~ Επισήμανση "αμΦ.":
Μας φάνηκε τρελλό (ίσως και fake...), όταν το είδαμε σε μια ανάρτηση της φίλης, Κατερίνας Γιαλαμά!Ψάχνοντάς το όμως ανακαλύψαμε πως δεν είναι ...
[Δες το άρθρο στα ελληνικά εδώ ...
Η πρωτότυπη πηγή του εδώ ...]
|Δημοσιεύσαμε τέτοιες μέρες το 2021
Αυτό που πρόκειται να διαβάσετε δεν είναι μήνυμα. Είναι ομολογία. Κραυγή. Καταγραφή της πτώσης μας.
Κι αν μου συγχωρήσει ο Θεός — ίσως και μια τελευταία προσευχή.
Είμαστε παγιδευμένοι σε μια δίνη, σε έναν μεγάλο τροχό οδύνης που μας συνθλίβει, και αυτό δεν είναι τυχαίο — είναι έργο ανθρώπων.
Δεν είναι η μοίρα μας να πεινάμε. Δεν είναι ο ουρανός που μας βομβαρδίζει.
Είναι η λογική των ισχυρών, τα τελετουργικά της βίας, ο ψυχρός λογαριασμός της γεωπολιτικής που μετέτρεψαν τους δρόμους μας σε σφαγεία.
Κάθε πρωί ξυπνώ με την ίδια σκέψη: τελείωσε η μπαταρία;
Όχι η δική μου — η δική μου άδειασε προ πολλού — αλλά του κινητού μου.
Τη χρειάζομαι να κρατήσει αρκετά μέχρι να καταφέρω να την ξαναφορτίσω στο νοσοκομείο, για να παραμείνω συνδεδεμένος με κάτι — οτιδήποτε — που να υποδηλώνει πως είμαστε ακόμα μέρος του κόσμου των ζωντανών.
Δεν υπάρχει νερό.
Δεν υπάρχει πρωινό.
Δεν υπάρχει «καθημερινότητα».
Υπάρχει μόνο ένας κουβάς, καλυμμένος με αλάτι, γεμάτος θαλασσινό νερό, εκεί που κάποτε υπήρχε νεροχύτης.
Πλένω το πρόσωπό μου — όχι για να καθαριστώ, αλλά για να θυμηθώ ότι είμαι ακόμα σάρκα και οστά, ότι δεν έχω γίνει ακόμη σκόνη.
Δεν τρώω.
Τρώμε μία φορά την ημέρα — αν τα καταφέρουμε.
Φυλάμε τα υπολείμματα για ένα κοινό γεύμα το μεσημέρι: ρύζι, φακές, σιωπή.
Φτάνω στο νοσοκομείο και ο γιατρός με υποδέχεται με λίστα ελλείψεων:
Δεν έχουμε πια ορθοπεδικά εμφυτεύματα.
Δεν υπάρχει προμεθαζίνη.
Δεν υπάρχει βεβαιότητα.
Δεν υπάρχει ελπίδα.
Τα πατώματα είναι κόκκινα.
Όχι μεταφορικά. Όχι ποιητικά.
Είναι κόκκινα.
Και αναρωτιέμαι:
Είναι άραγε το αίμα μας κόκκινο;
Είμαστε φτιαγμένοι από την ίδια ύλη, από τον ίδιο πόνο, από την ίδια θεϊκή ανάσα που κάποτε ζωντάνεψε τα πνευμόνια του Αδάμ;
Αν ναι — γιατί πεθαίνουμε σαν παράσιτα;
Γιατί ο κόσμος αποστρέφει το βλέμμα ενώ σαπίζουμε μπροστά στα μάτια του;
Γιατί η πείνα ενός ομήρου συγκλονίζει τις ψυχές των εθνών, ενώ τα αποστεωμένα σώματα δύο εκατομμυρίων παιδιών προκαλούν μόνο ευγενική δυσπιστία;
Έχασα 15 κιλά.
Τα κόκαλά μου έχουν πλέον ονόματα.
Τα μάγουλά μου είναι κούφιες σπηλιές.
Τα παιδιά... Θεέ μου, τα παιδιά δεν αναγνωρίζονται. Δεν είναι πια παιδιά. Είναι σκιές με μάτια.
Κι όμως είπα:
Απελευθερώστε τους ομήρους. Όλους. Χωρίς όρους.
Γιατί κανείς δεν αξίζει να εμπορεύονται τη ζωή του σαν νόμισμα.
Αλλά τώρα σας ρωτώ — όχι, απαιτώ απάντηση:
Ποιος θα αγωνιστεί για εμάς;
Ποιος θα απαιτήσει την απελευθέρωσή μας από αυτό το τέρας-δικαστήριο που μας καταδίκασε σε φωτιά και πείνα;
Δεν διαλέξαμε τον πόλεμο.
Δεν ανάψαμε εμείς τη φλόγα.
Είμαστε μόνο το καύσιμο. Τίποτα παραπάνω.
Είμαστε το σπίρτο που κρατάει τα πρωτοσέλιδα αναμμένα.
Προσπάθησα να δραπετεύσω.
Ικέτευσα.
Δωροδόκησα.
Έκλαψα σαν παιδί.
Απέτυχα.
Και τώρα, το μόνο που μου απομένει είναι αυτό:
Να μείνω ζωντανός, ακόμη μια μέρα, σε έναν τόπο που προορίζεται να σβήσει τη ζωή την ίδια.
Θέλετε να μιλήσουμε για αριθμούς νεκρών;
Παρακαλώ:
Σήμερα το πρωί, είκοσι ψυχές συνθλίφτηκαν κάτω από τις ρόδες ενός φορτηγού ανθρωπιστικής βοήθειας.
Έτρεξαν για να πάρουν φαγητό, πάλεψαν με ληστές με γυμνά χέρια, έσκισαν σακιά με τα δόντια.
Όχι για κρέας.
Για φακές.
Για ρύζι.
Για την πιθανότητα να αναπνεύσουν άλλη μία μέρα.
60.000 νεκροί.
150.000 ακρωτηριασμένοι. Χωρίς άκρα. Χωρίς μέλλον.
Οι περισσότεροι παιδιά.
Αυτά τα παιδιά δεν έκαναν τίποτα.
Το μόνο τους "έγκλημα" ήταν ότι γεννήθηκαν στη Γάζα.
Γεννήθηκαν στη λάθος πλευρά μιας φανταστικής γραμμής —
μιας γραμμής που σχεδιάστηκε από άντρες με κοστούμια, σε κλιματιζόμενα δωμάτια, πάνω σε χάρτες.
Αυτά τα παιδιά μοιάζουν ακριβώς με τα παιδιά του Μπεερί.
Ίδια μάτια, ίδια χέρια, ίδια πόδια.
Ίδιο λαμπερό βλέμμα που σε αφοπλίζει.
Κι όμως, για το ένα κλαίνε, το άλλο το σβήνουν.
Σας ρωτώ:
Αν τα δικά σας παιδιά είχαν γεννηθεί εδώ, θα ήταν ακόμα ζωντανά;
Θα το ονομάζατε ακόμα “πόλεμο”;
Δεν είμαστε αριθμοί.
Δεν είμαστε απόβλητα.
Είμαστε η μάνα που θάβει το γιο της με τα ίδια της τα χέρια.
Είμαστε ο πατέρας που μαζεύει ό,τι απέμεινε από την οικογένειά του σε μια πλαστική σακούλα.
Είμαστε το μικρό κορίτσι που συνεχίζει να ψιθυρίζει νανουρίσματα στο άψυχο σώμα της αδερφής της.
Αυτή δεν είναι η κόλαση όπως την περιγράφουν οι θεολόγοι.
Δεν είναι θεία δίκη.
Δεν είναι η λίμνη της φωτιάς από την Αποκάλυψη.
Είναι πολύ χειρότερη.
Γιατί αυτή η κόλαση είναι έργο ανθρώπινο.
Κι ορκίζομαι σε εσάς — στην κόλαση του Θεού, κανένα παιδί δεν υποφέρει.
Στην κόλαση του Θεού, κανείς δεν βασανίζεται για τη γεωγραφία της γέννησής του.
Στην κόλαση του Θεού, η δικαιοσύνη ακόμα ανασαίνει κάπου κάτω από τη στάχτη.
Αλλά εδώ;
Τα παιδιά πεθαίνουν για "σπορ".
Και ο κόσμος το ονομάζει “άμυνα”.
Ο κόσμος παρακολουθεί.
Ο κόσμος δεν κάνει τίποτα.
Γι’ αυτό γράφω αυτά τα λόγια:
Ως μάρτυρας.
Ως προφήτης.
Ως άνθρωπος καταδικασμένος.
Ως γιατρός.
Ως φάντασμα.
Γράφω αυτά τα λόγια γιατί κάποιος πρέπει.
Γιατί αν πεθάνουμε χωρίς κανείς να μιλήσει,
τότε ούτε ο Θεός δεν θα μπορέσει να βρει τα κόκαλά μας.
Από τη Λωρίδα της Γάζας.
Κάτω από τα ερείπια...
|εμείς από τους εκ των "συν αυτώ", Καραμάνης Χαριτίδου
Δες πρώτα αυτό το στιγμιότυπο!
Δευτερόλεπτα κρατάει...
✨ - Που την βρίσκεις τόση Πίστη, Ενζεπίδη ;;;;
Κι εκείνος απλά κάνει αυτή την κίνηση ☝️...
Κι έπειτα σκέψου.
Πειράζει να κάνουμε μια προσπάθεια να του μοιάσουμε;
Και να εμπνεύσουμε και τα παιδιά μας, ακόμα περισσότερο από μας;
|Δεν με νοιάζει αν μου πεις πως σε τρομοκρατώ καλοκαιριάτικα.
Δεν με νοιάζει αν με κακοχαρακτηρίσεις ως εθνικιστή, ως σωβινιστή, ως συνωμοσιολόγο, ως τρομολάγνο, ως αντιΙσλαμιστή, ως υπερΟρθόδοξο, ως (αμΦί)τρελο, ως "δεν ξέρω τι μου γίνεται".
Μακάρι να΄μαι τέτοιος.
Κι ακόμα πιο μακάρι, να πέφτω τελείως έξω.
Πρώτος εγώ το εύχομαι.
Και συγχώρα με , που χαλάω τη ζαχαρένια σου.
Σταμάτα να με ακολουθείς αν το νομίζεις.
Καθόλου δεν θα προσβληθώ.
Και κράτα αυτήν την ανάρτηση, για να με δουλεύεις αργότερα.
Και δικαίως να μου πεις:
"Άσε μας βρε αμΦοτεροτέτοιε μας, με τον πόλεμο πια και τους Τούρκους. Πάνω από 10 - 15 χρόνια, κάθε καλοκαίρι ακούμε αυτό το παραμύθι..."
Αλήθεια είναι αυτό, αλλά τέτοια "μάζωξη" θυμάσαι να έχει ξαναγίνει;
Γιατί, μη μου πεις πως δεν βλέπεις τι γίνεται στην Κρήτη, στο Ηράκλειο και όχι μόνο ...
Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός αναλυτής γεωστρατηγικής για να το δεις.
Αφήσαμε καραβιές ολόκληρες να περάσουν από κάτω.
[Ναι, εμείς τους αφήσαμε.
Εσύ κι εγώ, άσε αυτούς που (λένε πως) κυβερνάνε και τους άλλους που (λένε πως) κάνουν αντιπολίτευση.
Δεν μας ενδιαφέρουν πια ούτε οι μεν, ούτε οι δε.
Λέξη δεν είπαμε, καθόλου δεν αντιδράσαμε.
Μόνο κοιταχτήκαμε με τους ανθρώπους, που΄χουμε πλάι μας.
Τίποτα άλλο δεν κάναμε.
Ούτε καν προσευχή, όπως έκαναν οι αγράμματοι συνήθως παππούδες μας.
Το κατάπιαμε κι αυτό, αμάσητο.
Και αλλάξαμε κανάλι, σα να μην τρέχει τίποτα.
Και είμαστε ένοχοι, γιατί κατά βάθος όλοι μας ξέρουμε ή υποπτευόμαστε τι ετοιμάζουνε...]
Από πάνω έχουνε μπει το ίδιο ανενόχλητοι εδώ και χρόνια.
Στρατιώτες όλοι τους, ετοιμοπόλεμοι.
Τους ταΐζουμε, τους ποτίζουμε, τους φιλοξενούμε, τους νομιμοποιούμε, τους επιδοτούμε κιόλας.
Τους δίνουμε τη δυνατότητα να οργανωθούν, μέσα στα τζαμιά που εμείς τους έχουμε κτίσει.
Δεν ξέρω αν θα ενεργοποιηθούν, μόλις φαγωθεί ο Ερντογάν, όπως έχουν πει εδώ και χρόνια (κι ακόμα μας λένε...) οι αγιασμένοι Γέροντες, και αναλάβουν οι σκληροί.
Όταν όμως πάρουν τελικά το παρασύνθημα από τους μουφτήδες τους μ΄ένα απλό sms, στα iPhone που κουβαλάνε οι περισσότεροι πάνω τους, και τα χαπάκια που τους κάνουν να τρελαίνονται, τότε το πράγμα δεν θα έχει επιστροφή.
Δεν ξέρουμε πλέον τι μας ξημερώνει...
Οδηγός και Στρατηγός μας (και εδώ) ο στρατιώτης Αρσένης Εζνεπίδης...
Στα γόνατα, όπως έκανε εκείνος...
[Τῶν Φαράσων τὸν γόνον, καὶ τοῦ Ἄθωνος κλέϊσμα, καὶ τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος ὁσίων, μιμητὴν καὶ ἰσότιμον, Παΐσιον τιμήσωμεν πιστοί, τὸ σκεῦος χαρισμάτων τὸ μεστόν, ὡς φυλάσσοντα ἐκ πάντων τῶν λυπηρῶν, τοὺς πίστει ἀνακράζοντας, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.]
Ο μόνος δρόμος η ζωντανή σχέση με τον Χριστό.
Και η Μάνα Παναγιά μας θα΄ναι μαζί μας.-
[Φωτοδόχον λαμπάδα,
τοῖς ἐν σκότει φανεῖσαν,
ὁρῶμεν τὴν ἁγίαν Παρθένον·
τὸ γὰρ ἄυλον ἅπτουσα φῶς,
ὁδηγεῖ πρὸς γνῶσιν θεϊκὴν ἅπαντας,
αὐγῇ τὸν νοῦν φωτίζουσα,
κραυγῇ δὲ τιμωμένη ταῦτα· ...]
|από τον "θα σκάσω αν δεν τα πω", σ.Β.Γ
- Τί πρέπει νὰ ἔχουμε κατὰ νοῦ καὶ νὰ κάνουμε στὴ σημερινὴ πολιτικὴ κατάσταση;
- Δὲν γνωρίζουμε τὰ πάντα γιὰ τὶς συγκρούσεις αὐτοῦ τοῦ κόσμου, οὔτε καὶ εἶναι ἀνάγκη νὰ τὰ γνωρίζουμε.
Ἐμεῖς ἁπλῶς προσευχόμαστε μὲ συμπόνια καρδιᾶς γιὰ τὴν εἰρήνη τοῦ κόσμου καὶ γιὰ ὅλους.
Δὲν παίρνουμε θέση, γιατὶ κάθε πλευρὰ θὰ εἶναι ὑπεύθυνη γιὰ ἐγκλήματα καὶ δὲν θέλουμε νὰ συμμετέχουμε σὲ αὐτὰ καὶ νὰ καταδικαστοῦμε.
Ἂν προσευχόμαστε γιὰ ἐκείνους ποὺ σφάλλουν περισσότερο, ἐκπληρώνουμε τὴν ἐντολὴ νὰ ἀγαπᾶμε ἀκόμη καὶ τοὺς ἐχθρούς.
Καὶ ἂν προσευχόμαστε γιὰ ἐκείνους ποὺ ἔχουν περισσότερο δίκιο παρὰ ἄδικο, ἐργαζόμαστε ἀγαθό.
Ἑπομένως, δὲν ἁμαρτάνουμε ἂν προσευχόμαστε νὰ τοὺς σώσει ὅλους ὁ Θεὸς καὶ νὰ χαρίσει εἰρήνη στὸν κόσμο.
Εἰδικὰ γιὰ ἐμᾶς, τοὺς ἱερεῖς καὶ τοὺς μοναχούς, εἶναι πολὺ σημαντικὸ νὰ μὴν ἔχουμε καθόλου πολιτικὴ στάση, γιατὶ προσφέρουμε τὴ θυσία μας στὸν Θεό, τὴ Θεία Λειτουργία, γιὰ ὅλο τὸν κόσμο- καὶ ἂν εἴμαστε ὑπὲρ κάποιων καὶ ἐναντίον ἄλλων, ἡ θυσία μας ἀκυρώνεται.
Νομίζω ὅτι ὅταν ὑπάρχει πόλεμος, τὸ καλύτερο εἶναι νὰ μὴν εἴμαστε κατακριτές, ἀλλὰ νὰ ἔχουμε συμπόνια καὶ νὰ προσευχόμαστε ὁ Κύριος νὰ τοὺς προφυλάξει ὅλους ἀπὸ τὴν καταστροφή.
Γιὰ νὰ ἔχει ἀξία ἡ Λειτουργία μου, δὲν πρέπει νὰ ἀπουσιάζει κανένας ἀπὸ τὴν καρδιά μου, ὅταν παρίσταμαι ἐνώπιον τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ Θεοῦ λέγοντας:
«Τὰ σά ἐκ τῶν σῶν Σοὶ προσφέρομεν κατὰ πάντα καὶ διὰ πάντα»...
|π. Ζαχαρίας _ Έσσεξ
Δηλαδή:
«Τι θα γίνει αυτό το παιδί;».
Αυτή τη φράση ακούσαμε σήμερα
στο ευαγγελικό ανάγνωσμα
της εορτής του Γενεθλίου του Τιμίου Προδρόμου.
Ήταν η στιγμή που οι άνθρωποι κατάλαβαν
πως κάποιος γεννήθηκε μεν ανάμεσά τους,
αλλά δεν προερχόταν απ' αυτούς.
Πως συνέβη κάτι
που δεν μπορούσαν να καταλάβουν,
να σχεδιάσουν,
να εξηγήσουν.
Μόνο να σταθούν μπροστά του.
Όπως στεκόμαστε μπροστά σε κάθε μυστήριο.
Ο Ιωάννης γεννήθηκε,
όχι για να ζήσει,
αλλά για να δείξει.
Για να προπορευθεί.
Να γίνει φωνή,
όχι πρόσωπο.
Να ετοιμάσει τη γη
για Εκείνον που έρχεται απ' τον Ουρανό.
Και επειδή το κάθε ευαγγελικό ανάγνωσμα
δεν είναι ένα ιστορικό κείμενο,
αλλά ένας καθρέπτης της κάθε εποχής,
σκεφτόμουν πως ηχεί σήμερα αυτή η φράση;
Λέγεται με δέος
ή με πόνο;
Λέγεται μπροστά σ' ένα θαύμα
ή μπροστά σε μια σφαγή;
«Τι άρα το παιδίον τούτο έσται;»
Όταν το παιδί πεθαίνει από πύραυλο;
Όταν λιμοκτονεί σε μια πρόχειρη σκηνή στη Γάζα;
Όταν πυροβολείται και ανατινάζεται
μέσα σ' έναν ναό στη Συρία
την ώρα της Θείας Λειτουργίας;
Όταν τρέμει από φόβο
και κλαίει αντί να χαίρεται και να γελά;
Όταν αντί να τρέχει και να παίζει ανέμελο,
μένει κρυμμένο να λιμοκτονεί
και να αγωνιά για το τι ξημερώνει;
Εμείς τι κάνουμε μπροστά σ' όλα αυτά τα παιδιά;
Απλά τα παρακολουθούμε.
Τα μετράμε.
Τα αριθμούμε.
Τα καταγράφουμε.
Μα δεν τα βλέπουμε.
Κι όμως, δεν είναι αριθμοί.
Είναι πρόσωπα.
Είναι μικροί «Ιωάννηδες»,
που δεν προλαβαίνουν να φωνάξουν,
αλλά γίνονται με το αίμα τους φωνή.
Φωνή στην έρημο
της απανθρωπιάς του σύγχρονου κόσμου,
φωνή αθωότητας,
φωνή διαμαρτυρίας.
Κι ας μη τους δόθηκε χρόνος
να προετοιμάσουν δρόμο.
«Τι άρα το παιδίον τούτο έσται;»
Και η φράση αυτή
από απορία και κραυγή αγωνίας,
γίνεται προσευχή.
Αφού δεν πρόλαβε να γίνει τίποτα εδώ,
ας γίνει εκεί.
Ας γίνει φωνή στα χέρια Του Θεού.
Πρεσβευτής στο θρόνο Του.
Ας γίνει θυσία που θα μαλακώσει τον κόσμο.
Ας γίνει υπενθύμιση σ' εμάς,
ότι κάθε φορά που γεννιέται ένα παιδί,
ο Θεός μας εμπιστεύεται άλλη μία ευκαιρία.
Και κάθε φορά που πεθαίνει ένα,
κάποιος από εμάς Τον προδίδει.
«Τι άρα το παιδίον τούτο έσται;»
Ας την πούμε κι εμείς αυτή την φράση.
Με τέτοιο τρόμο
που ίσως ξαναγεννηθεί μέσα μας μια φωνή.
Που ίσως μάθουμε να σωπαίνουμε
όπως ο Ζαχαρίας.
Όχι από αδυναμία.
Αλλά για ν' ακούσουμε επιτέλους Εκείνον..
Και τότε,
χωρίς φωνές,
χωρίς αναλύσεις,
ίσως να μπορέσουμε κι εμείς
να γράψουμε με τρεμάμενο χέρι,
πάνω στο πινακίδιο της καρδιάς μας:
«Ιωάννης εστί το όνομα αυτού.»
Και να εννοούμε:
Ότι αυτό το παιδί,
κάθε παιδί,
δεν ήταν ποτέ πραγματικά δικό μας.
Ήταν δώρο.
Ήρθε στον κόσμο,
όχι για να το κρατήσουμε,
αλλά για να το εμπιστευτούμε.
Κι όταν ο κόσμος μας το στέρησε,
όταν ο πόλεμος το τσάκισε,
όταν το κακό το έθαψε χωρίς όνομα,
εκείνο επέστρεψε στα χέρια Εκείνου.
που το γνώρισε πριν καν γεννηθεί.
Αυτό δεν σημαίνει πως συμφωνούμε με ό,τι έγινε.
Πώς παραιτούμαστε.
Σημαίνει ότι πιστεύουμε,
αναγνωρίζουμε,
πως ό,τι εμείς δεν μπορούμε να προστατεύσουμε,
ο Θεός μπορεί να το αγκαλιάσει αιώνια.
Και τότε η σιωπή μας δεν είναι αδυναμία.
Είναι δέος.
Είναι εμπιστοσύνη.
Είναι αναγνώριση
ότι το μυστήριο του πόνου δεν λύνεται.
Μόνο παραδίδεται.
Κι αυτή η παράδοση,
ίσως είναι τελικά η πιο δυνατή φωνή
που μπορούμε να έχουμε.
Αυτό μας δείχνει το παράδειγμα του Προδρόμου
που δεν μίλησε για να προηγηθεί,
αλλά για να υποδείξει.
Κι όταν εκείνος ήρθε,
στάθηκε,
έδειξε
και έκανε στην άκρη.
Η φωνή του σώπασε
σαν θυμίαμα που τελείωσε.
Έτσι, όταν ο κόσμος σήμερα ρωτά
«τι θα γίνει αυτό το παιδί;»
η Εκκλησία απαντά χωρίς καν να μιλήσει:
Θα γίνει φωνή.
Θα γίνει πρεσβεία και ικεσία.
Θα μείνει για πάντα στη μνήμη Του Θεού.
Κι αυτό είναι αρκετό.-
... γιατί η ψυχή μας δεν είναι έτοιμη ν᾿αντικρύσει τον Κύριο...
~ αγίου Γέροντος Ιουστίνου Πίρβου
|από τον εκ των "συν αυτώ", Δημήτρη Ρόδη
["αμΦ." ΥΓ:
Κλείσ΄την την ρημάδα...]
|αναδημοσίευση από τότε που το πρωτοδιαβάσαμε και απορήσαμε.
Μέχρι σήμερα το πρωί που πραγματικά πίναμε τον καφέ μας και πληροφορηθήκαμε πως ... το Ισραήλ χτύπησε το Ιράν.
Η Τεχεράνη μιλάει ήδη για τεράστια αντίποινα...
Ο Άγιος Γέροντας Νείλος είχε φροντίσει, από τότε (εμείς κάπου μέσα στο 2017 εμβρόντητοι το πληροφορηθήκαμε), να μην πιαστούμε ούτε αδιάβαστοι, ούτε και στον ύπνο.
Απλώς περιμέναμε να συμβεί.
Ο Θεός θα βάλει το χέρι Του.
Εμείς και οι οικογένειές μας μόνιμα κρατημένοι
από το Φουστάνι της Παναγιάς Μάνας μας...
''Θα πίνετε το καφεδάκι σας,
και θα ακούσετε
ότι το Ισραήλ βομβάρδισε
το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.
Τότε αρχίζουν τα μεγάλα
γεγονότα..."
~ Όσιος γέροντας Θεόδωρος-Νείλος
από το
Αγιοφάραγγο της Κρήτης
|Τα είπε λίγο καιρό
πριν κοιμηθεί,
τη Μεγάλη Πέμπτη του 2016...|
(αν δεν τον γνωρίζεις,
δες εδώ για τι τεράστια μορφή μιλάμε...)
"Όλοι θέλουμε Ειρήνη και όχι τον πόλεμο.
Γιατί όμως θέλουμε την Ειρήνη;
Και γιατί δεν μας την δίνει πάντα ο Θεός;..."
|δες γιατί! Σε λιγότερο από 1΄...
Στον πόλεμο η σφαίρα
ξέρεις πώς κυνηγάει τους ανήθικους;
Εκεί βλέπεις έντονα την Θεία δικαιοσύνη,
την προστασία του Θεού.
Ατιμία στον πόλεμο δεν σηκώνει.
Ανήθικο άνθρωπο θα τον βρει σφαίρα.
Μια φορά πηγαίναμε με την διλοχία μας
να αντικαταστήσουμε ένα τάγμα.
Εν τω μεταξύ όμως,
μας χτύπησαν και ριχτήκαμε στην μάχη.
Ένας θυμάμαι, από εκείνο το τάγμα,
είχε κάνει την προηγούμενη μέρα μια ατιμία,
είχε βιάσει μια έγκυο, την καημένη.
Ε, σ' εκείνη την επιχείρηση,
μόνο αυτός σκοτώθηκε!!
Φοβερό!
Όλοι έλεγαν μετά:
''Το κτήνος, καλά έπαθε και σκοτώθηκε!''
Ιδίως αυτοί που κάνουν πονηριές,
που κοιτάζουν να ξεφύγουν από εδώ,
να ξεφύγουν από εκεί,
τελικά δεν γλυτώνουν.
Είναι παρατηρημένο,
ότι όσοι πιστεύουν πολύ,
φυσικά ζούνε και τίμια,
Χριστιανικά
και το σώμα τους το τίμιο
προστατεύεται από τα πυρά περισσότερο,
από ότι αν
φορούσαν Τιμιόξυλο...
