✔ Αυτό το επεισόδιο το έχω ξαναζήσει. Και μάλιστα μαζί του...

 

          

  

✔ Σκέφτηκα να σας πω μία ιστορία. 

Από κείνες, που΄ναι σαν παραμύθια, είναι όμως αληθινές.

Μια ιστορία σαν κι αυτές που μου ζητάνε σαν τρελά τα πιτσιρίκια μου στο σχολείο, κάθε που τελευταία ώρα της μέρας καλούμαι να τους κάνω "μάθημα"...

Και είναι από εκείνα τα γεγονότα που ανατρέχουν στο μυαλό σου όταν σου θυμίζουν κάτι από το παρελθόν, σε ένα από τα τέλεια σενάρια που έχει παιχτεί στη ζωούλα σου...

Ήταν Ιούλιος του 2016, 10 χρόνους πίσω όταν η αδελφότητα των Πατέρων και αδελφών μας, που σήμερα εγκαταβιώνουν στο κελί του Τιμίου Προδρόμου της Ιεράς Μονής των Ιβήρων, κάτω από την Προστασία της Μάνας Παναγιάς μας της Πορταΐτισσας, ήταν ακόμα στο Μοναστήρι της Μεγάλης Παναγιάς της Σάμου.

Στο υπέροχο εκείνο μοναστήρι, ανάμεσα στους άλλους μεγάλους θησαυρούς που είχαν, ξεχώριζε η αριστερή παλάμη του Μεγαλομάρτυρους Τροπαιοφόρου Γεωργίου...

Τους παρακάλεσε τότε μία ενορία που αγαπάει και την αδελφότητα και τον Άγιο Γεώργιο, να φέρουν τον Άγιο για ευλογία και προσκύνημα στα Νέα Παλάτια του Ωρωπού.

Με πήραν τηλέφωνο να πάω να τους πάρω από τον Πειραιά.

Άλλο που δεν ήθελα να τους δω και να τους έχω για λίγες ώρες μαζί μου.

Έφτασα στον Πειραιά.

Μου κάνουνε νόημα τα παλικάρια μέσα στο καράβι να μπω με τα αμάξι μέσα.

- "Βρε αδέρφια, εγώ είμαι από δω, δεν ήρθα από τη Σάμο".

- "Μπες μέσα βρε άνθρωπε του Θεού, μου λένε τα παλικάρια του πλοίου, να ξεκουβαλήσουν οι Μοναχοί. Μια εβδομάδα θα μείνουν στην Αθήνα. Έχουν ένα κάρο πράγματα..." 

Μπήκα, έκανα αναστροφή, άνοιξα το πορτ μπαγκάζ...

(είχα το λατρεμένο Ζαφείρα μου τότε 

- παρεμπιπτόντως το μετάνιωσα πικρά που το έδωσα, 

όπως δυστυχώς και ο Νικόλας που το πήρε -).

Ο αγαπημένος  μου αδερφός π.Παΐσιος, μου λέει όταν τόλμησα μετά τις αγκαλιές, να πάω να βοηθήσω:

 "Άσ΄τα αυτά! Δεν είσαι για κουβάλημα εσύ. 

Για έλα εδώ λίγο. 

Βγάλε τα χέρια σου μπροστά και κράτα τον Άη Γιώργη μέχρι να ξεκουβαλήσουμε εμείς. 

Σοκ και δέος!

Δεν ήμουν έτοιμος για κάτι τέτοιο... 

- Και τι θα κάνω τώρα εγώ, βρε πάτερ, με τον Άγιο;

- Ε πες του κάτι βρε βλογημένε! Θα σ΄ ακούσει...

Και βρίσκομαι εγώ σ΄ένα από τα πιο αναπάντεχα της ζωούλας μου, να κρατάω αγκαλιά τον Άη Γιώργη στα χέρια μου!

Τι του΄πα, ούτε που θυμάμαι. 

Ίσως και τίποτα...

Κουβάλησαν εκείνοι ό,τι κουβάλησαν.

Είπα και η αφεντιά μου ό,τι είπα στον Άη Γιώργη και ξεκινήσαμε με χαρά Χριστού για τον Ωρωπό.

Μια ολάκερη εβδομάδα έγινε ό,τι έγινε εκεί. 

Παρακλήσεις, Θείες Λειτουργίες, αγρυπνίες. 

Κόσμος πολύς, γνώριμες και άγνωστες φιγούρες, πονεμένοι και αναγκεμένοι άνθρωποι...

Πέρασε η βδομάδα, μην σας τα πολυλογώ επειδή μπορώ.

Ήρθε η ώρα να επιστρέψουμε προς τον Πειραιά για να πάρουν το καράβι της επιστροφής και να γυρίσουν στο σπίτι τους, στη Μεγάλη Παναγιά τους.

 Στο δρόμο ήρθε με κάποιον τρόπο το νέο πως ο πνευματικός της γουναριδοΦαμίλιας για καμιά 50αριά χρόνια, ο π.Θεόδωρος Μπεράτης, είναι στα τελευταία του, στο Αλεξάνδρα, αν δεν κάνω λάθος.

Παρακάλεσαν οι της αδελφότητας, αν γινόταν να περάσουμε να τον σταυρώσουν με τον Άγιο Γεώργιο οι Πατέρες. 

Έδωσαν την ίδια στιγμή την συγκατάθεση.

Πήγαμε, ανεβήκαμε όλοι.

Μας περίμενε ο π.Αστέριος και άλλα πνευματικά παιδιά του π.Θεοδώρου.

Εκεί για πρώτη φορά είδα έναν Άγιο να επισκέπτεται νοσοκομείο.

(Η δεύτερη ήταν αυτές τις μέρες, όταν ο τεράστιος Άγιος Χαραλάμπης λίγες μέρες πριν την γιορτή του, κατέβηκε από τον λατρεμένο Άγιο Στέφανο στα Μετέωρα, για να μπει στη ΜΕΘ στο Πανεπιστημιακό της Λάρισας για να πει 2 κουβεντούλες στον αναγκεμένο σήμερα π.Ευσέβιο, που δίνει τη δικιά του μάχη και αναμένει την τελική κατάληξη της περιπέτειάς του...)

Επιστρέφω στο 2016.

Ασθενείς συνοδοί, γιατροί, νοσηλευτές...

Καταλαβαίνετε. 

Ένας όμορφος πνευματικός χαμούλης.

Όλοι όσοι θέλησαν πέρασαν από τον Άγιο, μέχρι που έφτασε η ώρα να μπούμε στο δωμάτιο.

Τον σταύρωσαν οι Πατέρες!

Μεγάλη συγκίνηση...

Τότε είχε τη διακριτικότητα ο π.Αστέριος να πει να μας αφήσουν για λίγο μόνους τους τρεις μας.

Ο μικρούλης μας π.Ευσέβιος, ο πατέρας μας στη μέση στο κρεβάτι του κι εγώ.

 [Ο παππούλης μας από χρόνια είχε πέσει σε βαθιά φάση άνοιας, τόσο που στις τελευταίες επιχειρήσεις να εξομολογηθούμε, δεν μας θυμόταν...

Πολύ βολικό, παρεμπιπτόντως, κυρίως για τα παιδιά μας που ήταν ακόμα τότε μικρά.

- "Να ερχόμαστε πιο συχνά στον παππούλη!

Δεν θυμάται τίποτα απ΄όσα έχουμε κάνει παλιά..."

|από εκείνη την περίοδο είχε βγει κι αυτό 

το - ας πούμε -χαριτωμένο περιστατικό...]

 Ο παππούλης μας λοιπόν, να κοιτάει κατάματα ψηλά στο ταβάνι 

-να καλή ώρα, όπως είναι τώρα στο περίπου ο π.Ευσέβιος...- 

Ο μικρός παππούλης από τη μία μεριά και εγώ από την άλλη.

Κοιταχτήκαμε. 

Του λέω: 

- Έλα βρε παππούλη, πες του πρώτος εσύ.

Κι ο π.Ευσέβιος του τα λέει τότε κάπως έτσι:

- π.Θεόδωρε, ξέρουμε πως μας ακούς... 

(κράτα το αυτό καλά για την τωρινή μας περίσταση...

Γιατί κάτι τέτοια λέμε κι εμείς τώρα στο Ευσεβάκι, όταν του κρατάμε το χέρι μέσα στη ΜΕΘ... )

Κι ας μην μπορεί ν΄ανταποκριθεί το σώμα σου σε όσα σου λέμε.

Η ψυχούλα σου είμαστε σίγουροι πως μας ακούει.

θέλουμε να σε ευχαριστήσουμε σαν οικογένεια για όλα όσα έκανες για μας τόσα χρόνια. 

Να σου ζητήσουμε συγνώμη για ό,τι τυχόν σε στενοχωρήσαμε.

Θέλω και εγώ να σε ευχαριστήσω προσωπικά για όλη την στήριξη στην κλήση που μου έδωσε ο θεός. 

Τελικά δεν ήταν καθόλου τυχαίο, που οι γονείς μου και τα αδέρφια μου από ευγνωμοσύνη προς την αγάπη που μας έδειξες τόσα χρόνια, μου έδωσαν το όνομά σου στη βάφτιση μου.

Είπε, είπε κι άλλα ακόμα που δεν τα θυμάμαι.

Κι όταν τελείωσε, μου λέει; 

-Έλα, πες και συ.

- Τι να πω ρε παππουλή, αφού τα πες όλα εσύ.

Πήραμε την ευχή του, φιλήσαμε το αγιασμένο και ταλαιπωρημένο χεράκι του.

Και πριν φύγουμε, αν δεν λαθεύει το πολυταραγμένο μου μυαλουδάκι, παρατηρήσαμε ότι υγράθηκαν τα μάτια του αγιασμένου Γέροντά μας.

Σαν να κύλησε ένα δάκρυ και να κρύφτηκε μέσα στην μακρυά του γενειάδα.

Είμασταν και οι 2 απολύτως βέβαιοι πως και μας κατάλαβε και μας άκουσε.

Σκέφτηκα τότε προς στιγμήν να βγάλω το κινητό και ως γνωστός paparazzi που είμαι, να τον φωτογραφίσω. 

Ήταν όμως χωρίς ράσο και σκέφτηκα ότι σε αυτή την κατάσταση που βρισκόταν, θα μαγάριζα τις τελευταίες του στιγμές. 

Δεν το έκανα.

Βγαίνοντας, στραφήκαμε προς τα πίσω και τον είδαμε για τελευταία φορά. 

Πήραμε την ευχή του π.Αστερίου, μπήκαμε στο αμάξι και βουρ για τον Πειραιά.

Αυτό λοιπόν το επεισόδιο, εγώ ο άθλιος μεγάλος αδερφός του, το έχω ξαναζήσει.

Και μάλιστα μαζί του!

Με έναν άλλον παππούλη, που λίγες μέρες μετά πήγε στο Χριστό που σε όλη τη ζωή του αγάπησε.

Και δεν έχουμε σαν οικογένεια καμία αμφιβολία πως από κει που βρίσκεται, εύχεται για το παιδί του.

Και είμαστε επίσης σίγουροι πως ο Κύρης Χριστός και η Μεγάλη Παναγιά Μάνα μας θα κάνουν το καλύτερο, ακούγοντας και μη παραβλέποντας τις ευχές εκείνου, αλλά και όλων των ανθρώπων του Θεού, που δεν έχουνε πάψει στιγμή να εύχονται για τον πατερούλη μας Ευσέβιο...

                           

   

       |της οικογένειάς μας ΥΓ:

Να μην στενοχωριέστε.

Αυτό θέλουμε.

Κι αυτό θα μας έλεγε κι εκείνος.

Ο π.Ευσέβιός μας μια χαρά είναι.

Γιατί στο Χριστό είναι.

Είτε μας τον γυρίσει, είτε τον πάρει μαζί Του.

Εμείς οι υπόλοιποι δεν είμαστε καλά...

Για την ακρίβεια, έχουμε τα χάλια μας.

Την προσευχούλα σας συνεχίστε!

Iδιαιτέρως από σήμερα και πέρα, γιατί οι υπέροχοι νευροχειρουργοί που φροντίζουν από την πρώτη στιγμή τον παππούλη μας στη Λάρισα, μας ειδοποίησαν πριν λίγα λεπτά πως θα μας μειώσουν σταδιακά τα φάρμακα, με σκοπό να μπούμε σε μια διαδικασία αφύπνισης...

Οι προβλέψεις βέβαια για τις λειτουργίες του εγκεφάλου μας δεν είναι καθόλου - μα καθόλου - ευνοϊκές.

Καταλαβαίνει κανείς, χωρίς πολλες ιατρικές γνώσεις, πόσο καθοριστική είναι για το παλικάρι μας η περίοδος που διανύουμε...

Ανθρωπίνως η πλήρη επιστροφή μας έχει απειροελάχιστες πιθανότητες...

Ανθρωπίνως...

Εμείς να χρησιμοποιήσουμε το μοναδικό όπλο που έχουμε...

Αλλά να γίνει το θέλημα του Θεού κι όχι το δικό μας...

Ό, τι θέλει Εκείνος.-