🌹 Βάλε στην προσευχή σου αυτόν που δεν αντέχεις... |Απλά πράγματα αλλά και πρωτάκουστα! Μόνος ένας αληθινά Άγιος θα μπορούσε να πει μια τέτοια κουβέντα... Και μόνο ένας Χριστιανός θα είχε τα (πνευματικά) κότσια να την εΦαρμόσει στην καθημερινότητά του...

         

                   |Δεν χάνουμε και τίποτα να το δοκιμάσουμε...

|επιμέλεια ανάρτησης: Βάσω Καλλιανού

🌹 Μία Φωνή ακούστηκε μπροστά από 'να ελάΦι και πάνω του εΦάνηκε Σταυρός από χρυσάΦι: "Θα Είμαι σ' όλα δίπλα σου, μ' υπομονή θ' αγιάσεις και στην Αληθινή Ζωή μαζί Μου θα περάσεις... |Ευστάθιο γιορτάζουμε 20 Σεπτεμβρίου, το Στρατηλάτη Μάρτυρα Μεγάλο Του Κυρίου...

                                        

              |αντί άλλου δώρου στους εορτάζοντες και στις εορτάζουσες....

|γράΦει η Ελένη Ζεάκη

Ένα πρωτοπαλίκαρο γεννήθηκε στη Ρώμη

που είχε ο Κύριος γι' αυτόν την πιο καλή Του γνώμη.

 

Μισός αιώνας μέτραγε απ' Του Χριστού Τη Γέννα

κι ήρθε ο Πλακίδας στη ζωή σε χρόνια ραγισμένα.

 

Ήτανε γόνος ευγενών σπουδαίων μες στη Ρώμη,

που ειδωλολάτρες ήτανε και άρχοντες και νόμοι.

 

Έγινε στο Ρωμαϊκό στρατό

μεγάλος Στρατηλάτης

όλες οι νίκες πέρασαν απ' τις δικές του πλάτες.

 

Έκανε οικογένεια με μιά χρυσή κοπέλα

κι απέκτησαν και δυό παιδιά στ' αγάπης την ομπρέλα.

 

Ήτανε ελεήμονες, από γιορτές απείχαν,

μαζί με τη γυναίκα του μοίραζαν ό,τι είχαν...

 

Μιά διαφορά τον χώριζε από τον Θείο Παύλο,

που ειδωλολάτρης ήτανε χωρίς να παίρνει ναύλο.

 

Είχε ο Χριστός Στα Πλάνα Του Μόνος να του μιλήσει,

όπως τον Παύλο δίπλα Του κι εκείνον θα ζητήσει.

 

Στα δάση μέσα εκπαίδευε τον κάθε στρατιώτη,

που άμα μπορούν να κυνηγούν, 

θα 'χουν ορμή κι αντρειώτη!

 

Μία Φωνή ακούστηκε μπροστά από 'να ελάΦι

και πάνω του εΦάνηκε Σταυρός από χρυσάΦι...

 

Ποιός είσαι ρώτησε σεμνά, λίγο παλαβωμένος

και τ' αποκρίθηκε η φωνή 

"Είμαι Ο Εσταυρωμένος"!

 

"Ο Ένας και Αληθινός Θεός που έφτιαξα τη φύση,

για Μένα είσαι εκλογή να δώσεις Φως στη Δύση"

 

"Θα Είμαι σ' όλα δίπλα σου, 

μ' υπομονή θ' αγιάσεις

και στην Αληθινή Ζωή 

μαζί Μου θα περάσεις..."

 

Ευστάθιος βαπτίστηκε κρυφά απ' το παλάτι

κι οι σύζυγοι και τα παιδιά γίναν ένα κομμάτι.

 

Τη στοργική γυναίκα του την είπαν Θεοπίστη,

να στέκεται ο Ευστάθιος με τη δική της πίστη.

 

Αγάπιο το 'να παιδί,

 Θεόπιστο το άλλο

να ακουμπάει Στο Χριστό 

κάθε δικό τους ζάλο...

 

Δόξα δεν υπολόγισαν που θα 'χαναν και πλούτη.

Ιώβια υπομονή έπρεπε να 'χουν τούτοι.

 

Τους πληροφόρησε Ο Θεός από την πρώτη μέρα

πως θα βρεθούνε όλοι τους για Κείνον στον αέρα.

 

Πρώτα χάνουν τους δούλους τους

που αρρωστήσαν όλοι

και έπειτα ψοφήσανε τα ζώα απο πανώλη...

 

Τον στρατηγό απέλυσαν για αυτήν την αλλαγή του

και τίμησε Το Βάπτισμα με τη σεμνή φυγή του.

 

Τα πλήγματα ερχότανε με πάταγο μεγάλο,

όμως σαν δεύτερος Ιώβ θα υπομένει κι άλλο...

 

Στη βάρκα που θα έμπαιναν να παν' στ' Αγίους Τόπους

χαθήκανε οριστικά με άλλης φύσης τρόπους.

 

Θα κλέψει τη γυναίκα του ο πονηρός βαρκάρης,

γιατί 'ταν αφιλότιμος και μαυροκατεργάρης.

 

Το 'να παιδί τού στέρησε λύκος,

 τ' άλλο λιοντάρι,

παρόλα αυτά ο Ευστάθιος στάθηκε παλικάρι...

 

Είπε 

"Ο Θεός μου τα 'δωσε με τόση καλοσύνη,

δικά Του,

 είναι ξέρει Αυτός", 

του δείχνει εμπιστοσύνη...

 

Μονάχος του πορεύεται σαν το ζητιάνο πάει,

σ' ένα χωριό δουλειά ζητά και κάτι για να φάει.

 

Τους συγκινεί ο τρόπος του,

 λάμπει το πρόσωπο του

πως ήταν άνδρας ευγενής 

θα μείνει μυστικό του...

 

Την προσευχή έχει πηγή και στάμνα την καρδιά του,

δεν σκέφτηκε τη μοίρα του, ούτε και τα παιδιά του.

 

Η πίστη του 'ταν καθαρή κι η στάμνα 'χε γεμίσει

με ευχαριστίες Στο Θεό για όσα έχει ζήσει...

 

Κατά διαόλου πήγαινε η αυτοκρατορία,

χωρίς εκείνον στρατηγό 

τους τρώγαν τα θηρία.

 

Και να που καταλάβανε πως ήτανε ο μόνος,

που θα μπορούσε να σταθεί στη βία αστυνόμος.

 

Τούμπα τον κόσμο έφεραν για νά μπει στο τιμόνι,

που δεκαπέντε πέρασαν στην εξορία χρόνοι.

 

Μία τομή τον μαρτυρά,

 δε θα το διαψεύσει,

στα γόνατα του ζήτησαν πίσω να επιστρέψει.

 

Σε θέλει η πατρίδα μας, του είπανε με πόνο

κι εκείνος συγκινήθηκε για το καθήκον μόνο.

 

Τα ρούχα τα αρχοντικά 

και τη στολή του βάζει

στο αρχηγείο κάθεται,

 τέλειο σχέδιο βγάζει...

 

Κι αρχίζει πάλι να νικά, 

να χαίρεται ο θρόνος,

μα ήτανε για τη χαρά 

μάλλον μικρός ο χρόνος

 

Του Ευστάθιου επέστρεψαν όλοι οι συγγενείς του,

τους κράτησε Ο Κύριος για τη δικαίωση του...

 

Το θαύμα ήταν φοβερό,

 που ζήσαν τα παιδιά του

και στρατιώτες γίνανε 

κι ήταν στο στράτευμα του!

 

Δίπλα του στέκαν, 

μα αυτός δε θα το καταλάβει..

Το ήξερε όμως Ο Θεός, 

που τα 'Χε αναλάβει...

 

Σε χρόνο που δε λέγεται,

 θα 'λεγε κάποιος Πότε;

Μα κι η μητέρα τα παιδιά βρήκε κι εκείνη τότε!

 

Όλοι ξαναβρεθήκανε και Το Θεό Δοξάσαν,

που ό,τι δεινά κι αν πέρασαν,

 ποτέ δεν Τον ξεχάσαν!

 

Ήταν σαν να μην χώρισαν 

και πάντα ένα ήταν,

τώρα στον αυτοκράτορα 

μπροστά το όχι είπαν...

 

Ο Αδριανός το στρατηγό στο θάνατο θα δώσει,

που στους θεούς δε δέχτηκε τιμές να αποδώσει...

 

Το ίδιο κι η γυναίκα του και τα παιδιά του ομοίως,

θα φτάσουν στο μαρτύριο κι οι τέσσερεις Αξίως...

 

Η πρώτη του απόπειρα είναι μες στην αρένα,

μα τα λιοντάρια βλέπουνε πως δεν πεινά κανένα!

 

Και του γυρνάνε τ' άντερα και διατάζει άλλο,

το πιο φρικτό μαρτύριο κι απ' όλα πιο μεγάλο!

 

Σε ένα βόδι να χωρούν μέσα στα σωθικά του,

π' άνθρωπος να το φανταστεί 

χάνει τα λογικά του...

 

Να γίνει από σίδερο τέτοιο που να μη λιώνει,

μα να γενούν κι οι τέσσερις απο τη λαύρα σκόνη!

 

Τρεις μέρες τους τηγάνιζαν, 

τέτοιοι σκληροί που ήσαν,

μα οι προσευχές που έκαναν 

ατόφιους τους κρατήσαν!

 

Και φύγανε στου ουρανού τις στράτες σαν παρέα,

και μείνανε τα σώματα ακέραια κι ωραία!

 

Ευστάθιο γιορτάζουμε είκοσι Σεπτεμβρίου,

το Στρατηλάτη Μάρτυρα Μεγάλο Του Κυρίου...

 

Κι όσοι πιστεύουν Στο Θεό 

και έχουν Θεοπίστη

κι Αγάπιο να χαίρονται 

τα δώρατα Του Κτίστη!

 

 

🌹 Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς Ευστάθιος 

(ονομαζόμενος αρχικά Πλακίδας) 

και οι συν αυτώ μάρτυρες 

(η σύζυγός του Θεοπίστη και τα δύο τους παιδιά, 

ο Αγάπιος και ο Θεόπιστος) 

εορτάζονται από την Εκκλησία μας 

στις 20 Σεπτεμβρίου...

Ο μακαριστός Γέροντας Χρυσόστομος...

 

       |γράΦει ο Λυκούργος Μαρκούδης

Παράξενο που πρέπει να γράψω ένα κείμενο (πέντε μέρες το ξεκινάω, κι όλο το αφήνω) με αυτό τον τίτλο. 

Αν και τις τελευταίες μέρες, με την επιδείνωση της υγείας του και τον ήδη προετοιμασμένο τάφο του (απέναντι ακριβώς από την είσοδο της Μονής), έδειχνε όλο και πιο αναμενόμενη η ώρα της μεταστάσεώς του. 

Βλέπω τις φωτογραφίες και τα βίντεο που έχω, ακούω τη φωνή του και μοιάζει να είναι ακόμα εδώ. 

Ανάμεσά μας.

Πριν από λίγες μέρες, τέλη Αυγούστου (παραμονές της Κοιμήσεως της Θεοτόκου με το π. ημερολόγιο) δεν τον συνάντησα στο αγαπημένο του μοναστήρι, όπως κάθε φορά… 

Η κατάσταση της υγείας του είχε επιδεινωθεί ακόμα περισσότερο και νοσηλευόταν στην Αθήνα. 

Η αντίστροφη μέτρηση για να βρεθεί κοντά στον Άγιο που διακόνησε για χρόνια, ολοκληρωνόταν. 

Πέρασε δύσκολα και επώδυνα τους τελευταίους μήνες. 

Τώρα όμως αναπαύεται «ἔνθα οὐκ ἔστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος».

Ο π. Χρυσόστομος αγάπησε την Αγία Γη, αγάπησε και στήριξε το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, βοήθησε αμέτρητες ψυχές, απλόχερα και χωρίς διακρίσεις. 

Αυτός ο ηρωικός Μανιάτης βρέθηκε από μικρός στην Αγία Γη. 

Διακόνησε με σθένος και αυτοθυσία, όπου τον έστειλε το Πατριαρχείο, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε στο ευλογημένο μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου του Ιορδανίτου. 

Κατά τον προφητικό, όπως αποδείχθηκε, λόγο του μακαριστού Πατριάρχου Βενεδίκτου, ο π. Χρυσόστομος βρέθηκε στην έρημο και την μετέτρεψε σε όαση.

Ερειπωμένο και απροσπέλαστο παρέλαβε το μοναστήρι. 

Και μέρα με τη μέρα, το έκανε αγνώριστο πραγματικά. 

Τον Αύγουστο του 1989 που τον συνάντησα για πρώτη φορά, ήταν τελείως μόνος του εκεί. 

Το μόνο που υπήρχε ήταν το κεντρικό κτήριο της μονής, σαν μικρό κάστρο μέσα στην έρημο. 

Ελάχιστος κόσμος έφθανε τότε στην Αγία Γη. 

Η πρόσβαση στο μοναστήρι ήταν από έναν χωματόδρομο. 

Μπαίνοντας μέσα από την μικρή είσοδο αντίκρυσα την αυλή και τους δυο ορόφους περιμετρικά της. 

Σαν ανατολίτικο χάνι ήταν. 

Και παρέμεινε έτσι μέχρι σήμερα, ένα φιλόξενο σημαιοστόλιστο ανατολίτικο χάνι, με μια παράξενη ανακουφιστική δροσιά μέσα στην κάψα της ερήμου.

Εμφανίστηκε μπροστά μας τότε ανυπόδητος, ξυπόλητος! 

Ανέβηκε στην εκκλησία, στάθηκε στην Ωραία Πύλη και φορώντας το πετραχήλι του έκανε δέηση και στη συνέχεια μας μίλησε. 

Σχεδόν μία ώρα! 

Χείμαρρος ο λόγος του, ασταμάτητος. 

Εκείνος στεκόταν εκεί κοιτώντας τον καθένα μας κατάματα. 

Εγώ βρισκόμουν ακριβώς απέναντί του για να ηχογραφήσω τα όσα έλεγε με το μικρό μου κασετοφωνάκι. 

Αλλά ύστερα από λίγη ώρα το χέρι μου κουράστηκε και κόντεψε να φέρει το κασετοφωνάκι στο πρόσωπο του Γέροντα… 

Τότε δεν ήξερα το όνομά του, αλλά έμαθα την ονομασία της περιοχής (της Πέρδικας) όπου βρισκόταν το μοναστήρι, μερικά ιστορικά στοιχεία και άκουσα και αρκετές συμβουλές. 

Μου έκανε εντύπωση εκείνο που μας είπε, πως ο Θεός μας είχε καλέσει στην Αγία Γη. 

Ζήτησε την κατανόησή μας γιατί είχε μιλήσει πάρα πολύ. 

Αλλά πολύ σπάνια περνούσαν προσκυνητές από εκεί και χαιρόταν να μιλάει για να θυμάται τη γλώσσα μας, όπως, από τότε, κάθε φορά έλεγε.

Για πότε έφυγε και κατέβηκε κάτω στην τραπεζαρία να μας στρώσει να φάμε, ούτε που το καταλάβαμε. 

Και είχε έτοιμη σούπα, λαχανικά, ψωμί και φρούτο. 

Φαγητό για όλους, νοστιμότατο. 

Χορτάσαμε και ξεδιψάσαμε… 

Και μετά ο ίδιος πήγε και στάθηκε μόνος του σε έναν πάγκο που είχε εκεί στην αυλή με διάφορες ευλογίες για να αγοράσουμε. 

Αυτός ήταν ο παπά Χρυσόστομος όπως τον πρωτογνώρισα. 

Ομολογώ πως μου άφησε ανάμεικτα συναισθήματα. 

Σε λίγους μήνες ξαναπήγα. 

Ήταν πάλι εκεί μόνος, έτοιμος να μας μιλήσει, να μας τραπεζώσει όλους, να μας εξυπηρετήσει.

Από τότε βρέθηκα αμέτρητες φορές στην έρημο του Αββά Γερασίμου. 

Κάθε φορά ο τόπος άλλαζε, μεγάλωνε, διαμορφωνόταν… 

Η έρημος πρασίνισε. 

Ο Άγιος Γεράσιμος χάρισε στον μακαριστό Γέροντα άφθονο νερό, κι εκείνος με τη σειρά του δημιούργησε ανθόκηπους, λαχανόκηπους, φυτείες με χουρμαδιές… 

Παράλληλα κατασκεύασε τεράστιους ξενώνες, βοηθητικούς χώρους, εργαστήρια ψηφιδωτών, κηροπλαστείο, μια μικρή φάρμα…

Και τι δεν έκανε μέσα στην έρημο με το υστέρημα που άφηναν οι προσκυνητές. 

Το μοναστήρι άνθισε. 

Και ο π. Χρυσόστομος βοηθούσε, με αυτό το υστέρημα των προσκυνητών, αμέτρητους αναγκεμένους που ζητούσαν βοήθεια. 

Στήριξε προσκυνήματα και μοναστήρια της Αγίας Γης, σχεδόν όλους τους αγιοταφίτες πατέρες και τους μαθητές της Πατριαρχικής Σχολής της Σιών. 

Στο μοναστήρι φρόντισε και γηροκόμησε μέχρι την μετάστασή τους πολλούς αγιοταφίτες, ενώ στους ξενώνες διέμειναν αμέτρητοι προσκυνητές.

Ο π. Χρυσόστομος αγαπήθηκε για την απλότητα και την ευθύτητά του, για τον καθάριο χωρίς περιστροφές λόγο του, για χιούμορ που τον διέκρινε και για την εμπιστοσύνη που είχε στο Θεό και τον Άγιο Γεράσιμο τον Ιορδανίτη. 

Καθημερινά δεκάδες άνθρωποι του τηλεφωνούσαν ή του έστελναν γράμματα ζητώντας βοήθεια σε κάτι που αντιμετώπιζαν, ψάχνοντας για μια παρήγορη κουβέντα και αναζητώντας ελπίδα μέσα στα αδιέξοδά τους. 

Κι εκείνος είχε πάντα κάτι να πει σε όλους… 

Πολλοί μιλάνε και γράφουν για τα χαρίσματά του, έχοντας ο καθένας προσωπική εμπειρία. 

Νομίζω πως το πιο σημαντικό του γνώρισμα ήταν η γνησιότητα και η ειλικρίνειά του. 

Σπάνια τα συναντάς πλέον σε τέτοιο απόλυτο βαθμό.

Φυσικά σαν άνθρωπος είχε και τις αδυναμίες του, όπως όλοι μας. 

Έκανε λάθη, όπως συχνά δημοσίως ομολογούσε. 

Παρεξηγήθηκε, δέχθηκε και πόλεμο, άκουσε κατηγορίες… 

Πέρασε πολλά, πάρα πολλά. 

Αλλά αγαπήθηκε και πάρα πολύ, από πάρα πολλούς. 

Δικαίως, αφού ο ίδιος είχε τον δικό του τρόπο να σε κερδίζει. 

Δεν ήταν λίγοι και οι γνωστοί επώνυμοι που δέχονταν παρηγοριά από τα λόγια του. 

Δεν ήταν βαθιά θεολογικά, ήταν απλά και βιωματικά λόγια, δοκιμασμένα στους πολυετείς αγώνες και τις αγωνίες του. 

Γι' αυτό και περνούσαν στο μεδούλι της ύπαρξής μας. 

Συνήθιζε να λέει πως ήταν αμόρφωτος και άγριος. 

Μιλούσε με αγάπη και θαυμασμό για άλλους αγιοταφίτες. 

Δεν δίσταζε να μιλάει έξω από τα δόντια για όλα τα κακώς κείμενα. 

Στα χρόνια που ακολούθησαν την ανάπτυξη της μονής δεκάδες εθελοντές από την Κύπρο και την Ελλάδα πρόσφεραν βοήθεια, μένοντας για μεγάλα διαστήματα εκεί. 

Το μεγάλο δώρο που του έκανε ο Θεός, μετά από το τόσο χρήσιμο και απαραίτητο νερό, ήταν η παρουσία ενός νέου Κύπριου «μηχανόβιου» που βρέθηκε και έμεινε κοντά του. 

Δεκάδες φορές μου είχε πει πόσο αναπαυμένος ένιωθε που ο Θεός του έστειλε τον π. Κυριακό και αισθανόταν σίγουρος για τη συνέχεια της Μονής. 

Δεν επιτρέπεται να γράψω όσα μου έλεγε, αλλά χαιρόταν πάρα πολύ.

Εγώ δεν υπήρξα ούτε πνευματικό του παιδί, ούτε είχα καθημερινή επικοινωνία μαζί του. 

Αλλά για 37 χρονιά τον γνώριζα και τον μάθαινα κάθε φορά που τον συναντούσα εκεί στην έρημο. 

Κι εκείνος έλεγε συχνά πως με ξέρει από παιδί και με τιμούσε με τις σύντομες κάθε φορά συζητήσεις που κάναμε. 

Έχω πολλά να θυμάμαι, αλλά τούτη την ώρα δεν μπορούν να καταγραφούν. 

Φυσικά δεν θα ξεχάσω ένα πρωινό Σαββάτου, παραμονή του Ασώτου. 

Βρέθηκα στο μοναστήρι για να τον καλέσω στη βάπτιση του γιού μας που θα γινόταν το επόμενο πρωί στο μοναστήρι του Αγίου Θεοδοσίου. 

Του είπα πως ξέρω ότι δεν πάει σε μυστήρια, αλλά θα ήταν τιμή και ευλογία αν μπορούσε να έρθει κοντά μας, μέσα σε ένα άλλο μοναστήρι. 

Εκείνος με ένα πλατύ χαμόγελο μου είπε 

«Εντάξει βρε, για σένα θα έρθω».

Και το επόμενο πρωί, μετά τη Θεία Λειτουργία, οδήγησε και ήρθε στον Άγιο Θεοδόσιο. 

Καθόταν έξω από την εκκλησία, περιμένοντας να αρχίσει το μυστήριο. 

Ένα μυστήριο που θα τελούσε ένας «άγιος άνθρωπος», όπως πολλές φορές μου έλεγε για τον πνευματικό της Λαύρας του Αγίου Σάββα. 

Επειδή όμως εκείνη την ημέρα είχε ένα ατύχημα και δεν μπορούσε τελικά να κάνει την βάπτιση, πήγα και ρώτησα τον π. Χρυσόστομο αν θα ήθελε εκείνος να κάνει το μυστήριο, αφού ήταν μεγαλύτερος σε ηλικία από όσους αγιοταφίτες πατέρες είχαν έρθει εκείνη την ημέρα. 

Σήκωσε το κεφάλι του και πάλι με πλατύ χαμόγελο απάντησε θετικά. 

Τις επόμενες μέρες, αλλά και αρκετές άλλες φορές, μου είπε ως ήθελε πάρα πολύ να κάνει την βάπτιση, αλλά ντρεπόταν να μου το ζητήσει. 

Δεν ντρεπόταν εμένα, αλλά τον πνευματικό του Αγίου Σάββα, αφού νιώθοντας ο ίδιος ο τελευταίος όλων, χαρακτήριζε ο π. Χρυσόστομος τον εαυτό του «άγριο άνθρωπο» που δε συγκρινόταν με τις αρετές των άλλων.

Έγινε η βάπτιση και από τότε τον νιώθαμε πιο δικό μας άνθρωπο. 

Καθώς ακόμα ηχεί η φωνή του στα αυτιά μου, νομίζω πως σε λίγες μέρες θα τον ξαναδώ εκεί στο μοναστήρι του, στο κηροπλαστείο, σε κάποιο βοηθητικό χώρο ή στην αυλή να πίνει μια γουλιά καφέ. 

Δεν υπήρξα από αυτούς που είχαν καθημερινή επικοινωνία μαζί του. 

Δεν έψαχνα να τον βρω. 

Τον θεωρούσα όμως πάντα δεδομένο εκεί, ακόμα και τις φορές που έλειπε για εργασίες και υποθέσεις της μονής ή για τις υποχρεωτικές θεραπείες του τον τελευταίο καιρό.

Γράφτηκαν, γράφονται και θα γραφούν πολλά για τον Γέροντα. 

Ο Θεός μας γνωρίζει καλύτερα τα φανερά και τα κρύφια. 

Ενώπιον Του βρίσκεται πλέον. 

Ημέρα Κυριακή έφυγε για την Βασιλεία των Ουρανών. 

Την προηγούμενη μέρα η εικόνα της Παναγίας επέστρεψε από τη Γεθσημανή στο Μετόχι της, απέναντι από το Ναό της Αναστάσεως. 

Κάθε χρόνο συνήθιζε ο Γέροντας να την συνοδεύει τέτοια μέρα, αλλά φέτος η διαδρομή που ο ίδιος ακολούθησε ήταν πιο μεγάλη. 

Ο Θεός ήθελε να ταξιδέψει από την επίγεια στην ουράνια Ιερουσαλήμ! 

 Οι προσευχές του κόσμου ήταν πολλές και τον συνοδεύουν με ευγνωμοσύνη στην ποθεινή πατρίδα.

Τώρα πια αναπαύεται στους Ουρανούς. 

Η ευχή του θα σκεπάζει το μοναστήρι του και η γη της ερήμου θα σκεπάζει το σώμα του. 

Πολύ καιρό πριν κοιμηθεί επέλεξε τον τόπο της ταφής του. 

Απέναντι από την είσοδο της Μονής. 

Επέλεξε τι θα γράφει η πλάκα, αλλά και ποια μορφή να σκαλιστεί στον βράχο: 

ο ίδιος με την πατριαρχική πατερίτσα με το περιστέρι να κάθεται σε αυτή, την παραμονή των Θεοφανίων στον Ιορδάνη ποταμό. 

Θα μας λείψει η παρουσία του, η φωνή του, το βλέμμα του… 

Θα ανταμώνουμε στην προσευχή όμως, ανάβοντας τις λαμπάδες που μας έδινε λίγο πριν φύγουμε από το μοναστήρι, λίγο πριν τον αποχαιρετίσουμε και μας ράνει με λουλούδια της ερήμου, καθώς το πούλμαν αναχωρούσε… 

Τι αξέχαστος αποχαιρετισμός ήταν αυτός κάθε φορά…

Από την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2026, αναπαύεται στους ουρανούς μαζί με τον π. Ιλαρίωνα του Θαβώρ, τον γέροντα Ιερόθεο του αγίου Θεοδοσίου, τον π. Φιλόθεο της Άκρης και τόσους άλλους αγιοταφίτες... 

Εκεί τον υποδέχθηκαν όλοι εκείνοι οι πατέρες που με φροντίδα γηροκόμησε και σίγουρα ο αγαπημένος του Άγιος. 

Δευτέρα 1/14 Σεπτεμβρίου στις 16:00 θα ψαλεί η εξόδιος ακολουθία στη μονή του Αγίου Γερασίμου. 

Ας είναι αιωνία η μνήμη του.

Καλό Παράδεισο και καλή Ανάσταση Γέροντα.-

🌹 "Για να μαλακώσει η καρδιά μας, πρέπει να έρθουμε στην θέση όχι μόνον των άλλων ανθρώπων... Αλλά και των ζώων, ακόμη και του Φιδιού! Να σκεφθούμε: Θα μου άρεσε να ήμουν Φίδι, να έβγαινα λίγο στην λιακάδα να ζεσταθώ και να ερχόταν ο άλλος να με χτυπήσει, να μου σπάσει το κεΦάλι; 🌹Άγιος Παϊσιος.

 

           ...Όχι!

Τότε θα λυπηθούμε 

και θα αγαπήσουμε ακόμη και τα φίδια. 

Αν δεν έρχεται ο άνθρωπος στην θέση των άλλων, 

ακόμη και των ζώων και των εντόμων, 

δεν γίνεται "άνθρωπος!"

Μέσα στον πόνο, 

κρύβεται η περισσότερη αγάπη από την κανονική!

Γιατί, όταν πονάς τον άλλον, 

τον αγαπάς λίγο παραπάνω!

Αγάπη με πόνο, 

είναι να σφίξεις στην αγκαλιά σου έναν αδελφό σου, 

που έχει δαιμόνιο 

και το δαιμόνιο να φύγει!

Γιατί η "σφιχτή" αγάπη...

Η πνευματική αγάπη με πόνο... 

Δίνει Παρηγοριά Θεϊκή στα πλάσματα του Θεού!

Πνίγει δαίμονες. 

Ελευθερώνει ψυχές 

και θεραπεύει τραύματα, 

με το βάλσαμο της Αγάπης του Χριστού...

        🌹 Άγιος Παϊσιος

   |εμείς από την ομάδα Viber, "Φίλοι Μετοχίου Ανάληψης"

☆ 19 Αυγούστου, η Αγία μας Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Ανδρέου του Στρατηλάτου και των 2593 (!!!) συν αυτώ...

 

    ...Οι στρατιώτες ήταν κυριευμένοι από φόβο, λόγω του ότι ο εχθρός ήταν πολυάριθμος και είχε πολλές νίκες στο ενεργητικό του. 

Η αρχηγία του μικρού σώματος στρατιωτών είχε ανατεθεί από τον αρχιστράτηγο Αντίοχο σε ένα γενναίο χριστιανό αξιωματικό, τον Ανδρέα. 

Βεβαίωσε λοιπόν ο Ανδρέας τους στρατιώτες του πως ο θρίαμβος της νίκης θα είναι με το μέρος τους, αν όλοι με πραγματική πίστη επικαλεσθούν τον παντοδύναμο Θεό των χριστιανών. 

Διότι όλα τα κατορθώματα των χριστιανών επιτυγχάνονται «σὺν τὴ δυνάμει τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χρίστου»

 (Α' προς Κορινθίους, ε' 4). 

Με τη δύναμη, δηλαδή, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

 Πράγματι, τα λόγια του Ανδρέα ανύψωσαν το ηθικό των στρατιωτών, με αποτέλεσμα να συντρίψουν το πολυπληθές στράτευμα του εχθρού. 

Ο Αντίοχος επαίνεσε δημόσια το κατόρθωμα αυτό, αλλά όταν έμαθε ότι οι στρατιώτες ειλκύσθηκαν από τον Ανδρέα στο χριστιανισμό, έστειλε 1000 στρατιώτες να τους αφοπλίσουν και να τους στείλουν στα σπίτια τους. 

Ο Ανδρέας, όμως, μετά από συζήτηση είλκυσε κι αυτούς στο χριστιανισμό.

 Εξοργισμένος τότε ο Αντίοχος, έστειλε ειδικό σώμα με έμπιστους αξιωματικούς και σκότωσε όλους τους χριστιανούς στρατιώτες. 

Ήταν στον αριθμό δύο χιλιάδες πεντακόσιοι ενενήντα τρεις (2593)...

     

      ● Τις ευχές και των 2594 να έχουμε!!!

    |επιμέλεια ανάρτησης: Μπάμπης Αμερινός

☆ ...H πίστη δεν είναι φαγητό, για να βάζει ο καθένας μέσα όποιο υλικό του αρέσει. Ούτε ο Χριστός είναι μία αόριστη ιδέα, την οποία μπορεί ο καθένας να προσαρμόζει στις επιθυμίες και στις αντιλήψεις του... Ο Χριστός δεν είπε ότι είναι μία από τις πολλές αλήθειες. Είπε ότι είναι η Αλήθεια... Όποιος λοιπόν απορρίπτει την Εκκλησία, αλλά κρατά έναν Χριστό που έφτιαξε μόνος του, δεν ακολουθεί τον Χριστό. Ακολουθεί τον εαυτό του και ονομάζει πίστη την προσωπική του αυθαιρεσία...

     |ένα υπέρ το δέον αληθές κείμενο, γεμάτο από γνήσιο Ορθόδοξο ήθος, χωρίς ίχνος "αγαπολογίας"... 

Για όποιους πραγματικά αντέχουν και θέλουν - με όποιο κόστος - να (συγκατα) λέγονται στα παιδιά του Χριστού...|

«Σήμερα ο καθένας κάθεται και κατασκευάζει μία θρησκεία δική του. 

Παίρνει λίγο από τον Χριστιανισμό, λίγο από τη φιλοσοφία, λίγο από τις ανατολικές θρησκείες, προσθέτει και ό,τι του υπαγορεύει ο λογισμός του και ύστερα λέει με βεβαιότητα: 

«Εγώ έτσι πιστεύω». 

Μα, βρε παιδί μου, η πίστη δεν είναι φαγητό, για να βάζει ο καθένας μέσα όποιο υλικό του αρέσει. 

Ούτε ο Χριστός είναι μία αόριστη ιδέα, την οποία μπορεί ο καθένας να προσαρμόζει στις επιθυμίες και στις αντιλήψεις του. 

«Για μένα, λέει, ο Χριστός ήταν ένας καλός άνθρωπος, ένας κοινωνικός επαναστάτης, ένας σοφός δάσκαλος». 

Άλλος λέει: 

«Ήταν ένας από τους πολλούς φωτισμένους της ανθρωπότητας». 

Αυτά δεν είναι πίστη. 

Είναι ανθρώπινες κατασκευές, γεννημένες συνήθως από την άγνοια και την υπερηφάνεια. 

Ο Χριστός δεν είπε ότι είναι μία από τις πολλές αλήθειες. 

Είπε ότι είναι η Αλήθεια.

 Δεν άφησε τον καθένα να Τον ερμηνεύει σύμφωνα με τα πάθη, τις ιδεολογίες και τις προσωπικές του προτιμήσεις. 

Ίδρυσε την Εκκλησία, έστειλε τους Αποστόλους, παρέδωσε το Ευαγγέλιο και τα Μυστήρια. 

Όποιος λοιπόν απορρίπτει την Εκκλησία, αλλά κρατά έναν Χριστό που έφτιαξε μόνος του, δεν ακολουθεί τον Χριστό. 

Ακολουθεί τον εαυτό του και ονομάζει πίστη την προσωπική του αυθαιρεσία.

Δεν μπορεί ο άνθρωπος 

να μην εκκλησιάζεται, 

να μην εξομολογείται, 

να μη γνωρίζει ούτε τα στοιχειώδη της πίστεως, 

να μην έχει ανοίξει ποτέ ολόκληρο το Ευαγγέλιο 

και ύστερα να αποφαίνεται με αυθεντία 

για τον Χριστό, 

την Εκκλησία, 

τη Θεία Κοινωνία, 

τον Παράδεισο και την κόλαση. 

Σε όλα τα άλλα οι άνθρωποι αναγνωρίζουν ότι χρειάζονται γνώσεις, σπουδές και πείρα. 

Για να μιλήσει κάποιος για την ιατρική, πρέπει να έχει σπουδάσει. 

Για να χτίσει ένα σπίτι, πρέπει να γνωρίζει την τέχνη. 

Μόνο για τον Θεό νομίζουν ότι δεν χρειάζεται να γνωρίζουν τίποτε. 

Επειδή άκουσαν μία συζήτηση, παρακολούθησαν μία εκπομπή ή διάβασαν δυο αράδες στο διαδίκτυο, φαντάζονται ότι έγιναν θεολόγοι. 

Και το χειρότερο είναι ότι δεν ρωτούν για να μάθουν, αλλά μιλούν για να επιβάλουν την άγνοιά τους. 

Η πραγματική κατήχηση όμως δεν είναι μία ξερή διανοητική ενημέρωση ούτε μία σειρά θρησκευτικών μαθημάτων. 

Προϋποθέτει συμμετοχή στη λειτουργική και μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, μετάνοια, προσευχή, εξομολόγηση και ταπεινή μαθητεία. 

Η πίστη δεν μαθαίνεται μόνο με τον νου. 

Βιώνεται μέσα στο σώμα της Εκκλησίας. 

Αν ο άνθρωπος δεν αγωνιστεί να καθαρίσει την καρδιά του, ακόμη και πολλά βιβλία να διαβάσει, θα τα ερμηνεύσει όλα σύμφωνα με τον λογισμό του. 

Μπορεί τότε να χρησιμοποιήσει ακόμη και το Ευαγγέλιο, όχι για να διορθώσει τον εαυτό του, αλλά για να δικαιολογήσει τις πλάνες και τα πάθη του.

Έρχεται κατόπιν ο άλλος και λέει: 

«Πιστεύω στη μετενσάρκωση, αλλά θέλω να κοινωνήσω». 

Τι να του πεις; 

Η Εκκλησία ομολογεί ανάσταση νεκρών και αιώνια ζωή, ενώ εκείνος πιστεύει ότι η ψυχή μεταβαίνει διαδοχικά από το ένα σώμα στο άλλο. 

Απορρίπτει δηλαδή τη διδασκαλία της Εκκλησίας, αλλά συγχρόνως απαιτεί να προσέλθει στο Άγιο Ποτήριο. 

Άλλος λέει: 

«Δεν δέχομαι την εξομολόγηση, 

δεν πιστεύω στους Αγίους, 

δεν τιμώ την Παναγία, 

δεν συμφωνώ με τις νηστείες, 

αλλά θέλω να κοινωνώ, 

επειδή είμαι καλός άνθρωπος». 

Μα η Θεία Κοινωνία δεν είναι βραβείο καλής συμπεριφοράς, κοινωνική επιβεβαίωση ή έθιμο που τηρούμε το Πάσχα και τα Χριστούγεννα. 

Είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. 

Όποιος κοινωνεί, ομολογεί έμπρακτα ότι αποδέχεται την πίστη της Εκκλησίας και ότι αγωνίζεται να ζήσει μέσα σε αυτήν. 

Δεν μπορεί να αρνείται την πίστη της Εκκλησίας και συγχρόνως να απαιτεί τα Μυστήριά της. 

Είναι σαν να δηλώνει ότι δεν αναγνωρίζει ένα σπίτι, δεν αποδέχεται την οικογένειά του και περιφρονεί την τάξη του, αλλά απαιτεί να έχει θέση στο οικογενειακό τραπέζι. 

Αυτά τα πράγματα δεν στέκουν. 

Η Εκκλησία δεν αποδιώχνει κανέναν. 

Καλεί όμως όλους σε μετάνοια. 

Άλλο είναι να δέχεται τον άνθρωπο, για να τον θεραπεύσει, και άλλο να ονομάζει την πλάνη του αλήθεια, μόνο και μόνο για να μην τον δυσαρεστήσει.

Με την ίδια επιπολαιότητα μιλούν και για τον διάβολο. 

«Εγώ, λέει, δεν πιστεύω ότι υπάρχει διάβολος. 

Ο διάβολος είναι απλώς μία συμβολική εικόνα του κακού». 

Και το λέει αυτό άνθρωπος που δεν έχει διαβάσει ούτε μία φορά ολόκληρο το Ευαγγέλιο. 

Αν το είχε διαβάσει με στοιχειώδη προσοχή, θα γνώριζε τον πειρασμό του Χριστού στην έρημο, όπου ο διάβολος Τον πλησιάζει και Τον πειράζει. 

Θα γνώριζε τις πολλές περιπτώσεις δαιμονισμένων, 

τους οποίους θεραπεύει ο Κύριος. 

Θα έβλεπε ότι οι δαίμονες 

αναγνωρίζουν τον Χριστό, 

Του μιλούν, 

Τον φοβούνται 

και Τον παρακαλούν. 

Θα διάβαζε ακόμη την προειδοποίηση του Κυρίου προς τον Απόστολο Πέτρο ότι ο σατανάς ζήτησε να δοκιμάσει τους μαθητές. 

Όλα αυτά τα παραμερίζουν και ύστερα αποφαίνονται ότι ο διάβολος δεν υπάρχει. 

Δεν δέχονται δηλαδή ούτε το Ευαγγέλιο ούτε τη μαρτυρία του ίδιου του Χριστού, αλλά επιμένουν να ονομάζονται Χριστιανοί. 

Κρατούν από τον Χριστό μόνο ό,τι δεν ενοχλεί τον λογισμό τους και απορρίπτουν ό,τι δεν χωρά στις θεωρίες τους. 

Δεν δέχονται τον Χριστό όπως είναι, αλλά προσπαθούν να Τον διορθώσουν. 

Όταν όμως ο άνθρωπος φτάσει να πιστεύει ότι γνωρίζει καλύτερα από το Ευαγγέλιο, τότε η υπερηφάνειά του έχει γίνει σκοτεινότερη και από την άγνοιά του. 

Η άγνοια μπορεί να θεραπευτεί με τη μάθηση. 

Η υπερήφανη άγνοια, επειδή νομίζει ότι γνωρίζει, αρνείται ακόμη και τη θεραπεία.

Άλλοι πάλι λένε: 

«Αφού υπάρχει Θεός, 

τότε ο Θεός δημιούργησε το κακό;» 

   ή 

«Γιατί επέτρεψε ο Θεός να υπάρχει το κακό;». 

Με μία τέτοια πρόχειρη κουβέντα φορτώνουν στον Θεό όλα τα εγκλήματα, τις αδικίες και τις συμφορές που γεννά η απομάκρυνση του ανθρώπου από Αυτόν. 

Ο Θεός δεν δημιούργησε το κακό, 

επειδή το κακό δεν έχει δική του ουσία 

και δημιουργική αρχή. 

Είναι στέρηση του καλού, 

διαστροφή της ελευθερίας 

και απομάκρυνση από τον Θεό. 

Ούτε ο διάβολος δημιουργήθηκε κακός. 

Άγγελος δημιουργήθηκε και με την υπερηφάνεια 

και την ελεύθερη επιλογή του 

απομακρύνθηκε από τον Θεό. 

Και ο άνθρωπος δεν πλάστηκε ως μηχανή, 

για να εκτελεί αναγκαστικά το καλό. 

Ο Θεός τού έδωσε ελευθερία, 

επειδή χωρίς ελευθερία 

δεν μπορεί να υπάρξει αληθινή αγάπη. 

Εμείς όμως θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι μας υπαγορεύουν τα πάθη μας και, όταν έρθουν οι συνέπειες, κατηγορούμε τον Θεό. 

Ο άνθρωπος προκαλεί πολέμους, 

αδικεί, 

εκμεταλλεύεται, 

σκοτώνει, 

διαλύει την οικογένειά του, 

καταστρέφει τη φύση, 

παραδίδεται στα πάθη 

και ύστερα ρωτά με παράπονο: 

«Γιατί τα επιτρέπει αυτά ο Θεός;». 

Αν ο Θεός εμπόδιζε με τη βία κάθε κακή πράξη, οι ίδιοι άνθρωποι θα διαμαρτύρονταν ότι τους στέρησε την ελευθερία. 

Θέλουν και την ελευθερία της παραβάσεως και την απαλλαγή από κάθε συνέπειά της. 

Αυτό δεν είναι ειλικρινής αναζήτηση της αλήθειας. 

Είναι προσπάθεια να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα και να μεταθέσουν στον Θεό την ευθύνη που οι ίδιοι αρνούνται να αναλάβουν.

Πρέπει λοιπόν να σταματήσει αυτή η πνευματική προχειρότητα και αυθαιρεσία. 

Δεν μπορεί ο καθένας να παίρνει το όνομα του Χριστιανού, να απορρίπτει όσα δίδαξε ο Χριστός και να απαιτεί από την Εκκλησία να προσαρμοστεί στις προσωπικές του αντιλήψεις. 

Η Εκκλησία δεν έχει δικαίωμα να μεταβάλει την αλήθεια, για να αναπαύσει την πλάνη οποιουδήποτε. 

Έχει χρέος να αγαπά τον άνθρωπο, αλλά ακριβώς επειδή τον αγαπά, οφείλει να του λέει την αλήθεια. 

Ο γιατρός που αγαπά τον άρρωστο δεν ονομάζει τον καρκίνο υγεία. 

Του φανερώνει την ασθένεια και του προσφέρει τη θεραπεία. 

Έτσι και η Εκκλησία δέχεται τον αμαρτωλό, αλλά δεν ευλογεί την αμαρτία. 

Συγχωρεί εκείνον που μετανοεί, 

αλλά δεν δικαιώνει εκείνον που επιμένει 

να παρουσιάζει την πλάνη ως πίστη. 

Όποιος θέλει ειλικρινά να γνωρίσει τον Χριστό, 

ας εγκαταλείψει την αυτάρκεια, 

ας ανοίξει το Ευαγγέλιο, 

ας κατηχηθεί, 

ας εισέλθει στη λειτουργική και μυστηριακή ζωή 

και ας πλησιάσει με ταπείνωση την Εκκλησία. 

Τότε δεν θα μιλά πια για έναν Χριστό

 κατασκευασμένο από τον λογισμό του. 

Θα αρχίσει να γνωρίζει τον αληθινό Χριστό, 

ο Οποίος δεν ήρθε για να επιβεβαιώσει τις θεωρίες μας, 

αλλά για να μας ελευθερώσει από την πλάνη, 

την αμαρτία 

και την τυραννία του ίδιου μας του εγωισμού.»

     |έγραψε ο μ. Θεόκτιστος ο Κρης

  [Κείμενο ανάρτησης από Μ. Λαμπράκη]

   |τα εύσημα ανήκουν στον π.Παντελεήμων Κρούσκο, από τον οποίο είδαμε αυτό το επαναστατικά Ορθόδοξο κείμενο...

    

[εδώ "ταιριάζει γάντι" κι αυτό, που ανεβάσαμε χθες.

Χωρίς άλλες περιττές επεξηγήσεις...

✔ Αν δεν αραίωσες τις φιλίες σου, αν δεν σε εγκατέλειψαν οι φίλοι σου, αν δεν άρχισαν οι άλλοι να σε ειρωνεύονται...

...τότε να ξέρεις 

ότι δεν έκανες βήμα προς στον Χριστό.

 

Γιατί ο Χριστός 

γεννάται στην καρδιά εκείνου του ανθρώπου, 

όπου έχουν πεθάνει 

όλοι οι άλλοι θεοί μέσα του 

(ο θεός της μόδας, 

ο θεός της σαρκός, 

ο θεός του εγωισμού).

 

Ο Θεός έχει αξιοπρέπεια 

και σε αφήνει να κάνεις τη ζωή σου, 

αν νομίζεις ότι η παρουσία Του μέσα σου 

είναι αποπνικτική.

 

Μόνο αν Του ζητήσεις να έρθει, 

με όλη σου την καρδιά, 

αποβάλλοντας πρώτα τα σκουπίδια 

που έχεις μέσα σου, 

θα έρθει μέσα στην καρδιά σου..."

 

     ♰ Δ. Παναγόπουλος

 

   |πρωτοδημοσιεύαμε τέτοιους καιρούς το 2018...