράλογη λογική" του Χριστού της χθεσινής ανάρτησης, η σημερινή συνέχεια...

 Θεραπευτική Αγωγή της Ορθόδοξης Εκκλησίας

    (Η τήρηση των εντολών του Χριστού...

Καθαρίζει, "ξεμπαζώνει" τον καθρέπτη...

Και τότε το Φως ...που πάντα είναι εδώ...

Φωτίζει και βλέπεις...

Και ακτινοβολεί εκ των έσω...)

|μας μεταΦέρει ο εκ των "συν αυτώ", Κωνσταντίνος Σύμπουρας

   Όταν βαπτιστήκαμε λάβαμε το Άγιο Πνεύμα, 

και το Άγιο Χρίσμα ...λάβαμε ''πακέτο''. 

Όλα τα Χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος!

Πήγε το Φως του Αγίου Πνεύματος 

μέσα στην βαθεία καρδία, 

στόν πάτο -πάτο, 

όπου μέσα εκεί έχουμε ένα Εκκλησάκι πάμΦωτο... 

Δεν το βλέπουμε, 

γιατί από τις αμαρτίες είναι τυφλός ο νους, 

ο οΦθαλμός της ψυχής. 

Οι αμαρτίες είναι μπάζα, 

που σκεπάζουν αυτό το αναμμένο κάρβουνο 

που σε όλους υπάρχει, 

αλλά δεν φαίνεται.

Με την εξομολόγηση 

αρχίζουμε να ξεμπαζώνουμε. 

Κατεβαίνει προς την καρδιά, 

προς τα κάτω η Χάρις 

και βλέπουμε σαν από προβολέα 

περισσότερο τον εαυτό μας. 

Μας δείχνει η Χάρις και άλλα παλαιά αμαρτήματα, 

που ήταν στοιβαγμένα εκεί 

και τα είχαμε ξεχάσει 

ή δεν τα είχαμε σωστά αξιολογήσει. 

Αυτή την διαδικασία 

δεν πρέπει να την θεωρούμε σοκαριστική.

Είναι ένδειξη πνευματικής υγείας. 

Κατεβαίνει το τρυπάνι 

και βρίσκει και άλλα στρώματα 

μέχρι να φτάσουμε στον άνθρακα 

του βαπτίσματος. 

Όταν ολοκληρωθεί η κάθαρση της καρδιάς 

από το ξεμπάζωμα της μετανοίας 

οδηγούμεθα σε δεύτερο επίπεδο πνευματικής ζωής, 

στον Φωτισμό του νου.

Θεριεύει η Φλόγα του Αγίου Πνεύματος 

που ήταν σκεπασμένη από τις αμαρτίες 

και κρυμμένη εκεί μέσα, 

λαμπαδιάζει με ουράνιο Φώς ολόκληρον 

τον άνθρωπο. 

Ο Νους φεύγει από τον εγκέΦαλο, 

όπου ήταν σφηνωμένος, 

και κατεβαίνει μέσα 

στην Φωταγωγημένη καρδία.

Από τον εγκέΦαλο ο άρρωστος Νους 

κολλά στα αισθητά, στα ποικίλα είδωλα 

της αμαρτίας που τρέφουν τα πάθη. 

Όταν καθαριστεί από την μετάνοια 

και την προσευχή κατεβαίνει στην καρδιά, 

στην φυσική του θέση. 

Από εκεί βλέπει τα ουράνια και τα καταχθόνια. 

Απολαμβάνει τα αξεπέραστα Μυστήρια, 

όσα του παραχωρήσει ο Θεός. 

Γυρνάει κυκλοειδώς ο νους μέσα στην καρδία τότε. 

Και αυτενεργείται η Νοερά Προσευχή, 

"Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με.''

Που να μπει τότε πονηρός λογισμός 

σε αυτό το καμίνι. 

Θα καεί σαν χαρτί μέσα στον φούρνο. 

Αυτά βέβαια είναι για τους πολύ προχωρημένους... 

Εσείς θα καλλιεργείτε εντατικά την μετάνοια 

και θα λέτε την Ευχή.

Τότε δυναμώνει ο Νους 

και αντέχει τους οποιουσδήποτε λογισμούς...

   (άγιος) Γέρων Αναστάσιος 

Κουδουμά Κρήτης

(εμείς από Πνεύματος Κοινωνία)

✔ Το Χάρισμα, που χρειάζεται ... ενεργοποίηση!!!

   

      Μια τεράστια αλήθεια, 

που ούτε καν υποψιαζόμαστε...

Είμαστε τόσο ανύποπτοι, 
οι περισσότεροι από εμάς που χριστήκαμε 
και βαπτιστήκαμε Ορθόδοξοι Χριστιανοί...

Δεν υποπτευόμαστε καν πως
αυτό που "κουβαλάμε" 
από εκείνη την ευλογημένη 
(αλλά και ανεπανάληπτη 
για την σωτηρία της ψυχής μας...)
μέρα είναι ό,τι πιο σημαντικό 
φέρουμε μέσα μας...

Η Χάρις Του Αγίου Πνεύματος...

Η Πνοή, που δέχτηκαν, 

όχι μόνο όσοι βρίσκονταν στο υπερώο 

εκείνη την ανεπανάληπτη ημέρα της Πεντηκοστής, 
αλλά και όσοι βρίσκονταν έξω απ΄αυτό, 
150 περίπου στον αριθμό...

Δυστυχώς όμως αυτό το θεϊκό χάρισμα 

παραμένει συνήθως ανενεργό...

Κι αυτό εξαιτίας μας...

Κάνουμε τα πάντα, εκτός από εκείνα,
που χρειάζεται για να "λειτουργήσει"...

Γιατί, ενεργοποιείται μονάχα 

όταν η ψυχή μας κινηθεί προς το καλό,
όχι όμως όπως αυτό το εννοεί ο "κόσμος", 
αλλά όπως το ορίζει Ο Θεός!

Τότε, η ψυχή καταλαβαίνει και "βραβεύεται" 

με μια, μικρή έστω γεύση, 

από τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος...

(Είναι τυχαίο πως όλα αυτά τα χαρίσματα 

απουσιάζουν συνήθως από τις ζωούλες μας;)

Ενεργοποίηση, λοιπόν!

Ο καθένας, όπου Ο Θεός τον έταξε...
Και με όποιον τρόπο μπορεί...

Δεν είναι τεράστια 
αυτή η αλήθεια;
Κι αν δεν την μεταφέρουμε εμείς στα παιδιά μας, 

ποιος άραγε περιμένουμε να το κάνει;

(Μας τα μετέΦεραν κάποια 
από τα "τυχερά" πνευματικοπαίδια ενός πΑππούλη.
Από τον ταπεινό δικό τους "κύκλο" της Αγίας Γραφής,  

που γίνεται εδώ και χρόνια, 

κάπου στην Αθήνα...)


~ Για την μεταφορά: "αμΦοτεροδέξιος"

|πρώτη δημοσίευση: 18/11/2017

   (αύριο το β΄μέρος...)

✔ Αν σας έλεγαν πως μία - αλλά μόνο μία - επιθυμία σας θα μπορούσε, σήμερα μέρα της Κοίμησής της Παναγιάς Μάνας μας, ως δικό Της "κέρασμα" να εκπληρωθεί... Ποια θα ήταν;

 

 

 📿  Πείτε εσείς.

Μεταξύ μας είμαστε...

Κι αφήστε μας εμάς.

Μη μας ρωτήσετε καν. 

Γιατί ίσως να Φαντάζεστε τι θα Της ζητούσαμε…

✔ Πρέπει νά προσευχόμεθα μέ ἁπλότητα καί φυσικότητα. Σάν νά κουβεντιάζουμε...Καί νά παρακαλοῦμε: «Δίδαξέ με, Κύριε, νά προσεύχομαι. Δέν ξέρω νά προσεύχομαι». Αὐτός ὁ στεναγμός, αὐτός ὁ λυγμός, πρέπει νά βγαίνει χρόνια ἀπό τό στόμα μας. Καί ὁ Κύριος θά μᾶς ἐπισκεφθεῖ. Θά ἔλθει ξαφνικά. Θά διανοιγεῖ ὁ νοῦς μας. Καί θά μᾶς ἀποκαλύψει τό μυστικό...

 

 "Πρέπει νά μάθουμε, νά προσευχόμεθα!

Ὄχι νά διαβάζουμε...

αλλά να προσευχόμεθα!"

 

Πρέπει νά προσευχόμεθα μέ ἁπλότητα καί φυσικότητα. 

Σάν νά κουβεντιάζουμε.

Νά μήν ἀφήνουμε ποτέ τήν ἀνάγνωσή μας νά καταντάει μηχανική. 

Αὐτό ἐπιτυγχάνεται μόνο μέ δουλειά.

Πολλή δουλειά. 

Συνεχής καί ἀδιάκοπη δουλειά. 

Ἐπίμονη δουλειά. 

Δουλειά ἐπάνω στόν ἑαυτό μας.

Καί νά παρακαλοῦμε: 

«Δίδαξέ με, Κύριε, νά προσεύχομαι. Δέν ξέρω νά προσεύχομαι». 

Αὐτός ὁ στεναγμός, 

αὐτός ὁ λυγμός, 

πρέπει νά βγαίνει χρόνια ἀπό τό στόμα μας.

Καί ὁ Κύριος θά μᾶς ἐπισκεφθεῖ.

Θά ἔλθει ξαφνικά. 

Θά διανοιγεῖ ὁ νοῦς μας. 

Καί θά μᾶς ἀποκαλύψει τό μυστικό: 

πῶς πρέπει νά προσευχόμεθα, καί τί εἶναι ἡ προσευχή.

Μερικές φορές 

αὐτό τό μυστικό μᾶς ἀποκαλύπτεται μέσα στή λειτουργία, 

ὅταν κοινωνοῦμε τῶν ἁγίων μυστηρίων.

Καί ἄλλοτε στό σπίτι μας.

Μᾶς ἀποκαλύπτεται μετά ἀπό συνεχή καί ἐπίμονο στεναγμό:

«Μάθε με, Κύριε, νά προσεύχομαι!

Δίδαξέ με νά προσεύχομαι!

Μόνο νά διαβάζω ξέρω.

Νά προσεύχομαι, δέν ξέρω!»

Καί ὁ Κύριος θά μᾶς διδάξει, 

καί τί εἶναι ἡ προσευχή 

καί πῶς πρέπει νά προσευχόμεθα.

Μά τότε θά χρειαστεῖ, 

ἐσύ νά φύλαξεις πιά τόν ἑαυτό σου 

ἀπό κάθε θανάσιμη ἁμαρτία καί κάθε ἀπροσεξία… 

Καί νά παρακαλεῖς, 

νά μήν σοῦ ξαναπάρει ὁ Θεός τό χάρισμα, 

τό μεγάλο αὐτό ἀπόκτημα, 

αὐτόν τόν ἁγιασμό τῆς καρδιᾶς καί τοῦ νοῦ...

 

                  ♰Στάρετς Ζαχαρίας

   |εμείς από τον συν-ήθη ύποπτο, 

Γεώργιο Καλογήρου...

 

† Μπορείς; Θα σου δώσει χάρισμα...

 

"Μπορείς; Θα σου δώσει χάρισμα. Δεν μπορείς; ....

 

* Δάκρυ, το εκλεκτότερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο... |Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας

Τα μάτια μας δακρύζουν όταν είμαστε συγκλονισμένοι από ισχυρά συναισθήματα.

Κάποτε δακρύζουν από χαρά και αγαλλίαση.

Τις περισσότερες φορές δακρύζουν

από λύπη,

στενοχώρια,

πόνο,

αδικία,

συκοφαντία.

Ελάχιστες, όμως, φορές δακρύζουν από αίσθημα μετανοίας,

γιατί με την αμαρτωλή μας ζωή έχουμε λυπήσει τον Σωτήρα μας Χριστό.

Δακρύζουμε από χαρά

ευγνωμονούντες τον Θεό μας

όταν συναντούμε πρόσωπα αγαπημένα που έχουμε μεγάλο χρονικό διάστημα να τα δούμε,

ή όταν ζούμε στιγμές μοναδικές και πρωτόγνωρες.

Δακρύζει η λεχώ,

όταν βαστάει για πρώτη φορά στην αγκαλιά της το νεογνό της, γιατί την αξίωσε ο Θεός να γίνει μητέρα.

Δακρύζει η μάνα,

όταν υποδέχεται το στρατιώτη γιό της που γυρνάει από τη μάχη.

Δακρύζουν οι συγγενείς,

όταν υποδέχονται τους αποδημούς τους, τα ξενάκια τους.

Δακρύζουν οι γυναίκες, όταν περιμένουν στην προκυμαία τους ναυτικούς συζύγους τους.

Δακρύζουν οι ξενητεμένοι μας, όταν σφίγγουν στις αγκαλιές τους τους αγαπημένους τους, τους γερασμένους γονιούς τους, τα μικρά παιδιά τους.

Δακρύζουμε όλοι μας όταν υψώνεται σε διεθνείς αγώνες η σημαία του έθνους μας.

Τα δάκρυα της χαράς είναι γλυκά δάκρυα,

δάκρυα φωτισμού

και εκφράζουν τη χαρά για την αγάπη του Θεού προς εμάς,

την ευχαριστία μας για τις ευεργεσίες Του και την άπειρη ευγνωμοσύνη μας,

για την αποκατάστασή μας στην υιοθεσία του Θεού,

της οποίας δεν είμαστε άξιοι.

Τέτοια είναι τα δεύτερα δάκρυα του Ασώτου

για τη χαρά της γιορτής στο σπίτι του πατέρα του.

Δακρύζουμε άλλοτε από θλίψη,

και αποτελούν τα δάκρυά μας αυτά μέσον παρηγοριάς

και ανακουφίσεως από τα βαριά σύννεφα

που σκεπάζουν συνήθως τον ουρανό της ψυχής μας.

Έτσι, όταν ανοίγουν οι ποταμοί των δακρύων

η ψυχή μας γαληνεύει, όπως ξαστερώνει και ο ουρανός μετά την καταιγίδα.

Τα δάκρυα του πόνου είναι δάκρυα πικρά.

Αποτελούν μια μορφή εξαγνισμού

και εκφράζουν

συντριβή,

λύπη για την πτώση μας στην αμαρτία,

θλίψη για το χωρισμό μας από τον Θεό.

Είναι τα δάκρυα του Αδάμ

που θρηνεί έξω από τις πύλες του Παραδείσου,

είναι τα δάκρυα των Ισραηλιτών επί των ποταμών Βαβυλώνος,

για τις χαμένες πατρίδες τους.

Είναι τα πρώτα δάκρυα του Ασώτου,

όταν εκείνος βρισκόταν αυτοεξόριστος

και θρηνούσε για τα αγαθά

που δεν απολάμβανε εξ αιτίας της αυτονομήσεώς του.

Τα δάκρυα τέλος της μετανοίας

μοιάζουν με το αίμα που τρέχει από τις πληγές της ψυχής μας

και αναβλύζουν από θλίψη για τις αμαρτίες μας

και για την από αυτές πικρία

που δώσαμε στον αγαπημένο μας Σωτήρα και Κύριο.

Τα δάκρυα αυτά δίδονται από τον Θεό μας ως δώρο

σε αυτούς που βιώνουν την πραγματική μετάνοια.

Είναι ουράνιο χάρισμα και δεν δίδεται σε όλους μας.

Ο Άγιος Αθηναγόρας λέει ότι

αυτό δίδεται σε εκείνους τους ανθρώπους

που έχουν στρέψει το νού τους στον ουρανό

και έχουν νεκρώσει τα μέλη τους με το να είναι υπερόπτες των γηΐνων.

Δακρύζουμε όταν βρισκόμαστε σε κατάσταση μετανοίας

και τα πνευματικά δάκρυα δεν σχετίζονται με τις δικές μας προσπάθειες,

αλλά μόνο με την προσευχή μας.

Τα δάκρυα αυτά μας οδηγούν στην καινούρια ζωή της Αναστάσεως.

Οι Άγιοι ασκητές της ερήμου έχυναν δάκρυα μετανοίας,

αλλά συγχρόνως και αγαλλιάσεως, όταν συνομιλούσαν με τον Θεό.

Τα δάκρυα είναι ξεχωριστό χάρισμα του Θεού,

αν και πολλοί από εμάς αυτό το χάρισμα δεν το θέλουμε, το αποφεύγουμε.

Δεν θέλουμε να κλαίμε,

να στενοχωριόμαστε,

να στερούμαστε,

να δοκιμαζόμαστε.

Έτσι, μάθαμε και τα παιδιά μας,

γι’ αυτό τα έχουμε «μη στάξει και μη βρέξει»

και δημιουργήσαμε άβουλα παιδιά

και ευάλωτα στις επιθέσεις του εχθρού,

απαιτητικά,

αχόρταγα

και αχάριστα.

Όλα τα δάκρυα είναι δοσμένα από τον Θεό.

Και γεννάται το ερώτημα:

Γιατί ο Θεός μας έδωσε τα δάκρυα;

Τα δάκρυα μας δόθηκαν,

για να καταπραΰνουμε τον αισθηματικό μας κόσμο,

αλλά και ως μέσον ψυχικής καθάρσεως,

αφού, όπως η φωτιά καθαρίζει το μέταλλο από τη σκουριά,

έτσι και τα δάκρυά μας καθαρίζουν τη συνείδησή μας

και την καρδιά μας από το ρύπο της αμαρτίας.

Τα δάκρυα της μετανοίας

είναι τα κατ’ εξοχήν δάκρυα καθάρσεως

και μελλοντικής απολαύσεως των αγαθών του ουρανού.

Όταν μετανοούμε,

βαπτιζόμαστε στην κολυμβήθρα των δακρύων μας,

όπως ο Δαυίδ που ομολογούσε:

«Λούσω καθ’ εκάστην νύκτα την κλίνην μου, εν δάκρυσί μου την στρωμνήν μου βρέξω» (Ψαλμ. 6,7)

και η Κασσιανή που παρακαλούσε τον Κύριο λέγοντας:

«Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων, ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ».

Σε κάθε ψυχή που ποτίζεται από τη βροχή των δακρύων φυτρώνει το άνθος της χαράς.

Γι’ αυτό και το χάρισμα των δακρύων λέγεται και «χαροποιόν πένθος».

|Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας

(υποκλέψαμε από τον Niko Lakis).