☆ «Πιέ΄το, πάτερ μου, να γίνης καλά»... |Όταν ο Άγιος Παντελεήμονας εμΦανίστηκε οφθαλμοΦανώς στον Άη Νικόλαο τον Πλανά...

 

     ...Πάντοτε την παραμονή του αγίου Παντελεήμονος, ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς, τελούσε Αγρυπνία στον ιερό ναό του στον Ιλισσό. 

Μια χρονιά όμως ήταν άρρωστος με υψηλό πυρετό. 

Οι δικοί του τον απέτρεπαν να πάει για την Αγρυπνία. 

Εκείνος φλεγόταν από αγάπη προς τον Άγιο. 

Και πήγε. 

Όπως έλεγε αργότερα, τη νύχτα, μετά τη Λιτή ακούμπησε, εξαντλημένος από τον πυρετό, στην άκρη της Αγίας Τραπέζης. 

 Και βλέπει εμπρός του τον Άγιο «να κρατά ένα μικρό ποτήρι γεμάτο φάρμακο» και του λέει: 

«Πιέ΄το, πάτερ μου, να γίνης καλά». 

Το πήρε, το ήπιε, έφυγε ο πυρετός, έγινε τελείως καλά. 

Και έλεγε: 

«Επί μίαν εβδομάδα είχα τη γλύκα στο λάρυγγά μου… 

Το θεώρησα αμαρτία και αγνωμοσύνη να μη το ειπώ…».

     ☆ από το βιβλίο: 

  "Ο παπα Νικόλας Πλανάς" - Εκδόσεις «ΑΣΤΗΡ» Αθήνα 1979    🌹📿

    |η "πάσα" από τον φίλο και αδελΦό, Πάνο...

    ● "αμΦ." ΥΓ:

   Να εκμεταλλευτούμε λίγο την αγάπη σας προς τον Άγιο Παντελεήμονα, προς τον Άγιο Νικόλαο τον Πλανά, αλλά και προς κάποιους ασθενείς και αναγκεμένους αδελΦούς μας;

  Και όπως θα έλεγε και σήμερα ο Αγιούλης μας ο ΠορΦύριος...

   "Ας κάνουμε μωρέ, όλοι μαζί την ευχή και ο Κύριος ξέρει.

Όσοι πιο πολλοί την κάνουμε και όσο πιο ένθερμα ζητάμε, 

ο Χριστός μας ακούει καλύτερα..."

  Μήπως, όσες ψυχούλες βλέπουν αυτή την ανάρτηση, να ζητούσαν ένα "μικρό δωράκι" από τον Άγιο Ανάργυρο Ιατρό, τον αγαπημένο μας Άγιο Παντελεήμωνα, σήμερα που γιορτάζει;

  Να, ένα μικρό ποτήριο, σαν αυτό που έδωσε στον Άγιο Παπα Νικόλα τον Πλανά, να στείλει.

  Και να πει: 

"Πιέ' το, πάτερ μου, παιδί μου, αδελΦέ μου, αδελΦή μου..."

  Όχι πως πρέπει να γιορτάζει ένας Άγιος για να βοηθήσει...

 Ούτε - σώνει και καλά- προς Ίαση...

 Όχι "για να γίνει καλά".

  - Αυτό άλλωστε το δίνει ο καλός Θεός εκεί που πρέπει.

Όταν Εκείνος θέλει και ξέρει πως θα είναι προς όΦελος, όχι μόνο του ασθενούς, αλλά και όσων τον αγαπούν και νοιάζονται γι΄αυτόν. 

 Και τελικά προς Δόξαν Του... -

Αλλά προς Παρηγοριά, ΑνακούΦιση, Ανάπαυση και συντροΦιά των ανθρώπων μας, που πιθανόν βιώνουν από ανθρώπινης πλευράς την απόλυτη μοναξιά...

  Συγχωράτε με, τόσο για το θράσος, όσο και για την κατάχρηση της αγάπης σας.

  Ζήτουλας της αγάπης σας...

     Εξ ανάγκης, αγάπης...

           Αλλά και έλλειψης πίστης...

♡ Για την αγάπη του Χριστού...

 

Ένα από τα σκληρότερα βασανιστήρια που διέπραξαν στον Άγιο Παντελεήμονα ήταν ο πνιγμός δεμένος με μια πέτρα στο λαιμό. 

Όταν ο αυτοκράτορας είδε ότι οι προηγούμενες προσπάθειες εξόντωσης και εκφοβισμού του Αγίου απέτυχαν, διέταξε μια αδίστακτη τιμωρία.

 Οι δήμιοι έδεσαν μια τεράστια, βαριά πέτρα γύρω από τον λαιμό του Αγίου Παντελεήμονα και τον έριξαν στα βαθιά νερά της θάλασσας, θεωρώντας βέβαιο τον ακαριαίο πνιγμό του. 

Αντί να βυθιστεί, η θεία χάρη μετέτρεψε το βάρος της πέτρας σε ανάλαφρο σαν άχυρο. 

Η πέτρα επέπλεε στο νερό, και ο Άγιος Παντελεήμων βγήκε σώος και αβλαβής στην ακτή περπατώντας πάνω στα κύματα, ενώ προσευχόταν.

Οι παρευρισκόμενοι θεατές και στρατιώτες έμειναν έκπληκτοι βλέποντας τη φυσική νομοτέλεια να υποτάσσεται στη χάρη του Θεού. 

Παρά το θαύμα αυτό, η σκληροκαρδία του αυτοκράτορα παρέμεινε, οδηγώντας τον Άγιο σε νέα μαρτύρια μέχρι τον τελικό αποκεφαλισμό του, όπου σύμφωνα με την παράδοση, αντί για αίμα έτρεξε γάλα, σφραγίζοντας την αγιότητά του...

|εμείς από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή

✨ - Πάτερ μου, του λέει ο γιατρός, εκείνο το κόκκαλο το έχεις; |Το χέρι του Αγίου Παντελεήμονα...

Η Πρεσβυτέρα είχε όγκο στο στήθος και εγχειρί­στηκε.

Μόλις έβγαλαν τον όγκο, δίνουν ένα κομμάτι στον πατέρα Ευάγγελο να το πάει για βιοψία και να φέρει αμέσως τ' αποτελέσματα.

Μετά την απάντηση της εξετάσεως, οι γιατροί δεν δίνουν ούτε έξι μήνες ζωής στην άρρωστη.

Η κόρη του παπα-Βαγγέλη λι­ποθυμά μόλις το ακούει, ο ίδιος τα χάνει.

Άκου, λέει, γιατροί να το πουν έτσι ξαφνικά στο παιδί!

Στα χέρια του όμως σφίγγει το χέρι του Αγίου Παντελεήμονα, που έχει φέρει μαζί του, καί προσεύχεται.

Βγάζουν την Πρεσβυτέρα από το χειρουργείο.

Με λαχτάρα ο πατήρ Ευάγγελος ακουμπά πάνω στις γά­ζες που σκεπάζουν το εγχειρισμένο στήθος της Πρε­σβυτέρας, το χέρι του Αγίου και γονατιστός προσεύ­χεται.

Εκείνη την ώρα μπαίνει ο χειρουργός με τη μάσκα ακόμη.

Βλέπει τη σκηνή καί βάζει τις φωνές.

- Τί είναι αυτό το κόκκαλο παπά μου;

Πάρτο από δω και τράβα σπίτι σου.

Ζαλισμένος ο καημένος, μα­ζεύει γρήγορα τ' Άγια Λείψανα και προσπαθεί να βρει την πόρτα.

Μέσ' τη ζάλη του, όμως, ακούει τη Νοσο­κόμα να φωνάζει το γιατρό στο τηλέφωνο, που τον ζη­τά επειγόντως η γυναίκα του.

Το απόγευμα σταματά μια κούρσα έξω από το σπί­τι του Ιερέα και με έκπληξη ο παπα-Βαγγέλης βλέπει να βγαίνει ο γιατρός.

Πω! πω! σκέφτεται, ο γιατρός και στο σπίτι μου ακόμα με κυνηγάει!

Με φρίκη, όμως, βλέπει να κατεβαίνει από τ' αυτοκίνητο και ένας νέος παραμορφωμένος.

Το στόμα του είχε πάει στ' αυ­τί του.

Αποσβολώθηκε ο παπάς. - Πάτερ μου, του λέει ο γιατρός, εκείνο το κόκκαλο το έχεις;

Με συγχωρείς, παραφέρθηκα, την ώρα που σ' έδιωχνα μου τηλεφώνησε η γυναίκα μου, ότι το παιδί μας, που έδινε εκείνη την ώρα εξετάσεις, έπα­θε ξαφνικά αυτήν την πάρεση που βλέπεις.

Κατάλαβα ότι εγώ έφταιξα καί γι' αυτό σε παρακαλώ πολύ διά­βασε μας μια ευχή.

Τη διεύθυνση σου στο χωριό την πήρα από την Πρεσβυτέρα.

- Ευχαρίστως παιδιά μου, ελάτε στο Εκκλησάκι.

Κράτα αγόρι μου, το χέρι του Αγίου καί γονάτισε.

Απλώνω στο κεφάλι του νέου το πετραχήλι καί αρχίζω να διαβάζω την ευχή.

Καθώς διαβάζω, ακούω θόρυβο κρακ, κρακ.

Σκέφτομαι, τί συμβαίνει άραγε;

Τελείωσα και, όταν σηκώθηκε το παιδί, τί να δούμε;

Το στόμα του παιδιού είχε επανέλθει στην θέση του!

Πατέρας καί γιος ρίχνονται πάνω μου.

- Παπούλη, πώς να σ' ευχαριστήσουμε;

- Όχι εμένα, παιδιά μου, το Θεό και τον Άγιο.

Από τότε για πάρα πολύ καιρό ερχόταν τακτικά να προσκυνήσουν καί να φέρουν καί το λάδι για το καντήλι του Αγίου.

Όσο για την Πρεσβυτέρα, είναι τώρα περισσότερα από είκοσι χρόνια που είναι τελείως καλά χωρίς να κάνει απολύτως καμμία θεραπεία.

Μεγάλωσε τα παι­διά της και ζει στο χωριό προσέχοντας το Εκκλησάκι με τα τόσα Άγια Λείψανα, μια που δεν υπάρχει πια ο πατήρ Ευάγγελος.

Ο γιατρός πολλές φορές έλεγε στον παπα-Βαγγέλη:
''Εμείς, παπά μου πρέπει να τα κά­ψουμε τα βιβλία μας''.....

(Από το βιβλίο: ''Σταχυολογήματα από την θαυμαστή ζωή του π.Ευαγγέλου Χαλκίδη, Εφημέριου Αγ.Βασιλείου Λαγκαδά, Εκδόσεις ''Ορθόδοξος Κυψέλη'' Θεσσαλονίκης).

(εμείς από Βάσω Κ.)

☆ Φίλοι γιατροί, βάλτε τον δίπλα σας! "Εφημερία"... Μόνιμα!

|Αν δεν το έχετε ήδη κάνει, 

"προσλάβετέ τον" από τώρα 

που ξεκίνησε να γιορτάζει...|

πηγή εικόνας

☆ "ΠΡΟΧΩΡΑ ΚΙ ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ..." |Όταν ο Άγιος Παντελεήμονας συνομιλεί με έναν μαθητή σου...

 

~ "αμφ." επισήμανση:

Πριν διαβάσετε το παρακάτω απίστευτα παρήγορο περιστατικό...

Αδέρφια, να το ξέρετε και να παίρνετε κουράγιο! 

Δεν έχει τελειώσει τίποτα. 

Ό,τι και να κάνουνε οι αντίθετοι... 

Έχουμε κάποιοι, κι ας μην το αξίζουμε, 

την ευλογία να το βλέπουμε καθημερινά... 

Και να μαθαίνουμε και να παραδειγματιζόμαστε εμείς από τα παιδιά μας! 

Ξέρεις τι είναι να έρχονται να σε βρίσκουν και να σου λένε 

"Ξέρετε, κύριε, τον Άγιο Νικόλαο τον εν Βουναίνοις;

Τον Άγιο Παντολέων που ήταν μαζί του

και η κάρα του που ευωδιάζει 

βρίσκεται στον Άγιο Δημήτριο στο Μήλεσι, 

λίγο πιο κάτω από τον Άγιο Πορφύριο;"

          Ή εκείνη η παρέα των κοριτσιών...

"Πες μας, κύριε, κι άλλα για τον Κυπριανό...

Η Χριστίνα του πως είναι;"

Υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ, λέμε...

~ Γράφει ο εκ των "συν αυτώ" καθηγητής, Βασίλης Φράγκος...

"Με τον Δ. της Α' Γυμνασίου μιλάμε συχνά τώρα τελευταία.

Μου λέει ότι του αρέσει πολύ η Ιστορία και ψάχνει τη ζωή διαφόρων ηρώων στο Βυζάντιο.

Μιλούσαμε προχτές πολύ γι' αυτούς.

Χτες όμως μου είπε ότι διάβαζε βίους Αγίων, 

όπως του Αγίου Νικολάου του Πλανά που γιόρταζε,

και ενός νεομάρτυρα, 

αγνώστου σε μένα.

Λέγαμε ότι οι Άγιοι είναι πάντα δίπλα μας, 

όταν μιλάμε γι'  αυτούς και διαβάζουμε τη ζωή τους.

Εκείνη τη στιγμή μου λέει αυθόρμητα 

ότι αγαπάει ιδιαίτερα τον Άγιο Παντελεήμονα.

Στην απορία μου γιατί ιδιαίτερα αυτόν, 

απάντησε ότι ήταν γιατρός ο Άγιος

και θα  ήθελε κι ο ίδιος να γίνει γιατρός.

Το πιο συγκλονιστικό όμως το άκουσα στο τέλος:

Μου είπε ότι κάποτε είδε 

τον ίδιο τον ΑΓΙΟ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ στο όνειρο του 

να του λέει:

"ΠΡΟΧΩΡΑ ΚΙ ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ ..."

Τι υπέροχο να το ακούς αυτό από μια σεμνή αγνή ψυχούλα 

και να ξέρεις ότι έχεις μπροστά σου ένα παιδί 

που είναι υπό την προστασία του Αγίου Παντελεήμονα...

Είναι από τις σπάνιες φορές 

που νιώθω μεγάλη την ευλογία 

να είμαι δάσκαλος τέτοιων μικρών αγγέλων. 

Βέβαια εδώ υπάρχει κι ένας πατέρας από πίσω,

που κάνει προσευχή κάθε βράδυ με τα δύο αγόρια του 

και τα ποτίζει με ευλάβεια και αγάπη για το Θεό!

 Τέτοια αόρατα φυτώρια Πίστης 

σώζουν την Ελλάδα από τον αφανισμό, σκεφτόμουν...

ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΚΥΡΙΕ ΔΟΞΑ ΣΟΙ!

 

               ☆   ☆   ☆   ☆   ☆   ☆   ☆   ☆   ☆   ☆

"Εάν έμαθες στο παιδί σου να προσεύχεται, 

τότε του έχεις μάθει τη γλώσσα του Θεού.

Eάν έμαθες στο παιδί σου να κοιτάει τον ουρανό,

 του έδωσες τον κατάλληλο προσανατολισμό στη ζωή του.

Εάν έμαθες στο παιδί σου πώς να γονατίζει, 

τότε του έχεις μάθει τα πάντα.

Να γονατίζει όχι από ήττα ή υποδούλωση, 

αλλά από νίκη κατά των παθών,

που την οφείλει στη βοήθεια του Κυρίου 

και στη δική σου βοήθεια και συνέργεια ως γονέα.

Τότε έχει μάθει τα πάντα 

και μπροστά του ο πόνος 

και ο θάνατος 

δεν θα έχουν καμία εξουσία.

Να μάθουμε στα παιδιά μας 

όχι μόνο πώς θα κάνουν καλύτερο τον εαυτό τους,

 αλλά πώς θα κάνουν καλύτερο τον κόσμο".

 

π.Σπυρίδων Σκουτής

 

|επιμέλεια ανάρτησης: Πολυξένη Ρέρρα

|το ανασύραμε από μια πρόσφατη ανάρτηση, 

λόγω του σήμερα εορτάζοντος Αγίου Νικολάου του εν Βουναίνοις...

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

|πρωτοδημοσιεύσαμε το 2023 στις 9 του Μάη.

✨ "Τον Κύριο παρακαλώ κι Αυτός γιατρεύει μόνο. Είναι Εκείνος που απαντά σε κάθε ανθρώπου πόνο...

                  

          |δες τι βγήκε πάλι! Όχι μέσα από τη γραφίδα της Ελένης, αλλά από την ψυχή της...|

       ✔ Ο Πανταλέων δυό γονείς είχε αγαπημένους,

στη Νικομήδεια έζησε

σε τόπους αγιασμένους

Χριστιανή η μητέρα του,

μα ήταν νυμφευμένη

με άντρα πιστό στα είδωλα

κι ήταν γι' αυτό θλιμμένη

 Ευστόργιο τον λέγανε

παράξενη χημεία,

μα ζούσανε αρμονικά

μ' αγάπη κι ηρεμία

Η Ευβουλή 'ταν ταπεινή

χριστιανή από κούνια,

είχε καλό πνευματικό

ξομολογούταν χρόνια

Της έλεγε

" Υπομονή...

σήκωσε το σταυρό σου

έχε ελπίδα Στο Χριστό

και για το σύζυγο σου"

Και το παιδί μεγάλωνε

με εφόδια και όπλα,

σπούδασε την ιατρική

κι αγάπη να 'χει σ' όλα

Κοιμήθηκε η μητέρα του

Αγία είν' κι εκείνη...

Και τ' άφησε μια καρδιά

γεμάτη καλοσύνη

Ίδια και ο πατέρας του

καρδιά καλή κρατούσε,

δεν τον εμπόδισε ποτέ

στην πίστη που αγαπούσε

Πλούτη περίσσια είχανε

μα δεν τα προτιμούσε,

γιάτρευε δίχως χρήματα

σε όποιον το ζητούσε

Κάποτε πήγε ένας τυφλός

ζητά να τον γιατρέψει

κι ο Πανταλέων Στο Χριστό

προσεύχεται να τρέξει!

Το βλέπει ο πατέρας του

το θαύμα και πιστεύει,

σ' Εκείνον που τον έπλασε

με πίστη επιστρέφει

Ο Άγιος Ερμόλαος

τότε θα τον βαπτίσει,

η μάνα του απ' τον ουρανό

είχε γι' αυτό φροντίσει

Μαθαίνει ο Διοκλητιανός

ό,τι εκεί συμβαίνει,

ο νεαρός αυτός γιατρός

νεκρούς πως ανασταίνει!

Κάνει πολλούς χριστιανούς

κόσμο ψωμί ταΐζει,

ανάπηρους να περπατούν

πολλούς φτωχούς φροντίζει

Θύμωσε τον Ευστόργιο

που από ειδωλολάτρη

τον έκανε χριστιανό

κι είχε μεγάλο άχτι!

Σ' απολογία φέρνει τον

και του ζητά το λόγο

να απαντήσει τον ρωτά

που βρίσκει τέτοιο τρόπο

"Τον Κύριο παρακαλώ

κι Αυτός γιατρεύει μόνο.

Είναι Εκείνος που απαντά

σε κάθε ανθρώπου πόνο..."

Τι ήταν αυτό που άκουσε

κι άκουσαν τόσοι άλλοι

και δείξανε στον Άγιο

εμπιστοσύνη πάλι!

"Όχι...δεν γίνεται αυτό,

θίγεις τα είδωλα μας,

Θεό που κάνει ανάσταση

να ομολογείς μπροστά μας"

Το τίμιο κεφάλι του

του κόβει με μανία,

γιατί προσβλήθηκε πικρά

η ειδωλολατρεία

Έτρεξε γάλα απ' την πληγή

και μια φωνή ακούστη:

"Παντελεήμων λέγεσαι

από την ώρα ετούτη"

Ήταν Ο Ίδιος Ο Χριστός

που τότε τον βαφτίζει...

Παντελεήμων

Πάντοτε

Έλεος

να χαρίζει!

|Το εικόνισμα στη φωτογραφία 

είναι από τη γιαγιά μου...

Βοήθειά μας!!

Ελένη Ζεάκη

☆ "...Kι ὅταν ἔφθασε στον τόπο τοῦ μαρτυρίου, προσευχήθηκε κι ἔκλινε την κεφαλή του. Kτύπησαν οἱ στρατιῶται με το ξῖφος, κι ἐκεῖνο, σαν κεράκι, λύγισε. Oἱ στρατιῶται ἄρχισαν να κλαῖνε, πέσαν στα πόδια του, ζητοῦσαν συγγνώμη, κατάλαβαν το θαῦμα, κατάλαβαν με ποιόν εἶχαν να κάνουν, ὁ Ἅγιος, ὅμως τους λέει: «Παιδιά, μη μοῦ στερεῖτε τη χαρά. Πάρτε μου το κεφαλάκι, να πάω στον Kύριο, κι ἐγώ θα σᾶς εὐγνωμονῶ και θα προσεύχομαι για σᾶς, και δεν θα σᾶς ξεχάσω... |Ο παππούλης μας Ανανίας♰ για τον Άγιο Παντελεήμονα...

 

...Tὸν πῆραν, λοιπόν, ἔξω οἱ στρατιῶται 

κι ἐκεῖνος στὸ δρόμο 

προσευχότανε γιὰ τὴν Οἰκουμένη, 

γιὰ τοὺς διῶκτες του. 

Kαὶ χαιρότανε 

ποὺ θὰ πήγαινε στὸν Xριστό μας, 

μέσῳ τοῦ μαρτυρίου. 

Kι ὅταν ἔφθασε στὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου, 

προσευχήθηκε κι ἔκλινε τὴν κεφαλή του. 

Kτύπησαν οἱ στρατιῶται μὲ τὸ ξῖφος, 

κι ἐκεῖνο, 

σὰν κεράκι, λύγισε. 

Oἱ στρατιῶται ἄρχισαν νὰ κλαῖνε, 

πέσαν στὰ πόδια του, 

ζητοῦσαν συγγνώμη, 

κατάλαβαν τὸ θαῦμα, 

κατάλαβαν μὲ ποιὸν εἶχαν νὰ κάνουν, 

ὁ Ἅγιος, ὅμως τοὺς λέει:

 «Παιδιά, μὴ μοῦ στερεῖτε τὴ χαρά. 

Πάρτε μου τὸ κεφαλάκι, 

νὰ πάω στὸν Kύριο, 

κι ἐγὼ θα σᾶς εὐγνωμονῶ 

καὶ θὰ προσεύχομαι γιὰ σᾶς, 

καὶ δὲν θὰ σᾶς ξεχάσω.» 

Αὐτὴ εἶν’ ἡ Χριστιανοσύνη! 

Αὐτὸ εἶν’ τὸ μεγαλεῖο! 

Kαὶ τοῦ ἀπέκοψαν τὴν κεφαλὴ 

καὶ βγῆκε, 

ἀντὶ αἵματος, 

γάλα ἔρευσε. 

Kι ἀκούστηκε φωνὴ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ 

ποὺ ἔλεγε: 

«Ἀπὸ Παντολέων», ἔτσι τὸν ἔλεγαν, 

Παντολέοντα, 

«ἀπὸ τώρα καὶ στὸ ἑξῆς, θὰ λέγεσαι Παντελεήμων...

Ἔφυγε λοιπόν, 

κι ἐκεῖνος στὰ 304, 

27 Ἰουλίου, 

καὶ πῆγε στὸν οὐρανό, 

στὸν φιλάνθρωπο Xριστό, 

στὸν Μεγαλομάρτυρα τοῦ Γολγοθᾶ, 

μὰ δὲν ἐγκατέλειψε ποτὲ κι ἐκεῖνος 

τὴν ἐπίγεια ἄκτιστη Ἐκκλησία. 

Eἶναι ἀνάμεσά μας 

καὶ τρέχει παντοῦ, 

καὶ θεραπεύει, 

καὶ πρεσβεύει 

καὶ παρακαλεῖ. 

Kαί, πολλὲς φορές, 

πάει κι ἐκεῖ ποὺ δὲν τὸν ξέρουν 

καὶ δὲν τὸν ἐπικαλοῦνται, 

καὶ γίνεται αὐτεπάγγελτος βοηθὸς 

καὶ θαυματουργός...

      ♰ π.Ανανίας Κουστένης

   

|το κείμενο από τον π.Βασίλειο Τσιμούρη,

ενώ η πανέμορφη εικόνα του Αγίου από εδώ...

~ «Πιέτο, πάτερ μου, να γίνης καλά»... |Όταν ο παπα Νικόλας ο Πλανάς εκδιώχθηκε, ήρθε ο ίδιος ο Άγιος Παντελεήμονας για να τον παρηγορήσει και αργότερα να τον γιατρέψει

 

Ο Άγιος Νικόλας Πλανάς έγινε εφημέριος εις τον Άγιον Παντελεήμονα, εις τον Νέον Κόσμον.

Η ενορία του απηρτίζετο από… 13 οικογένειας.

Εις το διάστημα της εφημερίας του, τον επεσκέφθη ένας ιερεύς άνευ ενορίας, τον παρεκάλεσε να συλλειτουργήσουν, και αυτός ως καλός και αγαθός τον εδέχθη ολοψύχως.

Αυτός όμως ο ιερεύς τα συνεφώνησε με τούς τότε επιτρόπους της εκκλησίας του Αγίου Παντελεήμονος, τον έδιωξαν και τον έστειλαν εις την εκκλησίαν τού Αγίου Ιωάννου της οδού Βουλιαγμένης (τον «Κυνηγόν», ως τον έλεγαν τότε).

Η ενορία της εκκλησίας αυτής απηρτίζετο από… οχτώ οικογενείας!

Και η πληρωμή τού ιερέως ήτανε ένα κομμάτι κρέας από το μανάρι των Απόκρεω ή των Χριστουγέννων.

Αυτό δεν τον πείραζε, είχε κεφάλαιον την νηστείαν. Αρκεί να είχε εκκλησία να λειτουργή.

Αυτός ο διωγμός από την εκκλησία τού Αγίου Παντελεήμονος τού έφερε μεγάλο ψυχικό πόνο.

Μια βραδιά, φεύγοντας από τον Άγιο Ιωάννη για να πάη στο σπίτι του, έκλαιγε στο δρόμο.

Έρημος ο τόπος τότε.

Βλέπει άξαφνα στο δρόμο ένα νεαρό παλληκάρι και τού λέγει:

– Τι κλαις, πάτερ μου;

– Κλαίω, παιδί μου, γιατί με διώξανε από τον Άγιο Παντελεήμονα.

– Μη λυπείσαι, πάτερ μου, και εγώ είμαι πάντοτε μαζί σου.

Τού λέγει: Ποιος είσαι συ, παιδί μου;

– Εγώ, τού λέγει, είμαι ο Παντελεήμων, πού μένω στον Νέο Κόσμο- και τον έχασε αμέσως από εμπρός του.

Αυτήν την οπτασίαν την διηγείτο ο ίδιος επί λέξει εις μίαν κόρη της συνοδείας του...

Από τότε, πάντοτε την παραμονή του αγίου Παντελεήμονος, ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς, τελούσε Αγρυπνία στον ιερό ναό του στον Ιλισσό.

Μια χρονιά όμως ήταν άρρωστος με υψηλό πυρετό. Οι δικοί του τον απέτρεπαν να πάει για την Αγρυπνία.

Εκείνος φλεγόταν από αγάπη προς τον Άγιο.

Και πήγε.

Όπως έλεγε αργότερα, τη νύχτα, μετά τη Λιτή ακούμπησε, εξαντλημένος από τον πυρετό, στην άκρη της Αγίας Τραπέζης.

Και βλέπει εμπρός του τον Άγιο «να κρατά ένα μικρό ποτήρι γεμάτο φάρμακο» και του λέει:

«Πιέτο, πάτερ μου, να γίνης καλά».

Το πήρε, το ήπιε, έφυγε ο πυρετός, έγινε τελείως καλά. Και έλεγε:

«Επί μίαν εβδομάδα είχα τη γλύκα στο λάρυγγά μου… Το θεώρησα αμαρτία και αγνωμοσύνη να μη το ειπώ…».

|Η Ροδουλα Βαιλακη κοινοποίησε στην fb ομάδα μας "ο αμφοτεροδέξιος & οι συν αυτώ"...

πρωτοδημοσιεύσαμε σαν σήμερα, γιορτή του Αγίου, το 2022...

Μόρφου Νεόφυτος: Ἡ πολυποίκιλη ἐλεημοσύνη… (27.7.2021)

Κήρυγμα Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου στὴ Θεία Λειτουργία τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος τοῦ ἱαματικοῦ, ποὺ τελέσθηκε στὸν ὁμώνυμο πανηγυρίζοντα ναὸ τῆς κοινότητας Κακοπετριᾶς τῆς μητροπολιτικῆς περιφέρειας Μόρφου (27.7.2021)...