☆ ...Έκρυψαν παγίδα μοι...

 

☆ Όταν κρίνει κανείς, φεύγει η χάρη του Θεού. Γι’ αυτό ας μην κρίνουμε τον αδελφό μας, ας μην ανακατευόμαστε στην ζωή του, ας μην τον κατηγορούμε για τίποτε, διότι για μας είναι Άγιος. Χθες όμως αμάρτησε, πήγε με μια γυναίκα. Εμάς δεν μας ενδιαφέρει τι έκανε, για μας παραμένει Άγιος...

 

    ... Πώς μπορούμε να γνωρίζουμε 

αν από χθες μέχρι σήμερα δεν μετανόησε, 

δεν έκλαψε; 

Πώς μπορούμε να γνωρίζουμε 

αν ήταν μεθυσμένος 

και δεν καταλάβαινε τι έκανε; 

Το μη κρίνειν, 

το μη εισέρχεσθαι στην ζωή του άλλου 

είναι ένα τείχος των «εν γνώσει πολεμούντων»...

Όταν όμως κατηγορείς τον άλλον, 

όταν τον κρίνεις, 

όταν μπαίνεις στην ζωή του 

με την σκέψη σου, 

με την διάθεσή σου, 

με την απαίτησή σου, 

με τον λόγο σου, 

με την συμβουλή σου, 

τότε καταλύεις το «τείχος εν αγνωσία» 

και μένεις αθωράκιστος, 

στην διάθεση των πονηρών βελών του δαίμονος...

  (άγιος) Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

 

   \εμείς από την viber ομάδα του π.Βασιλείου Τσιμούρη

☆ Ας γίνουμε εμείς - και τα παιδιά που μεγαλώνουμε - τα καντηλάκια στη γενιά μας! Στο χέρι μας είναι...

 

Στην ελληνική οικογένεια, 

τα παιδιά μπαίνουν στη θέση του Θεού, 

η συζυγία πάει στο καλάθι των αχρήστων, 

τον Θεό τον θυμόμαστε μόνο σε θέματα υγείας 

και τρίτα-τέταρτα πρόσωπα 

παρεμβαίνουν στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών 

αλλά και στη σχέση του ζευγαριού. 

 Η ελληνική οικογένεια βρίσκεται σε κρίση 

διότι έχει χαθεί 

η ιεράρχηση των σχέσεων, 

τα όρια, 

η ταυτότητα 

και η θέση των ατόμων μέσα σε αυτή. 

Παιδιά που μεγαλώνουν σε μια γυάλα, 

που δεν συγκρίνονται με άλλα παιδιά 

γιατί είναι τέλεια, 

γονείς που είναι οι καλύτεροι 

και γιαγιάδες και παππούδες 

να ψάχνουν να θεραπεύσουν τα απωθημένα τους 

μέσα από παιδιά και εγγόνια. 

Εκεί είναι τελικά το απόστημα. 

Παιδιά που μεγαλώνουν με ψηλομυτιά 

και γονείς που κοπανάνε τα «εγώ» τους 

σαν τα κριάρια. 

Και το καλύτερο το κρατάω για το τέλος. 

Ένας Χριστός 

που τον καταντήσαμε μια γαλοπούλα τα Χριστούγεννα, 

ένα αρνί το Πάσχα, 

μια γουρουνοπούλα τον 15 Αυγουστο, 

και μια Θεία Κοινωνία 

έτσι για να πάει καλά η χρονιά. 

Διαλύσαμε την πυξίδα. 

 Και μετά λέμε 

γιατί το πλοίο πάει στα βράχια. . .

Έχουμε ανάγκη μετάνοιας 

αλλά δυστυχώς 

ελάχιστοι θέλουν να αλλάξουν 

και να παλέψουν.

 

Αυτοί όμως 

θα είναι σε κάθε γενιά 

τα καντηλάκια 

μέσα στα σκοτάδια του κόσμου τούτου...

  |π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh.gr

☆ "Ο Προφήτης των Εσχάτων Καιρών και η σημερινή κατάσταση..." |π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

Μην με πάρεις απ΄τα μούτρα.

Το ξέρω πως η γιορτή του Ζωντανού Αντάρτη Προφήτη 

- που΄ναι ολοζώντανος κοντά 30 αιώνες(!) -,

με τι τρόπο μόνο ο Θεός το ξέρει,

είναι αύριο.

Άσε όσους υπεραναλύουν και αλληλοκατηγορούνται.

Και άσε με κι εμένα τον (θεό)τρελο να παραμιλάω.

Ούτε σε μένα αρέσουν οι κινδυνολογίες και η τρομολαγνία, όπου υπάρχουν. 

Γιορτάζει όμως από απόψε μετά τον Εσπερινό, ο Προφήτης Ηλίας.

Κι αυτός ξέρεις, δεν χαϊδεύει αυτιά.

Τσεκουράτος είναι και ευθύς.

Γι'αυτό και τον κρατάει ο Χριστός μας ως "κρυφό χαρτί" για τα δύσκολα και τελευταία.  

Μήπως λοιπόν, λέω μήπως...

Μήπως να΄χουμε το νου μας;

Σε ποια δάση θα τρέξουμε να κρυφτούμε;

Αν και όταν έρθει εκείνη η ώρα και μας βρει και δεν την έχουμε κοπανήσει απ'αυτόν τον ντουνιά τον ψεύτη, που θα' λεγε κι ο μπάρμπας μας ...

Στα γυμνά και τα καμμένα,

 που΄λεγε κι ο Αγιούλης μας Παϊσιος;

Και πως θα οργανωθούμε 

αν δεν είμαστε μέσα στα Μυστήρια, 

κάτω από τα φτερά της Εκκλησίας του Χριστού 

και των Ποιμένων Του;

Τώρα αν πρόκειται για μας με τα χάλια που΄χουμε;

Για τα παιδιά μας;

Για τα εγγόνια μας;

Για τα εγγόνια των εγγονών μας;

Ουδείς γνωρίζει και ουδείς είναι τόσο βλαξ, 

ώστε να τολμήσει να πει ή να προβλέψει.

Αλλά, ας έχουμε το νου μας.

[άκου για όλα τούτα έναν ακόμα "σχεδόν άγιο" των καιρών μας, 

τον π.Αθανάσιο, που στάθηκε η αφορμή για όλa αυτά τα σκόρπια και μετά πες...]

      ~ με προβληματισμό και πόνο, τρελο"αμΦ.",-

|το πρωτοαναρτήσαμε πρόπερσι σαν σήμερα...

Άλλαξε κάτι και δεν πήραμε χαμπάρι;

~ "Ομορφιά"...Δίκοπο μαχαίρι...

"Αδερφάκι...
Ο Θεός στο χάρισε 
κι αυτό το "δώρο"...

Το ξέρεις καλά πως δεν έκανες   
τίποτα σχεδόν για να το έχεις...

Συνειδητοποίησες όμως ποτέ σου πως το "χάρισμά" σου έχει διπλή όψη;

Μήπως λοιπόν το χρησιμοποιείς από την κοφτερή του μεριά;

Να τηνε βράσω την ομορφιά σου, άμα είναι να σου κόψει τη θέα για τον Παράδεισο...!!!

Αν πάλι έχεις την τύχη να΄σαι κακομούτσουνος,
πέσε στα γόνατα κι ευχαρίστησε Τον Θεό..."

~ από ένα "γερο ξεκούτη του δρόμου" (δικιά του έκφραση...) ακούς πράγματα που ποτέ δε θα΄χες σκεφτείς από μόνος σου...

(για την μεταφορά: "αμφοτεροδέξιος" ).