Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Για την αγάπη του Χριστού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Για την αγάπη του Χριστού. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

✟ Αγία Ιφιγένεια η Παρθενομάρτυς |Γεννήθηκε στον Πόντο το 53 μ.Χ. Γνώρισε την αληθινή πίστη στον Χριστό μας από τον ίδιο τον Απόστολο Ανδρέα τον Πρωτόκλητο! Μαρτύρησε για την Αγάπη του Χριστού στα 15 της (!!!) χρόνια... |Εορτάζει στις 16 Νοεμβρίου

    |aμ(Φ)ιερωμένο εξαιρετικά σε μια Ιφιγένεια,

που μας είχε τότε εμπιστευτεί στιγμούλες

από την εξόδιο του Κυπριανού μας...|  


Η μνήμη της Αγίας Ιφιγένειας αναφέρεται επιγραμματικά

στο «Μικρόν Ευχολόγιον ή Αγιασματάριον»

έκδοση Αποστολικής Διακονίας 1956 μ.Χ.


Η ένδοξος και καλλίνικος μάρτυς του Χριστού Ιφιγένεια, 

κατήγετο εκ Τοκάτη Πόντου Μικράς Ασίας, 

εγεννήθη τω σωτήριον έτος 53 μ.Χ. εκ γονέων ειδωλολατρών 

οίτινες εκ μέσω του Αποστόλου Πρωτοκλήτου Ανδρέα 

εγνώρισαν την εις Χριστόν τον Ναζωραίον αληθινή πίστην 

βαπτισθέντες υπ’ αυτού οικογενειακώς.


Επί του σκληρού διώκτου των Χριστιανών 

και ειδωλολάτρου βασιλέως Νέρωνος 

συλλαμβάνονται οι γονείς της Ιφιγένειας 

και κλείονται εις την φυλακήν.


Μετ’ ου πολύ, 

ο Διοικητής της περιοχής Τοκάτη Πόντου, 

αποστέλει στρατιώτας οίτινες συλλαμβάνουν την νεαρά και πανέμορφον κόρην 

και εράστριαν του Ναζωραίου Χριστού Ιφιγένεια 

και την οδηγούν ενώπιόν του διά να την ανακρίνει.


Η Ιφιγένεια παρ’ όλο το νεαρόν της ηλικίας της, 

μόλις 15 ετών, 

σθεναρώς ομολογεί 

ενώπιον του σκληρού ειδωλολάτρου και Διοικητού Μάρκου, 

την εις Χριστόν πίστη της 

και με μεγίστη δύναμην βροντοφωνεί 

ότι τυγχάνει φλογερή εράστρια του Νυμφίου Χριστού 

και ότι για το Άγιον όνομά Του 

είναι έτοιμη να δώσει ακόμη και αυτή την ζωήν της.


Οσάκις την προσεπάθησεν 

με λόγους κολακευτικούς και υποσχέσεις 

να μεταπείσει την Ιφιγένεια να αρνηθεί τον Χριστόν· 


ιδών δε το σθεναρόν του χαρακτήρος της, 

δίδει σκληράς εντολάς εις τους στρατιώτας του 

να βασανίσουν την πάγκαλον ταύτην κόρη.


Οι στρατιώται λαμβάνουν λεπτά σίδερα αιχμηρά 

και τα τοποθετούν εις τους όνυχας της μάρτυρος 

εκ των οποίων το αίμα έρρεεν ποταμηδόν· 


εν συνεχεία αφού την γύμνωσαν κατέκοψαν τους μαστούς 

και το σώμα της διά μαχαιρών 

και κατόπιν τέσσερις στρατιώτες την κρατούν 

από τους πόδας και τας χείρας 

και της εξαρθρώνουν τα μέλη της.


Η αγία από τους φρικτούς πόνους 

χάνει τας αισθήσεις της και λιποθυμά.

Ο Διοικητής λυπάται δι’ αυτό που έπραξε 

αλλά είναι υποχρεωμένος να την θανατώσει, 

εκτελώντας το βασιλικό διάταγμα.

Μετανοεί δι’ όσα έπραξε εις το μαρτυρικό σώμα της 

και το πλησιάζει με σεβασμό· 

ζητά να τον συγχωρήσει· 

η Αγία ακούσασα τους λόγους του 

ανοίγει δι’ ολίγον τους οφθαλμούς της και μηδιά ψιθυρίζοντας:

«Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον τον δούλον Σου» 

και πάλιν μειδιάσασα προσθέτει: 

«Πιστεύω εις την εκ νεκρών ανάστασιν» 

και παραδίδει με τους λόγους αυτούς 

την Αγία και πάγκαλον ψυχήν της εις χείρας του Νυμφίου Χριστού 

την 16η Νοεμβρίου του σωτηρίου έτους 68 μ.Χ. 

εις ηλικίαν 15 ετών.


Ο Διοικητής φέρνει εκ της εξορίας τους γονείς της 

εις τους οποίους ανακοινώνει τα όσα έλαβαν χώραν· 

και οι γονείς της με υπερηφάνεια και ενθουσιασμόν 

μανθάνουν τα της θυγατρός των 

και ευλογούν τον Θεόν.


Εν συνεχεία μεταβαίνουν εις τον τόπον 

όπου έκειτο η λάρνακα με το μυρωμένο και μαρτυρικό σώμα της 

και ησπάζοντο τούτο 

χαίροντες, 

αινούντες 

και ευλογούντες 

τον Σωτήρα Χριστόν.


Ο Διοικητής ζων τας Αγίας και συγκινητικάς ταύτας στιγμάς 

με μία ισχυράν κραυγή ομολογεί την εις Χριστόν πίστην του 

και ομού μετά των γονέων της Αγίας 

εργάζονται διά την εξάπλωσιν του χριστιανισμού 

εις τα μέρη του Πόντου.


Ούτος υπήρξε ο βίος της μάρτυρος Ιφιγένειας της Ποντίας, 

ης ταις πρεσβείες 

Χριστέ ο Θεός ελέησον και σώσον ημάς. 

Αμήν.


|από την εκ των "συν αυτώ", Πέγκυ Φούρκα...






Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026

☆ «Φύγε ξένε! εγώ δεν γέννησα γιο Χασάν, ο γιός μου ο Κωσταντής πέθανε»... |Η ανδρεία μάνα κυρα-Μαρίνα και η μετάνοια του εξωμότη Κωνσταντή του Υδραίου, ο οποίος (ξε)πλήρωσε με το μαρτυρικό του θάνατο την απόφασή του να εγκαταλείψει το Ισλάμ που για λίγο είχε ασπαστεί… |Η μνήμη του εορτάζεται στις 14 Νοεμβρίου, την ημέρα του μαρτυρίου του...


   [ΣκέΦτομαι πως εμείς σήμερα δικαιολογούμε τα δικά μας παιδιά: 

«Έλα μωρέ, μένει με το κορίτσι του, δεν αποκήρυξε το Χριστό. Άλλωστε, έτσι κάνουν όλοι». 

Ή: 

«Δεν θα πάω στον πολιτικό γάμο της κόρης μου; Είναι ποτέ δυνατόν; ».

Όχι, δεν θα πας. 

Αν θες να συνεχίσεις να κοινωνείς το Σώμα και το Αίμα του Χριστού...

Ούτε στον γάμο τον πολιτικό της κόρης σου ή του γιου σου θα πας, ούτε συγχωροχάρτι θα δώσεις, γιατί "τα παιδιά αγαπιούνται και συζούν..."

 Δες τη μάνα του Κωνσταντή, τη κυρα Μαρίνα, που θα έπρεπε να τη μνημονεύουμε μαζί με τους γονείς μας και τους παππούδες μας...

Κι ας είναι σκληρό!

    "Φύγε, ξένε!", τόλμησε και είπε στο σπλάχνο της.

   Και τώρα, χάρη στην κυρα Μαρίνα, τον γιορτάζουμε ως Άγιο και Μάρτυρα!

  Και ψάχνουμε απεγνωσμένα να βρούμε ένα τόσο δα μαρτυρικό λειψανάκι του να το προσκυνάμε, προς χάριν Θεού....]



[ως ελάχιστο μνημόσυνο, αναφέρουμε το όνομά της μητέρας του στον τίτλο αυτής της ανάρτησης...] 


 Ένας από τους εξισλαμισμένους χριστιανούς αγίους Νεομάρτυρες είναι και ο άγιος Νεομάρτυρας Κωνσταντίνος ο Υδραίος, ο οποίος πλήρωσε με το μαρτυρικό του θάνατο την απόφασή του να εγκαταλείψει το Ισλάμ και να επιστρέψει στην Εκκλησία.

Γεννήθηκε στην Ύδρα το 1770, από ευσεβείς γονείς, τον Μιχαήλ και την Μαρίνα Δημαρά. 

Όταν έγινε 18 χρονών αποφάσισε να φύγει από το άγονο νησί και να πάει στη Ρόδο για καλλίτερη ζωή, παρ’ όλες τις αντιρρήσεις της μητέρας του.


Εκεί συνάντησε κάποιους πατριώτες του και άλλαξε διάφορες εργασίες. 

Κατέληξε στη δούλεψη ενός παντοπώλη, όπου είχε την ευκαιρία να γνωρίσει πολλούς Τούρκους και Εβραίους και έκανε μαζί τους παρέα. 

Μάλιστα ένας τούρκος, ονόματι Χασάν Κιρζά, του πρότεινε να παντρευτεί την αδελφή του Μενιρέμ. 

Ύστερα από αυτό ο παντοπώλης τον απέλυσε και ο Κωνσταντίνος έμεινε άνεργος. 

Ένας φίλος του Τούρκος μεσολάβησε να γνωρισθεί με τον Τούρκο διοικητή της νήσου Χασάν Καπιτάν, να τον πάρει στην υπηρεσία του στο αρχοντικό του. 

Ο εργοδότης του εκτίμησε τα χαρίσματά του και τον έκαμε ιπποκόμο του.


Έμεινε κοντά του 3 χρόνια, όπου έζησε στην τρυφή, με τιμές και απολαύσεις. 

Σε ένα τρικούβερτο γλέντι, κατά τη διάρκεια ενός Ραμαζανιού, μέθυσε και τότε βρήκαν την ευκαιρία οι τούρκοι να τον ντύσουν μουσουλμάνο και να του κάμουν περιτομή, δίνοντάς του το μουσουλμανικό όνομα Χασάν. 

Το γεγονός μαθεύτηκε σε όλη τη Ρόδο και έφτασε μέχρι την Ύδρα, γεμίζοντας με πίκρα τους γονείς του. 

Ο πατέρας του δεν άντεξε και πέθανε σε λίγο καιρό και έμεινε η μητέρα του μόνη να θρηνεί μέρα και νύχτα το χαμένο παιδί της! 

Κάποια χρήματα που της έστειλε δεν τα δέχτηκε και του τα επέστρεψε.


Σε λίγο καιρό αποφάσισε να μεταβεί στην Ύδρα, ντυμένος με τα μουσουλμανικά ενδύματα. 

Όμως συνέβη το απροσδόκητο, κανένας δεν του μιλούσε. 

Οι γυναίκες στα σοκάκια έκλειναν τις πόρτες τους να μην τον δουν. 

Όταν έφτασε στο πατρικό του η μητέρα του δεν του άνοιξε και του είπε: 

«Φύγε ξένε! εγώ δεν γέννησα γιο Χασάν, ο γιός μου ο Κωσταντής πέθανε»! 

Η στάση της μητέρας του τον συγκλόνισε. 

Αισθάνθηκε ίλιγγο και ζήτησε λίγο νερό από μια γειτόνισσα, εκείνη του έδωσε, αλλά έσπασε τη στάμνα γιατί τη θεώρησε μολυσμένη από τον εξωμότη! 

Αυτό ήταν, συνήλθε και συνειδητοποίησε το μεγάλο κρίμα του!


Γύρισε στη Ρόδο και έκλαιγε απαρηγόρητα για την άρνηση της πίστης του στον αληθινό Θεό. 

Τα χρήματά του τα μοίραζε στους φτωχούς. 

Μέσα στην αφόρητη θλίψη του πήρε τη μεγάλη απόφαση να ξεπλύνει με το αίμα του την άφρονα επιλογή του.

Βρήκε έναν καλό πνευματικό στον οποίο εξομολογήθηκε το σφάλμα του και του κοινοποίησε την απόφασή του να ομολογήσει δημόσια την μεταστροφή του στο Χριστό. 

Ο εξομολόγος τον συμβούλεψε να φύγει μακριά και να αποφύγει το μαρτύριο, διότι φοβόταν πως δεν θα άντεχε τα μαρτύρια και θα εξισλαμίζονταν για δεύτερη φορά.


Ο Κωνσταντίνος υπάκουσε, πέταξε την τούρκικη αμφίεση και έφυγε για την Κριμαία, όπου δεν υπήρχαν τούρκοι, ζώντας ως συνειδητός Χριστιανός με προσευχή, νηστεία και ασταμάτητα δάκρυα μετανοίας. 

Μετά από καιρό κατέβηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου αναζήτησε έμπειρο πνευματικό να τον συμβουλευτεί πως θα έφτανε στο μαρτύριο. 

Εκείνος τον παρουσίασε στον Πατριάρχη, άγιο Γρηγόριο Ε΄, ο οποίος τον άκουσε με προσοχή και του σύστησε να μεταβεί στο Άγιο Όρος για να ενισχυθεί πνευματικά και να πάρει δύναμη, αποτρέποντάς τον να οδηγηθεί στο μαρτύριο, με το φόβο μήπως δειλιάσει.


Ακολουθώντας τις προτροπές του αγίου Πατριάρχη, πήγε στο Άγιο Όρος το 1799, στη Μονή Ιβήρων, όπου έμεινε πέντε μήνες προσευχόμενος και κλαίγοντας νυχθημερόν. 

Είχε την ευλογία να γνωρίσει τον άγιο Νικόδημο Αγιορείτη (1749-1809), ο οποίος έγινε ο «αλείπτης» του, δηλαδή αυτός που τον προετοίμασε για το μαρτύριό του. 

Έλαβε μάλιστα και το μοναχικό σχήμα.


Τον επόμενο χρόνο πήρε τις ευλογίες των πατέρων της Μονής και αψηφώντας στις νουθεσίες τους να μείνει κοντά τους, αναχώρησε για τη Ρόδο, για να τακτοποιήσει τη μεγάλη εκκρεμότητά του, έχοντας μαζί του τη δύναμη της Υπεραγίας Θεοτόκου Πορταΐτισσας. 

Τράβηξε ίσια για το αρχοντικό του Χασάν, στον οποίο γνωστοποίησε ότι είναι ο Κωνσταντίνος και πρώην Χασάν, που ξανάγινε Χριστιανός. 

Ο τούρκος αξιωματούχος προσπάθησε να τον πείσει να ασπασθεί ξανά το Ισλάμ, τάζοντάς του χρήματα, τιμές και αξιώματα.


Εκείνος όμως έμεινε αμετάπειστος και μάλιστα παρότρυνε τον Χασάν να γίνει και αυτός Χριστιανός, για να απολαύσει την Βασιλεία των Ουρανών! 

Ο τούρκος έγινε έξαλλος από το θυμό του και έδωσε εντολή να τον ρίξουν στη φυλακή του «Ζιντανίου» στον Πύργο των Ιπποτών και να αρχίσουν τα πιο φρικτά βασανιστήρια, ώσπου να αλλάξει γνώμη.


Σε τρείς ημέρες τον οδήγησαν πάλι μπροστά του, αλλά και πάλι δοκίμασε την απόλυτη άρνηση του Μάρτυρα να μείνει πιστός στο Χριστό. 

Τότε έδωσε εντολή για πιο επώδυνα βασανιστήρια. 

Του ξερίζωσαν τα μαλλιά του, του ξέσκισαν τις σάρκες του με σιδερένια νύχια, του έσπασαν τα σαγόνια με πέτρες. 

Τον λοιδορούσαν λέγοντάς του: 

«Ας έλθει ο Χριστός σου, να σε σώσει»!


Του φόρεσαν χονδρές αλυσίδες και τον έριξαν ξανά στη φυλακή. 

Κάθε μέρα τον ρωτούσαν αν άλλαξε γνώμη και τον ράβδιζαν ανελέητα πεντακόσιες φορές. 

Του ξερίζωσαν τα νύχια και τον πέταξαν αιμόφυρτο στη φυλακή, όπου αξιώθηκε να δει ένα βράδυ τον Κύριο, ο Οποίος τον θεράπευσε από τις πληγές του! 

Μάλιστα το θαύμα αυτό το είχαν δει και οι άλλοι κρατούμενοι, όπως και τούρκοι, οι οποίοι απέδωσαν το θαύμα της θεραπείας του στον Αλλάχ, για να εξισλαμισθεί!


Όμως ο μάρτυρας έμεινε εδραίος! 

Ένα άλλο βράδυ ουράνιο φως έλουσε το κελί του. 

Το φως αυτό το είδαν όλοι και το πληροφορήθηκε και ο Χασάν. 


Κάποιος Χριστιανός τού πήγαινε κρυφά τη Θεία Κοινωνία στη φυλακή.


Το μαρτύριο κράτησε 5 μήνες. 

Ο Χασάν τον κάλεσε για τελευταία φορά να αρνηθεί το Χριστό. 

Αλλά εκείνος ομολόγησε με μεγαλύτερη δύναμη την χριστιανική του πίστη. 

Έτσι αποφάσισε να τον θανατώσει, δι’ απαγχονισμού. 

Ο 30χρονος Μάρτυρας ζήτησε και κοινώνησε τα Άχραντα Μυστήρια και οδηγήθηκε στον τόπο της εκτέλεσης και έλαβε το αμαράντινο στεφάνι του μαρτυρίου.


Ήταν 14 Νοεμβρίου του 1800. 

Πάνω από το κρεμασμένο άψυχο τίμιο λείψανό του φάνηκε φωτεινός σταυρός. 

Το σώμα του αγόρασαν οι πιστοί της Ρόδου, το οποίο έθαψαν με τιμές. 

Το 1803 ήρθε η μητέρα του στη Ρόδο να παραλάβει τα ιερά λείψανα του Μάρτυρα γιού της. 

Με καμάρι τα μετέφερε στην Ύδρα. 

Αλλά την ώρα που τα απίθωνε στο μητροπολιτικό ναό ξεψύχησε αγκαλιά με αυτά! 

Η μνήμη του εορτάζεται στις 14 Νοεμβρίου, την ημέρα του μαρτυρίου του.


(Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού)


πηγή: vimaorthodoxias

|εμείς από τον εκ των "συν αυτώ", Σπύρο Κοντογούρη


Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2026

🌹 Η Ελενίτσα ήτανε ολόλευκο κρινάκι, μα της Σινώπης διάβηκε το σκοτεινό σοκάκι. Την έστειλε η μανούλα της νήματα ν' αγοράσει, μα καραούλι έστησε όφις για να την πιάσει. Ήταν 15χρονη με βελουδένια όψη και ο πασάς Ουκούζογλου θέλησε να την κόψει...

 

 |Αυτό το 15χρονο κρινάκι, 

η Αγία Ελένη εκ Σινώπης, 

βοηθάει πάρα πολύ όσους υποΦέρουν 

από πονοκεΦάλους και ημικρανίες. 

Αν δεν ξέρεις το γιατί, 

δες το καρΦί που΄ναι ακόμα και σήμερα 

καρΦωμένο στο τίμιο ΚεΦαλάκι της...|


                 
[H τίμια Κάρα της Αγίας Ελένης εκ Σινώπης. 
Διακρίνεται το ένα από τα δύο καρφιά,
που κάρΦωσαν οι δήμιοι στο κρανίο της...]



[Δες τώρα την ιστορία της,
 με τον υπέροχο τρόπο που μας περιγράΦει 
η - γιατί όχι; - εορτάζουσα,




... Η Ελενίτσα ήτανε ολόλευκο κρινάκι, 
μα της Σινώπης διάβηκε
το σκοτεινό σοκάκι.


Την έστειλε η μανούλα της
νήματα ν' αγοράσει, 
μα καραούλι έστησε όφις για να την πιάσει. 


Ήταν δεκαπεντάχρονη με βελουδένια όψη 
και ο πασάς Ουκούζογλου θέλησε να την κόψει... 



Όπως γλυκοπετάριζε ο όφις βγαίνει ομπρός της.
Τυλίγει τα χεράκια της κλείνει το πρόσωπο της...


Τη φέρνει μέσα στον οντά για του πασά το γεύμα 
κι αυτός την υποδέχτηκε με του διαβόλου πνεύμα. 


Ανήμπορος ν' αντισταθεί στη θεία της εικόνα 
το αρρωστημένο πάθος του φίδι τον κάνει,
 βόα...


Μα όσο κι αν προσπάθησε να τηνε ξεγυμνώσει,
 τοίχος στεκόταν διάφανο 
και πίσω θα τον σπρώξει 


Προσπάθησε 
και μιά και δυό και τρεις 
και θορυβείται,
τη φυλακίζει κι έπειτα για λίγο παραιτείται. 


Την ώρα που κοιμήθηκε,
 με θεϊκώ τω τρόπω,
όπως και την απώθηση να στρίψει 
 βρίσκει τρόπο! 


Φτάνει στο σπίτι που οι γονείς είχαν ανησυχήσει, 
τους εξηγεί τι έγινε για να τους ηρεμήσει. 


" Μανούλα μου,
 μη φοβηθείς,
 για μένα  μην τρομάξεις. 
Η προσευχή μου 
με φυλά απ' του κακού τις δράσεις."



Σαν ξύπνησε ο σάτιρος με όρεξη να φάει.
Με έκπληξη διαπίστωσε, 
το θήραμα του πάει!


Και τότε εξοργίζεται στη δημογεροντία
λέει να τη συλλάβουνε για αυτή την προδοσία.


Αν δεν την παραδώσουνε όλοι θε να σφαχτούνε
κι οι χριστιανοί τρομάξανε και πάν' να της το πούνε.
 

Ο κύρης της πληγώθηκε στ' άδικο αίτημα τους...
Έκλαψε,
 μα παρέδωσε το κρίνο της καρδιάς του.


Ως ένας άλλος Αβραάμ για Του Θεού χατίρι, 
το τέκνο του θυσίαζε και στη φωτιά το σύρει...


Μα κοίτα που ο Κύριος κρατά το κρίνο άσπρο 
και όσο και αν προσπάθησε μπροστά του βρήκε κάστρο. 


Η προσευχή κι η πίστη της είχαν ορθώσει τοίχος. 
Και εξοργίστηκε ο πασάς κι έγινε Τούρκος ίδιος!


Τα μέσα του σκοτίστηκαν,
 έγιναν σαν την πίσσα, 
κάρφωσε στο κεφάλι της δύο καρφιά με λύσσα...



Και στον αποκεφαλισμό χορταίνει την οργή του,
γεύεται ικανοποίηση με την επιβολή του.


Σε ένα σακί 
 τη βάζουνε, στη θάλασσα τη ρίχνουν, 
που το κρινάκι να χαθεί,
ποτέ να μην το βρίχνουν


Μα επιπλέει ώρες πολλές και Φώς τηνε χτυπάει 
κι εκεί στου Γάει τα βαθιά νερά στον πάτο πάει.


Κάποτε αγκυροβόλησε ελληνικό καράβι 
και ναύτης είδε απ' το βυθό λάμψη να ξεπροβάλει... 


Νόμιζε ήταν θησαυρός  τι να πιστέψει ο δόλιος, 
σαν ανασύραν  το σακί βρίσκουν εκείνη όμως! 


Κι ήταν κομμένη η κεφαλή και την αναγνωρίζουν, 
η ιστορία ήταν γνωστή και μία Αγία αγγίζουν!


Παίρνουν κρυφά την κάρα της 
 την πάνε στη Σινώπη, 
που 'ναι ιεροί, μαρτυρικοί κι αγιασμένοι τόποι...


Μες στο ναό της Παναγιάς μπαίνει σα το χρυσάφι  
η κάρα της και τη φυλούν σε φιλντισένιο ράφι...


Το σώμα της σε ρωσικό καράβι επιβιβάζουν
το μέρος όπου βρέθηκε 
"Αγίασματα" ονομάζουν...


Γιατί ξεπήδησε νερό γλυκό σαν συντριβάνι 
σαν πίδακας κι αγιασμό το μέρος τούτο βγάνει! 


Πριν το εικοσιτέσσερα θα τηνε φυγαδεύσουν,
παίρνουν την τίμια κάρα της για να την προστατέψουν. 


Η Αγιά Μαρίνα ήτανε να την φιλοξενήσει 
στην Άνω Τούμπα,
 έκτοτε μένει στη Σαλονίκη.


Και κάνει θαύματα πολλά του Πόντου το κρινάκι 
κι είναι το δροσερότερο της πίστης μας δεντράκι!


Στα δεκαπέντε πολεμά σαν τον καλό στρατιώτη 
και μαρτυρά,
 με Το Χριστό είν' άφθαστη η νιότη! 


🌹 Η υπέροχη εικόνα, που έντυσε πιο πάνω τα υπέροχα λόγια της Ελένης για την Αγία, είναι έργο της εξίσου υπέροχης, Δέσποινας Γιαννακοβίτου...






✨ Άγιος Νικόλαος από τη Χίο ο νεομάρτυρας... Διά ξίφους τελειούται! 31 Οκτωβρίου 1754. Ετών 23!

 



|ο εκ των "συν αυτώ" που μας έστειλε το mail, 
(υπο)γράφει ως «Ένα Παιδί / Ένα άνθρωπος»

Σήμερα είναι η μέρα της γιορτής του Οσιομάρτυρα Νικολάου του εν Χίω (31 Οκτωβρίου 1754).

Δεδομένου πως τα τελευταία χρόνια έχει περιέλθει σε ιδιαίτερη συμπάθεια η Χίος μέσω ενός φίλου, αναζήτησα πρώτα στο ιστολόγιο του Αμφοτεροδέξιου  μήπως και κάνω τα πράγματα εύκολα.

Και ταυτόχρονα να σας τον γνωρίσω εκ νέου τον Άγιο και με τον ιδιαίτερο τρόπο που τα γράφει ο Αμφοτεροδέξιος εκεί.

Όμως... τίποτα!

Εκεί έχουμε αφήσει τον Άγιο Μάρκο (5 Ιουνίου 1801) να κρατάει το λάβαρο της Χίου, αν και δικαίως.

Οπότε σήμερα θα τα πούμε και για τον Άγιο Οσιομάρτυρα Νικόλαο, έτσι για να συναντηθούν κι εδώ οι δύο αυτοί Άγιοι.


Οι γονείς του Αγίου, ο Πέτρος και η Σταματού.

Έμεινε σύντομα ορφανός από πατέρα, αλλά πρόκοψε σε ευσέβεια και αρετή.

Είχε και μια αδελφή ο Άγιος Νικόλαος.

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Καρυές της Χίου.

Είκοσι ετών περνάει στην Μαγνησία της Μικράς Ασίας λόγω ανέχειας.

Ενώ εργαζόταν τίμια και πρόκοβε και πνευματικά ώστε όλοι τον εκτιμούσαν, ύστερα από καιρό υπέστη κάποιο ψυχικό νόσημα.

Σαν να σάλεψε ο νους του και έκανε πράγματα περίεργα και τρελά.


Αυτό συνήθως το βλέπουμε στις τάξεις των Αγίων των "δια Χριστόν σαλών", μα αυτή η κατάσταση δεν ήταν τέτοια.

Οι Χριστιανοί του συμπαραστάθηκαν.

Κι οι Τούρκοι, εκμεταλλευόμενοι την κατάσταση, αποπειράθηκαν να τον εξισλαμίσουν.

Παρά το νόσημά του, αποτυγχάνουν.

Τον βρίζουν, τον χτυπούν μα τελικά τον διώχνουν σαν τρελό.


Η κατάστασή του χειροτερεύει και τελικά επιστρέφει στη Χίο από τους συμπατριώτες του όπου τον παραδίδουν στην αδελφή του.

Όμως η συζήτησή της με τους συγγενείς της για την απόπειρα εξισλαμίσεώς του κάνει χειρότερα τα πράγματα.

Σύντομα οι ντόπιοι Τούρκοι αγάδες τον κατηγορούν ως αρνητή του Ισλάμ, τον πιέζουν να εξισλαμισθεί στα αλήθεια, τον μετονομάζουν σε Μεϊμέτη/Μεχμέτη και τον ντύνουν με τούρκικα ρούχα.

Αφήνουν όμως την περιτομή για αργότερα.


Πλέον ο Άγιος ζει βόσκωντας τα κοπάδια των κρεατεμπόρων του νησιού.

Στο βουνό «Αγία Υπομονή»[1] συναντάει τον αρχιμανδρίτη π. Κύριλλο που του πιάνει συζήτηση και του δίνει συμβουλές, κάτι που αλλοίωσε τον Άγιο.

Κάποια νύχτα κοιμήθηκε σε κάποιο ερειπωμένο τότε ναό της Αγίας Άννας (υποθέτουμε στις Καρυές: https://maps.app.goo.gl/7geM1C9fEjGXXZdZ7), όπου μια πανέμορφη κόρη του είπε:

«Να πας στον ιερέα του ναού του Γιού μου, να σε λούσει, να γίνεις καλά, για να σε πάρω γαμπρό».

Ξυπνάει, τρέχει στην αδελφή του και πήγαν μαζί στον ιερέα του χωριού που όμως δεν του έδωσε σημασία.

Τότε πήγε στο Ναό του Σωτήρος, όπου εφημέρευε ο αρχιμανδρίτης Κύριλλος.

Τον καλοδέχτηκε, του διάβασε ευχές και τον ράντισε με Αγιασμό.

Ο Νικόλαος έγινε πλέον καλά κι ήρθε ξανά στα λογικά του!


Από εκείνη τι στιγμή η ζωή του αλλάζει ριζικά.

Ζει ζωή μετάνοιας και συντριβής.

Αφήνει κατά μέρος τις βιοτικές μέριμνες κι ασχολείται με προσευχές και νηστείες.

Οι συγχωριανοί του τον αποφεύγουν και δεν τον δέχονται στην Εκκλησία, λόγω της φήμης ότι αλλαξοπίστησε, γιατί φοβούνται τους Τούρκους.

Και πράγματι έτσι γίνεται.

Οι Τούρκοι τον συλλαμβάνουν μαζί με τον εφημέριο ιερέα του χωριού και δύο πρόκριτους.

Ο Νικόλαος, ομολογούσε ηρωικά την πίστη του στο Χριστό, την ίδια ώρα που ο εφημέριος ιερέας τον παρότρυνε να αλλαξοπιστήσει.


Ο Άγιος παραδόθηκε στους δήμιους για να βασανιστεί.

Μα κάθε βασανιστήριο τελείωνε με ένα θαύμα.

Τον ξάπλωσαν σε σανίδα με καρφιά και έριξαν πάνω στο στήθος του ένα ογκόλιθο.

Τα μεσάνυχτα γίνεται σεισμός, κυλάει η πέτρα κι ελευθερώνεται ο Άγιος, ενώ θεραπεύεται κι από τις πληγές του.

Η φυλακή γεμίζει από άρρητη ευωδία  ενώ ο συγκρατούμενός του ιερέας μετανοεί και μαζί τους δοξολόγησαν το Θεό και όλοι οι φυλακισμένοι.

Την επόμενη ακριβώς ημέρα τον ρίχνουν σε έναν βρωμερό στάβλο αλόγων, δεμένο χειροπόδαρα, για να τον ποδοπατήσουν τα άλογα και να τον θανατώσουν.

Μα τα ζωντανά δεν τον βλάπτουν για μέρες.


Στο τέλος, στο τελευταίο του βασανιστήριο, με όση δύναμη του είχε απομείνει φώναζε: «Παναγία βόηθα με»!


Τελικά, δια ξίφους τελειούται.

31 Οκτωβρίου 1754.

Ετών 23!


Το σώμα του το κρέμασαν για παραδειγματισμό.

Και τότε ένα ανεξήγητο θάμπωμα κατάλαβε όλο το νησί.

Το σώμα του Μάρτυρα λαμποκοπούσε!

Τρία ημερονύχτια έλαμπε το τίμιο λείψανο.

Οι Τούρκοι θέλησαν να το καταστρέψουν και έβαλαν φωτιά να το κάψουν.

Ακατόρθωτο όμως και γι’ αυτό το έριξαν στη θάλασσα και έγινε άφαντο!


[1] Σε ορισμένες περιοχές της Χίου (όπως κοντά σε παλιά ασκηταριά, μοναστήρια ή γύρω από το Λεπροκομείο της Χίου) υπάρχουν μικρότεροι λόφοι ή τοποθεσίες που οι ντόπιοι ονόμαζαν μεταφορικά «Αγία Υπομονή» λόγω της δοκιμασίας των ανθρώπων που απομονώνονταν εκεί...


Πηγές:

https://www.impantokratoros.gr/98F467F5.el.aspx 

https://www.koinoniaorthodoxias.org/agiologio-eortologio/o-agios-osiomartyras-nikolaos-apo-tin-xio_a/ 



|την εικόνα του Αγίου πήραμε από εδώ.


    

     * "αμΦ." επί του πιεστηρίου ΥΓ:

  Τη στιγμή που ετοιμαζόμασταν να πατήσουμε το κλικ της δημοσίευσης, είδαμε πως ήρθε συμπληρωματικά κι ένα δεύτερο mail από τον ίδιο παραλήπτη, τον οποίο και επισήμως πλέον τον ευχαριστούμε δις...


   Η ανάρτηση, με τα πρώτα καταγεγραμμένα θαύματα του Αγίου Νεομάρτυρα Νικολάου, είναι αυτή...



Την ευχούλα σου την αγιασμένη,
Άγιε Νικόλαε!

Τα χαίρε και τα σέβη μας στον κοντινό σου, 
τον Άγιο Μάρκο μας...