✔ Σε μια συγκινητική και γεμάτη συμβολισμό κίνηση προχώρησε σήμερα το πρωί (3/12) — ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας Αναπηρίας — ο Κωνσταντίνος Τσιφτσόπουλος, άτομο με κινητική αναπηρία που καθημερινά μετακινείται με αναπηρικό αμαξίδιο. Ο Κωνσταντίνος πήρε την πρωτοβουλία να φτιάξει μόνος του μια ράμπα διέλευσης για ΑμεΑ στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου με Παπαδοπούλου, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης....

     |Ομολογούμε πως νιώσαμε ντροπή βλέποντας αυτό το παλικάρι να κάνει αυτό, που αναλογεί σε άλλους να το κάνουν.

  Κι επειδή ο Κωνσταντίνος είναι ευγενέστατος, όπως θα δείτε στα βιντεάκια, δεν είπε αυτό που εμείς θα λέγαμε:

"Αφού δεν το κάνετε εσείς, ρε καραγκιόζηδες, θα το κάνω μόνος μου... Μπορώ!"

 

...Oι κακοτεχνίες του δρόμου δυσκολεύουν όχι μόνο τα άτομα σε αμαξίδιο, αλλά και γονείς με καροτσάκια, ηλικιωμένους και διερχόμενους πεζούς.

Λίγο πριν τις 10:00 το πρωί της Τετάρτης, ο Κωνσταντίνος ξεκίνησε μόνος του να τρυπά το τσιμέντο με ένα απλό πιστολέτο, με σκοπό να δημιουργήσει μια αυτοσχέδια ράμπα που θα του επιτρέπει να διασχίζει το σημείο στο οποίο καθημερινά συναντά δυσκολίες.

Όπως λέει ο ίδιος, εδώ και έναν χρόνο έχει καταθέσει σχετικά αιτήματα στον Δήμο Θεσσαλονίκης, αλλά στο συγκεκριμένο σημείο δεν είχε προχωρήσει κάτι.

 Από την πλευρά τους οι καταστηματάρχες της περιοχής επιβεβαιώνουν ότι το πρόβλημα είναι χρόνιο.

Όπως αναφέρουν, έχουν επανειλημμένα ζητήσει από τις αρμόδιες αρχές παρεμβάσεις, καθώς στο σημείο σημειώνονται συχνά τραυματισμοί, ιδιαίτερα ηλικιωμένων.

«Από το 2018 είμαι εδώ και συνεχώς περιθάλπω ανθρώπους που πέφτουν και τραυματίζονται στον δρόμο.

Έχουμε κάνει δεκάδες αιτήσεις, αλλά χωρίς αποτέλεσμα», λέει χαρακτηριστικά ιδιοκτήτης φαρμακείου της γειτονιάς.

Όσο ο Κωνσταντίνος έσκαβε και άνοιγε τον δρόμο, μαγαζάτορες και κάτοικοι άρχισαν να βγαίνουν για να βοηθήσουν όχι μόνο με λόγια, αλλά προσφέροντας εργαλεία και υλικά συνεισφέροντας στην προσπάθεια του νεαρού.

Η ανταπόκριση του κόσμου ήταν εντυπωσιακή.

Δεκάδες περαστικοί σταματούσαν για να συνδράμουν, ενώ ακόμη και οδηγοί επιβράδυναν για να παρακολουθήσουν την προσπάθεια, εκφράζοντας – συγκινημένοι – τη στήριξή τους.

Μετά από περίπου μία ώρα, ο Κωνσταντίνος — με τη βοήθεια όσων βρέθηκαν στο πλευρό του — κατάφερε να αφαιρέσει πέντε πέτρες ώστε να δημιουργηθεί ο απαραίτητος χώρος για την πρόσβαση αμαξιδίων.

Αφού τελείωσε το σκάψιμο, ξεκίνησε να φτιάχνει μπετόν αναμειγνύοντας τσιμέντο, άμμο και νερό σε έναν κουβά.

Τα περισσότερα εργαλεία τα είχε φέρει ο ίδιος, ενώ καταστήματα γύρω του προσφέρθηκαν να δώσουν ακόμη πιο κατάλληλο εξοπλισμό.

Μούσκεμα από τη βροχή και ιδρωμένος από την προσπάθεια, ο Κωνσταντίνος δεν σταμάτησε λεπτό.

Πότε στο αμαξίδιο, πότε γονατισμένος ή ξαπλωμένος στο έδαφος, συνέχισε με πείσμα να απλώνει το μπετόν μέχρι να ολοκληρώσει αυτό που είχε βάλει στόχο: να φτιάξει μόνος του μια πρόσβαση που δεν του δόθηκε ποτέ. Λίγο πριν τις 12:00, ολοκλήρωσε τη ράμπα — καταβεβλημένος αλλά βαθιά συγκινημένος.

Όπως είπε, η σημερινή του πράξη ήταν ακτιβίστικη και συμβολική μεν, αλλά και απαραίτητη, με την ελπίδα να αποτελέσει αφορμή για να υπάρξουν κι άλλες τέτοιες παρεμβάσεις στην πόλη.

«Δεν το έκανα μόνο για μένα», ανέφερε, «αλλά για όλους όσους δυσκολεύονται καθημερινά.

Μακάρι αυτό να δώσει ένα μήνυμα για το τι χρειάζεται πραγματικά η Θεσσαλονίκη».

 Παράλληλα χαρακτήρισε το έργο του “πρόχειρο” ενώ σημείωσε πως αυτή η πράξη ήταν περισσότερο μια αφύπνιση για μελλοντικές δράσεις του Δήμου καθώς ακόμα και μηχανάκια μπορούν να τη χρησιμοποιούν.

Δες πως μας το εξηγεί ο ίδιος εδώ...

πηγή: Αντώνιος Παντελής -Parallaxi

|εμείς από τον ΒΑΣΙΛΗ ΛΑΜΠΟΓΛΟΥ

Τα αόρατα παιδιά του σχολείου

 

Τώρα που ξεκίνησε η σχολική χρονιά με χίλιες-δυο αντιξοότητες και προβλήματα,
τώρα που αναδύθηκε η μίζερη πλευρά του εαυτού μας:
«Και τι θα γίνει αν παρουσιαστεί κρούσμα στην τάξη του παιδιού;»,
«Δεν θέλουμε να λειτουργεί το τμήμα με άρρωστα παιδιά, αλλά ούτε θέλουμε να κλείσει και να κάνουν μάθημα με webex!»,
«Πάλι self test θα κάνουμε; Βαρέθηκα!»...

Τώρα ας θυμηθούμε κάποια παιδιά
που όλη αυτή την κατάσταση τη βιώνουν σε μεγέθυνση.

Και δεν έχουν ούτε τον τρόπο
ούτε τη δυνατότητα να αντιδράσουν και να απαιτήσουν τα αυτονόητα.

Το χειρότερο είναι πως από τα παιδιά με αναπηρία ΜΟΝΟ το 15% πάει στο σχολείο, σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποίησε η Action Aid.

Τα υπόλοιπα 170.000 παιδιά (που αντιστοιχούν στο 85%) είναι αόρατα για το σχολείο!

Και -το κρίσιμο- περιορίζουν δραματικά την πιθανότητα να γίνουν ορατά στο μέλλον μέσα στην κοινωνία.

Ας σκεφτούμε εμείς οι γονείς, πόσες φορές πιέσαμε ασφυκτικά το διευθυντή ή τους δασκάλους να φύγει από το τμήμα το παιδί μας, ώστε να μην καθυστερεί η πρόοδος του τμήματος και η ανέλιξή του παιδιού μας (άρα και η μελλοντική είσοδός του στο …Harvard) από ένα παιδάκι με ΔΕΠΥ, με Asperger υψηλής λειτουργικότητας ή κάτι άλλο, για το οποίο έκριναν οι ειδικοί παιδαγωγοί πως πρέπει να φοιτήσει σε συμβατικό σχολείο, δηλαδή σε εκείνο που πάνε τα «κανονικά» παιδιά.

Ας θυμηθούμε πόσα τερτίπια κάναμε για να μη φοιτήσει το βλαστάρι μας σε σχολείο που έχει κάποιους μαθητές Ρομά (είναι κι αυτό ένα είδος ... "αναπηρίας"!).
Κι ας ήταν οι δάσκαλοι εξίσου (αν όχι ανώτεροι) παιδαγωγοί από εκείνους του σχολείου που πάνε (πάντα εντελώς τυχαία!) τα παιδιά των εκπαιδευτικών, των γιατρών, των δικαστών, των …, των …

Τώρα που είναι αρχή της χρονιάς, ας κάνουμε τη μεγάλη ανατροπή:
Ας βγάλουμε τα "αόρατα παιδιά" από τα παρασκήνια, ας τα τοποθετήσουμε στη θυμέλη(*) κι ας κατέβουμε από την κερκίδα, για να τα πιάσουμε από το χέρι κι όλοι μαζί να πρωταγωνιστήσουμε στην παράσταση της παιδείας. Μόνο τότε, το χειροκρότημα του φινάλε θα το εισπράξουμε όλοι ανεξαιρέτως! Και θα ωφεληθούμε πολλαπλά και σε βάθος χρόνου!

Καλή αρχή συνάδελφοι γονείς
στο δύσβατο μονοπάτι της παιδείας,
της καλλιέργειας και της πραγματικής μόρφωσης!

Υπ.

 _____________

(*) Στο κέντρο ενός αρχαίου ελληνικού θεάτρου βρίσκεται μια κυκλική, συχνά πλακόστρωτη πλατεία, η ορχήστρα, που αναλογεί στη σκηνή των σημερινών θεάτρων. Στο κέντρο της ορχήστρας είναι η θυμέλη.

Επιλογή φωτογραφίας και κείμενο εικόνας:  Χρήστος Βλάχος

   |πρώτη δημοσίευση: 12/9/2021

 

"Θ΄ ανοίξω φτερά" - Το τραγούδι του Προκόπη

~ Καλοκαιρινή εκστρατεία!

Γίνε δωρητής μυελού των οστών!
Όχι του χρόνου.
Μέσα σε αυτό το καλοκαίρι.
Δεν υπάρχει άλλη αναβολή!
Πάμε δίνουμε λίγο αιματάκι 

(υπάρχει τεράστια έλλειψη, 

ιδιαιτέρως τους καλοκαιρινούς μήνες) 

και στο καπάκι βάζουμε 

μια μπατονέτα στο στόμα και τέλος.
Δύσκολο;
Μπορεί να είσαι εσύ που θα σώσεις τον επόμενο "Προκόπη"...

                 ~ σ.Β.Γ

• Ας τους τρελάνουμε στα τηλέφωνα!

Κέντρα μεταμόσχευσης μυελού των οστών λειτουργούν στα νοσοκομεία 

Παπανικολάου (Θεσσαλονίκη), 

Ευαγγελισμός, 

Αττικό, 

Παίδων «Αγία Σοφία» 

και Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ρίου.

Για να εγγραφείς ως εθελοντής δότης αιμοποιητικών κυττάρων/μυελού των οστών στο Εθνικό και Παγκόσμιο Αρχείο μυελού των οστών, αρκεί να είσαι 18-45 ετών και υγιής.

"αμφ." ΥΓ :

 Το δείγμα που δίνεις, μένει στην "παγκόσμια δεξαμενή", μέχρι τα 55 σου! 

Οπότε, εσύ που δεν είσαι ακόμα πιτσιρίκι και έδωσες ή θα δώσεις αύριο πριν καβαλήσεις τα 45 σου, ακόμα έχεις ελπίδες...

άκου τώρα το τραγούδι του Προκόπη μας για να πάθεις σαν κι εμάς...

● ● ●

"Ο Προκόπης ήταν 9, όταν τον πρωτογνώρισα και μου έκανε εντύπωση από την πρώτη στιγμή, γιατί ήταν σπίρτο"!
 

Μόλις είχε διαγνωσθεί με απλαστική αναιμία (μια σπάνια και εξαιρετικά επικίνδυνη πάθηση του μυελού των οστών) και φαινόταν πολύ ήρεμος και cool, παρόλο που η κατάσταση του ήξερε ότι ήταν σοβαρή!
 

Για περίπου δυο χρόνια πολεμούσε με χημειοθεραπείες, χρειάστηκε να διακόψει το σχολείο και όλοι πιστεύαμε στο θαύμα!
Και το θαύμα έγινε!
 

Ο Prokopis Frangos λίγο πριν φύγει, κι ενώ το σώμα του πραγματικά έλιωνε, το μυαλό του ωρίμαζε τόσο πολύ που, όχι μόνο άντεχε τους φρικτούς πόνους, αλλά και έδινε κουράγιο στην οικογένεια του. 

 

Ήμουν τυχερός που με θεωρούσε φίλο του. 

Με κάλεσε μια μέρα η μαμά του και μου είπε πως ο Προκόπης έχει γράψει κάτι στίχους διάσπαρτους. 

Της είπα, παίρνω την κιθάρα μου κι έρχομαι επίσκεψη. 

Έτσι κι έγινε.

Σε 5 λεπτά βγήκε αυτό το τραγούδι.

Στίχοι δικοί του.

Ήταν μόλις 11, όταν άνοιξε φτερά...»

Λονδίνο, 25 Φεβρουαρίου 2016

Νεκτάριος Γουναρίδης

(απόφοιτος "Ελληνικής Παιδείας" 2001)


Η συνέχεια εκείνης της ημέρας
Στις 15 Φεβρουαρίου, (Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου), στο πλαίσιο του μαθήματος των «Βιωματικών δράσεων» - project της Α΄ και Β΄ του Γυμνασίου Αμαρουσίου της Ελληνικής Παιδείας αφιερώσαμε το μάθημά μας σε αυτά τα παιδιά. 

 

Στους μαθητές μας αφηγηθήκαμε την ιστορία του Προκόπη και την εμπειρία που έζησε μαζί του ένας απόφοιτός μας, ο Νεκτάριος Γουναρίδης, ως φίλος του και εργοθεραπευτής.
 

Αφού άκουσαν το τραγούδι, που βγήκε απ΄αυτή τη σχέση, δόθηκε η προαιρετική εργασία στα παιδιά μας, να συνεργαστούν στις ομάδες εργασίας τους και να οπτικοποιήσουν το τραγούδι, που δόθηκε στις ενδιαφερόμενες ομάδες σε μορφή mp3 αφού βέβαια, προηγουμένως είχαμε ζητήσει την άδεια από τον ίδιο το Νεκτάριο, ο οποίος με χαρά δέχτηκε να μοιραστεί το τραγούδι του μαζί μας.
 

Προέκυψαν 3 βίντεο, εκ των οποίων ο Νεκτάριος επέλεξε το ένα, όπως ακριβώς το είχαμε αναγγείλει και στα παιδιά από την αρχή.
Τα άλλα 2, εξίσου αξιόλογα, μπορείτε να τα δείτε εδώ και εδώ


Σε πρώτη εκτέλεση, λοιπόν:
"Θ' ανοίξω φτερά"
Το τραγούδι του Προκόπη

Στίχοι: Προκόπης - Δημήτριος Φράγκος
Μουσική: Νεκτάριος Γουναρίδης

Βίντεο: demy fws

Επιμέλεια εργασίας:
Τσαχτσίου Μαρία (Φιλόλογος),
Γκαραγκούνη Όλγα (Αγγλικών) και
Γουναρίδης Σταύρος (Φυσικής Αγωγής)

ΥΓ:

Αφιερωμένο με αγάπη στον Προκόπη μας και στην οικογένειά του, που δεν έπαψε στιγμή να τον θυμάται.

|πρωτοδημοσιεύσαμε το τραγούδι του Προκόπη μας στις 10/5/2016...

[...παρηγοριέμαι ότι κάπου, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται... |Οδυσσέας Ελύτης

                                                         Ξανά... Πόσο επίκαιρος...

"Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, 

που μας πνίγει από παντού, 

παρηγοριέμαι ότι κάπου, 

κάποιοι πεισματάρηδες 

αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά".

Οδυσσέας Ελύτης
2 Νοεμβρίου 1911 - 18 Μαρτίου 1996

πηγή 

Η Ζωγραφιά του Θεού (movie trailer, 2023) A Film by Giannis Kalogeropoulos

Μια τρυφερή κωμωδία για ένα κορίτσι ΑμεΑ που άλλαξε τον κόσμο. Ορισμένες στιγμές προκλητική, κωμωδία όπου όλα μπλέκονται με απρόσμενο τρόπο. Ο αιφνίδιος θάνατος της μητέρας τους ξαναφέρνει τον Δημήτρη στην Ελλάδα. Σκοπός του να βάλει την ανάπηρη αδελφή του σε ίδρυμα και να ζήσει ευτυχισμένος με τη σύντροφο του στο πατρικό. Μέσα από συνεχόμενες κωμικές ανατροπές η κοσμοθεωρία του αλλάζει. Δείτε την ιστοσελίδα μας: https://zografiatoutheou.gr/ (English) A very tender, sometimes provocative comedy where everything gets mixed up in an unexpected way. The sudden death of their mother brings Dimitris back to Greece. His purpose is to put his disabled sister in an institution and live happily with his partner in the family home. Through continuous comic reversals, his worldview changes.

|Μας έστειλε ο εκ των "συν αυτώ", Nikos X.

* Η ευλογία της αναπηρίας! Ένας τυφλός πολύτεκνος πατέρας μιλά για την καθημερινότητά του…

9χρονος "ΑΜΕΑ", κυριολεκτικώς ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ ! «Δεν μπορώ να π ε ρ π α τ ή σ ω, αλλά έχω καταφέρει π ρ ά μ α τ α και θ ά μ α τ α!»

ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΔΕΙΤΕ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ, 

ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΑΖΙ - ΘΑ ΠΡΟΤΕΙΝΑΜΕ - ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ, 

ΩΣΤΕ ΝΑ ΩΦΕΛΗΘΟΥΜΕ ΑΛΗΘΙΝΑ ΟΛΟΙ, 

ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ.....

«Nα ζεις έντονα κάθε στιγμή, 

να τολμάς τα αδύνατα 

και να ενεργοποιείς τις κρυμμένες σου δυνάμεις, 

να παρατηρείς τα σημαντικά και τα ασήμαντα, 

να αφουγκράζεσαι κάθε ήχο και να μαθαίνεις, 

να μοιράζεσαι, να προχωράς»!!! 

[ΣΠΑΝΙΑ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ ΣΕ ΕΝΑ ΤΟΣΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ!]

~ Δείτε τον μικρό Παναγιώτη να μας διδάσκει εδώ...»

* Νέοι με ειδικές ανάγκες βρίσκουν επιτέλους εργασία αμειβόμενη! Ένα μεγάλο κοινωνικό κενό που καλύπτει η αγάπη...| Βασιλική Καργάκου | Σοφία Χατζή

Το βοτάνι της Λυσούς. Στη Μάνη έχει ξεκινήσει το δεύτερο πρόγραμμα εργασίας για ΑΜεΑ στην Ελλάδα. Ένα μεγάλο κοινωνικό κενό που καλύπτει η αγάπη... Με την γεωπόνο Βασιλική Καργάκου https://lysos.gr/

Ραδιοπαραμυθία 02.06.2022- Καθημερινή εκπομπή στο ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας, 91.2 FM Επιμέλεια - παραγωγή: Σοφία Χατζή

* Ο κήπος της Λυσσούς - ΑΜΕΑ μαθαίνουν να καλλιεργούν και να πωλούν... | Γ. Μαρκόπουλος | Σοφία Χατζή

ΑΜΕΑ μαθαίνουν να καλλιεργούν και να πωλούν στη λαϊκή τα κηπευτικά τους Πρωτοποριακό πρόγραμμα στην Καλαμάτα στον κήπο της Λυσούς |δες εδώ...

Ραδιοπαραμυθία 06.05.2022

Καθημερινή εκπομπή στο ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας, 91.2 FM Επιμέλεια - παραγωγή: Σοφία Χατζή

* "Για άλλη μια φορά με έσωσε ο Θεός σήμερα. Δεν κρατάω τίποτα άλλο εκτός από την ευλογία που είχα να μην χτυπήσω σοβαρά..." ~ Στέλιος Μαλακόπουλος

 

Για άλλη μια φορά με έσωσε ο Θεός σήμερα.

Δεν κρατάω τίποτα άλλο εκτός από την ευλογία που είχα να μην χτυπήσω σοβαρά.

Δυστυχώς δεν είχα την ευκαιρία να κατακτήσω ένα μετάλλιο καθώς το τεχνητό μου μέλος έσπασε στο πρώτο μου άλμα. 

Με στεναχωρεί πολύ. 

Με πληγώνει αλλά είμαι ευτυχισμένος που θα ξανά έχω την ευκαιρία να αγωνιστώ και να κάνω αυτό που αγαπώ.

Αυτός είναι ο αθλητισμός. 

Αυτή είναι η ζωή. Γεμάτη απρόοπτα και δυσκολίες. 

Το θέμα είναι να τις ξεπερνάμε.

Σας ευχαριστώ πολύ για τα μηνύματα που μου στέλνετε.

Μου δίνετε δύναμη! 

Είμαι καλά! 

Συνεχίζουμε!

(Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Μπίντγκοστς της Πολωνίας.)

Stelios Malakopoulos / Στέλιος Μαλακόπουλος Parathlete

ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ:

 

πηγή

 * "αμφ." ΥΓ:

Για όποιον από εμάς δεν το έχει ακόμα κατανοήσει, η άψογη διαχείριση της "ατυχίας" του Στέλιου υπάγεται στην αρετή, που καλούμε "αμφοτεροδεξιοσύνη"...

Μπράβο, βρε Στελλάρα!

* Τυφλοί συμμετέχοντες περιγράφουν τους ανθρώπους που αγαπούν σε μια γλύπτρια...| Blind People Describe Loved Ones to a Sculptor

Σε ένα συγκινητικό βίντεο, τρεις τυφλοί συμμετέχοντες περιγράφουν τους ανθρώπους που αγαπούν σε μια γλύπτρια που ονομάζεται Pam. 

Είναι τόσο εύκολο να ξεχάσουμε μέσα στην πολυάσχολη ζωή μας και τη συνεχή σύνδεση με το διαδίκτυο, ότι ο κόσμος γύρω και πάνω μας είναι ένα όμορφο θέαμα. Από τα καταπράσινα ορεινά τοπία μέχρι τους ανοιχτούς ωκεανούς, τα χρώματα και η θέα στο περιβάλλον μας γίνονται τόσο εύκολα δεδομένα.

Για οποιονδήποτε έχει γεννηθεί τυφλός ή είχε χάσει την όρασή του σε κάποιο σημείο της ζωής τους, αυτές είναι ζωντανές αναμνήσεις και τα όνειρα που κρατούν σφιχτά. 

Επειδή η αίσθηση της αφής και της ακοής πρέπει να αντισταθμίσει την όρασή τους, αυτές οι δύο αισθήσεις συνήθως καταλήγουν να είναι πολύ δυνατές. 

Μπορεί να μην έχουν δει ποτέ πώς μοιάζει ένα αγαπημένο πρόσωπο με τα μάτια τους, αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει να περιγράψουν αυτό το άτομο με ακριβείς λεπτομέρειες.

Η Pam υποβάλλει σε κάθε άτομο πολλές ερωτήσεις σχετικά με τις φυσικές ιδιότητες του αγαπημένου του προσώπου, ενώ διαμορφώνει τον πηλό.

Ένας από τους συμμετέχοντες, ο Jeff, περιγράφει τη σύζυγό του, Libby, ελπίζοντας ότι δεν υπάρχει μεγάλη απόκλιση από την πραγματικότητα. 

«Επειδή όταν η Libby θα το δει, δεν θέλω να πει "έτσι με βλέπεις;"», λέει γελώντας. 

Μία άλλη συμμετέχουσα, η Marty, περιγράφει τον γιο της: 

«Αυτό που θυμάμαι ήταν ένα μικρό παιδάκι που έτρεχε στο σπίτι», λέει στην Pam. 

Ο τρίτος συμμετέχων, η Camille, περιγράφει τη συνάδελφό της ως «νεαρή και μοντέρνα».

Είναι πραγματικά απίστευτο το να βλέπουμε την Pam να μετατρέπει ό,τι είναι στο μυαλό κάθε συμμετέχοντος σε ένα φυσικό απτό αντικείμενο...

(About this video: We asked blind people to describe loved ones to a sculptor. This is what happened.)

πηγή

(εμείς από τη Stella Papaoikonomoy)