✔ Πᾶμε ὁλοταχῶς 👉 προς τα «Πίσω»! [της Μαρίας Μουρζά]

 "Πᾶμε ὁλοταχῶς

πρὸς τὰ πίσω... Εἶναι ἀλήθεια ἀδιάσειστη πιά.

Καὶ τρομάζουμε ὅλοι στὴν πορεία τῆς ὄπισθεν. Στὴν πορεία τὴν καθοδικὴ καὶ μὴ ἀναμενόμενη. Μὲ ταχύτητες ποὺ δὲν τὶς εἴχαμε δοκιμάσει ποτέ. Πᾶμε μὲ σπουδὴ πρὸς τὰ πίσω... Ἐκεῖ ποὺ ἤμασταν πρὶν πενήντα καὶ πρὶν ἑξήντα χρόνια. Στὰ λιγοστά, στὰ φτωχὰ καὶ στὰ δύσκολα. Ἐκεῖ ποὺ ζούσανε οἱ γιαγιάδες μας καὶ οἱ παπποῦδες μας... Ὅμως ἐκεῖ στὰ ταπεινά, ἐκεῖ στὰ στερημένα, ἐκεῖ μὲ τὰ μετρημένα κουκιά, ἦταν καὶ τὰ πλούσια... Ἦταν καὶ τὰ τίμια κι ἀνεκτίμητα. Πᾶμε ὁλοταχῶς πρὸς τὰ Πίσω; καὶ δυσεύρετα πιά: ἡ ἀγάπη ἡ ἀληθινή, ἡ φιλοξενία ἡ καρδιακή, οἱ ἄνθρωποι μὲ τὸ ἕνα πρόσωπο, μὲ τὰ ἴσια λόγια, μὲ τὴν ἀνοιχτὴ καρδιά. Πᾶμε ὁλοταχῶς πρὸς τὰ «Πίσω»! Ὄχι έκεῖ ποὺ μᾶς σπρώχνουν, στὰ ἐξευτελιστικά, στὰ προδοτικὰ καὶ στὰ ἄνανδρα. Ἐπιστρέφουμε στὴ Ζωὴ τὴν αὐθεντική. Στῶν ἀθάνατων πατεράδων τὴ ζωὴ καὶ τῶν ἁγίων προπαππούδων μας. Ἐκεῖ ποὺ ἡ στέρηση, ἡ θυσία, κι ὁ θάνατος ἦταν ἐπιλογή σου. Ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄνθρωποι εἶχαν ἕνα δωμάτιο καὶ φιλοξενοῦσαν δώδεκα νοματαίους. Εἶχαν ἕνα ψωμὶ καὶ τὸ μοιράζονταν μὲ τὰ παιδιὰ τῆς γειτόνισσας. Εἶχαν ἕνα φορτίο ξύλα καὶ τὸ μοιράζονταν μὲ τὸν ἐχθρό τους. Ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄνθρωποι εἶχαν ἕνα ποτήρι λάδι καὶ τὸ φυλάγανε γιὰ τὸ καντήλι. Ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἔχτιζαν πρῶτα τὶς ἐκκλησιὲς καὶ μετὰ τὰ σπίτια τους. Ἔστηναν πρῶτα τὰ εἰκονίσματα καὶ μετὰ τὶς φωτογραφίες τους. Ἐκεῖ ποὺ ἔβρεχε εὐλογίες. Ἐκεῖ, στὸ κατώι τοῦ παπποῦ τοῦ Γιώργου ποὺ τὸ κιούπι τοῦ λαδιοῦ τὸ ξαναγέμιζαν Ἄγγελοι! Ἐκεῖ ποὺ οἱ πατεράδες μας βάζανε στὴν τσέπη μιὰ δραχμὴ κι ἔβγαζαν δύο! Γιατὶ δανείζαν στὸν φτωχὸ, γιατὶ δανείζαν στὸν Θεὸ καὶ ὁ Θεὸς τ’ ἀβγάτιζε. Ἐκεῖ ποὺ ἡ κυρα-Δόμνα δὲ φοβότανε νὰ τρῶνε ἀπ ̓ τὸ ἴδιο πιάτο τὰ παιδιά της καὶ τοῦ δρόμου τὰ ὀρφανά, ποὺ εἶχαν προσβληθεῖ ἀπὸ τύφο. Πᾶμε ὁλοταχῶς πρὸς τὰ Πίσω; Ἐκεῖ ποὺ ἀρρωστήσανε ἀπὸ τύφο ὅλα τὰ παιδιὰ τῆς γειτονιᾶς, ἐκτὸς ἀπ ̓ τὰ παιδιὰ τῆς Δόμνας! Ἐκεῖ ποὺ ἡ κυρα-Σοφία ἡ μανάβισσα ἄφησε στὸ σοφρὰ τῆς χήρας κυρα-Ἄννας τριάντα χρυσὲς λίρες, γιὰ νὰ τελειώσει τὸ σπίτι ποὺ ἔχτιζε. Ἐκεῖ ποὺ ἡ χήρα κυρα-Ἄννα μοιραζόταν τὸ ψωμὶ τῶν παιδιῶν της μὲ τὴν ἐγκαταλειμμένη κυρα-Εὐθαλία. Ἐκεῖ ποὺ κάθε φθινόπωρο οἱ παπποῦδες μας γέμιζαν τὸ κάρο μὲ ἀλεύρι καὶ λάδι καὶ σταφίδες καὶ κρασὶ καὶ τὰ πήγαιναν στὰ Μοναστήρια τῆς περιοχῆς. Γιατὶ ἤξεραν πώς, ἂν τὸ Μοναστήρι εἶναι καλά, θἆναι καλὰ ὅλοι τους. Πᾶμε ὁλοταχῶς πρὸς τὰ «Πίσω»! Ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄνθρωποι τιμοῦσαν τὸ στεφάνι τους. Ἐκεῖ ποὺ οἱ γυναῖκες ὕφαιναν χρυσὰ παπλώματα καὶ σκέπαζαν τοὺς ἁμαρτάνοντες. Ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄνθρωποι εἶχαν κλειστὰ στόματα ἕως θανάτου καὶ γι ̓ αὐτὸ εὐωδιάζαν τὰ ὀστά τους μετὰ θάνατον! Ἐκεῖ ποὺ ζῶντες καὶ νεκροὶ εἶχαν στὸν ἥλιο μοίρα. Εἴχανε πρόσφορο. Εἶχαν καντήλι. Εἶχαν σαρανταλείτουργα. Εἶχαν μερίδα στὴν Προσκομιδή... Πᾶμε ὁλοταχῶς πρὸς τὰ «Πίσω»! Ἤτανε διαπίστωση κι ἔγινε προτροπή! Γιατί ἀργοῦμε τόσο; Τί περιμένουμε; Πόσους δεκαπεντάχρονους ναρκομανεῖς, πόσους ἐνήλικες ναυαγισμένους, πόσους νεκροὺς ἀκόμα νὰ θρηνήσουμε; Πόσους θανάτους νὰ ὑποστοῦμε; Ἡ ὄπισθεν, σωτήριος μονόδρομος πιά! Πᾶμε ὁλοταχῶς πρὸς τὰ Πίσω; Πρὶν φᾶμε κι ἄλλα ραδιενεργὰ ἀπόβλητα τοῦ δυτικοῦ πολιτισμοῦ μας. Στὸν ἀέρα τὸν καθαρό, ποὺ μυρίζει λιβάνι.... Στὰ νερὰ τὰ ἁγιασμένα ἀπὸ τὰ Θεοφάνια... Στὶς πόρτες τὶς ἀσφαλισμένες μὲ τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ ἀπ ̓ τὴ λαμπάδα τῆς Ἀνάστασης. Στὶς ἀναμμένες σόμπες τῆς Ἐκκλησίας: στὸν παππα-Νικόλα τὸν Πλανᾶ, στὸν παππα-Δημήτρη τὸν Γκαγκαστάθη, στὸν πατέρα Ἀθανάσιο τὸν Χαμακιώτη, στὸν πατέρα Εὐσέβιο τὸν Ματθόπουλο, στὸν πατέρα Νικηφόρο τὸν λεπρό, στὸν πατέρα Σωφρόνιο, στὸν ἅγιο Ἄνθιμο τῆς Χίου, στὸν ἅγιο Σάββα τῆς Καλύμνου, στὸν γερο-Ἐφραίμ, στὸν γερο-Ἰάκωβο, στὸν γερο-Παΐσιο, στὸν γερο-Πορφύριο... Στῆς Μικρασιάτισσας γιαγιᾶς τὸ εἰκονοστάσι, στὰ παλιὰ εἰκονίσματα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Θεοτόκου. Στὴν Ἐκκλησία... Ἐκεῖ ποὺ οἱ πατεράδες μας, εἰρηνικοὶ καὶ κοινωνημένοι, ἀπὸ τὸ πετραχήλι τοῦ παππᾶ περνοῦσαν στὸν Παράδεισο! Πᾶμε ὁλοταχῶς πρὸς τὰ «Πίσω»!

Ἤτανε διαπίστωση 
κι ἔγινε εὐχή!

"Σε καιρούς χαλεπούς" Μαρία Μουρζά

~ (από την Πρεσβυτέρα Δήμητρα )

✨ Στην Εκκλησία του Χριστού ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΑΝΑΤΟΣ... Δεν υπάρχουν νεκροί. Η Εκκλησία μας είναι σώμα. Δεν είναι κόμμα. Είμαστε μέλη. Δεν είμαστε οπαδοί. Σώμα ένα με κεφαλή το Χριστό. Πονάει ένα μέλος και πονάμε όλοι. Δοξάζεται ένα μέλος και δοξαζόμαστε όλοι...

 

✔ ...Οικογένεια μία είναι η Εκκλησία:

Οι Ζώντες, – όσοι είμαστε μέσα στην Εκκλησία

και όσοι βογγάνε έξω απ’ αυτήν…-

Αυτοί που έφυγαν…, 

οι αδελφοί μας οι Κεκοιμημένοι.

Κι αυτοί που ακόμα δεν ήρθαν…

Οι αγέννητοι.., 

τα παιδιά των παιδιών μας, 

τα δισέγγονα και τα τρισέγγονα,

όσοι θα μπουν στην Εκκλησία 

και όσοι θα βογγάνε έξω απ’ αυτήν.

Οικογένεια μία.

Γι’ αυτό στην Εκκλησία δεν εορτάζουμε 

αλλά συνεορτάζουμε.

Δεν νηστεύουμε αλλά συννηστεύουμε.

Δε στενάζουμε αλλά συστενάζουμε.

Δεν προσευχόμαστε αλλά συμπροσευχόμαστε.

Συλλειτουργούμε και συλλειτουργούμαστε.

Σώμα ένα είμαστε.

Οι γιαγιάδες μας το ήξεραν καλά αυτό.

Ήξεραν ότι πρώτα ανήκουμε στην Εκκλησία 

και μετά στον εαυτό τους.

Πρώτα στην Εκκλησία και μετά στο σπίτι τους.

Γι’ αυτό συμμετείχαν στις ανάγκες της.

Στο χτίσιμο της Εκκλησίας, 

στο στρώσιμο, 

στον έρανο, 

στις νηστείες,

στους εσπερινούς, 

στα Μυστήρια, 

στη Λειτουργία.

Οι παλιοί άνθρωποι ήξεραν πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος, 

γιατί άλλος δρόμος βγάζει σε άλλο τέρμα.

Γνώριζαν ότι η σωτηρία είναι μόνο μέσα στο Καράβι του Χριστού 

που όσα κύματα 

και όσες θύελλες κι αν το χτυπούν,

δεν καταποντίζεται!

– Γέροντα, τα παιδιά μας κοιμούνται στην Εκκλησία,

 μήπως να μη τα φέρνουμε;

– Στο Καράβι να είναι κι ας κοιμούνται, 

επέμενε ο Γέροντας Πορφύριος.

Η Εκκλησία, το Σκάφος του Χριστού!

Το Σώμα του Χριστού!

Το Στόμα του Χριστού!

Η Κιβωτός που μπαίνεις μέσα...

Οι Πατέρες λένε 

πως η Εκκλησία είναι ένα μεγάλο Νοσοκομείο 

που εφημερεύει σε 24ωρη βάση,

εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια.

Ένα Νοσοκομείο που εφημερεύει για όλους.

Για ασφαλισμένους και για ανασφάλιστους.

Για πλούσιους και για άπορους.

Για επώνυμους 

και για ανώνυμους 

και περιθωριακούς ανθρώπους.

Ένα μεγάλο Νοσοκομείο 

στο οποίο αντιμετωπίζεται κάθε νόσημα 

όσο βαθύ, 

όσο λοιμώδες 

και όσο θανατηφόρο κι αν είναι.

Ένα μεγάλο Νοσοκομείο στο οποίο μπαίνεις άρρωστος 

και βγαίνεις υγιής, 

όπως η αιμορροούσα.

Μπαίνεις διώκτης και βγαίνεις Απόστολος,

όπως ο Παύλος.

Μπαίνεις αμαρτωλός και βγαίνεις άγιος, 

όπως η αγία Μαρία η Αιγυπτία.

Μπαίνεις λύκος και βγαίνεις αρνί, 

 

Μπαίνεις πτώμα εν αποσυνθέσει

και ανίστασαι τετραήμερος, 

όπως ο Λάζαρος!

Γιατί στην Εκκλησία δεν υπάρχει θάνατος.

Δεν υπάρχουν νεκροί.

Η Εκκλησία είναι η χώρα των Ζώντων

όπου υπάρχει Ζωή και περίσσεια Ζωής,

δηλαδή ο Χριστός!

|από το «Αντίδωρο» της Μαρίας Μουρζά

 

(πάρ΄το εδώ...)

|εμείς το πήραμε από την εκ των "συν αυτώ", Πολυξένη Ρέρρα

  * η αρχική φωτογραφία εκλάπη από εδώ...

✨ "Οι ζωές των Αγίων είναι το δικό μας σχολείο... |το "μυστικό" που λέγαμε;

 |"αμφ." επισήμανση:

  Δεν ξέρω πόσο σπάνια σου΄χει τύχει 

να ξεκινάς ένα βιβλίο, 

όταν ξαφνικά αποκτάς, ως άλλος υπερήρωας, 

εκείνο το απρόσμενο θάρρος να πετάξεις 

σ΄ένα καναπέ αυτό το μαραφέτι 

που΄χει γίνει η συνέχεια του χεριού μας 

και να παθαίνεις κάτι...

Αφού πρώτα παρατηρείς 

πως δεν θες να τελειώσει γρήγορα...

Τόσο που μόλις τελειώνεις μια σελίδα, 

δεν την αλλάζεις, αλλά την ξαναπάς από την αρχή...

Κι αφού καταστρέψεις το βιβλίο 

που΄χεις στα χέρια σου με μαρκαδοράκια...

...Πιάνεις όσους άτυχους βρίσκονται κοντά σου 

και τους τα λες εν-θουσιασμένος και εκ-στασιασμένος...

"Δες βρε παιδί μου, που σου λέω!

Εδώ δες..."

   Στην προηγούμενη σελίδα έλεγε η Μαρία...

"Οι ζωές των Αγίων είναι το δικό μας σχολείο...

   (και συνεχίζει με το "μυστικό" που λέγαμε...)

|δεν σε αδικώ αν μου πεις:

"Σιγά το μυστικό, ρε φίλε!"

Σε προκαλώ όμως και σένα 

και πριν από σένα, 

τον εαυτό μου τον ίδιο:

Λειτουργώ έτσι στη ζωή μου;

Διαχειρίζομαι έτσι

τη λέπρα μου;

Τις συκοφαντίες εναντίον μου;

Τη μελαγχολία μου;

Την αμαρτία μου;

Τον δύσκολο άνθρωπο δίπλα μου;

Βάζω ανάμεσα σε όλ΄αυτά και μένα

τον Χριστό;

Το έχω δοκιμάσει ποτέ;

Κι αν εγώ δεν είχα ποτέ τα πνευματικά κότσια,

τόλμησα να ρωτήσω ποτέ ανθρώπους που το΄καναν;

Και μέσα στη φτώχεια τους,

στον ανάπηρο 

ή στον ανήμπορο 

που σπαταλούν τον εαυτό τους δίπλα τους,

στον καρκίνο τους ή στο αυτοάνοσό τους,

ή ακόμα και στον θάνατο που τους ζήλεψε,

έχουνε βάλει τον Χριστό;

Κι έτσι, 

μέσα σ΄όλα τα "παράσημα" που κερδίζουν,

γίνονται ... "αμφοτεροδέξιοι"

και δεν το ξέρουν;

|Είπαμε.

Όλα αυτά και πολλά άλλα 

σε αυτόν τον χρυσαφένιο μικρό θησαυρό...

Δεν προσπαθώ μ΄όλα αυτά να σε πείσω ν΄αγοράσεις.

Για μένα το κάνω.

Να τα βγάλω από μέσα μου θέλω. 

Δεν σχολιάζω άλλο.

α(μ)φιερώματος τέλος.-

[Εκδόσεις Εν Εσόπτρω, 

το διακινούν οι Εκδόσεις Σταμούλη - ]

☆ "Καρδιά μάνας" - της Μαρίας Μουρζά | Διαβάζει o π. Νεκτάριος Κοβιλιάτης και η Σοφία Χατζή...

       |Και το απογευματάκι στις 7 στην τελευταία ανάρτηση του α(μ)φιερώματός μας στη "χρυσή" Μαρία, θα μας αποκαλυφθεί ένα τεράστιο "μυστικό"!

Όσοι από εμάς καταφέρουν και το εγκολπωθούν και το φορέσουν στη ζωή τους, θα μπορούν πλέον να διώξουν κάθε στενοχώρια και θλίψη από πάνω  τους! 

Ό,τι κι αν περνούν, όσο κι αν υποφέρουν...

Αυτά.

π.Νεκτάριος και Σοφία τώρα...

~ " Άσωτος" |από το βιβλίο "Αντίδωρο" της Μαρίας Μουρζά

☆ ΠΡΟΣΟΧΗ!

Εάν είσαι δίκαιος, δεν κάνει για σένα...

Αυστηρά για ... "ασώτους και καθάρματα"...

|Βυζαντινή Εικόνα Παραβολής Ασώτου

εκ του Ι. Παρεκκλησίου Αγ. Παϊσίου Διασταύρωσης Ραφήνας,

διά χειρός Δημητρίου Τζοβάρα. Διάβαζει η Ευδοκία Πούλη. Παραγωγή:

Ι. Ν. Αναλήψεως του Κυρίου Ραφήνας

♡ Απορίας άξιον... |από το ολοκαίνουργιο βιβλίο της Μαρίας Μουρζά "Το Χρυσάφι της Γης" |έναρξη α(μ)φιερώματος...

 

Κυκλοφόρησε! Το νέο βιβλίο της απίθανης Μαρίας Μουρζά, "Το χρυσάφι της γης"! |Και μεις το΄χουμε ήδη στα χέρια μας...

 

[Εκδόσεις Εν Εσόπτρω, το διακινούν οι Εκδόσεις Σταμούλη - ]

Είναι μέρες ανήλιαγες. Καιροί απαράκλητοι, φως πουθενά ...

 |Τέτοιες μέρες πέρυσι όσα είχε γράψει η "δική μας" Μαρία Μουρζά, τα είχαμε κάνει μια καρτούλα.

Μήπως σήμερα, ένα χρόνο μετά, είναι τα λόγια της αυτά ακόμα πιο επίκαιρα; 

Λέμε μήπως...|

        ~ εκ των "συν αυτω"...

Εἶναι μέρες ἀνήλιαγες

Εἶναι νύχτες ἀσέληνες

Καιροί ἀπαράκλητοι…

Φῶς πουθενά.

 Τότε οἱ εὐφυεῖς, οἱ ἀσκημένοι,

οἱ ἔχοντες τήν ἐλπίδα τους στόν Θεό,

σταματοῦν νά κινοῦνται ὁριζοντίως.

Παύουν νά χτυποῦν τίς πόρτες τῶν ἀνθρώπων

καί νά ζητοῦν τήν ἐξ ἀνθρώπων βοήθεια.

Οἱ εὐφυεῖς τότε ἀνοίγουν

τά συναξάρια τῆς Ἐκκλησίας

καί μαθητεύουν στίς ζωές τῶν ἁγίων.

Ψάχνουν νά δοῦν 

πῶς ἐνεργοῦσαν στίς θλίψεις οἱ ἅγιοι,

πῶς ἔκλαιγαν, πῶς βοοῦσαν,

πῶς στέκονταν ὄρθιοι

Πῶς οἱ θλίψεις τούς ἔβγαλαν ἀπ᾿ τ᾿ ἀδιέξοδα

καί τούς ἔβαλαν στόν Παράδεισο

Πῶς ἡ φωνή τους ἔφτασε στ᾿ ἀφτιά τοῦ Θεοῦ.

 Ἡ προσευχή δέν εἶναι στεῖρα

Δέν εἶναι ἄγονη κατάσταση

Εἶναι γένους θηλυκοῦ

Ρίζα πού γεννάει χρυσό καρπό

Μάνα παντοδύναμη,

πού ἀνατρέπει τήν τάξη τῆς φύσεως

καί γεννάει τό θαῦμα.

Ἡ προσευχή καταργεῖ τόν φόβο,

γιατί καταργεῖ ὅ,τι θεωρεῖται ἀδύνατο.

Ἄς εἶναι μίλια μακριά,

ἄν προσεύχομαι, καταργῶ τήν ἀπόσταση:

Προσεύχομαι ἐδῶ

καί ἀκυρώνω τίς σφαῖρες ἐκεῖ, στό πεδίο τῆς μάχης

Φωνάζω, Κύριε ἐλέησον, στό σπίτι μου μέσα

καί ἐλεῶ αὐτούς πού εἶναι ἔξω

Πού δέν ξέρω τί κάνουν

Πού δέν ξέρω ποῦ βρίσκονται καί πότε θά γυρίσουν

Αὐτούς, πού δέν μποροῦμε ἐμεῖς,

ὅσο κι ἄν θέλουμε, νά βοηθήσουμε

Αὐτούς, ὅταν γονατίζουμε,

τούς βρίσκουν οἱ ἄγγελοι καί τούς σκεπάζουν.

Ἔλεγε μέ πόνο μιά μητέρα ἐκπαιδευτικός:

«βοήθησα ἑκατοντάδες παιδιά

πού πέρασαν ἀπ᾿ τά χέρια μου

κι ἔχασα τό δικό μου.

Καμιά γνώση καί καμιά πεῖρα δέν τό σώσανε

Μοῦ τὄφαγε ἡ νύχτα καί οἱ ἐξαρτήσεις της.

Μέχρι πού ἔψαξα τό ξεχασμένο καντῆλι στό σπίτι μου

Τό ἄναψα κι ἐκεῖ μπροστά γονάτισα

Γονάτισα κι ἔκλαψα πικρά

Πέντε ὁλόκληρα χρόνια, κάθε μέρα καί κάθε νύχτα

λάδι ἔκαιγα καί δάκρυα ἔχυνα

Καί τό παιδί μου βρῆκε τή δύναμη καί γύρισε πίσω

Τό ξαναγέννησα μέ προσευχή».

Θυμᾶμαι τόν Γιῶργο.

Στρατιώτης, εἴκοσι χρονῶ,

εἶχε ἕνα ἀτύχημα στό στρατό

καί ἔμεινε «φυτό».

Ἡ μητέρα του ἔμαθε ὅτι ἐκεῖνες τίς μέρες

ὁ γέροντας Παΐσιος βρισκότανε στή Σουρωτή.

Πῆγε ἀμέσως στό μοναστήρι,

ὅμως οἱ μοναχές τῆς εἴπανε πώς ὁ Γέροντας

ὅλη νύχτα ἔβλεπε κόσμο καί μόλις εἶχε ἀποσυρθεῖ.

Δέν μποροῦσαν νά ἐνοχλήσουν.

Ἡ μάνα ἀπελπισμένη ξέσπασε σέ γοερό κλάμα.

Ὁ Γέροντας ἄκουσε καί βγῆκε.

Πῆγε κοντά της, χωρίς παπούτσια, μέ τίς κάλτσες,

καί μέ πολλή ἀγάπη τῆς εἶπε:

Μήν κλαῖς…

Μέ προσευχή καί μέ νηστεία θά ξυπνήσει.

Ἔτσι ἔγινε: ἔπεσαν ὅλοι στά γόνατα

καί ὁ Γιῶργος ξύπνησε, ἀνήμερα τῶν Θεοφανείων,

μετά ἀπό δυόμιση χρόνια ἔμπονης προσευχῆς!

Ἔτσι γίνεται

Ἡ προσευχή μας,

ὅταν δέν ἔχει μέσα της τό στοιχεῖο τῆς βιασύνης,

ὅταν γίνεται ταπεινά,

ἔχει τή δύναμη νά σπάσει τούς κωδικούς πρόσβασης

καί νά μᾶς βάλει στό διαδίκτυο τοῦ οὐρανοῦ.

Ἔτσι γίνεται

Τά ταπεινά Κύριε ἐλέησον, ἔλεγαν οἱ παλιοί ἄνθρωποι,

τά παίρνουν οἱ Ἄγγελοι καί τά πηγαίνουν

στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ.

Ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει ταπεινό ἦθος,

ἀκόμα κι ὅταν δέν ξέρει πολλά γράμματα,

μπορεῖ νά ἀναπτύξει πολύ δυνατή σχέση

μέ τόν Χριστό.

Ἡ πείρα τῆς Ἐκκλησίας λέει

ὅτι δέν ὑπάρχει περίπτωση

νά χαθεῖ ἡ προσευχή ἀνθρώπου ταπεινοῦ.

Δέν ὑπάρχει οὔτε μία περίπτωση νά ἐκκρεμεῖ

τό αἴτημα –τό μήνυμα πού ἔστειλε στόν Θεό

ἄνθρωπος ταπεινός.

Δέν ὑπάρχει περίπτωση νά μήν ἀκουστοῦμε,

ἄν προσευχόμαστε ταπεινά.

Μπορεῖ νά μή δοῦμε κλήση στό κινητό μας

Μπορεῖ νά μή λάβουμε ἀμέσως ἀπάντηση,

ἀλλά σίγουρα θά δοῦμε ἀμέσως

ὅτι τό μήνυμα πού στείλαμε παραδόθηκε

Κι Αὐτός πού τό ἔλαβε δέν εἶναι ὁ ἐργοδότης μας,

ἀλλά εἶναι ὁ Πατέρας μας.

Ὁ πατρικότατος Χριστός

πού εἶναι σκυμμένος ἐπάνω μας

Πού μετράει ὄχι μόνο τούς στεναγμούς μας,

ὄχι μόνο τά δάκρυά μας,

ἀλλά καί τούς σταλαγμούς τῶν δακρύων μας.

Ἀκούγεται ἀνεδαφικό καί ἀδύνατο,

ὅμως ἴσως εἶναι καιρός νά κλείσουμε τά τηλέφωνα,

τίς τηλεοράσεις, τούς ὑπολογιστές

Ἴσως εἶναι καιρός νά βγοῦμε

ἀπό τό διαδίκτυο τῆς γῆς

καί νά μποῦμε στό διαδίκτυο τοῦ οὐρανοῦ:

νά ἀναζητήσουμε τούς ἁγίους.

Ἴσως εἶναι ὥρα νά καταλάβουμε

πώς μόνον ἡ προσευχή

μπορεῖ νά μᾶς παρηγορήσει.

Μόνον ἡ προσευχή μπορεῖ νά ξεφοβίσει

τήν τρομοκρατημένη μας ὕπαρξη

καί νά γλυκάνει τήν ἀγριεμένη ψυχή μας.

Ζοῦμε σέ καιρούς χαλεπούς.

Ζοῦμε σέ καιρούς ἀπαράκλητους.

Γύρω μας παντοῦ τραγικά ἀδιέξοδα.

Ἴσως εἶναι ὥρα νά καταλάβουμε

ὅτι μόνον ἡ προσευχή

ἔχει τή δύναμη νά μᾶς συντονίσει

μέ τοῦ Θεοῦ τή συχνότητα.

Μόνον ἡ προσευχή ἔχει τή δύναμη

νά ἐνεργοποιήσει τήν ἰσχυρότατη τηλεπικοινωνία

ἀνάμεσα στόν ἄνθρωπο καί στόν Θεό.

Μόνον ἡ προσευχή ἡ γενομένη μετά βεβαίας ἐλπίδος,

καθώς λέει ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, κάνει τόν

διάβολο νά τρέμει καί τοῦ σακατεύει ὅλα τά σχέδια.

 ~ Μαρία Μουρζᾶ