"Αμφοτεροδέξιος..." : "παράλογη" λογική του Χριστού...

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα "παράλογη" λογική του Χριστού.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 23 Αυγούστου 2026

✨ Τι ωραίο, ρε Φίλε... |Αλλά και απαραίτητο! Γιατί αν δεν γίνεις παιδί, την αγκαλιά Του ξέχασ΄την...

|κλεμμένο (από εμάς τους ίδιους)...

✔ Στον παράδεισο, δεν πας με το δίκιο σου ...

"Εσκληρύνθη η καρδία των πολλών".

Φτάσαμε στο σημείο, ακόμη κι όταν πέφτει ο "εχθρός",

να του δίνουμε μια να πάει παρακάτω.

Βγάζουμε καταδικαστικές αποφάσεις,

τη στιγμή που ο Θεός ακόμη μας καταδέχεται,

και βγάζει τον ήλιο του κάθε μέρα για όλους μας!

Στον παράδεισο, δεν πας με το δίκιο σου.

Ακόμη, όμως, κι αν θεωρείς ότι εσύ είσαι ο σωστός ή και μάρτυρας,

κανένας μάρτυρας δεν πήγαινε στο μαρτύριο καταρώμενος

ή χαιρόμενος με την τιμωρία των αντιπάλων.

Θεωρούμε έλεος το να ταΐσουμε το φτωχό παιδάκι,

να βοηθήσουμε τη χήρα ή τον άρρωστο.

Αυτό δεν είναι έλεος.

Είναι το αυτονόητο!

Έλεος είναι αυτό που θα δώσεις σε αυτόν,

που (κατά τη γνώμη σου) δεν το αξίζει!

~ της Κατερίνας Γιαλαμά, εκ των "συν αυτώ"

[πρωτοδημοσιεύσαμε τέτοιες μέρες το 2021]

Σάββατο 15 Αυγούστου 2026

✔ Όταν ο Θεός δεν μας δίνει τίποτα, και νιώθουμε σαν συντρίμι της ζωής, τότε αξίζει να πιστεύουμε...

Όταν οι δυσκολίες της ζωής,

οι πικρίες της ψυχής,

οι αδυναμίες του εσωτερικού μας κόσμου,

ο πόνος,

η χαρά,

μας αφαιρούν κάθε ελπίδα,

πνευματική ή ανθρώπινη.

Όταν οι οφθαλμοί μας

γίνονται ξηροί από την προσδοκία

και τελικά δεν βλέπουν...

Όταν το θεωμένο σώμα μας,

το τίμιο ναΰδριο του Θεού

γίνεται "ως ασκός εν πάχνη",

ένα τομάρι που έπεσε στην πάχνη

και πάγωσε

και έχασε το χρώμα του τόσο,

ώστε να μην ξεχωρίζεις αν υπάρχει...

Όταν η ζωή μου γίνεται τέτοια

που με κάνει να νιώθω

ότι ξηράθηκε η ύπαρξη μου,

ότι ξεχάστηκα από την αγάπη των ανθρώπων,

των αγγέλων,

των αγίων...

Ότι χάθηκα

και ζητάω από τον Θεό

λίγη ανάψυξη,

λίγη ξεκούραση,

και ο Θεός δεν μου δίνει τίποτα,

και νιώθω σαν συντρίμι της ζωής...

... Τότε αξίζει να πιστεύουμε.-

|(άγιος) Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

πηγή

(εμείς από τους Φίλους Μετοχίου Ανάληψης)

✅"αμΦ" ΥΓ:

Πρότασή μας:

Τώρα που το διάβασες όλο αυτό,

πήγαινε άλλη μία πίσω

και ξαναδιάβασέ το από την αρχή...

Με τη μία δεν εμπεδώνονται τέτοια πράγματα.-

Σάββατο 8 Αυγούστου 2026

✔ Πιο εύκολο να αδειάσεις μ΄ένα κουβαδάκι τον ωκεανό, παρά να εξηγήσεις τα αίτια, που η ΠΑΝΑΓΑΠΗ ο Θεός επιτρέπει ό,τι επιτρέπει...

...Χρειάζεται εμπιστοσύνη...

και λίγο φιλότιμο να΄χουμε!

Ξαφνικά τι δηλαδή;

εγώ το χώμα,

το σκύβαλο...

έγινα πιο ελεήμων από τον μόνο Ελεήμονα;

ΕΚΕΙΝΟΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ;;;

(του Κωνσταντίνου Σύμπουρα)

|από το 2018...

Τετάρτη 5 Αυγούστου 2026

🌹 "Ο Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο· ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω και ἐγένετο· εἴη το ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον. Παντελή μας πολυαγαπημένε... Ο Χριστός Ανέστη! |Ίσως αυτός ο λόγος ενός τόσο πονεμένου Πατέρα, θα μπορούσε - και θα΄πρεπε - να αποτελέσει ένα από τα πρώτα μαθήματα στις τάξεις των παιδιών μας στη σχολική χρόνια που ανοίγεται μπροστά μας...

|Τα μαθήματα που ενίοτε παίρνουμε

από τις Οικογένειες

της Μαρίας,

και πολλών ακόμα

συμ-πληρώνονται σήμερα

κι απ΄αυτό

της Οικογένειας του Παντελή...

Και πρέπει ο καθένας μας

να μάθει επιτέλους κάτι απ΄αυτά!

Γιατί κάποια στιγμή στη ζωή μας

ίσως να επιτρέψει ο καλός Θεός

να κληθούμε και μεις

να διαχειριστούμε τέτοιες καταστάσεις...|

❈ Όσοι παρέστησαν στην εξόδιο ακολουθία της

για τον εποχικό πυροσβέστη † Παντελή Διαμαντάκη

που έχασε την ζωή του στην πυρκαγιά της Κρύας Βρύσης την Τετάρτη 29 Ιουλίου,

συγκλονίστηκαν από τον αποχαιρετιστήριο λόγο

που εκφώνησε ο πατέρας του,

Πρωτοπρεσβύτερος π. Εμμανουήλ Διαμαντάκης.

Στον Καθεδρικό Ιερό Ναό του Φουρφουρά,

την Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026,

ο π.Εμμανουήλ,

μπροστά στο ντυμένο με την Ελληνική Σημαία φέρετρο

του 25χρονου γιού του

είπε τα εξής:

"Ο Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο· ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω καὶ ἐγένετο· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον.

Παντελή μας πολυαγαπημένε...

Τούτη σήμερα, η μεγάλη σύναξη αγαπημένων προσώπων

έχει επίκεντρο εσένα.

Εσένα, που πάντοτε προτιμούσες να βρίσκεσαι στην αφάνεια.

Κλήθηκε η επίγεια Εκκλησίας μας

να συμπροσευχηθεί για σένα.

Να ενωθούν χιλιάδες προσευχές

σε μια μυριόστομη συγχορδία

και να φτάσουν μέχρι το θρόνο της Μεγαλωσύνης του Θεού.

Νομίζω όμως,

πως είναι άσκοπο να σου διηγούμαι πράγματα

που για σένα πλέον αποτελούν τη νέα σου πραγματικότητα.

Τα γνωρίζεις!

Τα βλέπεις!

Την όντως ζωή, την αληθινή ζωή

που ήδη από χτές γνωρίζεις σπιθαμή προς σπιθαμή.

Εμείς, η οικογένεια σου ζούμε τις πιο οδυνηρές,

τις πιο τραγικές στιγμές της επίγειας ζωή μας

αφού εσύ, ένα ακριβό και πολυαγαπημένο μέλος της

δεν βρίσκεται ανάμεσα μας,

έτσι όπως σε είχαμε συνηθίσει.

Η θυσία σου στο βωμό του καθήκοντος για τον πλησίον,

νομίζω ότι έγινε αιτία της κάθαρσης,

της όποιας κηλίδας υπήρχε στην ψυχή

σου.

Και με ψυχή αστραφτερή και χιτώνα αμόλυντο,

έσπευσες με τη συνοδεία του φύλακα αγγέλου σου

για τα Ουράνια δώματα.

Τώρα, απολαμβάνεις και γεύεσαι

όλα όσα άκουσες και έμαθες από την Εκκλησία

την οποία από μικρό παιδί με πολλή αγάπη,

πρόθυμα υπηρέτησες.

Όλα λοιπόν ήταν αλήθεια!

Πάσα η αλήθεια!

Στο εξής θα συναντιόμαστε στην προσευχή,

στην Ιερή Πρόθεση,

στη Θεία Λειτουργία.

Παντού πια θα ήμαστε μαζί.

Αχώριστοι.

Θα προσευχόμαστε για σένα

και εσύ θα λάβεις την άδεια

να προστατεύεις τα αδέρφια σου.

Σας ευχαριστούμε όλους που είσαστε κοντά μας

σ’ αυτές τις δραματικές και οριακές για τον άνθρωπο στιγμές.

Νοιώθουμε δέσμιοι της αγάπης σας.

Σας παρακαλούμε μέσα από την καρδιά μας

όταν προσεύχεστε, να μνημονεύετε,

μαζί με ονόματα των αγαπημένων σας,

και τον Παντελή μας.

Αυτό θα είναι το ακριβότερο και πολυτιμότερο δώρο

που θα κάνετε και σε εκείνον και σ’ εμάς.

«Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται,

Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς επι μνήματος».

Με αυτή τη βεβαιότητα, πολυαγαπημένο μας παιδί,

σε αποχαιρετούμε προσωρινά.

Θα ξανασυναντηθούμε στον Ουρανό.

Θα ξανασμίξουμε όλοι μαζί.

Αυτός ήταν πάντοτε ο στόχος μας,

αυτός είναι ο προορισμός μας.

Επίτρεψε μου, ως πατέρας,

να σου δώσω την τελευταία συμβουλή.

Κάνε και εκεί από τον Ουρανό,

όπως έκανες και στη γή,

με φιλότιμο και υπευθυνότητα το έργο που θα σου ανατεθεί.

Ως πυροσβέστης,

να σβήνεις στους ανθρώπους τις πύρινες φλόγες της αμαρτίας,

ως τερματοφύλακας

να διαφυλάττεις τους νέους και τα παιδιά

από τα ύπουλα δίκτυα του Διαβόλου

και ως καταδρομέας του Θεού, λοκατζής,

να προστατεύεις την πατρίδα μας

και τον κόσμο ολόκληρο από κάθε εισβολή του κακού.

Παντελή μας αγαπημένε, ο Χριστός Ανέστη!

Ζήσε μέσα στο ανέσπερο Φως της Αναστάσεως.

Στον ολόφωτο χώρο

που από τη γέννηση και τη βάπτιση σου

προορίστηκε για σένα.

Zήσε σε μια διαρκή Λαμπρή!

Το αξίζεις,

και δίκαια σου αποδόθηκε

από τη Δικαιοσύνη του Τρισαγίου μας Θεού.

Χριστός Ανέστη, Παντελή μας!

Καλό Παράδεισο!

Αθάνατος"!

πηγή

|μας το έστειλαν πολλοί δικοί μας άνθρωποι.

Πρώτος απ΄όλους ο μικρός Σπυράκος,

μαζί με το εξής προλογικό σημείωμα:

"Ο αποχαιρετιστήριος λόγος του πατέρα - ιερέα

είναι τόσο φοβερός,

τόσο βαθιά βιωματικός,

τόσο συγκλονιστικός...

Αξίζει να το διαβάσει κάποιος ξανά και ξανά!"

Τρίτη 4 Αυγούστου 2026

🌹 "...Ποιος από σας, παιδιά μου, δεν μύρισε από τα Ιερά Λείψανα τη Θεία ευωδιά που βγάζουνε;

(Αληθινή Ιστορία...)

✔ Ο αδιάφορος επισκέπτης της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα ...

👉 Κάποιος πήγε για επίσκεψη στο Άγιο Όρος.

Επίσκεψη και όχι προσκύνημα!

Σχεδίαζε να παραμείνει στον Άθωνα έξι μέρες, μόλις όμως γνώρισε από κοντά τη μοναστική ζωή των αγιορειτών μοναχών άλλαξε γνώμη και δεν έβλεπε την ώρα να επιστρέψει στον πολιτισμό, όπως ο ίδιος το έθετε και το διαλαλούσε με μεγάλο θράσος.

Έφτασε στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα, η οποία θα ήταν και ο τελευταίος σταθμός της αρχικά εξαήμερης (και εν τέλει τριήμερης) περιήγησής του.

Μάλιστα, κορόϊδευε την παρέα του, διότι όπως έλεγε, έβλεπαν τα πράγματα διαφορετικά και όχι όπως εκείνος, που μέτραγε τις ώρες για να βγει στον έξω κόσμο και επιτέλους να ελευθερωθεί.

Στην είσοδο της Μονής, τους υποδέχτηκε ο καλόγερος με λουκούμι και ρακί, έδειξε στους επισκέπτες-προσκυνητές τα δωμάτιά τους και τους ενημέρωσε για το πρόγραμμα των ακολουθιών.

Η ώρα ήταν 12.00 το μεσημέρι και στις 16.00 είχε εσπερινό.

Ο φίλος μας την προηγούμενη μέρα είχε παραστεί σε αγρυπνία που διήρκεσε 12 ώρες.

Αμέσως λοιπόν έπεσε για ύπνο και το μόνο που άκουσε ήταν το σήμαντρο, το οποίο σήμανε στις 16.00 ακριβώς και καλούσε όλους τους παρευρισκόμενους για τον εσπερινό.

Ξύπνησε και σκουντουφλώντας κυριολεκτικά, έφτασε στο Καθολικό της Μονής, όπου θέλοντας και μη, παραβρέθηκε σωματικά στον εσπερινό.

Και λέω σωματικά, διότι πνευματικά το μόνο που σκεφτόταν ήταν πότε θα ξεμπέρδευε, για να συνεχίσει τη δουλειά από την οποία τον έκοψε το καταραμένο σήμαντρο, έτσι έλεγε συνέχεια μέσα του.

Επιτέλους, τελείωσε ο εσπερινός, ο κόσμος όμως δεν έφευγε, καθώς περίμεναν να θέσουν σε προσκύνημα τα Ιερά Λείψανα Αγίων, που φυλάσσονται στη Μονή.

Μέσα στο τσούρμο πήγε και αυτός.

Καθώς έλεγε είχε πάρει το κολάϊ, αφού και στις άλλες Μονές που είχε πάει δεν έκανε άλλη δουλειά από το να ασπάζεται νεκρά κόκαλα, που ούτε παλμό είχαν, ούτε θερμότητα, ούτε ανάβλυζαν μύρο, παρά τα όσα έλεγαν οι αγιορείτες πατέρες.

Προσκύνησε λοιπόν και ετοιμαζόταν να φύγει, παρόλο που ο υπόλοιπος κόσμος παρέμενε εντός του Καθολικού, όταν ο Παππούλης που βρισκόταν εκεί είπε με σπαστή φωνή, όσο μπορούσε δυνατή:

«Παιδιά μου σας παρακαλώ, σας παρακαλώ στο Όνομα του γλυκού μας Ιησού, πείτε μου ποιος από σας δεν μύρισε από τα Ιερά Λείψανα τη Θεία ευωδιά που βγάζουνε»;

Εκείνος σταματάει ξαφνιασμένος στην είσοδο, αυτό δεν το είχε ξανακούσει σε κανένα Μοναστήρι.

Αμέσως, πηγαίνει μπροστά στον παπά και με ύφος προκλητικό του λέει:

«Εγώ».

Τότε ξεπετάχτηκαν και καμιά δεκαριά ακόμη.

Ο σεβάσμιος ιερέας πηγαίνει μπροστά στα Ιερά Λείψανα και με γλυκιά φωνή αρχίζει να ψέλνει το τροπάριο του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτη.

Το πρόσωπό του, κίτρινο από τις χημειοθεραπείες, άρχισε να λάμπει τόσο πολύ, που στο τέλος δεν μπορούσες να το κοιτάξεις.

Ο γνωστός αυτός φοβήθηκε από αυτό που είδε και τότε συνειδητοποίησε ότι την ίδια στιγμή, τα Ιερά Λείψανα άρχιζαν να ευωδιάζουν τόσο έντονα και γλυκά, που δε χόρταινες να εισπνέεις.

Σε λίγο, το πρόσωπο του ιερέα σταμάτησε να φωτίζει, όμως η Θεία ευωδιά από τα οστά ήταν τόσο έντονη, που ξεχύθηκε έξω από το Καθολικό, απλώθηκε σε όλη τη Μονή και ακολουθούσε τους επισκέπτες ακόμη και στην Τράπεζα και στα δωμάτιά τους.

Όσοι την είχαν αμφισβητήσει, έκλαιγαν σα μωρά παιδιά και έλεγαν ότι εξαιτίας των αμαρτημάτων τους δεν μπορούσαν να την μυρίσουν αρχικά...

Τη νύχτα κανείς δεν μπόρεσε να κοιμηθεί.

Την άλλη μέρα ξεκίνησαν για την Ιερά Μονή Ιβήρων.

Η μυρωδιά τους ακολουθούσε ως τα μισά του δρόμου…

πηγή: pneumatoskoinwnia.blogspot.gr

|την ανάρτηση αυτή την είχαμε δημοσιεύσει

τέτοιες μέρες το μακρινό 2018

από την εκ των "συν αυτώ", Despina Giannakovitou.

Θεωρήσαμε πως αξίζει, αν μη τι άλλο, μια αναδημοσίευση...

Τετάρτη 29 Ιουλίου 2026

✔ Επειδή πολλά έχετε δει και ακούσει από εμάς για τα Ιερά και Άγια Λείψανα... Κι επειδή θα δείτε και θ΄ακούσετε ακόμα περισσότερα...

|Ας ακούσουμε τον π. Γεννάδιο Μανώλη, ο οποίος είναι από τους πλέον αρμόδιους που θα μπορούσαν να μας μιλήσουν, αφού είναι ένας από εκείνους τους Μοναχούς που βγάζουν προς Προσκύνηση τα άγια Λείψανα για τους Προσκυνητές στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου.

Έτσι, για να πάρουμε χαμπάρι λίγο τι συμβαίνει με τα Άγια Λείψανα (αλλά και τα προσωπικά αντικείμενα των Αγίων) και να βάλουμε την τιμή και την προσκύνησή τους στη σωστή βάση.

Ιδιαίτερα ενδιαΦέρουσα και κατατοπιστική ομιλία με πολύ ζωντανά περιστατικά...

(Ευχαριστίες και στον παπα Γιώργη που τον κάλεσε τότε...)