Δευτέρα 29 Νοεμβρίου 2021

"Να μπω;"

''Είχα, λέει, μόλις πεθάνει κι ανέβαινα στον Παράδεισο...''


''Το όνειρο...''
 

Το νυμφώνα Σου βλέπω,Σωτήρ μου κεκοσμημένον,και ένδυμα ουκ έχω, ίνα εισέλθω εν αυτώ… 


Είχα, λέει, μόλις πεθάνει κι ανέβαινα στον Παράδεισο... 

Ο συνονόματός μου Αρχάγγελος με κράταγε απ’ το χέρι και με πάγαινε σε μια αίθουσα μεγάλη και λαμπρή. Σπρώχνω λίγο την πόρτα και τι να δω.

Πρώτο τραπέζι πίστα η αφρόκρεμα των αγίων: Γεώργιοι, Δημήτριοι, Φανούριος, Παρασκευές, Βαρβάρα, Αικατερίνα....

“Α πα πα”, λέω, “τι γυρεύω γω δω μέσα”... 

Ο Μιχαλάκης μ’ έσπρωχνε να μπω, εγώ στήλωσα τα πόδια, τελικά επικράτησα… 

“Μη με πολυζορίζεις”, του λέω, “μ’ αυτό το χάλι και τη λασπουριά που ‘χω πάνω μου, ντρέπομαι να μπω... Άσε με δω, να τους βλέπω απ’ τη χαραμάδα”.

Μόλις το πα, εξαφανίζεται ο αρχάγγελος. Κοιτάω παραμέσα και βλέπω ένα άλλο μεγάλο τραπέζι.

Εκεί ήταν μαζεμένα όλα τα ρεμάλια και τα αποβράσματα του κόσμου: 


ο αρχιλήσταρχος ο Μωυσής ο Αιθίοπας, η Μαρία η Αιγυπτία, ο τελώνης ο Ζακχαίος, ο Άσωτος υιός, ο ληστής που σταυρώθηκε δίπλα στο Χριστό, η πόρνη που του άλειψε τα πόδια, και χίλια δυο άλλα “μπουμπούκια”..

Κι όλοι αυτοί μου ‘καναν νοήματα να μπω...

Κει π’ άρχιζα να ξεθαρρεύω και λύθηκαν κάπως τα πόδια μου φύσηξε η αύρα της θάλασσας, βρόντηξε το παραθυρόφυλλο και ξύπνησα.

Το λυχναράκι έκαιγε ακόμη και τα μάτια μου καρφώθηκαν στον απέναντι τοίχο. Εκεί ήταν κάποιο καδράκι με κεντημένο ένα ρητό:

“Δεινόν η ραθυμία, Μεγάλη η μετάνοια”...

Μυστήρια πράγματα… 

Τέσσερις μέρες είμαι σε τούτο το δωματιάκι, κι αυτό το καδράκι πρώτη φορά το βλέπω…
''Το όνειρο...''
(Απ’ το ημερολόγιο ενός προσκυνητή)
___________________________________________

Ο Μέγας Βασίλειος παρατηρεί ότι, όταν κυριευόμαστε από νυσταγμό, η ψυχή μας γίνεται «νωθροτέρα περί της του Θεού εννοίας». Δεν πηγαίνει καθόλου η σκέψη μας στο Θεό. Όλο με τα γήινα ασχολούμαστε. Επίσης όταν κυριευόμαστε από ραθυμία, «καταφρονούμεν των κριμάτων του Θεού».

Υποτιμούμε τις εντολές του Θεού. Περιφρονούμε το νόμο του και τα προστάγματά του. Δεν κάνουμε προσπάθεια να συμμορφωθούμε στο άγιο θέλημά του. 
 
Από πού έρχεται η ραθυμία; «Η ραθυμία πόθεν; από καταφρονήσεως», ερωτά και απαντά ο ιερός Χρυσόστομος. Δηλαδή, όταν ο άνθρωπος περιφρονεί το θέλημα του Θεού, σιγά-σιγά η καρδιά του γίνεται χέρσο έδαφος, στο οποίο φυτρώνουν αγκάθια και τριβόλια. Αναπτύσσονται η αμέλεια, η ραθυμία, ο νυσταγμός της ψυχής. «Ενύσταξεν η ψυχή μου από ακηδίας» (Ψαλ. 118 28)! 
 
Η εγρήγορση και η προσευχή είναι τα δύο πνευματικά όπλα που συνιστά ο Κύριος, για να υπερνικούμε τη ραθυμία μας και να αντιμετωπίζουμε νικηφόρα τον πειρασμό.

«Γρηγορείτε και προσεύχεσθε, ίνα μη εισέλθητε εις πειρασμόν»΄(Ματθ. κς΄ 41). Η εγρήγορση και η προσευχή είναι ξίφος και μάχαιρα κατά των παθών. Αποτελεσματικότατα όπλα στα χέρια κάθε αγωνιστή του καλού αγώνα!

Επίσης μπορούμε να υπερνικούμε τη ραθυμία μας με τη μετάνοια. Είναι ολέθριο πάθος η ραθυμία, αλλ’ η μετάνοια έχει τη δύναμη να το θεραπεύσει. «Δεινόν η ραθυμία! Μεγάλη η μετάνοια», ψάλλουμε σ’ ένα τροπάριο της Μεγάλης Τετάρτης.

Να παρακαλούμε τον άγιο Θεό να μεταβάλει τη ραθυμία μας σε σπουδή και εγρήγορση: Κύριε, «τρέψον εις σπουδήν την ράθυμόν μου προαίρεσιν»! 

Αν με τη βοήθειά σου γίνει αυτό, όλα τα άλλα διορθώνονται! 
Από το περιοδικό “ο Σωτήρ”...



Διάβασέ το! Οπωσδήποτε...:

70 τσεκουριές, μία για κάθε έναν που άφησε την Εβραϊκή θρησκεία και βαπτίσθηκε Χριστιανός

  • Ο βίος και το μαρτύριο του αγίου
  • Μαρτυρία του Μητροπολίτη Μόρφου για την μετακομιδή των λειψάνων
  • Ο π.  Ευδόκιμος θυμάται συγκινημένος (ηχητικό ντοκουμέντο)

Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, ὁ Ἅγιος ἔνδοξος Νέος Ἱερομάρτυς Φιλούμενος ὁ Κύπριος, [...] τὸ Ἱερὸν Προσκύνημα τοῦ Φρέατος Ἰακώβ διαφυλάσσων εὐλαβῶς καὶ πιστῶς ἐν Ἁγίοις Τόποις, καὶ ἑβδομήκοντα ψυχῶν ἐξ Ἑβραίων τὴν Βάπτισιν τελέσας, ἑβδομηκοντάκις διὰ πελέκεως τὴν κεφαλήν πλήττεται ὑπὸ φανατικοῦ Ἑβραίου καὶ μαρτυρικῶς τελειοῦται, ἐν ἔτει χιλιοστῷ ἐννεακοσιοστῷ ἑβδομηκοστῷ και ἐννάτῳ (1979). Τὸ δὲ ἱερὸν αὐτοῦ σκῆνος ἀνακομισθὲν εὑρέθη ἄφθορον καὶ εὐωδιάζον, διατηρούμενον ἄχρι τοῦ νῦν ἀδιαλώβητον ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει  (Συναξαριστής της 29ης Νοεμβρίου).

Από τη γενέτειρά του Κύπρο, ο εικοσάχρονος Σοφοκλής βρέθηκε καλεσμένος από τον Έξαρχο του Παναγίου Τάφου στην Αγία Γη, μαζί με το δίδυμο αδελφό του Αλέξανδρο. Τέσσερα χρόνια μετά δέχεται το αγγελικό σχήμα παίρνοντας το όνομα Φιλούμενος. Ο Αλέξανδρος, που επίσης εκάρη μοναχός, ονομάστηκε Ελπίδιος.


45 χρόνια έμεινε στα Ιεροσόλυμα ο Φιλούμενος. Η τελευταία του διακονία, από το Μάιο του 1979 ήταν στο φρέαρ του Ιακώβ. Οι φανατικοί Εβραίοι όμως, είχαν άλλα σχέδια. Ήθελαν πάση θυσία να μετατραπεί το χριστιανικό προσκύνημα σε Ιουδαϊκό. Απείλησαν ευθέως τον ταπεινό και πράο αρχιμανδίτη ότι θα τον σκοτώσουν αν δεν έφευγε. Εκείνος δεν κάμφθηκε.

Το απόγευμα της 29ης Νοεμβρίου 1979 μπήκε στο ναό για να τελέσει τον εσπερινό. Γρήγορα κατάλαβε πως δεν ήταν μόνος του. Οι δολοφόνοι του επιτέθηκαν με τσεκούρι. Τον χτύπησαν αλύπητα. Ξανά και ξανά. Με μανία. Εβδομήντα ψυχές είχαν φύγει από τα δίχτυα τους και είχαν βαπτισθεί Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Για κάθε ψυχή που έχασαν, μια τσεκουριά δέχεται το άγιο σώμα του μάρτυρα.
«Αδελφέ μου με σκοτώνουν προς δόξαν Θεού. Σε παρακαλώ μην αγανακτήσεις!» Εκατοντάδες μίλια μακριά, ο αδελφός του Ελπίδιος ακούει τη φωνή του Φιλούμενου και σαστίζει.

Οι δολοφόνοι αφού χτυπούν αλύπητα το πρόσωπό του, ακρωτηριάζουν τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού και φεύγοντας, βεβηλώνουν το ναό και αποτελειώνουν το έργο τους με μια χειροβομβίδα.

Στην εξόδιο ακολουθία που γίνεται πέντε μέρες αργότερα, είναι παρόντες εκτός από τους Αγιοταφίτες πατέρες και τους συγγενείς, πλήθος κόσμου, όχι μόνο ορθοδόξων αλλά και ετεροδόξων και μουσουλμάνων. Το μαρτυρικό σώμα εξακολουθεί να παραμένει ζεστό και εύκαμπτο.

Τέσσερα χρόνια μετά, κατά την ανακομιδή των λειψάνων, το σώμα του μάρτυρος είναι άφθορο και ευωδιάζων, ως άνωθεν επισφράγιση της ένταξής του «εν σκηναίς Αγίων». Ο τάφος κλείνεται και ανοίγει ξανά το 1984. Η ίδια ευωδία ...

Το ιερό σκήνωμα μεταφέρθηκε αρχικά στο Ιερό Βήμα του ναού της Αγίας Σιών και το 2008 στον τόπο του μαρτυρίου του. Ένα χρόνο μετά, στις 29 Νοεμβρίου 2009 γίνεται η επίσημη Αγιοκατάταξη του Αγίου από τη Σύνοδο του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων.  
Υπ.
 
***
Ακούστε ακόμα:

Τον Λυκούργο Μαρκούδη
στη ραδιοσυχνότητα της Πειραϊκής Εκκλησίας.
να μιλά για τον άγιο Φιλούμενο.

"Άγιέ μου, τώρα θα δυσκολέψεις λίγο
που δεν έχουμε άνδρες να σηκώσουν την λάρνακα
κατά την μετακομιδή των λειψάνων του"
μαρτυρά ο Μητροπολίτης Μόρφου.
 
"Σκεπάσαμε τη λάρνακα μ' ένα ύφασμα
και ξεκινήσαμε μ' ένα αυτοκίνητο...
 
Το σκήνωμα άρχισε να ευωδιάζει ...
 
Όταν πλησιάσαμε το εβραϊκό οδόφραγμα,
φοβηθήκαμε πολύ ...

Ένας στρατιώτης μας ρώτησε πού πηγαίνουμε ...

Ο π. Κυπριανός ήξερε εβραϊκά...

Τι μεταφέρετε εκεί;
Είναι νεκρός;

Αν άνοιγαν οι στρατιώτες τη λάρνακα ...

Στιγμές σιωπής και προσευχής ...

Τι θα λέγαμε;

Ο Εβραίος στη συνέχεια ...

Αρχίσαμε να διαβάζουμε τους Χαιρετισμούς ...

Εν τω μεταξύ ο π. Ιουστίνος περίμενε με συγκίνηση το σκήνωμα.

Σκέπασαν τη λάρνακα με σημαία ...

Ο άγιος επέστρεψε στην αγία Σιών".
 
Και στη συνέχεια ...

Προσωπική μαρτυρία του π. Ευδοκίμου,
που έζησε την ανακομιδή των λειψάνων!



~ Εν΄όψει α΄ τετραμήνου... |Το νου σου, μάνα! Το νου σου πατέρα!

 

Αντί να διδάξουμε, φωνάζουμε...
Λες και όλα πρέπει να μαθαίνονται με τη βία...

Φωνάζουμε...
για τους καλούς βαθμούς που δεν έφερε 
και κατέρριψε τις προσδοκίες μας...

για την εντολή στην οποία δεν υπάκουσε 
και απέκτησε δικές του πρωτοβουλίες ...

για τη ζημιά που άθελά του έκανε 
και πρέπει να σφουγγαρίσουμε ξανά το γυαλισμένο μας σπίτι...

για το κλάμα που εξέφρασε 
και ενόχλησε τον βασιλικό μας γείτονα...

τα φωνάζουμε, γιατί έτσι μας φώναζαν...

τα πιέζουμε, γιατί έτσι μας πίεσαν...

τα αγχώνουμε, γιατί ζούμε μια ζωή γεμάτη από stress...

τα τιμωρούμε, γιατί κάποτε η τιμωρία ήταν must...

Κι έτσι και τα παιδιά μας, 
θα συνεχίσουν αυτά που διδάσκονται, 
γιατί αυτά πάνε αλυσίδα.

Κι έτσι ζούμε τελικά... 
σε έναν κόσμο τόσο θυμωμένο!

Από την αγάπη


Όλα από την καρδιά κρέμονται.
Άμα αυτή αλλάξει, αλλάζει όλος ο άνθρωπος.
Κι η καρδιά αλλάζει εύκολα ανάλογα 
με τις πράξεις ή τις σκέψεις.
Έτσι αν κι όλα επιτρέπονται, 
δεν τα κάνουν όλα οι ερωτευμένοι.
Μένουν μακριά από όσα θα πάγωναν την καρδιά τους 
και θα πλήγωναν τον ή την αγαπημένη τους.
Κι έτσι κρατούν το πολυτιμότερο όλων· την ένωση
.
Μένουν
μαζί ψυχῇ τε και σώματι και στήνουν τη ζωή. 
Ας είναι λοιπόν ο έρωτας μας για τη ζωή ως όλον το κριτήριο των πραγμάτων 
κι όχι μια νομικίστικη λογική,
που
καταμετρά και καταγράφει και περιμένει εκδίκηση και δικαιοσύνη.
Γιατί κανείς με το νόμο δεν θα σωθεί

είπε Eκείνος.
Από την Αγάπη σώζονται όλοι,
εξαιτίας της αγάπης που εκείνοι τόλμησαν.

Κείμενο - Εικόνα: Γιώργος Κόρδης

Κυριακή 28 Νοεμβρίου 2021

Οι θαυμαστές παρεμβάσεις της Παναγίας Ντινιούς | πατήρ Γεώργιος Γρεμενάς

 


Ο πατήρ Γεώργιος Γρεμενάς, εφημέριος του Ιερού Ναού Αγίου Νικολάου Νέας Σινασού Ιστιαίας στην Εύβοια, που κάθε μέρα περπατά μέχρι το ερημικό ξωκλήσι της Θεοτόκου, περιγράφει συγκλονιστικές περιπτώσεις στις οποίες η παρουσία Της υπήρξε σωτήρια

___

Ένας Τούρκος στην Οθωμανοκρατία πυροβόλησε την εικόνα της Παναγίας

Όταν ένας άνθρωπος επιχειρήσει να πάρει μια απόφαση ζωής και να τη διατηρήσει, χρειάζεται να διαθέτει ενθουσιασμό που να μην στερεύει, όποιες κι αν είναι οι συνθήκες, ευνοϊκές ή αντίξοες. Ακόμη, εκτός από τις συνθήκες, εχθρός του ενθουσιασμού, μπορεί να είναι η διαβρωτική συνήθεια που γεννιέται από την επανάληψη. Όλοι αναγνωρίζουμε στην προσωπική μας ιστορία τη φθορά της ρουτίνας.

___

Ο πατήρ Γεώργιος Γρεμενάς, εφημέριος του Ιερού Ναού αγίου Νικολάου Νέας Σινασού Ιστιαίας Ευβοίας, έγγαμος ιερωμένος με παιδιά, έχει ξεπεράσει τον κίνδυνο της απώλειας του ενθουσιασμού του εξαιτίας μιας πολυαγαπημένης του συνήθειας: Κάθε μέρα, χειμώνα ή καλοκαίρι περπατά μέσα από δασωμένα μονοπάτια για να βρεθεί στο ερημικό ξωκλήσι της Παναγίας Ντινιούς, όπου ξεκουράζει την καρδιά του μιλώντας στην Παναγία, αλλά κυρίως μιλώντας στους προσκυνητές για μια στιγμή μέσα στον ανθρώπινο χρόνο, που η λογική μαζί με τους φυσικούς νόμους παρέδωσαν τη θέση τους στο θαύμα. Υπάρχουν φορές που η στιγμή συναντιέται με την αιωνιότητα και όλα γίνονται δυνατά. Αυτό, το ονομάζουμε θαύμα.


Για μια τέτοια συνάντηση μίλησε στους αναγνώστες της ΟΑ ο ιερέας που μοιράστηκε τον θησαυρό, ο οποίος του παραδόθηκε από το παρελθόν, μέσω των παλαιών που γνώριζαν και τον κατέγραψαν. Τον ακούσαμε με προσοχή να διηγείται:

«Αναφέρει η παράδοση, ότι το ξωκλήσι της Εύβοιας αποτελούσε μετόχι της Ιεράς Μονής Αγίου Συμεών του Μονοχίτωνος και Ανυπόδητου, Φλαμουρίου Πηλίου. Ο άγιος Συμεών που υπήρξε και ηγούμενος της Ιεράς Μονής Φιλοθέου Αγίου Όρους, φεύγοντας από το Άγιον Όρος έχτισε μοναστήρι στο Πήλιο και εκεί μόναζε. Η αρχική μορφή του προσκυνήματος στην Εύβοια ανάγεται στον 16ο αιώνα. Να σημειώσουμε πως ο άγιος Συμεών ο ανυπόδητος έρχονταν εδώ στην Εύβοια, είναι σύγχρονος περίπου του δικού μας αγίου, του οσίου Δαβίδ του εν Ευβοία. Ερχόταν στην Εύβοια για εξομολόγηση των υπόδουλων Χριστιανών, αλλά και για να κηρύξει το άγιο ευαγγέλιο.

Δίπλα στην Ιστιαία, μια όμορφη κωμόπολη, ο άγιος μας θαυματούργησε θεραπεύοντας έναν υδρωπικό, ο οποίος αφιέρωσε χάριν ευγνωμοσύνης το Μετόχιο αυτό, την αγροτική έκταση θα λέγαμε αυτή, μέσα σε ένα όμορφο δάσος. Το αφιέρωσε στον άγιο και ο άγιος φυσικά στο Μοναστήρι. Αυτή είναι η αρχή του Μετοχίου αυτού της Παναγίας της Ντινιούς και κατά πάσα πιθανότητα είχε μεταφερθεί από εκεί η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας μας».

Ο καλός ιερέας μάς εξηγεί τον ετεροχρονισμό, που ένα έμπειρο μάτι θα παρατηρούσε στην εικόνα της Παναγιάς της Ντινιούς:

Η εικόνα είναι πολύ παλαιά, όπως μας λένε οι συντηρητές. Είναι βυζαντινή, αλλά το πρόσωπο είναι μεταγενέστερο, διότι όπως αναφέρουν και οι παλαιοί, οι πιστοί έξυναν το πρόσωπο για ιαματικούς λόγους, να πάρουν το χρώμα και να το έχουν φυλαχτό και κατά συνέπεια, αναγκάστηκαν αργότερα οι μεταγενέστεροι να συμπληρώσουν το πρόσωπο με καινούργιο χρώμα. Εντωμεταξύ, η εικόνα είναι επικαλυμμένη με ασημένιο πουκάμισο και δεν φαίνονται καλά οι λεπτομέρειες. Υπήρχε και παλιά το έθιμο, από τα βυζαντινά χρόνια να ασημώνουν τις εικόνες και έχουμε πάρα πολύ ωραία δείγματα αργυροχρυσοχοΐας σε αυτό τον τύπο των καλυμμάτων των ιερών εικόνων και στον τόπο μας και στην Εύβοια».

Όποιος περπατήσει ως προσκυνητής, μέχρι το ξωκλήσι, οποιαδήποτε εποχή του χρόνου ή και στα εννιάμερα της Παναγίας όταν πανηγυρίζει, στις 23 Αυγούστου, θα μπορούσε να συγκρίνει το τοπίο με την αγιογραφική παράσταση «Πρός Εμμαούς», αφήνοντας το βλέμμα να χαϊδέψει την βρύση την πολύκρουνον με το δροσερό και ιαματικό νερό της και ακούγοντας τα κρύα νερά να κυλούν από τις πηγές του δάσους. Ο πατήρ Γεώργιος θα περιγράψει:

«Το καλοκαίρι καταφθάνουν αρκετοί προσκυνητές, τον χειμώνα όμως όχι. Γίνεται υπαίθρια η Θεία Λειτουργία γιατί ο ναός είναι μικρός. Υπάρχει ένα πολύ ωραίο κλειστό ιερό, όπου βρίσκεται η αγία Τράπεζα. Ο παλαιός ναός του 16ου αιώνα είχε γκρεμιστεί στα χρόνια της Τουρκοκρατίας». 


Ο πατήρ Γεώργιος Γρεμενάς θα αφηγηθεί με στοργική σοβαρότητα το σκηνικό στον χώρο και τον χρόνο μιας ιστορίας που σπάει το φράγμα των φυσικών νόμων και πραγματοποιήθηκε, όπως όλα τα θαύματα, από την αγάπη του Θεού προς τα παιδιά του:

«Η ιστορία ανάγεται στα τελευταία περίπου χρόνια της τουρκοκρατίας, κατά την επανάσταση του 1821. Τότε έγινε μια μάχη στα Βρυσάκια, έξω από την Χαλκίδα, όπου σφαγιάσθηκαν πολλοί Έλληνες. Ύστερα οι Τούρκοι ανέβηκαν προς την Βόρεια Εύβοια. Έφτασαν μέχρι το Μετόχιο. Το πυρπόλησαν, το κατέστρεψαν και δυστυχώς χάθηκε και η παλαιά εκκλησία με τα κελιά. Εκεί υπήρχε η εικόνα της Παναγίας μας στο τέμπλο. Κάποιος τούρκος, λοιπόν, μέσα σε αυτόν τον χαλασμό κυνηγούσε έναν χριστιανό, ο οποίος κατέφυγε μέσα στο ναό. Τρέχει ο χριστιανός με δάκρυα στα μάτια, ασπάζεται την εικόνα της Παναγίας της Θεοτόκου που είναι βρεφοκρατούσα, και την παρακαλεί να τον σώσει από τον βέβαιο θάνατο.

Πλησιάζει λοιπόν ο Τούρκος βλέπει τον χριστιανό να έχει αγκαλιά την εικόνα της Θεοτόκου και θέλοντας να ξεφτιλίσει την πίστη του Χριστιανού βγάζει την πιστόλα του και λέει στον χριστιανό «αυτό το σανίδι θα σε σώσει;». Σημαδεύει την εικόνα, πυροβολεί και το βόλι, χτυπάει πάνω στην εικόνα. Όμως αντί να σφηνώσει όπως θα ήταν φυσικό στο ξύλο, εξοστρακίζεται το βόλι, επιστρέφει στον Τούρκο, τον χτυπάει ακριβώς στο μέτωπο και τον αφήνει νεκρό. Ο Χριστιανός σώθηκε. Αυτή η επιστροφή της σφαίρας ονομάζεται ντονούς στα τουρκικά και με παραφορά ντινιούς και δινιούς.

Εκεί λοιπόν στην πόρτα που είναι ο Τούρκος νεκρός, οι άλλοι χριστιανοί τρέχουν και τον βγάζουν από τον ναό και τον θάπτουν λίγα μέτρα πιο μακριά. Το θαύμα μεταφέρθηκε από στόμα σε στόμα και κατέφευγαν στην χάρη της Παναγίας οι τότε πιστοί και την παρακαλούσαν να τους διασώζει από κάθε συμφορά ή δυσκολία. Στο πρόσωπο του νεκρού Τούρκου έβλεπαν την πτώση της οθωμανικής αυτοκρατορίας και στο πρόσωπο του χριστιανού έβλεπαν την ελευθερία του Γένους μας».

Οι δύσπιστοι που τελικά εμπνέονται από τη Χάρη της


Τι έχει να πει αυτή η μακρινή ιστορία στο σημερινό άνθρωπο, τον άνθρωπο της εκλογίκευσης που μεταφράζει τα γεγονότα με τις πιθανότητες και τις στατιστικές; Κάποιοι θα πρότειναν να μετρηθούν με επιστημονική ακρίβεια οι πιθανότητες επί τοις εκατό που είχε να εξοστρακιστεί λόγου χάρη η σφαίρα και να σκοτώσει τον θύτη. Ο πατήρ Γεώργιος απαντά χαμογελώντας:

«Έρχονται και δύσπιστοι και βλέποντας την οπή στην εικόνα και μαθαίνοντας την προέλευσή της, αλλοιώνονται την πνευματική αλλοίωση και αλλάζουν ζωή. Τους εμπνέει η Θεοτόκος. Προσέρχονται και ξένοι και αλλοδαποί και καθολικοί και άλλοι και ζητούν να μάθουν γιατί βλέπουν την οπή που είναι στο μέτωπο της Παναγίας. Συμβαίνει, κατά καιρούς, να ξεχύνεται μια έντονη ευωδία, άλλοτε πιο χαμηλή, την οποία αισθάνονται οι προσκυνητές. Έρχονται πολλοί εδώ έχοντας δική τους οπτική γωνία. Τελικά όμως, ευθυγραμμίζονται στη γραμμή της σοφής και βασιλικής οδού της Εκκλησίας μας.


 

Η παιδική ανάμνηση του ιερέα από την ιστορία με τον βοσκό

Το θαύμα μπορεί να κατέχει θέση ιεραποστολική σε μια κοινωνία. Έτσι η σφαίρα που απροσδόκητα εξοστρακίστηκε κοντά στα 1821, έγινε με τα χρόνια στην καρδιά του λαού, αφορμή εμπιστοσύνης στην επέμβαση του Θεού στην καθημερινότητα και τον μόχθο των κατοίκων της πολιτείας. Ο ιερέας της Ιστιαίας συνεχίζει με μια παιδική ανάμνηση του:

«Να σας πω μια ιστοριούλα, που μου έλεγε η γιαγιά μου, όταν ήμουν παιδί. Την παλιά αυτή ιστορία την άκουγε από τη μητέρα της και τη γιαγιά της. Γνώριζε μια οικογένεια γνωστών τσοπαναραίων, οι οποίοι κατοικούσαν δίπλα στο άνοιγμα, το πλάτωμα εκείνο της Παναγίας Ντινιούς. Κάποια φορά τα πρόβατά τους μεγάλωσαν και ήρθε η ώρα να τα πουλήσουν, όμως δεν μπορούσαν να βρουν αγοραστή και στεναχωριόντουσαν. Ο νοικοκύρης της οικογένειας λέει στη γυναίκα του ‘‘Βρε γυναίκα, εδώ που είμαστε στο άγιο αυτό τόπο γιατί να στεναχωριόμαστε; Ποιον έχουμε προσκέφαλο; Την Παναγία μας. Πάρε το λάδι και πήγαινε να ανάψεις τα καντηλάκια της Παναγίας μέσα στην εκκλησία και θα μας βοηθήσει”.

Πήγε, λοιπόν, η γυναίκα του, προσευχήθηκε στην Θεοτόκο, άναψε τα καντηλάκια και ξάπλωσαν να κοιμηθούν στρωματσάδα έξω. Εκεί δίπλα υπήρχε ένας θάμνος, σχίνος, απ’ όπου ακούστηκαν κάτι ελαφριά πατήματα. Ξύπνησε η γυναίκα και αντικρίζει μια μαυροφόρα να περιφέρεται γύρω από τον σχίνο, δίπλα στον ναό, και τέλος, να εισέρχεται στον ναό. Τέτοια ώρα νύχτα, της πέρασε από το νου, μήπως ήταν η Παναγία. Δεν πρόλαβε να ξημερώσει και άκουσαν από τον δρόμο ήχο από βηματισμό αλόγων και ρόδες από τρία κάρα, που έρχονταν το πρωί να αναζητήσουν τον τσοπάνο για να αγοράσουν τα προβατάκια που είχαν διαθέσιμα».


 

Οι ακρίδες χάθηκαν μετά τη λιτάνευση της εικόνας

Ο πατήρ Γεώργιος θα μας διηγηθεί ένα περιστατικό από τα περασμένα, που έχει να κάνει με την εμπιστοσύνη της ζωής των κατοίκων της Ιστιαίας σε Αυτόν που τους δημιούργησε και δεν αφήνει ούτε ένα σπουργίτι πεινασμένο, πόσο μάλλον τα παιδιά του, που ζήτησαν από την Παναγία να μεσιτεύσει:

«Είχε πέσει πολύ ακρίδα στη επαρχία μας, που κατέτρωγε τα πάντα. Ο λαός ζήτησε με δάκρυα από τους ιερείς να μεταφέρουν την εικόνα εδώ στην Ιστιαία και να κάνουν αγιασμό και λιτάνευση. Πράγματι έφεραν την εικόνα της Παναγιάς Ντινιούς και έκαναν αγιασμό. Ο παππούς μου, που πέθανε στα 102 του χρόνια, μας περιέγραψε ότι μετά την λιτάνευση της εικόνας οι ακρίδες έπεσαν κατευθυνόμενες από μια αόρατη δύναμη στα ποτάμια και στην θάλασσα. Έβλεπαν τις νεκρές ακρίδες μισό μέτρο πάχος πάνω στο νερό. Θαυμαστή η επέμβαση της Θεοτόκου».

* * *

Ευχαριστούμε τον πατέρα Γεώργιο που μας θύμισε, με τις περιγραφές του, πως με την ύπαρξη της Παναγίας σταματούν οι σκέψεις, οι ιδέες, οι συλλογισμοί. Ο άνθρωπος απευθύνεται σε Εκείνη που κατήργησε τα εμπόδια και που οι ψαλμωδοί ομολογούν πως είναι τόσο υψηλό το μέγεθος του θαύματος Της που δεν μπορεί να περιγραφεί με ανθρώπινα λόγια. «Υπερίπταται, Θεοτόκε αγνή, το θαύμα σου την δύναμιν των λόγων».

________

Σοφία Χατζή

δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα

Ορθόδοξη Αλήθεια, 24.11.2021

~ Ίσως να μιλάγαμε σήμερα για τον...13ο Απόστολο. Και θα βαφτίζαμε τα παιδιά μας με τ΄όνομά του...

Σχετική εικόνα
Δύο κλήσεις.

Στην πρώτη, ένας άδικος φοροεισπράκτορας 
δέχεται την πρό(σ)κληση.
Και αφού κάνει στροφή επιτόπου αλλάζοντας ζωή, καλεί τους πάντες στο σπίτι του για να γιορτάσει την ασύλληπτη νέα πραγματικότητα πως με μια πράξη υπακοής στη ζωή του δεν έγινε φτωχός, αλλά πάμπλουτος.
Λέγεται Ματθαίος.

Στην δεύτερη, βλέπουμε ένα πιστό και δίκαιο πλουσιόπαιδο, που η μοναδική ίσως υπόθεση στη έως τότε ζωή του που δεν διαχειρίστηκε σωστά ήταν εκείνο το "Έτι εν σοι λείπει"...

Δεν γνωρίζουμε ούτε καν το όνομά του.

Αν δεχόταν να τα πουλήσει όλα και να Τον ακολουθήσει, ίσως σήμερα αντί για την απέραντη θλίψη του πλούσιου νεανίσκου, που βλέπουμε σε αυτήν την υπέροχη "αναπαράσταση" εκείνης της στιγμής, να μιλούσαμε για τον 13ο Απόστολο Του Χριστού...

Και να βαφτίζαμε τα παιδιά μας με τ΄όνομά του... 

Πόσο κρίμα...


* Πρωτοδημοσιεύτηκε πέρυσι 26 Νοεμβρίου 2020