~ Γέροντα, πώς θα αυξηθώ πνευματικά; ~ Με τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου. ~ Δεν το καταλαβαίνω Γέροντα, εξηγείστε το...

Κάποτε στο Άγιο Όρος ρώτησα έναν Γέροντα

~ Πώς θα αυξηθώ πνευματικά;

και μου έδωσε μια απάντηση που με ξάφνιασε

~ Με τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου.

~ Δεν το καταλαβαίνω Γέροντα, του λέω, εξηγείστε το.

~ Με τους ανθρώπους της καθημερινότητας σου και τις καταστάσεις που δημιουργούνται στη ζωή σου.

Με αυτές τις πέτρες και τα χώματα του τόπου σου θα χτίσεις την πνευματική σου οικοδομή.

Μην τρέχεις μακριά για να τα κουβαλήσεις, δίπλα σου είναι, αρκεί να καταλάβεις ότι κανένας άνθρωπος και καμιά κατάσταση καλή ή κακή δεν έρχεται τυχαία στη ζωή σου.

Όλοι και όλα συνεργούν για την οικοδομή σου...

[Πόσο απλό ακούγεται αλλά και πόσο δύσκολα εφαρμόζεται στην καθημερινότητα μας, ειδικά στις μέρες μας που η σύγχρονη αρρωστημένη νοοτροπία χωρίζει τους ανθρώπους σε αρνητικούς και θετικούς...]

|το κείμενο από το fb προφίλ του Χρήστου Κλητσινάρη

(εμείς από την Anna Sahanidou)

~ Δανειστήκαμε την απίθανη πέτρα με το πρόσωπο, χειρί Γεωργίου Κόρδη.

Δες:

«Οι πέτρες, λένε όσοι ξεύρουν, δεν έχουν ψυχή, αλλά έχουν πρόσωπο, παίρνουν το πρόσωπο εκείνων που καταδέχονται να τις δουν».

|αναδημοσίευση από το 2022...

🌹 "...Ποιος από σας, παιδιά μου, δεν μύρισε από τα Ιερά Λείψανα τη Θεία ευωδιά που βγάζουνε;

                   (Αληθινή Ιστορία...)

    ✔ Ο αδιάφορος επισκέπτης της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα ...

  👉 Κάποιος πήγε για επίσκεψη στο Άγιο Όρος. 

Επίσκεψη και όχι προσκύνημα! 

Σχεδίαζε να παραμείνει στον Άθωνα έξι μέρες, μόλις όμως γνώρισε από κοντά τη μοναστική ζωή των αγιορειτών μοναχών άλλαξε γνώμη και δεν έβλεπε την ώρα να επιστρέψει στον πολιτισμό, όπως ο ίδιος το έθετε και το διαλαλούσε με μεγάλο θράσος.

Έφτασε στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα, η οποία θα ήταν και ο τελευταίος σταθμός της αρχικά εξαήμερης (και εν τέλει τριήμερης) περιήγησής του. 

Μάλιστα, κορόϊδευε την παρέα του, διότι όπως έλεγε, έβλεπαν τα πράγματα διαφορετικά και όχι όπως εκείνος, που μέτραγε τις ώρες για να βγει στον έξω κόσμο και επιτέλους να ελευθερωθεί.

Στην είσοδο της Μονής, τους υποδέχτηκε ο καλόγερος με λουκούμι και ρακί, έδειξε στους επισκέπτες-προσκυνητές τα δωμάτιά τους και τους ενημέρωσε για το πρόγραμμα των ακολουθιών.

Η ώρα ήταν 12.00 το μεσημέρι και στις 16.00 είχε εσπερινό.

 Ο φίλος μας την προηγούμενη μέρα είχε παραστεί σε αγρυπνία που διήρκεσε 12 ώρες.

 Αμέσως λοιπόν έπεσε για ύπνο και το μόνο που άκουσε ήταν το σήμαντρο, το οποίο σήμανε στις 16.00 ακριβώς και καλούσε όλους τους παρευρισκόμενους για τον εσπερινό. 

Ξύπνησε και σκουντουφλώντας κυριολεκτικά, έφτασε στο Καθολικό της Μονής, όπου θέλοντας και μη, παραβρέθηκε σωματικά στον εσπερινό. 

Και λέω σωματικά, διότι πνευματικά το μόνο που σκεφτόταν ήταν πότε θα ξεμπέρδευε, για να συνεχίσει τη δουλειά από την οποία τον έκοψε το καταραμένο σήμαντρο, έτσι έλεγε συνέχεια μέσα του.

Επιτέλους, τελείωσε ο εσπερινός, ο κόσμος όμως δεν έφευγε, καθώς περίμεναν να θέσουν σε προσκύνημα τα Ιερά Λείψανα Αγίων, που φυλάσσονται στη Μονή. 

Μέσα στο τσούρμο πήγε και αυτός. 

Καθώς έλεγε είχε πάρει το κολάϊ, αφού και στις άλλες Μονές που είχε πάει δεν έκανε άλλη δουλειά από το να ασπάζεται νεκρά κόκαλα, που ούτε παλμό είχαν, ούτε θερμότητα, ούτε ανάβλυζαν μύρο, παρά τα όσα έλεγαν οι αγιορείτες πατέρες. 

Προσκύνησε λοιπόν και ετοιμαζόταν να φύγει, παρόλο που ο υπόλοιπος κόσμος παρέμενε εντός του Καθολικού, όταν ο Παππούλης που βρισκόταν εκεί είπε με σπαστή φωνή, όσο μπορούσε δυνατή: 

«Παιδιά μου σας παρακαλώ, σας παρακαλώ στο Όνομα του γλυκού μας Ιησού, πείτε μου ποιος από σας δεν μύρισε από τα Ιερά Λείψανα τη Θεία ευωδιά που βγάζουνε»;

Εκείνος σταματάει ξαφνιασμένος στην είσοδο, αυτό δεν το είχε ξανακούσει σε κανένα Μοναστήρι. 

Αμέσως, πηγαίνει μπροστά στον παπά και με ύφος προκλητικό του λέει:

 «Εγώ». 

Τότε ξεπετάχτηκαν και καμιά δεκαριά ακόμη. 

Ο σεβάσμιος ιερέας πηγαίνει μπροστά στα Ιερά Λείψανα και με γλυκιά φωνή αρχίζει να ψέλνει το τροπάριο του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτη. 

Το πρόσωπό του, κίτρινο από τις χημειοθεραπείες, άρχισε να λάμπει τόσο πολύ, που στο τέλος δεν μπορούσες να το κοιτάξεις.

Ο γνωστός αυτός φοβήθηκε από αυτό που είδε και τότε συνειδητοποίησε ότι την ίδια στιγμή, τα Ιερά Λείψανα άρχιζαν να ευωδιάζουν τόσο έντονα και γλυκά, που δε χόρταινες να εισπνέεις. 

Σε λίγο, το πρόσωπο του ιερέα σταμάτησε να φωτίζει, όμως η Θεία ευωδιά από τα οστά ήταν τόσο έντονη, που ξεχύθηκε έξω από το Καθολικό, απλώθηκε σε όλη τη Μονή και ακολουθούσε τους επισκέπτες ακόμη και στην Τράπεζα και στα δωμάτιά τους. 

Όσοι την είχαν αμφισβητήσει, έκλαιγαν σα μωρά παιδιά και έλεγαν ότι εξαιτίας των αμαρτημάτων τους δεν μπορούσαν να την μυρίσουν αρχικά...

Τη νύχτα κανείς δεν μπόρεσε να κοιμηθεί.

Την άλλη μέρα ξεκίνησαν για την Ιερά Μονή Ιβήρων.

Η μυρωδιά τους ακολουθούσε ως τα μισά του δρόμου…

πηγή:  pneumatoskoinwnia.blogspot.gr

 

|την ανάρτηση αυτή την είχαμε δημοσιεύσει 

τέτοιες μέρες το μακρινό 2018 

από την εκ των "συν αυτώ", Despina Giannakovitou. 

Θεωρήσαμε πως αξίζει, αν μη τι άλλο, μια αναδημοσίευση...

~[...Δεν έφυγα επειδή ξενέρωσα, αλλά επειδή ερωτεύτηκα...]

|Δεν δείλιασε, αλλά τόλμησε...

Σχεδόν είχε κλείσει τα τριάντα του.

Είχε την δουλειά του.

Μια τακτοποιημένη ζωή.

Ζούσε με την μάνα του.

Ήταν μερικούς μήνες

που η κοπέλα του τον άφησε.

Σκεφτόταν τον γάμο, μα όλα άλλαξαν ξαφνικά.

Μετά από πέντε χρόνια σχέσης

κι όμως δεν την γνώρισε ποτέ του.

Δεν τον γνώρισε ποτέ της.

Χώρισαν άσχημα.

Ήταν ένα γερό χαστούκι της προγραμματισμένης του ζωής.

Τώρα όμως ήταν μια ευκαιρία για να αναλογιστεί την ζωή του.

Δεν ήτανε ο θυμός που τον στοίχειωνε.

Ήτανε ίσως μια απογοήτευση που ένιωθε.

Απογοήτευση προς τον εαυτό του που γεμάτος πάθη τον έκανε ότι ήθελε.

Μια μέρα η μητέρα του θύμιαζε το σπιτικό τους.

Αυτό άρωμα τον έκανε να βγει από το δωμάτιό του που για μέρες ήτανε κλεισμένος.

Η καρδιά του κατακλύστηκε από εκείνα τα βιώματα μέσα στο ιερό βήμα.

Μικρό παιδάκι πήγαινε με την μητέρα του κάθε Κυριακή στο Ναό.

Του είχε ράψει και μια μικρή στολή για να διακονεί στο ιερό.

Τι όμορφα που ήτανε τότε;

Αθώα. Ιερά. Αγνά.

Μεγάλωσε.

Άρχισε να αμφισβητεί τα πάντα.

Να απορρίπτει τα πάντα, γιατί δεν τον βόλευαν, γιατί δεν τον συνέφεραν.

Αυτές οι μνήμες όμως, κατέκλυσαν εκείνες τις ημέρες την καρδιά του.

Του θύμισαν πόσο όμορφα ένιωθε στην Θεία Λειτουργία.

Σαν βάλσαμο θώπευαν τον πόνο του.

Του γέννησαν ελπίδα, κατάνυξη, μετάνοια.

Είχε χρόνια να εκκλησιαστεί.

Είχε χρόνια να προσευχηθεί.

Μα τώρα όλα τα ένιωθε κοντά του.

Τώρα σα να κατάλαβε γιατί ένιωθε έτσι.

Πέρασαν αρκετές ημέρες, αναλογιζόμενος αυτό το σκίρτημα της καρδιάς του μόνο με την ενθύμηση του Θεού.

Εκείνη η ανατολή τον βρήκε να ανάβει το καντηλάκι του πατρικού του.

Πήγε στο κρεβάτι που κοιμόταν η μάνα του.

Την φίλησε στο μέτωπο.

Την κοίταξε με στοργή και ευγνωμοσύνη.

Πήρε μια μικρή βαλίτσα που είχε ετοιμάσει και έφυγε.

Τα είχανε μιλήσει από βραδύς με την μητέρα του.

Είχε την ευλογία της, είχε την ευχή της.

Πέρασαν χρόνια όταν τον ξαναείδα.

Τον συνάντησα στο καράβι για το Άγιο Όρος.

Αλλιώτικος.

Απαλός.

Ειρηνικός.

Μοναχός.

Δεν έφυγε από απογοήτευση, ούτε από δειλία, μου είπε.

«Έφυγα, γιατί κατάλαβα ότι όπως ζούσα δεν είχε νόημα.

Χρειάστηκε να πληγωθεί η καρδιά μου για να σπάσει αυτό το κέλυφος

που τόσα χρόνια την κάλυπτε και το είχα δημιουργήσει εγώ.

Το νόημα το βρήκα σε αυτή την ζωή που κάνω τώρα.

Μετανιώνω για πολλά, όχι μόνο για το ότι έφυγα.

Δεν έφυγα επειδή ξενέρωσα, αλλά επειδή ερωτεύτηκα.

Ερωτεύτηκα τον τρόπο που με κοιτά ο Χριστός.

Ερωτεύτηκα τον τρόπο που μου μιλά ο Χριστός.

Ερωτεύτηκα το ότι μου λέγει την αλήθεια.

Δεν μου δίνει υποσχέσεις ψεύτικες.

Μεγάλο αγαθό η αλήθεια!

Μου λέγει την αλήθεια ο Χριστός.

Κι ας μην με βολεύει.

Κι ας με δυσκολεύει.

Όμως δεν με εξαπατά.

Ξέρει ότι ίσως μου φανεί «κακός», όμως δεν Τον νοιάζει.

Αυτό που Τον νοιάζει είναι η αλήθεια και η αγάπη

κι όχι να μου το παίζει καλός.

Είναι ντόμπρος ο Χριστός.

Αυτό που Τον νοιάζει είναι να με σώσει.

Και γι’ αυτό Του είμαι ευγνώμων».

Το καράβι έφτασε στον αρσανά της Σκήτης.

Με χαιρέτησε.

Ούτε το όνομά του, ως μοναχός, δεν τον ρώτησα, ούτε που μένει.

Τι σημασία έχουν όμως αυτά;

Μου αρκούν αυτά που μου είπε σε αυτήν την απρόσμενη συνάντησή μας.

Έφυγε, μα αυτό θα το θυμάμαι.

Ότι τελικά δεν έφυγε, αλλά ήρθε.

Δεν χάθηκε, αλλά βρέθηκε.

Δεν δείλιασε, αλλά τόλμησε.

Δεν ξενέρωσε, αλλά ερωτεύτηκε.

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

|πρωτοδημοσιεύσαμε τέτοιες μέρες το 2022...

✨ Οι ξενύχτηδες με το Φως ανοιχτό ... |Όλοι μας κοιμόμαστε τα βράδυα. Εκτός από τους Ερωτευμένους του Θεού...

Η Χαλκιδική, με τα «τρία πόδια», 

την Κασσάνδρα, 

τη Σιθωνία 

και το Άγιο Όρος 

σε φωτογραφίες από δορυφόρο.

Το παράδοξο είναι 

πως όταν ο κόσμος κοιμάται, 

οι πόλεις είναι φωτισμένες.

Στο Άγιον Όρος τα φώτα είναι σβηστά, 

οι μοναχοί όμως αγρυπνούν 

και προσεύχονται 

κάτω από το χλωμό φως των κεριών.

Ο γέροντας Σωφρόνιος, 

κατά την προσευχή του υπέρ όλου του κόσμου,

ένιωθε την κακία των ανθρώπων 

να βαραίνει σα σκοτεινό σύννεφο την καρδιά του. 

Πρόσθετε όμως ότι, 

αν δεν υπήρχαν άνθρωποι 

που προσεύχονται με ένταση υπέρ του κόσμου, 

η «εξουσία του σκότους» 

θα ισχυροποιούσε την κυριαρχία της 

σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απʼ ό,τι σήμερα 

(Περί προσευχής, 1994, σελ. 93-94). 

Ο άγιος Βαρσανούφιος είχε πει 

πως οι προσευχές τριών αγίων της εποχής του 

εμπόδιζαν την καταστροφή του κόσμου: 

κάποιου από τους Αγίους Τόπους, 

ενός Ηλία από την Κόρινθο 

και ενός Ιωάννη από τη Ρώμη. 

Αυτοί λοιπόν είναι οι ξενύχτηδες του Θεού.  

Οι ξενύχτηδες που φροντίζουν 

όχι να λυθούν ως διά μαγείας 

αυτόματα τα προβλήματά μας, 

αλλά να μένει κάποιο Φως ανοιχτό, 

για να βρίσκουμε το δρόμο μέσα στη Νύχτα 

και να τον δείχνουμε και σε άλλους 

με την αγάπη και την ιεραποστολή μας. 

Οι ξενύχτηδες κάθε νύχτας… 

πηγή κειμένου: π. Γεώργιος-Προσκυνητής 

|εμείς σκαρώσαμε μόνο τις καρτούλες μας...|

(πρωτοδημοσιεύσαμε στις 21 Ιουνίου 2019)

♰ Εκοιμήθη χθες (12 Ιουλίου) ο π. Παντελεήμων της Ιεράς Μονής Διονυσίου Αγίου Όρους... 🌹 Όμως δεν έΦυγε· άλλαξε απλά τόπο διαμονής... 📿

 

 ·

Ο Γέροντας Παντελεήμων δεν έζησε απλώς· 

εσταυρώθη για τον κόσμο. 

Η μοναχική του πολιτεία ήταν μια διαρκής γονυκλισία, 

μια αδιάλειπτη νοερά προσευχή 

και μια θυσιαστική προσφορά πατρικής αγάπης 

προς κάθε πονεμένη ψυχή 

που αναζητούσε πνευματικό καταφύγιο. 

Η μοναχική του αφιέρωση διήρκησε 56 ολόκληρα χρόνια. 

Κατά τη διάρκεια αυτού του μισού και πλέον αιώνα, 

έζησε και διακόνησε 

σε δύο κομβικά πνευματικά κέντρα του Άθωνα 

στο Μπουραζέρι (το γνωστό κελλί του Αγίου Νικολάου) 

και στην Ιερά Μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους.

 

Για τα πνευματικά του τέκνα, 

η πρώτη αίσθηση της ορφάνιας είναι φυσική και ανθρώπινη. 

Όμως, στην πνευματική πραγματικότητα της Εκκλησίας, 

η κοίμηση ενός οσίου ανδρός αποτελεί μεταπολίτευση. 

Ο Γέροντας δεν έφυγε· άλλαξε τόπο διαμονής. 

Άφησε τα γήινα δεσμά και την ασθένεια της σάρκας, 

για να εισέλθει «ένθα οι δίκαιοι αναπαύονται».

 

Σας ευχαριστούμε για όσα πνευματικά μας προσφέρατε 

και την ευλογία να πάρουμε την ευχή σας... 

( ...Σήμερα 13 Ιουλίου, στις 4:00μμ 

η Εξόδιος Ακολουθία στην Ιερά Μονή ).

Με το καλό στον Παράδεισο !!🌹📿

Πανός φίλόθέός Φίλόθέόύ φλώρος

✨ Θέλετε μια πραγματική παρέλαση υπερηφάνειας; Ιδού λοιπόν...

 

|γράφει ο Κυριάκος Δοσαράς

Η Αγία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου έφτασε στη Σερβία 

για προσκύνημα 

-στις 20 του περασμένου Μάη- 

από την Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου του Αγίου Όρους.

Το ιερό κειμήλιο μεταφέρθηκε στο Βελιγράδι, 

όπου έμεινε προς ευλογία των πιστών.

Η υποδοχή πραγματοποιήθηκε με κάθε επισημότητα 

και σύμφωνα με τα στοιχεία, 

περισσότεροι από 1,1 εκατομμύριο πιστοί 

προσκύνησαν την Αγία Ζώνη, 

κατά τη διάρκεια της εκεί παραμονής της, 

μέχρι δηλαδή τις 29 του ίδιου μήνα!

Ζεί Κύριος ο Θεός!

✨ "αμΦ." ΥΓ:

Ας κάνουν ό,τι θέλουνε.

   Όσο προλαβαίνουνε...

   (Γιατί η ουσία είναι πως...)

 ...Ἀνέστη Χριστός καί πεπτώκασι δαίμονες. 

 

Ἀνέστη Χριστός καί χαίρουσιν ἄγγελοι...

Την προστασία της Μάνας Παναγιάς 

να έχουμε Σέρβοι και Έλληνες

και όλα τα απανταχού Ορθόδοξα αδέρΦια...

{Πατώντας πάνω σε καθεμιά από τις φωτογραΦίες,

πας στο αντίστοιχο ρεπορτάζ.

Κι αν θες να δεις περισσότερα

στιγμιότυπα και βίντεο, 

ζούληξε εδώ...}

✔ Αγιονορείτιδα... 👉 Πρόσεχε, μην κολλήσεις και συ...

 

☆ Μιλάγαμε πριν λίγο, ανάμεσα σε άλλα, 

με την απίθανη Φωτογράφο Eirini Georgia Mamangelic 

για το Αγιονόρος.

Έψαχνα να της στείλω μια ανάρτηση 

από την τελευταία φορά που πήγα με 2 αδέρΦια μου 

και κόλλησα πάλι σ΄αυτές τις 2 φωτογραφίες...

 Και μ'έπιασε μια μεγάλη δίψα για Επάνω.

 Τώρα βέβαια έχει μια αλλιώτικη υφή όλο αυτό.

Τελοσπάντων.

(Καλά που το'κλεψα πάντως από τον πιτσιρικά μας, 

εκείνο το κομποσχοίνι τότε. 

Δεν το μετάνοιωσα ποτέ...

Κι ας έγραφα πράγματα αλλοπρόσαλλα,

που τότε δεν καταλάβαινα...)

  Δόξα τω Θεώ!

Πάντων ένεκεν...

✨ Ἀνέστη Χριστός 

καί πεπτώκασι δαίμονες. 

 Ἀνέστη Χριστός καί χαίρουσιν ἄγγελοι...

|Όλες οι τότε στιγμούλες και φωτογραΦίες, 

αν έχεις όρεξη,

 από εδώ...

✨ Μανούλα μας! Μην πάψεις να φροντίζεις τα παιδιά, που΄χεις διαλέξει για να΄ναι στο περιβόλι Σου...

 

|αν θες να μάθεις πληροφορίες 

για την εκπληκτική αυτή εικόνα της Μάνας μας,

ρίξε μια ματιά εδώ...

✨ "Ο αναρχικός με το πράσινο λειρί και τα δύο πράσινα μεγάλα μάτια...." |Που όλος ο κόσμος δεν αξίζει όσο μία ψυχή...

|ακούστε την ομιλία στο τέλος!

Αξίζει από το πρώτο έως το τελευταίο δευτερόλεπτο...|

Ομιλία π. Νήφωνος Βατοπαιδινού στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Βύρωνος

Όταν ήμασταν στο Βατοπαίδι, στις αρχές που πήγαμε, ζούσε και ο Γέροντας μας ο Ιωσήφ. 

Ήταν γύρω στα τέλη Νοεμβρίου. 

Ήμουν αρχοντάρης, αρχοντάρης είναι ο μοναχός που υποδέχεται τους ξένους. 

Και τότε είχαν γίνει μερικά επεισόδια στις 17 Νοεμβρίου στο Πολυτεχνείο, είχαν σπάσει και είχαν γίνει μεγάλες φασαρίες.

Μια ομάδα από αυτά τα παιδιά, τους αναρχικούς, κυνηγημένοι από την αστυνομία έφυγαν και ήρθαν για να κρυφτούν στο Άγιο Όρος. 

Και ήρθαν εκεί διότι ο ένας από αυτούς -ο οποίος είχε ξυρισμένο το κεφάλι του από τις δύο πλευρές και είχε ένα σαν λειρί εδώ μπροστά και ήταν και βαμμένο πράσινο στις άκρες- είχε ένα θείο στη Μονή Εσφιγμένου. 

Και τους είπε, θα πάμε στο θείο μου εκεί να κρυφτούμε. 

Φυσικά, ούτε διαμονητήρια είχαν ούτε ήξεραν πως θα μπουν μέσα. 

Πήγαν, δεν μπορούσαν να μπουν και μπήκαν με τα πόδια πόσες ώρες να φθάσουν... 

Έφθασαν στην Μονή Εσφιγμένου. 

Ξέρετε είναι και λίγο αυστηροί εκεί και μόλις τους είδαν σ’ αυτά τα χάλια .. με τα σκουλαρίκια .. τους έδιωξαν. Έφυγαν. 

Και ήρθαν με τα πόδια, σουρούπωνε θα βράδιαζε, στο Μοναστήρι μας. 

Ετοιμαζόταν ο πορτάρης να κλείσει την πόρτα και μόλις τους είδε ο καημένος κι αυτός φοβήθηκε, έτσι όπως ήταν η όψη τους και ειδοποίησε το Γέροντα και λέει, 

Γέροντα τι να κάνουμε; 

Τώρα να τους διώξουμε; 

Που θα πήγαιναν; 

Δεν είχαν και χρόνο γιατί οι Μονές κλείνουν τις πύλες με τη δύση του ηλίου.
Είπε ο Γέροντας, εντάξει, 

εφόσον τα έφερε η Παναγία τα παιδιά εδώ, 

βάλτε τους σε ένα δωμάτιο στο Αρχονταρίκι, αλλά μην τους βάλετε κοντά με τους άλλους προσκυνητές. 

Βάλτε τους κάπου ξεχωριστά και έχετε και λίγο το νου σας.

Λοιπόν, ως αρχοντάρης τους φιλοξένησα. 

Εντάξει, φαινόντουσαν λίγο τρομαγμένοι, απορημένοι από το περιβάλλον που ζούσαν, κουρασμένοι κιόλας από την οδοιπορία. Ξεκουράστηκαν λοιπόν, τους βάλαμε να φάνε. Τους μιλήσαμε λίγο αλλά τους είπαμε ότι ένα βράδυ θα φιλοξενηθείτε, αύριο πρέπει να φύγετε. 

Λοιπόν, τους είπαμε και λίγα λόγια αγάπης, ότι ο Θεός είναι αγάπη, ό,τι κι αν κάνουμε στη ζωή μας υπάρχει μετάνοια.

Και την επόμενη μέρα αυτός με το λειρί λέει, πάτερ, θέλω να μείνω ακόμη μία ημέρα. 

Μπορώ να μείνω; 

Οι άλλοι δεν ήθελαν, έφυγαν. 

Λέω, θα ρωτήσω και θα σου απαντήσω. 

Ε, ο Γέροντας λέει, εντάξει αφού θέλει ας μείνει ακόμη ένα βράδυ. 

Έμεινε ακόμη ένα βράδυ, του λέω θα μείνεις, όμως θα ακολουθήσεις το πρόγραμμά μας, θα έρχεσαι στην Εκκλησία, στην τράπεζα. 

Έμεινε ακόμη ένα βράδυ, λέει, μπορώ να μείνω ακόμη ένα βράδυ; 

Λέει ο Γέροντας, κοίταξε, πες τε του τουλάχιστον να βάλει ένα σκουφάκι να μην φαίνεται έτσι και να προκαλεί και τους άλλους, και τους πατέρες και τους προσκυνητές. 

Δεν είπε όχι, δέχτηκε.

Έμεινε δύο μέρες, τρεις μέρες ο Πέτρος. 

Πέτρος ήταν το όνομά του, ένα παιδί με μεγάλα πράσινα μάτια. 

Και ένα απόγευμα όταν κάναμε Εσπερινό, πίσω στη λιτή -λιτή είναι ο πρόναος ας πούμε- ακούστηκαν αναφιλητά, κάποιος έκλαιγε με λυγμούς. 

Πήγα εγώ να δω και ήταν ο Πέτρος σκυμμένος και έκλαιγε με αναφιλητά.

-Πέτρο μου συμβαίνει κάτι;

Σκέφτηκα μήπως του είπε κάποιος κάτι που ήταν έτσι. Όχι.

Μου λέει, θέλω να σου μιλήσω.

Βγήκαμε λοιπόν έξω μετά που τελείωσε ο Εσπερινός και μου λέει,

-- Πάτερ, υπάρχει και για μένα σωτηρία;

Μπορώ κι εγώ να σωθώ;

Λέω, Πέτρο μου, για όλους υπάρχει σωτηρία. 

Ο ληστής ήταν πάνω στο σταυρό και ο Χριστός μας τον έσωσε.

Λέει, μα εγώ τόσο πολύ πλήγωσα και τους ανθρώπους και τους γονείς μου και τον Θεό.

Και μου απεκάλυψε ότι ήταν από μία οικογένεια διαλυμένη. 

Ο πατέρας χτυπούσε τη μητέρα του, αυτός δεν μπορούσε να τα βλέπει. 

Δώδεκα χρονών έφυγε από το σπίτι του, έμενε στα Εξάρχεια, έμπλεξε εκεί με αναρχικούς, με ναρκωτικά και λοιπά. 

Ήταν μια ζωή έτσι ταραγμένη.

Αλλά όμως ήταν μια πολύ καλή ψυχούλα. 

Το λέω αυτό αδελφοί μου για να μην απορρίπτουμε ποτέ μας κανέναν. 

Γιατί εκείνους που εμείς απορρίπτουμε τους μαζεύει ο Θεός. 

Εμείς νομίζουμε ότι είμαστε οι καλοί και εκεί είναι που την πατάμε. 

Και θα δούμε εκπλήξεις έλεγε ο ΓεροΠαΐσιος στη Δευτέρα Παρουσία. 

Θα δούμε εκείνους που δεν υπολογίζαμε να μπαίνουν μέσα και θα δούμε άλλους που υπολογίζαμε, όπως είμαι εγώ, να μένουν απ’ έξω.

 Μη γένοιτο όμως. 

Ευχόμαστε και ελπίζουμε στην αγάπη του Χριστού μας, όλοι μας να σωθούμε.

Λοιπόν ο Πέτρος, μετά απ’ αυτήν την αλλοίωση που η Παναγία μας του έκανε, του είπαμε ότι πρέπει να εξομολογηθεί. 

Και με τόσα δάκρυα εξομολογήθηκε, που κάτω το πάτωμα είχε γίνει μία μικρή λιμνούλα από τα δάκρυα του Πέτρου.

Ο Πέτρος έμεινε αρκετά στο Μοναστήρι μας. 

Ο Γέροντας είπε, πες τε του να το κόψει αυτό το πράγμα τουλάχιστον. 

Και είπε, όχι δεν θα το κόψω, όχι γιατί δεν θέλω, δεν θα το κόψω για να μην πάω έξω και μου πουν ότι σε έβαλαν οι μοναχοί και το έκοψες, θα πάω έξω και θα το κόψω μόνος μου. 

Κι έτσι, φορούσε το σκουφάκι.


Έφυγε ο Πέτρος λοιπόν, άρχισε να κάνει μία πνευματική ζωή. 

Ξαναήρθε ακόμη μία φορά με αλλοιωμένη την όψη και τον χάσαμε τον Πέτρο, δεν ξαναπαρουσιάστηκε. 

Εν τω μεταξύ δεν είχε μιλήσει ποτέ με την μητέρα του από τότε που έφυγε από το σπίτι, και προσπαθήσαμε, κάναμε την επανασύνδεση. 

Βρήκαμε τα τηλέφωνα, της είπαμε, συγκλονίστηκε η γυναίκα γιατί νόμιζε ότι είναι πεθαμένο το παιδί της και έγινε μία πολύ ευλογημένη έτσι κατάστασις.

Μετά από δύο χρόνια είχαμε πάει σε μία πανήγυρη μίας Μονής του Αγίου Όρους και μετά την πανήγυρη πήγαμε με τα πόδια σε ένα άλλο Μοναστήρι κοντινό να προσκυνήσουμε. 

Τότε ήταν μαζί μας και ο μακαριστός ο μητροπολίτης Καστορίας Γρηγόριος, ο οποίος μας είπε, μην πείτε ότι είμαι επίσκοπος να μην μου κάνουν τιμές οι πατέρες και ξεσηκώνονται.

Πήγαμε εκεί λοιπόν, μας κέρασαν και όταν ετοιμαζόμασταν να φύγουμε έρχεται ένας μοναχός και μου λέει,

-- Πάτερ Νήφων δεν με γνώρισες;

-- Κοίταξα, λέω, όχι, ποιος είσαι;

-- Λέει, κοίταξέ με καλά.

Τι είδα; Δύο πράσινα μεγάλα μάτια. 

Ήταν ο Πέτρος.


Ήταν ο Πέτρος ο οποίος ήταν δόκιμος μοναχός.

 Και τότε έπεσε ο ένας μέσα στην αγκαλιά του άλλου. 

Κλαίγαμε και δόξασα την Παναγία μας για τα μεγάλα θαύματα που κάνει. 

Αυτά είναι τα θαύματα αδελφοί μου. 

Σας είπα ένα. 

Όποιος προσκυνητής πάει στο Άγιο Όρος είναι και ένα θαύμα μέσα στην ψυχή του, γι’ αυτό να ευχαριστούμε την Παναγία μας που υπάρχει και το Άγιο Όρος και όλα τα Μοναστήρια και οι Ναοί και επιτελούν αυτά τα μεγάλα θαύματα της θεραπείας των ψυχών. 

Που όλος ο κόσμος δεν αξίζει όσο μία ψυχή...

Αυτά τα θαύματα λοιπόν να επιζητούμε κι εμείς, όπου κι αν βρίσκεται ο καθένας μας, να μην απελπιζόμαστε και να μην κρίνουμε εύκολα. 

Ο Θεός δεν απορρίπτει κανέναν αδελφοί μου. 

Ο Θεός δέχεται όλους. Και ξέρετε; 

Πολλές φορές εμείς που λεγόμεθα ευλαβείς Χριστιανοί και γεμίζουμε τις Εκκλησίες, και καλά κάνουμε, αν έχουμε και λίγη ευλάβεια περισσότερη και αν είναι και ο βίος μας λίγο καθαρός σε εισαγωγικά, γινόμαστε αυστηρότατοι κριτές στους αμαρτωλούς αδελφούς μας. 

Και αυτό είναι που θα μας βγάλει έξω από τον Παράδεισο διότι, εν ω γαρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, και εν ω μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται. 

Αν κρίνετε εσείς αυστηρά θα είναι και ο Χριστός αυστηρός μαζί μας.

Γι’ αυτό να έχουμε επιείκεια, να έχουμε αγάπη και να μιμούμεθα, εφόσον λεγόμαστε Χριστιανοί, τον Αρχηγό της Πίστεώς μας που είναι ευσπλαχνικός και γίνεται ο Καλός Ποιμένας που αφήνει τα ενενήκοντα εννέα πρόβατα και τρέχει να βρει το πεπλανημένο. 

Ποτέ να μην λέτε για κάποιον αμαρτωλό άνθρωπο γιατί δεν ξέρετε μέχρι το τέλος του αυτός ο άνθρωπος εάν μετανοήσει και αν γίνει άγιος.

Εάν ζούσαμε εμείς αδελφοί μου στην εποχή της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας, που θα γιορτάσουμε σε λίγο, θα πίστευε σας παρακαλώ κανείς ότι αυτό το σκεύος του διαβόλου, το σκεύος της αμαρτίας, θα μπορούσε ποτέ όχι να γίνει αγία, να μετανοήσει; 

Κανείς δεν θα το πίστευε. 

Και όχι μόνο μετανόησε, όχι μόνον ο Θεός τη δέχτηκε και της συγχώρησε τις αμαρτίες, αλλά έγινε και τόση μεγάλη αγία που περπατούσε πάνω στον Ιορδάνη Ποταμό, προσευχόταν και σηκωνόταν στον αέρα και την προβάλλει και η Εκκλησία μας μία από τις Κυριακές της Τεσσαρακοστής για να μας δείξει την δύναμη της μετανοίας.

***

πηγή

Απομαγνητοφώνηση Φαίη για το Αβέρωφ

Εικόνα Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας από Αντέχουμε

|εμείς από τη Theodoula Paraskeuopoulou

Ακολουθεί η ομιλία του πατρός Νήφωνος του Βατοπαιδινού με θέμα "Θαύματα στο Άγιο Όρος", απ΄όπου και το συγκλονιστικό περιστατικό...

(ακούστε την!

Αξίζει από το πρώτο έως το τελευταίο δευτερόλεπτο...)

|Πρωτοδημοσιεύσαμε & πρωτοσυγκλονιστήκαμε στις 16/1/2022