✨ «Μάνα-Αργυρώ, ήρθε Άγγελος Κυρίου να με πάρει... |Άγιος Γεώργιος Καρσλίδης - 1901 - ♰4 Νοέμβρη του 1959.

«ΤΑ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΑΝ!...»

     Ο όσιος Γεώργιος Καρσλίδης (1901–1959) 

ειδοποίησε τα πνευματικά του τέκνα να πάνε να λάβουν την τελευταία ευχή του. 

Μια γυναίκα από τη Νικήσιανη πήρε την άδεια του συζύγου της και, παρά το ότι δεν είχε να πληρώσει ούτε το αντίτιμο του εισιτηρίου για το λεωφορείο, πήρε δανεικά κι έτσι πήγε στο μοναστήρι. 

Ο όσιος ήταν άρρωστος στο κρεβάτι, 

ανασηκώθηκε λίγο και την καλοδέχτηκε: 

«Έλα, γιαβρίμ, έλα!... Εσύ με στέρηση ήρθες!…». 

Ο παπα-Σταύρος τελούσε το Ευχέλαιο στην εκκλησία. 

Ήταν αρκετοί εκεί. 

Μερικές από τις γυναίκες ήταν νοσοκόμες από τη Δράμα. 

Όπως ήταν όλοι μαζεμένοι γύρω του, σε μια στιγμή σήκωσε τα χέρια του ψηλά και, στρεφόμενος προς την εικόνα της Παναγίας, την παρακάλεσε θερμά: 

«Της ευσπλαχνίας την πύλην άνοιξον ημίν, ευλογημένη Θεοτόκε!...». 

Τρεις φορές το επανέλαβε αυτό μετά δακρύων. 

Κατόπιν έφυγαν οι πολλοί. 

Έμειναν τη νύχτα μόνο εφτά γυναίκες.

     Η μάνα-Αργυρώ, που χρόνια τον φρόντιζε με πολλή αγάπη, μπήκε στο κελλί του και, βλέποντας το παράθυρό του ανοιχτό, γύρισε και του είπε: 

«Πάτερ, θα κρυώσεις! Γιατί άνοιξες το παράθυρο;». 

«Μάνα-Αργυρώ, ήρθε Άγγελος Κυρίου να με πάρει κι εγώ τον παρακάλεσα να μ’ αφήσει λίγες ημέρες, για να ειδοποιήσω τα πνευματικά μου παιδιά. 

Μου είπε ακόμη: 

Άμα θα πεθάνω, όσοι θα είναι εδώ, όλοι να φορούν άσπρες μαντίλες, γιατί θα είναι γύρω μου Άγγελοι και η Παναγία να μη βλέπει τα μαύρα και λυπηθεί!…». 

Με συγκίνηση και με δάκρυα τα έλεγε αυτά κατόπιν η γιαγιά Αργυρώ.

     Ο όσιος Γέροντας έδωσε και τις τελευταίες του οδηγίες. 

«Κανένας καθισμένος μέσα στην εκκλησία, όρθιοι να είστε και να βγάλετε εφτά φούρνους ψωμιά και πέντε καζάνια φαγητό…».

 

Από το Καλαμπάκι, τη Φτελιά, το Φωτολίβος και τη Δράμα έφεραν ψωμιά για να φάει ο κόσμος. 

Ήταν πάρα πολύς ο κόσμος. 

Αργά το βράδυ άφησαν τον όσιο να ησυχάσει και πήγαν στον ξενώνα. 

Εκεί ήταν ένα μεγάλο δωμάτιο με πολλές εικόνες κι έκαναν το Απόδειπνο. 

Όταν ήταν καλά ο όσιος Γέροντας, πήγαινε κι εκείνος εκεί και τους διάβαζε διάφορες ευχές. 

Η μάνα-Αργυρώ επί ώρες διηγείτο για τον θαυμάσιο όσιο. 

Τι έβλεπε και τι άκουγε και τι μηνύματα λάβαινε από τον Ουρανό και τι έλεγε για τον ουράνιο κόσμο και τη μέλλουσα ζωή! 

Κάποια στιγμή οι γυναίκες έστειλαν τη γιαγιά, 

να δει τι κάνει ο όσιος. 

Η απάντησή της ήταν ότι πήγε και κοιμόταν ήσυχα. 

Τα χαράματα την ξαναέστειλαν. 

Τότε άρχισε να φωνάζει δυνατά και πονεμένα, σαν πληγωμένη: 

«Πέθανε, πέθανε!... 

Τον σκουντάω, δεν απαντάει, αλλά το σώμα του είναι ζεστό!…».

 Ήταν και μια χήρα Ευθυμία και με τα πόδια κατέβηκε τότε στη Δράμα για να αναγγείλει ότι ο όσιος Γέροντας εκοιμήθη. 

Μια γυναίκα, όταν σκόρπισαν άλλες γυναίκες, πήγε κι έδεσε μ’ ένα μαντήλι τα χέρια του οσίου και τ’ ασπάσθηκε. 

     Ήταν Τετάρτη 4 Νοέμβρη του 1959. 

     Όταν έγινε η κηδεία, 

τον σήκωσαν ψηλά και τον γύρισαν γύρω από την εκκλησία. 

Τον έθαψαν ανάμεσα σε δύο κυπαρίσσια. 

Και τα κυπαρίσσια έπεσαν και τον προσκύνησαν!…

[ Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου:

«Ο Όσιος Γεώργιος της Δράμας

(1901–1959)», σελ. 329-331. ]

* Η φωτογραφία του αγίου 

είναι οικογενειακό κειμήλιο της φίλης μας Όλγας Γ. 

από τη Θεσσαλονίκη,
την οποία ευχαριστούμε θερμά.
Ευχόμαστε να είναι εκείνη 

και η οικογένειά της 

πάντα κάτω από τη σκέπη του αγίου...

✔ Ο υπέργηρος Ιερέας, που αποκεΦάλιστηκε από Τούρκους ενώ πήγαινε να λειτουργήσει σ΄ενα μακρινό χωριό, ο πρόσΦυγας Άγιος Γεώργιος ο Νεαπολίτης μετά από 100 και πλέον χρόνια, ανήμερα της γιορτής του, ήρθε στο νέο σπίτι του. Στην Εκκλησία του...

 

         Άγιος Γεώργιος ο Νεαπολίτης...   

|Το σύνθημά του ήταν (και είναι) το «Ή Όλα ή Τίποτα»... 

|το αρχικό κείμενο του π. Ηλία Μάκου Λειτουργός του Υψίστου αφοσιωμένος και γνήσιος ήταν ο π. Γεώργιος από τη Νεάπολη της Μικράς Ασίας, όπου και υπηρετούσε εφημέριος στο ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Είχε τέτοια αγάπη για το Χριστό, που με τη δύναμή της νικούσε κάθε άλλη γήινη, και μπροστά στην οποία σβήνονταν ο φόβος. Έτσι το λείψανό του, το οποίο είχε διασωθεί ακέραιο και άφθαρτο και που το 1924, λόγω της Μικρασιατικής καταστροφής, μεταφέρθηκε στο ναό αγίου Ευσταθίου Περισσού Αττικής, όπου και φυλάσσεται, είναι πηγή χάριτος. Το 1797, οπότε και μαρτύρησε, ανταποκρίθηκε με χαρά σε κάλεσμα των πιστών του χωριού Μαλακωπή να λειτουργήσει στο ναό τους, γιατί το δικό τους ιερέα τον καταδίωκαν οι Τούρκοι και έμεναν αλειτούργητοι.

Παρά το προχωρημένο της ηλικίας του και τους προφανείς κινδύνους, ο παπα-Γιώργης δεν αρνήθηκε. 

Δεν σκέφτηκε την άνεσή του. 

Ανέβηκε σε ένα γαϊδουράκι και ξεκίνησε μια πεζοπορία 6 ωρών για να πάει να λειτουργήσει, να κοινωνήσει και να παρηγορήσει τους αδελφούς του. 

Καθ' οδόν, στη χαράδρα Κομπιά Ντερέ, έπεσε στα χέρια φανατικών αλλοθρήσκων. 

Αφού τον λήστεψαν και τον βασάνισαν, τον αποκεφάλισαν, σφραγίζοντας την επίγεια πορεία του με το αίμα του μαρτυρίου.

Εν τω μεταξύ οι κάτοικοι της Μαλακοπής μάταια περίμεναν εναγωνίως τον ιερέα. 

Βλέποντας ότι είχαν περάσει τέσσερις μέρες και δεν είχε εμφανιστεί ανησύχησαν και πήγαν στη Μαλακοπή, όπου έμαθαν ότι και εκεί δεν είχε φανεί. 

Τότε κατάλαβαν ότι κάτι κακό είχε συμβεί και άρχισαν να ερευνούν την περιοχή, μαζί με τους κατοίκους της Μαλακοπής. 

Βρήκαν πράγματι το άγιό του λείψανο και την κεφαλή πεταμένα στη χαράδρα. 

Τρόμαξαν μπροστά στο αποτρόπαιο θέαμα, ωστόσο με δάκρυα και θρήνους το έθαψαν γρήγορα εκεί που το βρήκαν, εξαιτίας των Τούρκων, και τοποθέτησαν μια πέτρα με την επιγραφή : 

“ Ιερεύς Γεώργιος”.

 

Μετά από αρκετά χρόνια εμφανίστηκε επανειλημμένως ο Άγιος Οσιομάρτυρας και νεομάρτυρας Γεώργιος σε μια γυναίκα χήρα και ζήτησε να γίνει ανακομιδή του λειψάνου του.

 

Όλοι οι Νεαπολίτες με επικεφαλής τον ιερέα Νεόφυτο πήγαν και έκαναν την ανακομιδή και βρήκαν άφθορο το Άγιο λείψανο, πλήρες ευωδίας και χάριτος. 

Το μετέφεραν στη Νεάπολη και το τοποθέτησαν σε ξύλινη λάρνακα σ’ ένα δωμάτιο του σπιτιού του ιερέα Νεοφύτου, όπου και έκαιε ακοίμητη κανδήλα.

 

Πολλοί Χριστιανοί, όχι μόνο από τη Νεάπολη, προσέρχονταν να προσκυνήσουν και πολλοί ασθενείς θεραπεύονταν επικαλούμενοι τον Άγιο. 

Ο Άγιος δε έκανε πολλά θαύματα όχι μόνο στους Χριστιανούς αλλά και στους Τούρκους.

Ήξερε και διακύρηττε ότι μια μέρα θα φύγουμε, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, από αυτή τη ζωή, θα σφαλιστούν τα μάτια μας, αλλά θα ανοίξουν τα μάτια της ψυχής μας, με τα οποία, μόνο αν τα έχει καθαρίσει η πίστη στο Χριστό, θα μπορέσουμε να δούμε τη δόξα Του. Με την οσιακή ζωή του ο απλός αυτός παππούλης, μας λέει ότι δεν μπορούμε να αστειευόμαστε στα μεγάλα και σοβαρά ζητήματα της ζωής μας.

Και δεν υπάρχει άλλο πιο ζωτικότερο θέμα για την ύπαρξή μας, για να ασχοληθούμε, από την πραγματικότητα της αιωνιότητας, προς την οποία ήταν μόνιμα στραμμένος ο άγιος Γεώργιος ο Νεαπολίτης.

Με την καρδιά του γεμάτη φλόγα και την απόφαση αμετάκλητη να φτάσει στον προορισμό του, δεν οπισθοχώρησε ούτε για μια στιγμή και σκοπός του ήταν να παλεύει να ανυψώσει κολασμένες ψυχές από την άβυσσο του κακού. 

 Η χριστιανική ζωή μοιάζει μ’ ένα δρόμο δύσκολο, που ο οδοιπόρος του θα συναντήσει πάρα πολλά εμπόδια.

Κάποτε, όμως, σταματά, ταλαντεύεται και σκέπτεται την επιστροφή. Πρέπει να είναι πάρα πολύ πιστός στις στιγμές αυτές, για να έχει όλη του την καρδιά δοσμένη στο Θεό. Πόσοι από μας, σαν τους αναποφάσιστους οδοιπόρους, δειλιάζουμε στους πάγους και στα χιόνια της ζωής.

Ακόμα, πόσες φορές μας παρασύρουν τα θέλγητρα του κόσμου αυτού και βουλιάζουμε στο τέλμα και στον αφανισμό! Το σύνθημα του αγίου Γεωργίου του Νεαπολίτη ήταν «ή όλα ή τίποτα».

Πραγματικά, τα είχε παραδώσει όλα στο Θεό και δεν κράτησε τίποτε για τον εαυτό του...

"αμΦ." σημείωση:

Χθες, όμως, 2 Νοεμβρίου 2026, μια τεράστια πομπή πιστών συνόδευσε σε μια πορεία 1 και πλέον ώρας το άΦθαρτο σκήνωμα του Αγίου της Πόλης από τον Άγιο Ευστάθιο, που τον Φιλοξενούσε 101 ολόκληρα χρόνια, από τότε που τον έφεραν από τη Νεάπολη της Μικράς Ασίας, στο Ιωνικό Κέντρο που καιρό τώρα ετοιμαζόταν γι΄αυτήν ακριβώς τη στιγμή...

Κι όπως σωστά γράΦει (και φωτογραΦίζει) ο Πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Κέντρου Μικρασιατικού Πολιτισμού Νέας Ιωνίας, κ.Λουκάς Χριστοδούλου:

«ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ, 

ΤΗ ΝΕΑ ΙΩΝΙΑ.

Ο πρόσφυγας Άγιος Γεώργιος ο Νεαπολίτης μετά από 100 και πλέον χρόνια ήρθε στο σπίτι του. Στην εκκλησία του.

Στο ΙΩΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ που αποτελεί το κόσμημα της πόλης μας!

Συγχαρητήρια στον Μητροπολίτη μας κ. Γαβριήλ και σε όσους βοήθησαν για την κατασκευή του ΙΩΝΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ που πλέον αποτελεί σημείο Πολιτισμού και Μικρασιατικής Μνήμης!

Ταις αυτού αγίαις πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν!

~  Απολυτίκιον -  Ήχος α’

Νεαπόλεως γόνος Ιωνίας της Νέας το καύχημα και των Ορθοδόξων προστάτης Ιερομάρτυς, Γεώργιε, θαυμάτων ανεδείχθη ποταμός η θεία των λειψάνων σου σορός, αναβλύζει γαρ ιάσεις παντοδαπάς τοις ευλαβώς κραυγάζουσι, δόξα τω σε δοξάσαντι Θεώ, δόξα τω σε αφθαρτόσαντι, δόξα τω δωρησαμένω σε ημίν πρέσβυν ακοίμητον.

Την ασματική ακολουθία του Ιερομάρτυρος Αγίου Γεωργίου, εποίησέ το 1952 ο Μικραγιαννανίτης Άγιος Γεράσιμος ο Υμνογράφος.

|από την εκ των "συν αυτώ" ΝεοΙωνιώτισσα Βασιλική Εμβαλωμένου, αλλά κι από εδώ...

(αν θες περισσότερα, πήγαινε στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΣ...)

☆ Άγιοι Ανάργυροι και θαυματουργοί...

     

     |Συγχωρέστε μας!

 Γιατί μ'αυτά και μ'εκείνα,  παραλίγο και θα βάζαμε εντελώς στην άκρη τους τεράστιους Αγίους Αναργύρους...

 Ευτυχώς που οι Άγιοι δεν είναι σαν κι εμάς.

 Δεν παρεξηγούν, ούτε σκανδαλίζονται.

 Και είναι σήμερα τόσοι που πανηγυρίζουμε και γιορτάζουμε...

  Δες...

Οι άγιοι Ανάργυροι της 1ης Νοεμβρίου, 

& ο άγιος Δαβίδ της Εύβοιας, 

αγία Ελένη της Σινώπης 

& π. Ιωάννης Ρωμανίδης... 

 Ευτυχώς όμως, που πέρασε από μπροστά μας ο π.Βάϊος, για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους...

  

   "Σήμερα ακούσαμε ένα μοναδικό παγκοσμίως και εξαιρετικό κείμενο: τον ύμνο της αγάπης του Απόστολου Παύλου, σε συνδυασμό με το πρωτοποριακό και φιλάνθρωπο παράδειγμα δύο αδελφών: των αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, σπουδαίων ιατρών αγίων της εκκλησίας!

Αγάπη αληθινή λοιπόν να γεμίζει τα έργα μας, το επάγγελμα μας και την αποστολή μας και τότε κάθε ευλογία, αληθινή ευτυχία και ικανοποίηση βαθιά θα βιώνουμε στην ζωή μας...

   * κι αν δεν σε χαλάει να μάθεις καναδυό τρελά για τους Αγίους Κοσμά και Δαμιανό, ρίξε μια ματιά εδώ...

                               ... κι εδώ...

    [Την ευχούλα σας την αγιασμένη, Άγιοί Γιατροί μας!!]

☆ Σε περίπτωση που αναρωτιέσαι για ποιο λόγο δίνουμε έμΦαση στα συναξάρια των εορταζόντων Αγίων της ημέρας... Η απάντηση μάς έρχεται από τον Άγιο Παππού μας Παΐσιο...

 

Εάν μπορής, 

να διαβάζης κάθε μέρα 

το Συναξάρι του Αγίου που γιορτάζει, 

για να συνδέεσαι με όλους τους Αγίους.

Η μελέτη του βίου του Αγίου της ημέρας, 

και γενικά των Συναξαρίων, 

πολύ βοηθάει, 

γιατί θερμαίνεται η ψυχή 

και παρακινείται να μιμηθή τους Αγίους. 

Αφήνει τότε ο άνθρωπος στην άκρη 

κάθε είδος κακομοιριάς 

και προχωρεί με λεβεντιά...

      Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

   |εμείς από την viber ομάδα του π.Βασιλείου Τσιμούρη

✔ Πρώτα τον Παπά και μετά τον Άγγελο... ☦ Άγιε Πατρο-Κοσμά μας, βάλε πάνω μας το χεράκι σου το αγιασμένο...

Νὰ προσέχετε, ἀδελφοί μου, 

οἱ κοσμικοὶ νὰ μὴ κατηγορῆτε τοὺς παπάδες σας, 

νὰ μὴ τοὺς ὑβρίζετε 

καὶ νὰ μὴ τοὺς παραμελῆτε, 

διότι βάνετε φωτιὰ καὶ καίεσθε· 

διότι οἱ παπάδες εἶνε ἀνώτεροι 

καὶ ἀπὸ τοὺς Ἀγγέλους 

καὶ ἀπὸ τοὺς βασιλεῖς.

Ἐγώ, ἀδελφοί μου, 

ἡ γνώμη μου ἔτσι μὲ λέγει νὰ κάμω. 

Ἐὰν ἀπαντῶ ἕναν παπᾶ καὶ ἕναν βασιλέα, 

μὲ φαίνεται εὔλογον 

τὸν παπᾶ νὰ βάλω νὰ καθήση ὑψηλότερα 

ἀπὸ τὸν βασιλέα· 

καὶ ἐὰν ἀπαντήσω ἕνα παπᾶ καὶ ἕνα ἄγγελον, 

πρῶτα θὰ χαιρετήσω τὸν παπᾶ 

καὶ ἔπειτα τὸν ἄγγελον. 

Διότι, ἀδελφοί μου, 

εἶνε ἀνώτερος καὶ ἀπὸ τὴν Ἁγίαν Τράπεζαν, 

ἀνώτερος καὶ ἀπὸ τὸ ἅγιον Ποτήριον· 

διότι τὸ ἅγιον Ποτήριον εἶνε ἄψυχον, 

μὰ ὁ ἱερεὺς μεταλαμβάνει τὰ ἄχραντα Μυστήρια 

καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν, 

τὸ τίμιον σῶμα καὶ αἷμα 

τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ. 

Ἐγώ, ἀδελφοί μου, 

δὲν ἔχω καμμίαν κατηγορίαν 

νὰ κάμω τῶν παπάδων, 

διότι εἶνε παπάδες 

καὶ ἔχουν τὸν Χριστὸν ὁποὺ τοὺς παιδεύει 

καὶ ὅ,τι σφάλμα κάμουν οἱ παπάδες, 

ἔχει ὁ ὁ Χριστός μας ράβδον σιδηρᾶν δι᾿ αὐτούς...

Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός
(Διδαχή Ε΄)

 |Το αναρτούμε και Φέτος.

Όπως κάθε χρόνο, 

τέτοια μέρα που ξημέρωσε...

☦ Άγιε Πατρο-Κοσμά μας, 

βάλε πάνω μας το χεράκι σου το αγιασμένο...

❈ Άγιοι Μακκαβαίοι: Τα 7 αδέρφια που μαρτύρησαν μαζί με τη μητέρα τους και το διδάσκαλό τους (1 Αυγούστου)

Άγιος Παΐσιος: 

“Εύχομαι ο Θεός 

να αναστήσει Μακκαβαίους”

Ο Γέρων Παϊσιος , αναφερόμενος σε Εθνικά θέματα της πατρίδος πολιτικά και όχι μόνο , ευχόταν να αναδείξει ο Θεός  “Μακκαβαίους”, δηλαδή τους σύγχρονους υπερασπιστές της πατρίδος οι οποίοι ανιδιοτελώς θα έδιναν τα πάντα για αυτό τον τόπο και το λαό του,συντονισμένοι σε ένα ύψιστο σκοπό:την ενότητα. Αυτή που δίδαξαν με υπέροχο τρόπο και οι Μακκαβαίοι. Αυτό που λείπει στις ημέρες μας από ατομικό, συλλογικό, εθνικό

και παγκόσμιο επίπεδο…Όχι την τάξη της παγκοσμιοποίησης αλλά την “αταξία” του Θεού .Ας δούμε το βίο τους και τα μηνύματα που δίνουν. (σχόλιο: οι άγιοι Μακκαβαίοι μπορούν να θεωρηθούν και “μάρτυρες της νηστείας”, γιατί προτίμησαν το μαρτύριο από το να παραβούν την εντολή του Θεού και να φάνε το απαγορευμένο κρέας.Ας είναι βοηθοί μας στον αγώνα της νηστείας που σήμερα αρχίζει.)

Οἱ Ἅγιοι Ἑπτά Μακαβαίοι :Ο βίος
Στον δεύτερο π.Χ. αιώνα οι ευσεβείς Ιουδαίοι αντιμετώπι­σαν πρωτοφανή πίεση από τους κατακτητές τους Σελευκίδες, διαδόχους του Μ. Αλεξάνδρου, να αρνηθούν την θρησκεία τους και να προσχωρήσουν στην ειδωλολατρεία. Οι διωγμοί ήταν σκληροί και μάλιστα για τριάμιση χρόνια επί Αντιόχου Δ’ του Επιφανούς, οπότε εκδηλώθηκε το αποκορύφωμα της αντίθεης μανίας. Δη­μιουργήθηκαν λαμπροί μάρτυρες, ολοζώντανες αποδείξεις της δυνάμεως του αληθινού Θεού.

Τα μαρτύρια αυτά που χρονικά το­ποθετούνται στις έσχατες ημέρες της Π. Διαθήκης, προεικονίζουν αντίστοιχους άθλους που θα λάβουν χώρα στις έσχατες ημέρες της Κ. Διαθήκης, στα τριάμιση χρόνια που θα εκδηλωθή το αντίθεο μένος του Αντίχριστου.
Μακκαβαίοι ή Ασμοναίοι λέγονταν οι απόγονοι του ιερέα Ματταθία, πατέρα πέντε γυιών που πολέμησαν γενναία τους Σε­λευκίδες. Η ονομασία «Μακκαβαίοι» προήλθε από τον τρίτο γυιό του Ματταθία, τον Ιούδα που επικλήθηκε Μακκαβαίος, διότι σφυροκόπησε τους εχθρούς («μακκάμπα=σφυρί).
Εδώ παρουσιάζομε το μαρτύριο επτά αδελφών με την μητέρα τους και τον πνευματικό τους πατέρα Ελεάζαρο. Εκ παραδόσεως ξέρουμε ότι το όνομα της μητέρας ήταν Σολομονή που σημαίνει ειρηνική, και των παιδιών της, Αβείμ, Αντώνιος, Γουρίας, 

Ελεάζαρος, Ευσέβωνας, Αχείμ και 

Μάρκελλος. 

Εμαρτύρησαν στα πρώτα χρόνια της βασιλείας Αντιόχου Δ’ του Επιφανούς, πριν ξεσπάση η μακκαβαϊκή επανάστασις με τον Ιούδα. Η Εκκλησία από ενωρίς ετίμησε την μνήμη τους.

Η εορτή τους άγεται στην 1^ηΑυγούστου. 

πηγή

Στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως φυλάσσεται ά­φθαρτο το λείψανο της αγίας Σολομονής.

ο βίος των Αγίων Μακκαβαίων για παιδιά- και σε ηχητικό:

πατήστε ΕΔΩ

*******************************************************************************************************
Άγιοι μάρτυρες προ Χριστού
το γεγονός συνέβη τα μέσα του 2ου αι. π.Χ. Είναι δηλ. άγιοι μάρτυρες που έζησαν κάπου 160 χρόνια πριν το Χριστό. Πιστοί του αληθινού Θεού φυσικά, άγιοι της Παλ. Διαθήκης (όπως πολλοί άλλοι).
Σχόλιο:Μα πώς γίνεται να τιμάμε ως αγίους Εβραίους, “εχθρούς” των Ελλήνων; Εδώ δυσανασχετούν πολλοί εθνικιστές… Εμείς, ως Έλληνες αλλά κι ορθόδοξοι χριστιανοί, λέμε απλά: τέτοια που έκαναν εκείνοι οι “Έλληνες”… (δείτε τι τρομερά μαρτύρια τους έκαναν! ).
********************************************************************************************************

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΩΝ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ αγίου Γρηγορίου Θεολόγου  ομιλία «Εις Μακκαβαίους» (αποσπάσματα)
εγκώμιο στην αγ.Σολομονή
Βλέπουμε εκεί την αποφασιστική και γενναία μητέρα που αγα­πά τα παιδιά της αλλά και τον Θεό συγχρόνως, και που σπαράσσονται τα σπλάγχνα της αντίθετα προς την φύσι. Γιατί δεν λυπόταν τα παιδιά της όταν υπέφεραν, αλλά αγωνιούσε μήπως και δεν μαρτυρήσουν. Ού­τε τόσο λαχταρούσε αυτά που έφυγαν, όσο ευχόταν να προστεθούν σ’ εκείνα και τα υπόλοιπα και γι’ αυτό τα λόγια της αναφέρονταν περισσό­τερο σ’ αυτά, παρά σ’ εκείνα που μετέστησαν. (Και πολύ σωστά) διότι σ’ αυτά, ήταν αμφίβολος ο αγώνας, ενώ σ’ εκείνα εξασφαλίσθηκε το κατάλυμα. Και εκείνα ήδη τα παρέθετε στον Θεό, ενώ αυτά φρόντιζε πως να τα δεχθή ο Θεός.
Ω ανδρεία ψυχή σε γυναικείο σώμα! Ω θαυμαστή και μεγαλόψυχη (πνευματική) πρόοδος! Ω θυσία όμοια με του Αβραάμ, για να μη τολ­μήσουμε και πούμε μεγαλύτερη!Διότι ο μεν Αβραάμ προσφέρει με προθυμία ένα γυιό, έστω κι αν ήταν μονογενής και γεννημένος με υπόσχεσι και φορτωμένος την υπόσχεσι, και που ακόμη περισσότερο έγινε απαρχή, (ξεκίνημα), και ρίζα των θυσιών αυτού του είδους^˙ενώ αυτή η γυναίκα αφιέρωσε στον Θεό ολόκληρο στράτευμα παιδιών.Αυ­τή ενίκησε και μητέρες και Ιερείς όσον αφορά τις θυσίες, διότι προσέ­φερε θύματα πρόθυμα για σφαγή, ολοκαυτώματα λογικά, σφάγια που βιάζονταν να θυσιασθούν. Αυτή έδειχνε τους μαστούς της και θύμιζε την ανατροφή τους και πρόβαλλε τα λευκά μαλλιά και τα γηρατειά της σαν ικεσία.Δεν ζητούσε να σώση την ζωή τους, αλλά τους βίαζε για το μαρτύριο, θεωρώντας κίνδυνο την αναβολή και όχι τον θάνατο.
Με το μαρτύριο…
Έτσι (με το μαρτύριο) ο Ελεάζαρος απόλαυσε την Ιερωσύνη. Αυ­τός που εμυήθηκε τα επουράνια μυστήρια και εμύησε άλλους σ’ αυτά. Αυτός που δεν άγιασε τον Ισραηλιτικό λαό με εξωτερικούς ραντισμούς, αλλά με το δικό του αίμα. Αυτός που ετέλεσε σαν τελευταίο μυ­στήριο τον θάνατο του.
Έτσι (με το μαρτύριο) τα παιδιά απόλαυσαν τα νειάτα τους, μη υποκύπτοντας στις ηδονές, αλλά κυριαρχώντας στα πάθη και εξαγνί­ζοντας το σώμα τους και πηγαίνοντας στην χώρα της απαθείας.
Έτσι (με το μαρτύριο) η μητέρα απόλαυσε την πολυτεκνία της. Και όσο ζούσαν τα παιδιά της καυχιόταν γι’ αυτά. Και τώρα που έφυγαν αναπαύθηκε μαζί τους, αφού παρουσίασε στον Θεό τα παιδιά που γέν­νησε στον κόσμο, και αφού παράλληλα προς τις ωδίνες του τοκετού αρίθμησε τα μαρτύρια, και αφού είδε την ίδια σειρά των γεννήσεων στους θανάτους. Διότι το μαρτύριο κράτησε από το πρώτο παιδί μέχρι το τελευταίο. Όπως τα κύματα της αγριεμένης θάλασσας έρχονται το ένα μετά το άλλο, έτσι και τα παιδιά, το ένα μετά το άλλο παρουσίαζε την αρετή του και έδειχνε μεγαλύτερη προθυμία στα βασανιστήρια,χαλυβδώνοντας τον εαυτό του με το παράδειγμα του προηγουμένου. Ο τύραννος το έβλεπε καλό το ότι δεν είχε περισσότερα παιδιά, γιατί τότε θα αποχωρούσε περισσότερο κατησχυμμένος και νικημένος.Και τότε για πρώτη φορά γνώρισε ότι τα όπλα δεν τον έκαναν πανίσχυρο, αφού επετέθηκε σε άοπλα παιδιά, οπλισμένα μόνο με ένα όπλο, την ευσέ­βεια, που είχαν περισσότερη προθυμία να υφίστανται τα μαρτύρια από όση είχε εκείνος στο να τα ετοιμάζει.
Αυτούς ας μιμηθούμε και οι Ιερείς και οι μητέρες και τα παι­διά.Οι Ιερείς (ας το κάνουν αυτό) προς τιμήν του Ελεαζάρου του πνευ­ματικού πατέρα, ο οποίος με λόγια και έργα έδειξε το άριστο. Οι μητέ­ρες, προς τιμήν της γενναίας μητέρας, αγαπώντας αληθινά τα παιδιά τους και προσφέροντάς τα στον Χριστό, ώστε να αγιασθή και ο γάμος από μία τέτοια θυσία. Και τα παιδιά, δείχνοντας ευλάβεια προς τα ιερά αυτά παιδιά, μη δαπανώντας τα νειάτα τους στα αισχρά πάθη, αλλά στην πάλη εναντίον των παθών, και αντιμετωπίζοντας ανδρικά τον κα­θημερινό Αντίοχο που πολεμά με όλα τα μέλη του σώματος και κατα­διώκει με ποικίλους τρόπους
Ολόκληρο το κείμενο στο :http://www.egolpion.com/makkavaioi.el.aspx#ixzz2aY8tqPMf
*******************************************************************************************************

ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ-ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΥΣΙΑΝ ΤΩΝ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ (μετάφραση του  αρχικού κειμένου της Αγ.Γραφής)
Η γενναία μητέρα παρακολούθησε τα μαρτύρια όλων των παιδιών της. Και όχι μόνο δεν λιποψύχησε, αλλά , καταπιέζοντας τη φυσική μητρική συμπόνοια, τα προέτρεπε να παραμείνουν ακλόνητοι  στην πίστη τους.
Με λόγια συγκινητικά, που μόνο μια Μάνα μπορεί να εκφράσει, τους ζητάει να λυπηθούν την ίδια που τους γέννησε ,τους θήλασε και τους  ανάθρεψε με πολλούς κόπους και να μην δειλιάσουν μπροστά στο δήμιο.
(20) Η μήτηρ δε η οποία ήτο πολύ αξιοθαύμαστος και αξία αγαθής μνήμης, βλέπουσα να αποθνήσκουν οι επτά υιοί της εν διαστήματι μιας ημέρας, υπέμεινε γενναίως τα μαρτύρια των υιών της, διότι είχε τας ελπίδας της προς τον Κύριον.
(21) Αυτή παρεκίνει ένα έκαστον εκ των υιών της εις την μητρικήν των γλώσσαν και πλήρης ευγενεστάτων συναισθημάτων ενεθάρρυνεν αυτούς μεταβάλλουσα την γυναικείαν τρυφερότητα εις ανδρικόν θάρρος. Και έλεγεν προς αυτούς:
(22) «Δεν γνωρίζω πως εγεννήθητε εις την κοιλίαν μου, ούτε εγώ σας έδωκα πνεύμα και ζωήν. Δεν είμαι εγώ εκείνη, η οποία συνεκέντρωσα και εταξηνόμησα τα στοιχεία, τα οποία απετέλεσαν το σώμα σας.
(23) Δι’ αυτό λοιπόν ο Δημιουργός του κόσμου, Εκείνος, ο οποίος έπλασεν τον άνθρωπον ευθύς εξ’ αρχής, εκείνος ο οποίος έδωσεν αρχήν εις όλα τα πράγματα, Αυτός και πάλιν εν τη ευσπλαγχνία Του θα αποδώση το πνεύμα και την ζωήν προς υμάς, διότι τώρα σεις περιφρονείτε τον εαυτόν σας χάριν των νόμων Αυτού».
(24) Ο Αντίοχος επειδή ενόμιζεν, ότι περιεφρονείτο και υπωπτεύετο, ότι υβρίζετο δια των λόγων της μητρός αυτής, όταν ακόμη ο νεώτερος υιός της ευρίσκετο εν ζωή, όχι μόνον απηύθηνεν ο βασιλεύς εις αυτόν παροτρύνσεις δια λόγων απλών, αλλ’ υπέσχετο εις αυτών δια όρκων, να κάμη αυτόν πλούσιον και ευτηχή, να κάμη αυτόν φίλον του και να εμπιστευθή εις αυτόν υψηλάς θέσεις, εάν εγκαταλέιψη τους νόμους των πατέρων του.
(25) Επείδη όμως ο νεαρός αυτός αδελφός ουδεμίαν προσοχήν έδιδεν εις τας προσφοράς αυτάς του βασιλέως, ο βασιλεύς προκαλέσας την μητέραν παρεκίνει αυτήν, ίνα συμβουλεύσει τον υιόν της δια την σωτηρίαν του.
(26) Όταν ο βασιλέυς επί πολύν χρόνον παρεκίνει αυτήν, η μήτηρ εδέχθη να πείσει τον υιόν.
(27) Κύψασα Δε αυτή προς τον υιόν και χλευάσασα τον ωμόν βασιλέα, κατ’ αυτόν τον τρόπον ωμίλησε με την γλώσσαν των πατέρων της και είπε προς τον υιόν της: «παιδί μου λυπήσου εμέ, η οποία σε έφερον εννέα μήνες εν τη κοιλία μου, εμέ η οποία εθήλασά σε και έφερον μέχρι της ηλικίας αυτής που είσαι.
(28) Σε εξορκίζω, παιδί μου, να ίδης τον ουρανόν και την γην και όλα τα εν αυτή. Θέλω να γνωρίζεις, ότι ο Θεός εδημιούργησε αυτά εκ του μηδενός και το γένος των ανθρώπων δια του Θεού ήλθεν εις την ύπαρξιν.
(29) Μη φοβηθείς τον δήμιον αυτόν, αλλά έσο αντάξιος των αδελφών σου, δέξαι τον θάνατον, ίνα σε επανεύρω μετά των αδελφών σου εις τον καιρόν του ελέους του Θεού, της αναστάσεως των νεκρών.
(30) Ενώ η μήτηρ ωμίλει ακόμη, ο νεώτερος αυτός αδελφός είπε προς τους δημίους: «Τι περιμένετε; Δεν υπακούω εις την εντολήν του βασιλέως, υπακούω εις τας εντολάς του νόμου, ο οποίος εδώθη διά του Μωϋσέως εις τους πατέρας υμών.[…]
(38) Εύχομαι δε όπως εις εμέ και εις τους αδελφούς μου σταματήση ο Θεός την οργήν Του , η οποία δικαίως εστράφη ενάντίον ολοκλήρου του γένους ημών.
(39) Ο βασιλεύς περιελθών εις μεγάλην οργήν διέταξεν, όπως ο νεώτερος αυτός αδελφός βασανισθεί περισσότερο απ’ τους άλλους αδελφούς, διότι βαρέως έφερεν την περιφρόνησιν αυτού.
(40) Ούτως απέθανε και ο νεαρός αυτός αδελφός καθαρός πάσης ειδωλολατρίας και πλήρως αφωσιομένος εις τον Θεόν.
(41) Τέλος απέθανε μαρτυρικώς τελευταία και η μήτηρ έπειτα από τους υιούς.
(μετάφραση του κειμένου από http://www.impantokratoros.gr/56771EBA.el.aspx )
Η ιστορία τους είναι γραμμένη στην Παλ. Διαθήκη, στο βιβλίο Β΄ Μακκαβαίων, κεφ. 6, απ’ την αρχή, αλλά ιδίως από το στίχ. 18 έως τέλος (το μαρτύριο του γέρο δάσκαλου, του αγίου Ελεάζαρ), και στο κεφ. 7 (το μαρτύριο παιδιών & μάνας).
Έχουμε επίσης τα τέσσερα βιβλία των Μακκαβαίων, που περιγράφουν την εξέγερση των Ιουδαίων (Α΄ Β΄ Γ΄ Μακκαβαίων) όπως και το μαρτύριο των μαρτύρων (Δ΄ Μακκαβαίων).
******************************Ἀπολυτίκιο. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τῶν Μακκαβαίων τὸν ἑπτάριθμον δῆμον, σὺν τῇ μητρὶ Σολομονῇ τῇ ἁγίᾳ, καὶ Ἐλεάζαρ ἅμα εὐφημήσωμεν· οὗτοι γὰρ ἠρίστευσαν, δι’ ἀγώνων νομίμων, ὡς φρουροὶ καὶ φύλακες, τῶν τοῦ Νόμου δογμάτων· καὶ νῦν ὡς καλλιμάρτυρες Χριστοῦ, ὑπὲρ τοῦ κόσμου, ἀπαύστως πρεσβεύουσι.
Κοντάκιον. Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Σοφίας Θεοῦ, οἱ στῦλοι οἱ ἑπτάριθμοι, καὶ θείου φωτός, οἱ λύχνοι οἱ ἑπτάφωτοι, Μακκαβαῖοι πάνσοφοι, πρὸ Μαρτύρων μέγιστοι Μάρτυρες, σὺν αὐτοῖς τὸν πάντων Θεόν, αἰτεῖσθε σωθῆναι τοὺς τιμῶντας ὑμᾶς.
Μεγαλυνάριον.
Χαίροις ἡ ἑπτάκλωνος συνδρομή, ὄρπηκες ὡραῖοι, Μακκαβαίων τῆς πατριᾶς, σὺν μητρὶ τῇ θείᾳ, ἅμα καὶ διδασκάλῳ, οἱ εὐκλεεῖς τοῦ Νόμου, καὶ θεῖοι φύλακες.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΚΚΑΒΑΙΟΙ ΜΕ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥΣ ΣΟΛΟΜΟΝΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ.

πηγή  

🌹 Ο Άγιος Απόστολος Σίλας και η σχέση του με τον Απόστολο Παύλο... |Στις 30 Ιουλίου τιμάται η μνήμη των Αγίων Αποστόλων Σίλα, Σιλουανού, Επαινετού, Κρήσκη και Ανδρονίκου εκ των Ο’. Αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη και ήταν συνεργάτες και συνοδοιπόροι του αποστόλου Παύλου...

 

Στις 30 Ιουλίου τιμάται η μνήμη 

των Αγίων Αποστόλων Σίλα, 

Σιλουανού, 

Επαινετού, 

Κρήσκη 

και Ανδρονίκου εκ των Ο’.

Αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη 

και ήταν συνεργάτες και συνοδοιπόροι 

του αποστόλου Παύλου. 

Ο απ. Σίλας αναφέρεται στα κεφάλαια 15-18 των Πράξεων Αποστόλων, ο απ. Σιλουανός στο Β΄ Κορινθίους 1:19, στον πρώτο στίχο των επιστολών Α΄ και Β΄ προς Θεσσαλονικείς (στους χαιρετισμούς που ο απ. Παύλος και οι συνεργάτες του απευθύνουν προς τους χριστιανούς της Θεσσαλονίκης) και στην Α΄ Πέτρου (5:12 στους χαιρετισμούς του τέλους, όπου ο άγιος Σιλουανός χαρακτηρίζεται «πιστός ἀδελφός» του απ. Πέτρου). 

Στην Β΄ Τιμοθέου ο απ. Κρήσκης (4:10, «Κρήσκης εἰς Γαλατίαν») και στην προς Ρωμαίους οι απόστολοι Επαινετός (16:5) και Ανδρόνικος (16:7).

Ο απ. Σίλας εμΦανίζεται για πρώτη φορά 

στο 15ο κεφάλαιο των Πράξεων. 

Σε αυτό περιγράφεται η Αποστολική Σύνοδος (Δεκέμβριος του 48 μ.Χ.) που ασχολήθηκε με το πολύ σημαντικό πρόβλημα της αναγκαιότητας ή όχι της διενέργειας περιτομής για τη σωτηρία. 

Η Σύνοδος, όπως ήταν αναμενόμενο, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κάτι τέτοιο δεν είναι αναγκαίο και απέστειλε στους πιστούς της Αντιόχειας επιστολή στην οποία είχαν καταγράψει την απόφαση της συνόδου για να τους ενημερώσει σχετικά.

Ο απ. Σίλας, μαζί με τον απ. Ιούδα, ως απεσταλμένοι της Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ, συνόδευσαν τους απ. Παύλο και Βαρνάβα στην Αντιόχεια για να μεταφέρουν, πέρα από την επιστολή, και την αγάπη και τη στήριξη των αποστόλων της Ιερουσαλήμ και των μελών της Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ στους αδελφούς της Αντιόχειας. 

Πράγματι, οι πιστοί της Αντιόχειας τους δέχθηκαν με μεγάλη χαρά και ανακούφιση.

Στους τελευταίους στίχους του 15ου κεφαλαίου έχουμε μία μεγάλη ανατροπή στα σχέδια του απ. Παύλου. 

Ο απ. Παύλος, μετά από διαφωνία με τον απ. Βαρνάβα σχετικά με την αξιοπιστία του κοινού συνεργάτη τους του απ. Ιωάννη-Μάρκου, στράφηκε προς τον απ. Σίλα και, εκτιμώντας τις ικανότητές του, τον επέλεξε για συνεργάτη και συνοδοιπόρο του στην σχεδιαζόμενη ιεραποστολική εξόρμηση. 

Έτσι, Παύλος και Σίλας, την άνοιξη του 49 μ.Χ. ξεκίνησαν το ταξίδι, που είναι γνωστό με τον προσδιορισμό δεύτερη αποστολική περιοδεία, και κατέληξε, μετά από διέλευση από τη Συρία και την Κιλικία, στην Μικρά Ασία (Δέρβη και Λύστρα) σε περιοχές στις οποίες είχε κηρύξει ο απ. Παύλος κατά την πρώτη περιοδεία του. 

Εκεί, συνάντησαν τον απ. Τιμόθεο, τον οποίο πήραν μαζί τους για να τους βοηθήσει στην ιεραποστολή προς τους Ιουδαίους.

Σύντομα, έφτασαν στην Τρωάδα, όπου ο απ. Παύλος είχε το γνωστό όραμα με τον Μακεδόνα που τον κάλεσε να περάσει στη Μακεδονία για να τους βοηθήσει (Πράξεων 16:9), και δίχως δισταγμό πέρασαν στην Σαμοθράκη και από εκεί στην Νέα Πόλη, την Καβάλα, και εν συνεχείᾳ στους Φιλίππους.

Στην πόλη αυτή 

μπαίνουν οι βάσεις του χριστιανισμού στην Ευρώπη 

και βαπτίζεται η αγία Λυδία 

(Πράξεων 16:14-15).

Ένα άλλο θαύμα που έκαναν οι απόστολοι απελευθερώνοντας την παιδίσκη που κατεχόταν από πνεύμα πύθωνος (Πράξεων 16:16-21) εξαγρίωσε αυτούς που την εκμεταλλεύονταν οικονομικά, οι οποίοι οδήγησαν τους δύο αποστόλους στους στρατηγούς της πόλεως από εκεί στη φυλακή.

Ο απ. Σίλας, μαζί με τον απ. Παύλο, ρίχτηκαν στὴν «ἐσωτέρα φυλακή» (Πράξεων 16:24), δηλαδή στο πιο βαθύ κελλί και δέθηκαν στο όργανο καθηλώσεως και βασανισμού που καλείται «ξύλο» για να μην δραπετεύσουν (Πράξεων 16:24).

Με πνευματική χαρά οι δύο απόστολοι στράφηκαν στον Θεό προσευχόμενοι με πίστη. 

Γύρω στα μεσάνυκτα, σεισμός μεγάλος, αναστάτωσε τους πάντες και τα πάντα στη φυλακή και ο δεσμοφύλακας έντρομος, νομίζοντας ότι οι κρατούμενοι διέφυγαν, έκαναν κίνηση αυτοκτονίας για να αποφύγει τις συνέπειες από την απόδρασή τους. 

Με μεγάλη φωνή ο απ. Παύλος τον ενημέρωσε ότι όλοι ήταν εκεί και τότε εκείνος, εντυπωσιασμένος από την στάση των δύο καταδίκων, έπεσε στα πόδια τους και, αψηφώντας πλέον κάθε κίνδυνο, ζήτησε να του υποδείξουν το δρόμο που θα τον οδηγήσει στη σωτηρία.

Πράγματι, αυτός που πριν λίγο ήταν έτοιμος να αυτοκτονήσει παρέλαβε τους δύο αποστόλους και τους οδήγησε σε μέρος όπου υπήρχε νερό όπου βαπτίστηκε. 

Την επομένη οι στρατηγοί των Φιλίππων τους απελευθέρωσαν και τους ζήτησαν να εγκαταλείψουν την πόλη τους.

Οι δύο απόστολοι κατέφυγαν στη Θεσσαλονίκη, όπου, κατά τη συνήθεια του απ. Παύλου, πρώτα επισκέφθηκαν τη συναγωγή και κήρυξαν εκεί το λόγο του Θεού για τρία συνεχόμενα Σάββατα παρουσιάζοντας τους αποδείξεις από τις γραφές που δείχνουν ότι ο Χριστός ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας.

Πολλοί ήταν αυτοί που πίστεψαν και δέθηκαν πνευματικά με τους δύο αποστόλους. 

Κάποιοι Ιουδαίοι, όμως, νομίζοντας ότι απειλείται η πατρική τους πίστη τούς κατήγγειλαν στις αρχές ότι δημιουργούσαν προβλήματα. 

Γι’ αυτό τα μέλη της Εκκλησίας της Θεσσαλονίκης βοήθησαν τους αποστόλους Παύλο και Σίλα να καταφύγουν για περισσότερη ασφάλεια στη Βέροια. 

Οι εκεί ευρισκόμενοι Ιουδαίοι δέχθηκαν το λόγο του Θεού και περιέβαλαν με αγάπη τους δύο αποστόλους.

Στο σημείο αυτό άλλαξαν και πάλι τα σχέδια των αποστόλων: 

έμαθαν ότι οι Ιουδαίοι της Θεσσαλονίκης δεν εγκατέλειψαν τα σχέδιά τους για να συλλάβουν τον απ. Παύλο και γι᾿ αυτό τον φυγάδευσαν με πλοίο στην Αθήνα. 

Οι δύο συνεργάτες του, ο απ. Σίλας και ο απ. Τιμόθεος παρέμειναν στην πόλη μέχρι να στερεώσουν τους πιστούς της Βέροιας με την προοπτική να συναντήσουν τον απ. Παύλο στην Αθήνα.

Στο 18ο κεφ. των Πράξεων βρίσκουμε και πάλι την ομάδα των απ. Παύλου, Σίλα και Τιμοθέου ενωμένη. 

Είναι στην φιλόξενη, πολλά υποσχόμενη, μα και με πολλά προβλήματα Κόρινθο, όπου με πολύ κόπο και κινδύνους θα θεμελιώσουν την τοπική Εκκλησία.

Από το σημείο αυτό και έπειτα δεν ξανασυναντάμε τον απ. Σίλα. 

Δεν γνωρίζουμε από τις βιβλικές πηγές ποιά είναι η κατοπινή του πορεία. 

Από τις αναφορές των Β΄ Κορ. 1:19, Α΄ και Β΄ Θεσσαλονικείς μάλλον πρέπει να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι, αν και στην παράδοση της Εκκλησίας εορτάζονται ως διαφορετικές μορφές, οι απόστολοι Σίλας και Σιλουανός πιθανότατα ήταν το ίδιο πρόσωπο, καθώς ο Σιλουανός και ο Τιμόθεος παρουσιάζονται ως οι συνεργάτες του απ. Παύλου στην Θεσσαλονίκη και στην Κόρινθο, αν και από τις Πράξεις γνωρίζουμε ότι μαζί τους ήταν ο απ. Σίλας.

Εξάλλου, το όνομα Σίλας (που χρησιμοποιείται μόνο στο βιβλίο Πράξεις) αποτελεί συντομευμένο τύπο του ονόματος Σιλουανός (που χρησιμοποιείται μόνο στις επιστολές). 

Το Σιλουανός προέρχεται από το λατινικό Silvanus που σημαίνει αυτός που προέρχεται από το δάσος, το παιδί του δάσους (δάσος=silva).30_july_silas_apostle

Η παρουσία του απ. Σίλα δίπλα στον απ. Παύλο αποτελεί μία ιδιαίτερη περίπτωση στενής και αποδοτικής συνεργασίας. 

Οι δύο απόστολοι, παρότι δεν φαίνεται να τους συνδέει παλαιός δεσμός, ξεκινούν την κοινή τους πορεία μετά από μία ένταση ανάμεσα στους παλαιούς συνεργάτες Παύλο και Βαρνάβα. 

Κάθε ανάλογη αλλαγή είναι αναμφίβολα δύσκολη, αλλά η καλή συνεργασία και η πίστη στον κοινό σκοπό βοηθά στην υπέρβαση των προβλημάτων που προκύπτουν. 

Στη συγκεκριμένη περίπτωση φαίνεται ότι ο απ. Παύλος, με περίπου δεκαπενταετή ιεραποστολική εμπειρία τότε, εξετίμησε την ποιότητα του απ. Σίλα, ο οποίος έχαιρε της εμπιστοσύνης και των αποστόλων της Ιερουσαλήμ, και τον έκανε συνεργάτη του.

Για να αποσταλεί στην Αντιόχεια και να αναλάβει εκ παραλλήλου με τον απ. Παύλο και τον απ. Βαρνάβα, όπως και τον απ. Ιούδα, την παρουσίαση της αποφάσεως της Αποστολικής Συνόδου, θα πρέπει να είχε άνεση στο λόγο, ευστροφία, γερή θεολογική κατάρτιση και πίστη στο σκοπό του ευαγγελισμού, όχι μόνο των Ιουδαίων, αλλά και των εθνών. 

Αυτά τα χαρακτηριστικά προκάλεσαν και το ενδιαφέρον του απ. Παύλου και οδήγησαν στην επί σειρά ετών συμπόρευση των δύο αποστόλων.

Το ιεραποστολικό έργο, με τις συνθήκες μάλιστα που γινόταν εκείνη την εποχή απαιτούσε όλα τα χαρακτηριστικά που περιγράψαμε και πολλά άλλα ακόμη: 

αντοχή στις μετακινήσεις, δυνατότητα να αντιμετωπίζεις γρήγορα και με επιτυχία τα προκύπτοντα προβλήματα, υπομονή και επιμονή, εμπιστοσύνη στους συνεργάτες-συνοδοιπόρους, όπως και οικονομική ανεξαρτησία, καθώς οι περιπλανήσεις τους άφηναν μικρά περιθώρια να εργαστούν.

Οι απόστολοι που σήμερα τιμούμε έθεσαν τις βάσεις για την ανάπτυξη σε τοπικό πλέον επίπεδο των εκκλησιαστικών κοινοτήτων. 

Όντας μαθητές του απ. Παύλου με δική του πρωτοβουλία εγκαταστάθηκαν ως μόνιμοι ποιμένες σε διάφορες τοπικές εκκλησίες για να τις ποιμάνουν ως κεφαλές τους, ως επίσκοποι.

Με την παρουσία αυτών των αγίων μορφών, καθώς η Εκκλησία περνά σε φάση ενηλικιώσεως και η γενιά των Δώδεκα Αποστόλων σβήνει, οι μαθητές τους εγκαθίστανται στις έδρες των τοπικών εκκλησιών συνεχίζοντας το έργο τους, όχι πλέον ως περιοδεύοντες κήρυκες, αλλά ως μόνιμοι ποιμένες...

πηγή

    |αντί ΥΓ:

  Και σκέψου, μετά από όλα όσα διάβασες...

Πως αυτός ο άνθρωπος που γιορτάζουμε σήμερα, 

έγινε Απόστολος του Χριστού μας...

Έζησε στα χρόνια Του. 

Πιθανότατα να Τον έχει δει, 

να Τον έχει γνωρίσει, 

να έχει μιλήσει μαζί Του.

- Θυμήσου πως μιλάμε για τους χρόνους προ του 50 μ.Χριστόν...-

Και συνεργάστηκε όχι με τον οποιονδήποτε,

αλλά με τον Απόστολο των Εθνών, 

τον Απόστολο Παύλο.

Και όχι μόνο...

Γιατί, επιλέχτηκε από τον ίδιο τον Απόστολο Παύλο.

Και έζησε χρόνια μαζί του.

Περπάτησε μαζί του σε ολόκληρη την δεύτερη περιοδεία του. 

Έκανε ατελείωτες συζητήσεις μαζί του.

Πείνασε μαζί του.

Έφαγε μαζί του.

Κοιμήθηκε δίπλα του.

Ξύπνησε δίπλα του.

Χάρηκε μαζί του.

Έκλαψε μαζί του.

Κήρυξε μαζί του.

Έκανε θαύματα μαζί του.

Κακοπάθησε μαζί του.  

Αλυσοδέθηκε μαζί του. 

Έφαγε ξύλο μαζί του.

Φυλακίστηκε μαζί του.

Έζησε σεισμό μαζί του.

Καταδικάστηκε σε θάνατο μαζί του.

Φυγαδεύτηκε μαζί του...

Και αναλογιζόμενος όλ'αυτά τα υπέροχα...

   Φαντάσου να σου έχει δοθεί -αναξίως πάντα -

 η τεράστια τιμή ως ανεκτίμητος θησαυρός, 

ένα απειροελάχιστο τεμάχιο Ιερού Λειψάνου 

αυτού του Αγίου Αποστόλου Σίλα...

  Ο Θεός μόνο γνωρίζει γιατί...

Την ευλογία του να έχουμε! 

Και των υπόλοιπων Αποστόλων, 

Σιλουανού, 

Επαινετού, 

Κρήσκη 

και Ανδρονίκου 

που γιορτάζουμε και πανηγυρίζουμε σήμερα...