Ο άγγελος εβόα, Πέτρου Εφεσίου, ήχος α΄ - βυζαντ. χορός "Εν ψαλτηρίω" |Εις μνήμην του παπα Σαράντη μας...

Πάσχα 2018 στο Άγιον Όρος,

με τον γέροντά μας π. Σαράντη!

Στο βίντεο διακρίνεται στα δεξιά!

Την ευχή του να έχουμε...

Η Εστία Πατερικών Μελετών διοργανώνει ημερίδα για τον π. Σαράντη, αυτήν την Κυριακή στο Πολεμικό Μουσείο!

Θα είμαστε όλοι εκεί...

" Ήταν της Σταυροπροσκυνήσεως το 2021 όταν εκοιμήθη «ο ταπεινός εξομολόγος του Αμαρουσίου... |+π.Σαράντης Σαράντος

"...Ἐάν θελήσουμε νά δώσουμε ἕναν χαρακτηρισμό γιά τόν κοιμηθέντα μακαριστό πνευματικό μας πατέρα π. Σαράντη Σαράντο, νομίζω ὅτι ὁ πιό εὔστοχος καί περιεκτικός θά ἦταν: «ὁ ταπεινός ἐξομολόγος τοῦ Ἀμαρουσίου».

Πράγματι, τόν χαρακτήριζε ἡ ἀληθινή ταπείνωση, ἡ ὁποία μόνο μέ τήν ταπείνωση τῶν συγχρόνων ἁγίων γερόντων μπορεῖ νά συγκριθεῖ. 

Ἦταν ταπεινός καί ἀθόρυβος. 

Μεγάλος καί συνάμα κρυπτόμενος. 

Λιγομίλητος καί οὐσιαστικός.

... Κάποτε ὁ ἅγιος Πορφύριος εἶχε πεῖ σέ γνωστό μου κληρικό καί φίλο: 

«Ὁ πατήρ Σαράντης εἶναι ἁγιώτατος»! 

Αὐτή του τήν ἁγιότητα τήν πρόδιδαν ἁπλά πράγματα, φτάνει νά εἶχες τήν παρατηρητικότητα νά τά διακρίνεις στίς ποικίλες ἐκφάνσεις τῶν ἀρετῶν του, πού τόν πρόδιδαν: 

στίς προσεκτικές καί λεπτές κινήσεις του, στό μετρημένο του χαμόγελο, στό διακριτικό καί συνάμα διεισδυτικό βλέμμα του, στίς ὑψοπετεῖς καί θεολογικώτατες σκέψεις του, στόν βιωματικό τρόπο μέ τόν ὁποῖο λειτουργοῦσε, ἐξομολογοῦσε, τελοῦσε τόν Ἁγιασμό, τό Ἱερό Εὐχέλαιο, ἀκόμα καί τίς ἁπλές εὐχές του σαραντισμοῦ ἤ τίς εὐχές ὑπέρ ὑγείας, πού μερικές φορές μᾶς διάβαζε.

Ἔνιωθες ἐσωτερικά ὅτι ἐκείνη τήν ὥρα προσευχόταν καί ὅτι, πραγματικά, συνομιλοῦσε μέ τόν Θεό καί μᾶς μετέδιδε τή Χάρη του.

Ἐκεῖνο δέ πού μοῦ εἶχε κάνει ἰδιαίτερη ἐντύπωση ἦταν τό ἀκάματο τοῦ βίου του. 

Εἶχε υἱοθετήσει ἕνα κοπιαστικό πρόγραμμα ἐργασίας, τό ὁποῖο ξεπερνᾶ κατά πολύ τά ἀνθρώπινα μέτρα.

Ἀκόμα καί τώρα πού τό σκέφτομαι, ἀπορῶ πῶς μποροῦσε καί συνδύαζε τόσες πολλές δραστηριότητες στή ζωή του: 

πολύωρη ἐξομολόγηση, συμβουλές διά τηλεφώνου, καθήκοντα καθηγητῆ στή Ριζάρειο Ἐκκλησιαστική Σχολή, καθήκοντα μιᾶς πολυάριθμης ἀστικῆς ἐνορίας καί κυρίως καθήκοντα πολύτεκνου οἰκογενειάρχη ἐν χηρείᾳ...

(Απόσπασμα από παλαιότερο άρθρο του Πρωτοπρεσβυτέρου Σταύρου Τρικαλιώτη, εφημερίου Ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής Αττικής στο enromiosini.gr)

 |μας έστειλε η υπέροχη Β., μια από τις ατελείωτες πνευματικές του κόρες...

† Στη μνήμη του π.Σαράντη Σαράντου, αλλά και του Σαράντου Καργάκου...

 

Στη μνήμη του π.Σαράντη Σαράντου, 

αλλά και του Σαράντου Καργάκου

που γιορτάζουν σήμερα στον Ουρανό,

παρέα με τους προστάτες αγίους τους...

👉 Προφητικός ο Μακαριστός ♰ παπά Σαράντης μας για τις αμβλώσεις: "Οι Άγιοι Πορφύριος και Παΐσιος προσπαθούσαν ν΄αγκαλιάσουν όλες τις κοπέλες τις εγκυμονούσες... |

|"συν αυτώ":

Αυτήν την ώρα, που δημοσιεύουμε την τελευταία ανάρτησή μας σε αυτό το (σχεδόν) 3ήμερο α(μ)Φιέρωμα στο αγέννητο παιδί, είπαμε να σας κάνουμε και την πρόταση:

Μήπως να υιοθετήσουμε την πρόταση του αγαπημένου μας παπα Σαράντη για το 33άρι κάθε βράδυ προς ενίσχυση αυτών των γυναικών και των "τέκνων εν τη κοιλία αυτών";

"Η σημερινή μας εκδήλωση φαίνεται ότι ήταν θρηνώδης, αλλά πρέπει να προσθέσουμε εν μετανοία. 

Όλοι γνωρίζουμε ότι η κατάσταση της Πατρίδας μας είναι τραγική. 

Το δημογραφικό πρόβλημα κινείται σε αρνητικές και επικίνδυνες διαστάσεις και δείκτες. 

Παρά ταύτα, μέσα στις ίδιες τις οικογένειες ημών των Ορθοδόξων Ελλήνων όσο και στις δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες το κλίμα είναι εντελώς αρνητικό στο πολύ συμβατό για τη γυναικεία φύση θέμα της τεκνογονίας.

Θυμάμαι πόσες φορές ερχότανε η πρεσβυτέρα μου στο σπίτι κλαίγοντας γιατί έμαθαν οι συνάδελφοι ότι πάλι είναι έγκυος. 

Έκλαιγε, βέβαια, αλλά μετά η πληρότητα αυτής της προσφοράς ανεπλήρωνε κάθε άλλον ονειδισμό. 

Τί να πούμε για το πολύ σοβαρό σύγχρονο bullying που υφίστανται οι νέες υποψήφιες μητέρες. 

Πηγαίνουν με χαρά για να εμπιστευτούν στο γιατρό την υγεία και την πορεία της κυοφορίας του βρέφους τους και βρίσκουν τον ιατρό γεμάτο από επιχειρήματα πλήρως καταρτισμένο να τις ενημερώσει για όλες τις πιθανές ασθένειες που μπορούν να επιβαρύνουν τα κυοφορούμενα.

Μα είναι ψυχολογία αυτή; 

Είναι ιατρική αυτή; 

Συγγνώμη, δε κατηγοράμε βέβαια αλλά δε μπορούμε να καταλάβουμε τη νοοτροπία. 

Πρόσφατα πήγε η ανηψιά μου στο γιατρό και πήγε μαζί και η μητέρα της. 

Μα τους μαύρισε την ψυχή κυριολεκτικά! 

Της ανέφερε της κοπέλας όλες εκείνες τις τραγικές, πιθανές συνέπειες επειδή είναι 43 ετών τώρα και περιμένει με πολύ μεγάλη χαρά το δεύτερο –δε μπορούσε να κάνει δεύτερο παιδάκι. 

Της μαύρισε την καρδιά! 

Η μητέρα της προσπάθησε εκεί μπροστά στο γιατρό να ανατρέψει το κλίμα και φυσικά βέβαια ο γιατρός προσεβλήθη. 

Οι εξετάσεις έδειξαν ότι είναι πολύ καλά το μωρό. 

Τί απολογία θα μπορούσε να είχε δώσει τη στιγμή που πανικόβαλλε τη μητέρα αυτήν;

Μειονότητα είναι οι γυναικολόγοι ιατροί που δεν κάνουν εκτρώσεις. 

Αξιότιμοι είναι εκείνοι που δε βάφουν τα χέρια τους στο αίμα των φοβερών εκτρώσεων. 

Τρία πρόσφατα πλήγματα από το στενό οικογενειακό μου περιβάλλον επιβεβαιώνουν αυτή την κατάσταση που πηγαίνουν οι κοπέλες για να εμπιστευτούν το γιατρό και γυρίζουν μαύρες και άραχνες έως ότου γίνουν εξετάσεις. 

Αλλά και όταν γίνουν οι εξετάσεις πάλι λέει ο γιατρός: 

«Ξέρεις υπάρχουν μερικά ποσοστά…», και τις αφήνουνε με αυτά τα ποσοστά της απαισιοδοξίας.

Και ο Άγιος Πορφύριος και ο Άγιος Παΐσιος και όλοι αυτοί οι άγιοι πατέρες, που ήταν μεν άγαμοι αλλά είχαν τη φώτιση του Κυρίου, προσπαθούσαν να αγκαλιάσουν όλες τις κοπέλες τις εγκυμονούσες και να τους δώσουν έτσι πλήρη αισιοδοξία για αυτό που θα κάνουν.

 Ο Άγιος Πορφύριος έλεγε ότι αν ο λογισμός της κυοφορούσης είναι υγιής τότε φυσικά και το παιδάκι, το βρέφος, εάν έχει κάποια επιβάρυνση, εάν είχε κάποια επιβάρυνση, αυτή μπορεί να θεραπευτεί, να ελαττωθεί, να μηδενισθεί. 

Γιατί τελικά η μητέρα εμπιστεύεται στη Χάρη του Κυρίου.

Επειδή μου ελέχθη ότι θα κλείσω τη σημερινή αυτή ημερίδα, για αυτό θα αναφέρω 3-4 πολύ δυνατά κείμενα, ένα του Αγίου Παϊσίου, ένα του αγίου Εφραίμ του Φιλοθεΐτη, αλλά σε λίγες μέρες θα τα δημοσιεύσουμε στο site της Εστίας Πατερικών Μελετών, που λέγεται Όρθρος, και θα δείτε πως αυτοί οι πατέρες προσεγγίζουν, προσεύχονται, ενισχύουν, Χριστοποιούν και Θεανθρωποποιούν και μεταβάλλουν ακόμα και καταστάσεις δυσοίωνες και απέλπιδες κατά τους γιατρούς –όχι όλους δόξα τω Θεώ.

Είναι επιβεβλημένο λοιπόν με τη μεγίστη εν Χριστώ διάκριση που διαθέτουμε να ενημερώνουμε σωστά και εμείς σαν ιερείς, όσο ανάξιοι και να είμαστε, να ενημερώνουμε Χριστιανικά, φιλάνθρωπα τις σύγχρονες κοπέλες για τις συνέπειες τις πνευματικές, τις ψυχολογικές, τις ηθικές που απορρέουν από τις εκτρώσεις. 

Γιατί να μη σηκώσουμε και εμείς σημαία; 

Γιατί να μη φωνάξουμε όπως φωνάζαν οι κοπέλες που ήταν έξω προηγουμένως; 

Δεν τις κατηγοράμε τις κοπέλες αυτές, αλλά, η αντίδραση, ο αντίλογος είναι υγιέστατος αυτός, γιατί σπάει την προκατάληψη και την υπερηφάνεια όπως είπε ο άγιος γέροντας προηγουμένως –την αλαζονεία, ότι αυτή είναι δική μου υπόθεση. 

Μα δεν είναι δική μας υπόθεση. 

Είναι του Θεού. 

Και όσο την αφήνουμε στα χέρια του Θεού, τόσο και οι δυσκολίες μας μειώνονται και με τη βοήθεια του Θεού πορευόμαστε. 

Πού πορευόμαστε; 

Από την παρούσα προς την αιώνια ζωή. 

Αυτός είναι ο σκοπός υμών των Ορθοδόξων Χριστιανών, αλλά και όλων των ανθρώπων φυσικά.

Επιτρέψατέ μας να κάνουμε μια πρόταση. 

Η Εστία Πατερικών Μελετών θέλει να κάνει μια πρόταση. 

Τί είμαστε; Δεν είμαστε τίποτα. 

Αδελφοί είμαστε. 

Λοιπόν, μπροστά στο κακό που υπάρχει στην πατρίδα μας και μπροστά στο κακό που έρχεται, που θα ’ρθει, είπαμε θρηνούμε εν μετανοία, αλλά επειδή είμαστε όλοι ένα σώμα –το σώμα της Εκκλησίας, με μακαρία κεφαλή το Χριστό μας, μπορούμε να πάρουμε μια απόφαση.

 Όσοι θέλουνε, και να πούμε: 

να έχουμε ένα πνευματικό ραντεβού προσευχής κάθε μέρα. 

Να πάρουμε ένα κομποσκοινάκι τριαντατριάρι, ή κατοστάρι –οι άγιοι πατέρες της Γρηγορίου και των Ιερών Μονών του Αγίου Όρους και οι άγιες μητέρες των μοναστηριών κάνουνε κομποσκοινάκια, το ξέρω, για εμάς που είμαστε αδύναμοι στον κόσμο και για να έχουμε, ας πούμε, τα μυαλά μας στη θέση τους και να μην επηρεαζόμαστε από τον κάθε τυχάρπαστο, ή την κάθε τυχάρπαστη –να πάρουμε λοιπόν το κομποσκοινάκι μας το τριαντατριάρι, και να λέμε «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», γιατί έτσι είναι σωστή η ευχή, και θα εννοούμε και όλη την Πατρίδα μας, όλους τους μεγάλους ανθρώπους που θα πρέπει να ενισχύουν τις καινούργιες κοπέλες για να τεκνογονούν.

Αυξάνεσθαι, πληθύνεσθαι, πληρώσατε, κατακυριεύσατε είπε ο ίδιος ο Κύριός μας. 

Είπε ο Δημιουργός, ο Πατήρ, Υιός, και το Πνεύμα το Άγιο στο πρώτο ζεύγος. 

Γιατί λοιπόν εμείς να μη τους το λέμε; 

Χαρά μεγάλη είναι και δυσκολία και άθλημα, αλλά έχει να εισπράξει ο άνθρωπος και πολλές ευλογίες μαζί με την κοπιαστική τεκνογονία.

Αν μπορούμε λοιπόν να κάνουμε ένα κομποσκοινάκι, ίσως έξι ώρα το πρωΐ, επειδή οι πατέρες οι Αγιορείτες σηκώνονται πολύ πρωΐ και οι Αριζονίτες ξυπνάνε, σηκώνονται, και αρχίζουν την ακολουθία τους την πρωϊνή τα μεσάνυχτα, μία η ώρα. 

Είναι πανδαισία αυτές οι ώρες. 

Είναι οι καλύτερες ώρες προσευχής. 

Εμείς δε μπορούμε δυστυχώς γιατί όταν κοιμόμαστε εντεκάμισι, δωδεκάμισι, και τα λοιπά, πώς να γίνει; 

Να μη ξεκουραστούμε καθόλου; 

Λοιπόν, πέντε, έξι, επτά, μέσα σε αυτό το διάστημα να κάνουμε ένα τριαντατριάρι κομποσκοινάκι, ζητώντας λοιπόν από τον Κύριο, τους μεν μεγάλους να τους φωτίζει, γιαγιές, παππούδες, μανάδες, πατεράδες, θείους, θείες, και να μην ονειδίζουν τις νέες κοπέλες όσο και αν θέλουν να κινηθούν. 

Να τους αφήσουν ελεύθερους με τους συζύγους τους να κανονίζουν τα του οίκου τους. 

Και όλους εμάς να μας δίνει ο Κύριος τη διάκριση όσο μπορούμε να δίνουμε χείρα βοηθείας απ’ όποιο πόστο μπορούμε σ’ αυτές τις νέες κοπέλες που είναι πρωτάρες, ή που έχουν κυοφορήσει για δεύτερη, τρίτη, τέταρτη, πέμπτη, και ούτω καθεξής φορά...

Χριστός Ανέστη!"

πηγή

|μας έστειλε η πνευματική του κόρη, Βασιλεία Π.Μ

(πηγή εικόνας)

|πρώτη δημοσίευση: 17/5/2022

☆ «Ένας Παράδεισος στη γη!» |π. Σαράντης Σαράντος...

 

*Νέα ΕΚΔΟΣΗ* 📖

Ο *Πατήρ Σαράντης*, ο ταπεινός εφημέριος της Παναγίας Αμαρουσίου ή αλλιώς ο γνωστός σε όλους μας Παππούλης, υπήρξε πολύπλευρη προσωπικότητα! 

Όσα κι αν ειπωθούν όμως γι’ αυτόν είναι λίγα και δεν μπορούν να περιγράψουν το άγιο πρόσωπό του, την μορφή του, το μέγεθος της προσωπικότητάς του! 

Μόνο ο Κύριος γνωρίζει το βάθος και ύψος του πνευματικού αυτού ανθρώπου!

Παρ’ όλα αυτά θα προσπαθήσουμε να παρουσιάσουμε κάποιες δυνατές πτυχές της ζωής του.

------------------------------

* Θα το βρείτε στο βιβλιοπωλείο...* 👇 

🛒https://www.osotir.org/product/enas-paradisos-sti-gi-p-sarantis-sarantos/

☆ "...Εἶμαι εὐγνώμων πού ἡ δική σου κοίμηση, γέννησε τή δική μου πνευματική ἀφύπνιση... |Εἰς μνήμην του Πατέρα...

 

Θά μποροῦσα νά γράψω πολλά, 

γεμίζοντας τίς σελίδες 

ἑνός ὁλόκληρου βιβλίου

ἴσως μόνη μου, 

γιά σένα πατέρα!!!

Σελίδες καθημερινῆς πραγματικῆς ζωῆς, 

μέ δυσκολίες, 

χαρές, 

ἀγωνίες, 

λῦπες, 

γιορτές!!  

Σελίδες γεμᾶτες μέ καθημερινά μικρά 

καί μεγάλα θαύματα ἀπό σένα !!   

Ἄλλωτε ἄμεσα ὁρατά 

κι ἄλλωτε ἐπιβεβαιωμένα ἀπό τό ἀποτέλεσμα!!  

Σελίδες σίγουρα γεμᾶτες προσφορά, 

ἀνιδιοτελῆ πραγματική ἀγάπη 

καί ἀσταμάτητη νοερή προσευχή!!

Ἄν οἱ γονεῖς μας διδάσκουν 

μέ τό παράδειγμα τῆς ζωῆς τους, 

μέ τήν προσευχή τους γιά μᾶς στό Θεό, 

μέ τήν ὑπομονή καί τή σιωπή τους, 

μέ τή διάκρισή τους καί τό σεβασμό 

στίς ἐπιθυμίες καί τίς ἐπιλογές μας, 

τότε ναί τό ἔχω δεῖ 

κι ἐμπειριστεῖ μέ τό παραπάνω ἀπό σένα.  

Καί εἶμαι εὐγνώμων γι’ αὐτό!!

Εἶμαι εὐγνώμων πού ἡ δική σου κοίμηση, 

γέννησε τή δική μου πνευματική ἀφύπνιση.

Μέ ξύπνησες στόν κόσμο τῆς προσευχῆς, 

νηπιακά μέν ἀκόμα, 

μέ τή βεβαιότητα τῆς παρουσίας τῆς θείας Χάρις

 πού ἔμαθα ἀπό σένα!!   

Μέ τή γνώση τῆς θεραπευτικῆς τῆς ἰδιότητας 

πού ἐπίσης γνώρισα ἀπό σένα. 

Μέ τήν ἐλπίδα τῆς Σωτηρίας 

πού μοῦ ἔμαθες καί δίδαξες σιωπηρά, 

μέ τή δύναμη καί τή διάρκεια τῆς προσευχῆς σου!!

Ἡ ἐπικοινωνία μας δέ σταμάτησε. 

Πάντα εἴχαμε ἕνα δικό μας τρόπο νά μιλᾶμε 

ἀκόμα καί μέ τά μάτια μας 

χωρίς λόγια. 

Αὐτός ὁ τρόπος συνεχίζεται 

ἄϋλος, 

πνευματικός, 

καθημερινός.  

Ἡ παρουσία σου συνεχής 

καί σέ εὐχαριστῶ γι’ αὐτό !!

Δι εὐχῶν σου ἐλπίζω στήν πνευματική μας ἀνάσταση...

     ~ η κόρη σου, Αγγελική Σαράντου.-

☆ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ ΣΑΡΑΝΤΗ ΣΑΡΑΝΤΟ....

"...Εἶναι μεγάλη πλάνη καί μεγάλος πειρασμός νά λένε ὅτι ὁ ἅγιος Πορφύριος δέν συμφωνεῖ μέ τόν ἅγιο Παΐσιο καί ὅτι δέν μποροῦμε νά δεχθοῦμε ὅλα αὐτά τοῦ ἁγίου Παϊσίου, γιατί εἶναι πλανεμένα..." |Σκέψεις, Νουθεσίες καί Προβληματισμοί ἀπό συνομιλία του μέ τόν ἅγιο Παΐσιο...

[Παρέμβαση ἀπό π. Ἀναστάσιο Τραϊφόρο, ἐφημέριο Ἱ.Ν. Ἁγίου Ἀθανασίου Μαρκοπούλου Ὠρωποῦ]

Ἅγιοι Πατέρες καλησπέρα σας,

 

Ἀγαπητοί ἀδελφοί καλησπέρα σας,

 

Μέ παρεκάλεσε ὁ π. Ἰωάννης Φωτόπουλος νά πῶ δυό πράματα, αὐτά πού εἴχαμε ζήσει ἐπισκεπτόμενοι τόν ἅγιο Παΐσιο τακτικά ὡς μαθητές τῆς Ἀθωνιάδος Σχολῆς στό Ἅγιο Ὄρος.

 

Ἐνῶ μᾶς τά ΄λεγε ἐντυπωσιαζόμασταν. 

Ὅλα αὐτά πού ἔχει γράψει, τά ἀκούγαμε ἀπό τά χείλη τοῦ ἁγίου καί τά ἐντυπώναμε. 

Μᾶς ἔλεγε πολλές φορές ¨μήν τά λέτε αὐτά στόν κόσμο, γιατί δέν καταλαβαίνει καί πολύ¨. 

Ἐμεῖς ἀπό ἐνθουσιασμό τά λέγαμε στίς διακοπές μας, ὅταν βγαίναμε κτλ. σέ ὁρισμένους ἀνθρώπους πού πίστευαν, διότι ὁ ἅγιος δέν ἤθελε νά λέμε τέτοια πράματα, ἱερά, σέ ἀνθρώπους πού δέν πιστεύουν, γιατί τά κοροϊδεύουν.

 

Ὅμως συνέβη τό ἑξῆς γεγονός: 

Ἕνα καλοκαίρι πού ἐπέστρεψα ἀπό τίς διακοπές μου λέω στόν ἅγιο: ξέρεις, πάτερ Παΐσιε, εἶπα ὅλα αὐτά πού μᾶς εἴπατε σέ ὁρισμένους ἀνθρώπους καί μετά ἀπό λίγες μέρες ξαναπέρασα ἀπό ΄κεῖ καί μοῦ εἶπαν ¨τί εἶναι αὐτά πού μᾶς εἶπες; μᾶς ἔπιασε φόβος γιά ὅλα αὐτά πού λέει ὁ ἅγιος Παΐσιος.¨ 

(Καί μοῦ λέει ὁ ἅγιος) 

«Πώ πώ τί μοῦ λές ρέ παιδί μου τώρα, τί εἶναι αὐτά πού μοῦ λές; φόβος; ὄχι. Νά λές στούς ἀνθρώπους νά ἐργάζονται πνευματικά.

 

Γιατί τώρα εἶναι ἰδιαίτερα ἀνάγκη ἀπό κάθε ἄλλη ἐποχή νά ἐργαστοῦμε ὅλοι μας πνευματικά, ὥστε νἀ ἔρθει ὁ Χριστός μέσα μας. 

Νά ἐξομολογοῦνται οἱ ἄνθρωποι, νά προσεύχονται, νά ἐκκλησιάζονται, νά κοινωνοῦν καί ὅταν τά κάνουν ὅλα αὐτά, τότε θά ἔρθει ὁ Χριστός μέσα μας, καί τότε καί ὁ ἀντίχριστος νά ἔρθει, δέν μπορεῖ νά μᾶς κάνει τίποτε. 

Νά μή φοβοῦνται, γιατί ὁ φόβος εἶναι ὅπλο τοῦ διαβόλου καί προσπαθεῖ ἔτσι νά ὑποτάξει ὅλους τούς ἀνθρώπους μέσα ἀπ΄ αὐτήν τή φοβία καί νά ὑποταχθοῦν στό σφράγισμα. 

Ὅταν λοιπόν ἔχουμε πνευματική πρόοδο μή φοβόμαστε οὔτε τόν ἀντίχριστο. 

Δέν μπορεῖ νά μᾶς κάνει τίποτε.»

 

Αὐτό τό ἔλεγε ὁ γέροντας μέ πολλή πίστη καί μέ μία ἔκφραση, ἡ ὁποία φανέρωνε τή βεβαιότητα τήν ὁποία θά πρέπει νά ἔχουμε ὅλοι μας. 

Ὅτι δηλ. ἄν μᾶς πιάσει ἕνας πανικός, τότε θά λυγίσουμε καί δέν θά μποροῦμε νά ἀντισταθοῦμε. 

Ἐνῶ ἀπό τήν ἄλλη μεριά, ὅταν ἔχουμε τήν ἁπλότητα τῆς πνευματικῆς ζωῆς, τότε θά ποῦμε ¨ἔχει ὁ Θεός¨. 

Διότι αὐτό τό ΄χουμε ξεχάσει λίγο πολύ. 

Ἐνῶ παλιά οἱ ἄνθρωποι ἔλεγαν καθημερινά ¨ἔχει ὁ Θεός¨. 

Καί πραγματικά ἔχει ὁ Θεός. 

Τώρα σ΄αὐτό βάλαμε τόν ἑαυτό μας. 

Κι΄ ὅταν βάζουμε τόν ἑαυτό μας, 

νά μεριμνοῦμε, 

νά ἀγωνιᾶμε, 

νά φοβόμαστε, 

μά τί θά κάνουμε, τί θά φᾶμε, 

τί θά πιοῦμε, 

τά παιδιά μας τί θά κάνουν, 

τά ἐγγόνια μας, 

τότε ἔχουμε ἐμεῖς καί δέν ἔχει ὁ Θεός. 

Γι΄ αὐτό λοιπόν, σ΄ αὐτό ἀκριβῶς ἐπέμενε ὁ ἅγιος Παΐσιος.

 

Ὅμως ἐπειδή ἦρθαν τίς μέρες αὐτές κάποια φυλλάδια στά χέρια μου πού κατηγοροῦν τόν ἅγιο Παΐσιο καί λένε ὅτι εἶναι πλανεμένος ἤ μάγος καί ὅτι δέν ἔχουν ἰσχύ ὅλα αὐτά πού λέει καί ὅτι ὅλα αὐτά πού λέει τά ΄χει ἀντιγράψει ἀπό κάποια προτεστάντισσα, στενοχωρήθηκα ὄντως πάρα πολύ καί λέω ¨δέν εἶναι δυνατόν ἄνθρωποι ἐκκλησιαστικοί, ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας νά λένε αὐτά τά πράματα. 

Εἶναι μεγάλη πλάνη καί μεγάλος πειρασμός καί ἐπειδή μπορεῖ νά τά ἀκούσετε καί σεῖς, καί ἀπό τήν ἄλλη μεριά νά λένε ὅτι ὁ ἅγιος Πορφύριος δέν συμφωνεῖ μέ τόν ἅγιο Παΐσιο καί ὅτι δέν μποροῦμε νά δεχθοῦμε ὅλα αὐτά τοῦ ἁγίου Παϊσίου, γιατί εἶναι πλανεμένα. 

Ὅμως ἀπ΄ τά ἴδια τά φυλλάδια πού ἔπεσαν στά χέρια μου καί πού μιλᾶνε γιά τόν ἅγιο Πορφύριο, λένε ὅτι ὁ ἅγιος Πορφύριος ἔλεγε ὅτι ὁ καλύτερος τρόπος, γιά τήν ὥρα τοῦ ἀντιχρίστου, εἶναι νά διώξουμε ἀπό μέσα μας τόν ἀντίχριστο καί νά βάλουμε μέσα μας τόν Χριστό. 

Τό ἴδιο πού λέει καί ὁ ἅγιος Παΐσιος.

 

Ὑπάρχει διαφωνία μεταξύ τῶν ἁγίων; 

Τά ἴδια πράματα λένε. 

Πῶς λοιπόν ἐμεῖς προσπαθοῦμε νά πολεμήσουμε αὐτήν τήν ἁγιότητα τῶν ἁγίων καί νά πιάσουμε τά λόγια τους, νά ¨τά τραβᾶμε ἀπό τά μαλλιά¨γιά νά βγάλουμε τό δικό μας συμπέρασμα; 

Γι΄ αὐτό λέει ὁ ἅγιος Πορφύριος καί συνεχίζει: 

¨Τότε λοιπόν, ὅταν βάλουμε τόν Χριστό μέσα μας, ἄν μᾶς καλέσουν καί στό μαρτύριο ἀκόμα, θά πᾶμε. 

Καί θά μοιάζουμε μέ ἐκείνους τούς μάρτυρες πού τούς ὁδηγοῦσαν ἀναγκαστικά στό μαρτύριο καί θαυματουργοῦσαν. 

Καί ἔτσι ὁ Πανάγαθος Θεός θά μᾶς δώσει τή δύναμη αὐτή νά ἀνταπεξέλθουμε ἀπ΄ ὅλον αὐτόν τόν πειρασμό. 

Διότι πραγματικά τά πράματα θά εἶναι πολύ δύσκολα γι΄ αὐτούς πού εἶναι χλιαροί, ἔτσι κι ἔτσι. 

Καί δέν ξέρουμε, ἄν ἐκείνη τήν ὥρα τή δύσκολη, ἄν θά σταθοῦμε ὄρθιοι.¨

 

Γι αὐτό λοιπόν τό πρῶτο μέλημά μας τό λένε καί δύο ἅγιοι, εἶναι νά κάνουμε πνευματική ἐργασία γιά νά ΄ρθει ὁ Χριστός μέσα μας καί τότε, ἐπαναλαμβάνω, μή φοβόμαστε οὔτε τόν ἀντίχριστο, διότι θά μποροῦμε νά ποῦμε ΟΧΙ.

 Ἀλλιῶς δέν μποροῦμε νά ἀντισταθοῦμε. 

Ὁ ἅγιος Παΐσιος ἔκανε μεγάλο ἀγώνα ἐπί ὑπουργοῦ Κουτσόγιωργα γιά τίς νέες ταυτότητες ὅπου εἶχαν μέσα τή μορφή τοῦ διαβόλου, μέ τρία κέρατα καί πάνω το 666. 

Μᾶς τό ἔδειχνε αὐτό, εἶχε βρεῖ μιά ταυτότητα νέα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἔβαζε τή νέα ταυτότητα σέ μιά μικρή ἀπόσταση ἀπό τήν ἐπιφάνεια ἑνός γάλακτος ἐβαπορέ, καί ἔβλεπες ξεκάθαρα μέσα τή μορφή τοῦ διαβόλου. 

Ὅμως μέσα ἀπ΄ τόν ἀγώνα του ἀντιπροσωπεία τῆς Ἱ. Συνόδου τότε, ἐπί Ἀρχ/που Σεραφείμ, ἐπισκέφθηκε τόν κ. ὑπουργό καί ἀπέσυρε αὐτές τίς ταυτότητες. 

Τό ἴδιο ἐλπίζουμε νά γίνει καί στίς μέρες μας μέ τήν διαμαρτυρία τῆς Ἱ.Συνόδου, νά ἀποσύρει ἡ Κυβέρνηση τίς ἠλεκτρονικές ταυτότητες ἤ νά δώσει τήν προαιρετική ἐπιλογή γιά τούς Ἕλληνες πολῖτες.

 

Ἕνα ἄλλο γεγονός πού μᾶς θλίβει εἶναι αὐτό πού εἶπα νωρίτερα γιά τήν κατηγορία στούς ἁγίους ὅτι διαφωνοῦν μεταξύ τους. 

Κι΄ ἐνῶ ξέρουμε πολύ καλά, οἱ ἄνθρωποι πού ζοῦν συνειδητά μέσα στήν Ἐκκλησία κι΄ ὅπως λένε καί οἱ ἴδιοι αὐτοί οἱ ἄνθρωποι, ὅτι δέν μιλοῦν οἱ ἴδιοι οἱ ἅγιοι, ἀλλά μέσῳ αὐτῶν μιλᾶ τό Ἅγιο Πνεῦμα. 

Γι΄ αὐτό, ὅσοι συκοφαντοῦν τούς ἁγίους πέφτουν στή βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. 

Κι΄ αὐτά σᾶς τά λέμε γιατί θά τ΄ἀκούσετε κι΄ ἐσεῖς, νά μήν ἐπηρεασθεῖτε, νά μή δώσετε καμμία σημασία ἀκόμη κι΄ ἄν τά λένε καί ἐπίσκοποι καί ἱερεῖς.

 

Ἔτσι λοιπόν τά πνευματικά παιδιά τοῦ ἁγίου Πορφυρίου λένε, ὅτι ὁ ἅγιος στίς τελευταῖες μέρες, προτοῦ φύγει, τούς μάζεψε ὅλους μαζί καί τούς εἶπε στά Καυσοκαλύβια, στό κελί του: 

"Θά σᾶς πῶ μία προφητεία, ἄν καί δέν μοῦ ἀρέσει νά λέω προφητεῖες."

Καί εἶπε ἀποκαλυπτικά γεγονότα πού θά συμβοῦν στήν πατρίδα μας, στήν Ἑλλάδα, ἀλλά καί σέ ὅλη τήν ἀνθρωπότητα. 

Νά λοιπόν πού καί ὁ Ἅγιος Πορφύριος εἶπε προφητεῖες γιά τά μέλλοντα. 

Πῶς λοιπόν δέν μιλάει; 

Μιλᾶ, ἀλλά μέ ἄλλο τρόπο.

 

Ἔτσι λοιπόν πάλι τά πνευματικά παιδιά τοῦ ἁγίου Πορφυρίου , ὁ π. Ἀκἀκιος καί ὁ π. Γεώργιος λένε ὅτι ὅλα αὐτά πού μᾶς εἶπε, σήμερα πού ζοῦμε, τά βλέπουμε νά γίνονται στήν Ἑλλάδα μέ κάθε λεπτομέρεια, ὅπως μᾶς τά εἶπε. 

Νά λοιπόν ὅτι καί ὁ Ἅγιος Πορφύριος μιλᾶ γιά τά μέλλοντα μέ τόν δικό του τρόπο και δεν ὑπάρχει οὐδεμία ἀντίρρηση καί ἀντίθεση μέ τόν ἅγιο Παΐσιο.

 

Καί ἐπαναλαμβάνω καί λέω, τό Πανάγιο Πνεῦμα, ὁ Πανάγαθος Θεός, ὅπως γνωρίζουμε ὅλοι, δίνει στόν κάθε ἅγιο μέ τόν δικό του τρόπο νά ἐκφρασθεῖ, καί αὐτά εἶναι τά χαρίσματα πού δίνει τό Πανάγιο Πνεῦμα στούς ἀνθρώπους. 

Καί ‘μεῖς λοιπόν οἱ ἄνθρωποι δέν μποροῦμε νά κρίνουμε τούς ἁγίους, ἀλλά νά θαυμάζουμε τήν ποικιλία τῶν χαρισμάτων καί τήν ὀμορφιά τῶν χαρισμάτων τοῦ Θεοῦ. 

Ἐπίσης λένε ὅτι ὁ ἅγιος Πορφύριος λέει ξεκάθαρα, ὅτι ¨ἐγώ δέν συμφωνῶ μέ τόν ἅγιο Παΐσιο καί ὅτι ἄν ἔρθει ὁ ἀντίχριστος καί μέ σφραγίσει δέν φοβᾶμαι¨.

 

Ὅμως ἀνάλογα μέ τό τί ζητοῦν νά ἑρμηνεύσουν (ἑρμηνεύουν) λένε ὅτι ὁ ἅγιος Πορφύριος λέει, «ἄν ἔρθει ὁ ἀντίχριστος καί ¨μέ τό ζόρυ¨ μέ σφραγίσει τότε δέν φοβᾶμαι». 

Μέ τό ζόρυ! 

Αὐτό ἔχει μεγάλη σημασία. 

Δηλαδή ὅπως ἔπιαναν τούς μάρτυρες καί μέ τό ζόρυ τούς ὁδηγοῦσαν στό μαρτύριο, τότε ναί δέν φοβᾶμαι. 

Γιατί θά εἶναι ὁ Χριστός πού θά τόν κανονίσει. 

Ἄλλη ἔννοια ἔχει μέ τό ζόρυ κι΄ ἄλλο ὅτι ἐγώ παραδίδομαι στό σύστημα νά ἀκολουθήσω τόν ἀντίχριστο. 

Τεράστια ἐκ διαμέτρου διαφορά.

 

Καί ἐπίσης ὁ ἅγιος Πορφύριος λέει ὅτι ¨θά πρέπει ὁ πιστός νά πλησιάσει τόν Χριστό μας μέσα ἀπό τήν ἀγάπη Του, μέσα ἀπό τή φιλανθρωπία Του¨. 

Καί ὁ ἅγιος Παΐσιος τό ἴδιο λέει. 

Ὅταν τόν πλησίασαν ἐπισκέπτες καί τόν ρώτησαν μέ ἀγωνία πότε θά ἔρθει ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ ἐκεῖνος ἔλεγε ὅτι θά πρέπει νά ζητοῦμε νά ἔρθει τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ καί ὄχι ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ. 

Βλέπετε οἱ Ἄγιοι πῶς ἑρμηνεύουν ὅλα τά μέλλοντα τεκταινόμενα καί ποιά πρέπει νά εἶναι ἡ στάση μας, ἡ στάση τῆς προσευχῆς.

 

Καί λέει πάλι ὁ ἅγιος Πορφύριος σέ ἕνα πνευματικό του παιδί καί πού ὄντως τοῦ ἀποκαλύπτει τά μέλλοντα (ὅταν τόν ρώτησε) 

¨Πῶς θά ἀντιδράσουμε γέροντα; Τί νά κάνουμε;¨ τοῦ λέει λοιπόν ὁ ἅγιος Πορφύριος 

«Τίποτε. Θά προσεύχεστε νά δώσει ὁ Θεός τή λύση».

 

Τί σημαίνει αὐτό; 

Μέσα ἀπό τήν προσευχή ὁ Θεός ἐνεργεῖ την παρουσία Του. 

Καί γι΄ αὐτό λοιπόν δίνει την κατάλληλη λύση στόν καθένα, ἀλλά καί μ΄αὐτό φανερώνει ὁ ἅγιος νά μήν ἀνησυχοῦμε, μή μᾶς πιάνει φόβος, μή μᾶς πιάνει ἀγωνία. 

Νά, εἶναι ἁπλό τό πράγμα. 

Εἴμαστε παιδιά τοῦ Θεοῦ; Εἴμαστε. 

Βαπτισμένοι στό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος καί μυρωμένοι. 

Ἄν, ὑποθέτουμε, παρουσιασθεῖ ἐδῶ ὁ διάβολος, καί ἐδῶ ὁ Χριστός, μέ πολλή ἁπλότητα τί θά κάνουμε; Θά ἀκολουθήσουμε τόν Χριστό. 

Πολύ ἁπλά. 

Ἔτσι θά ΄ναι καί τότε. 

Ἄν εἴμαστε οὐσιαστικά συνειδητά χριστιανοί. 

Ἄν ἔχουμε ὅμως μέσα μας μπλεξίματα πνευματικά καί ἄλλες ἀμφιβολίες, τότε θά παρασυρθοῦμε. 

Αὐτό λέει ὁ ἅγιος Πορφύριος.

 

Ἑπομένως νά βεβαιωθοῦμε μέσα μας ὅτι οἱ ἅγιοί μας εἶναι ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ. 

Γιατί θά δυσκολευτοῦμε σ΄αὐτά τά χρόνια. 

Θά δοκιμαστοῦμε, ὅταν δέν θά ΄χουμε νά ταΐσουμε τά παιδιά μας καί τά μέλη τῆς οἰκογενείας μας. 

Τότε θά ὑπάρχει μεγάλη ἀναστάτωση. 

Ἀλλά μέ τήν προσευχή, τό «ἔχει ὁ Θεός», 

ἔλεγε ὁ γέροντάς μας π. Σαράντης Σαράντος 

ὅτι θά βρίσκουμε τό πρωΐ ἕνα ζεστό ὡραῖο φαγητό ἔξω ἀπό τήν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ μας, πού αὐτό θά φανερώνει τήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ.

               

Καί ὁ π. Ἀμβρόσιος ὁ Λάζαρης ἔλεγε μή φοβᾶστε τίς ἡμέρες τοῦ ἀντιχρίστου. 

Θά μᾶς φυλάξει ὁ Θεός. 

Ἐσεῖς θά τρῶτε ἕνα ψίχουλο ἀντίδωρο καί θά πίνετε λίγο ἁγιασμό καί θά ζεῖτε· 

καί ἐκεῖνοι, ἐννοεῖ τούς σφραγισμένους, θά τά τρῶνε ὅλα καί θά πεθαίνουν.

 

Καί ἕνας ἄλλος ἅγιος στή Μάνη πρίν 200 χρόνια ἔλεγε: 

«ὅταν θά ἔρθει ὁ ἀντίχριστος, ὁ κόσμος θά εἶναι πεινασμένος καί θά κρατᾶ στό χέρι του (ὁ ἀντίχριστος) μία φρατζόλα ψωμί, σηκώνοντάς την ψηλά καί θά λέει στό πεινασμένο πλῆθος ¨ἐλᾶτε κοντά μου νά σᾶς χορτάσω ψωμί¨. 

Ἐκεῖνοι τότε θά τρέξουν κοντά του νά χορτάσουν καί θά δοῦν ξαφνικά ὅτι ἡ φρατζόλα αὐτή θά εἶναι μιά μεγάλη κεραμίδα πού θά τή σπάσει πάνω στά κεφάλια τους».

 

Ψέμα στό ψέμα καί ἐξαθλίωση, ὅμως τό ἀρνίον θά νικήσει, ὅπως ἀναφέρεται στήν Ἀποκάλυψη. 

Ὁ Χριστός μας δηλαδή. 

Καί αὐτή εἶναι ἡ ἐλπίδα μας, ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία βγάζει ἔξω τόν φόβο.

 

Γι΄ αὐτό καί ὁ ἅγιος Πορφύριος καί ὁ ἅγιος Παΐσιος γιά ὅλα τά θέματα αὐτά καί ἐγώ προσωπικά τόν εἶχα ρωτήσει τόν ἅγιο Παΐσιο, τήν ἐποχή ἐκείνη τί θά κάνουμε μέ ὅλα αὐτά; 

Καί μοῦ ἔλεγε νά περιμένουμε καί τό τί θά πεῖ ἠ ἐπίσημη Ἐκκλησία. 

Καί αὐτό εἶναι γνώρισμα ὅλων τῶν ἁγίων, ὥστε νά εἴμαστε ἐνωμένοι καί ἔτσι μέσα ἀπό τόν ἀγώνα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ καί θά ἔχουμε περιφρούρηση ἀπό τούς πειρασμούς ἀλλά καί ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ θά εἶναι πλούσια γιά τόν καθένα μας. 

Ἀμήν. 

Γένοιτο!

 

Νά ΄στε καλά, εὐχαριστῶ πολύ!

πηγή

|η τελευταία φωτογραφία από το Σχολείον Ψαλτικής

«Νά κρατήσετε τίς παλιές ταυτότητες καί νά ξεσηκωθεῖτε ἄν θέλουν νά σᾶς δώσουν τέτοια ταυτότητα!» Ἅγιος Παΐσιος |ΣΗΜΕΡΑ στις 5! |ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ στην ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΤΟΥΣ ΣΚΛΑΒΙΑ. Κυριακή 24/9/2023 5 μμ , στο Πολεμικό Μουσείο |Τρέιλερ Ημερίδας...

|Θυμήσου και μνημόνευε τον Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο και τον παπα Σαράντη μας...

Σήμερα, Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου καί ὥρα 17.00, στό Πολεμικό Μουσεῖο Ἀθηνῶν (Λεωφ. Βασιλίσσης Σοφίας καί Ριζάρη),

ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν διοργανώνει ἐνημερωτική ἡμερίδα μέ θέμα: «Ἠλεκτρονική ταυτότητα: ἡ πιό κομβική «διευκόλυνσή» μας πρός τό ἀντίχριστο σφράγισμα.» Ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν ἔχει ὀργανώσει στό παρελθόν ἀντίστοιχες ἡμερίδες διατηρώντας τήν καλή ἀνησυχία γιά τό ζήτημα τῶν ψηφιακῶν ταυτοτήτων καί τῆς παράλληλης κατάργησης τῶν μετρητῶν, τά ὁποῖα ἀποτελοῦν πολύ σοβαρά πνευματικά καί κοινωνικά ζητήματα καί γιά τά ὁποῖα ὁ ἑλληνικός λαός, ὅπως καί ἄλλοι λαοί τοῦ κόσμου, ἔχουν ἐκφράσει τήν ἀντίθεσή τους. Συμμεριζόμενοι τίς ἀγωνίες τῶν ἀνθρώπων γιά τήν εἴσοδο σέ ἕναν κόσμο ἀνελεύθερο καί ἀκολουθώντας τήν παρακαταθήκη τῶν Ἁγίων καί Γερόντων, οἱ ὁποῖοι συσχέτισαν τίς ἠλεκτρονικές ταυτότητες μέ τά ἀναγραφόμενα στήν Ἱερά Ἀποκάλυψη τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου, διοργανώνουμε αὐτή τήν ἐνημερωτική ἡμερίδα, κατά τήν ὁποία θά παρουσιαστοῦν σχετικές εἰσηγήσεις ἀπό εἰδικούς, ὥστε νά παρατεθεῖ καί ἡ ἄποψη πού ἀποκρύπτεται ἀπό τά ΜΜΕ, γιά τήν ὀρθότερη ἐνημέρωση τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἐπιμονή τῶν ἑλληνικῶν κυβερνήσεων νά μᾶς ὁδηγήσουν στήν ψηφιακή φυλακή θά συναντήσει καί πάλι τή σθεναρή ἀντίσταση τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος ἐλπίζουμε ὅτι μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ θά ἀκυρώσει καί αὐτή τή φορά τά σχέδια τους, μέ τήν προσωπική καί συλλογική του μετάνοια, ἀλλά καί μέ τήν ἔμπρακτη ἀντίρρησή του...

πηγή

* Δες σχετικά κι αυτό:

Ο ηγούμενος της Μονής Γηρομερίου Μεθόδιος μαζί με άλλους 42 κληρικούς και μοναχούς υπογράφουν Επιστολή προς τον Προκαθήμενο της Εκκλησίας της Ελλάδος και τους Μητροπολίτες αυτής κατά των νέων ταυτοτήτων...

* παπα-Σαράντης Σαράντος - «Πρότυπο Ιερωσύνης και Πατρότητος»

Ομιλία π. Ιωάννου Φωτοπούλου στην αίθουσα της οδού Ζωοδόχου Πηγής 44, Εξάρχεια.

Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2023

|Τι να πρωτοπεί κανείς γι΄αυτήν την αγία μορφή που κόσμησε τα μέρη μας...|

|μας εστάλη από την "συν αυτώ" Βασιλεία Π.-Μ., ένα από τα ατελείωτα πνευματικά του παιδιά...

* Πτυχές της προσωπικότητας του Αγίου Νεκταρίου (κι ένα αδημοσίευτο περιστατικό από τη ζωή του...) |Από ομιλία του π. Σαράντη Σαράντου στους Ιεροσπουδαστές της Ριζαρείου...

Πραγματικά ο Άγιος Νεκτάριος εβίωσε σε όλα και με όλα τα μέρη της υπάρξεώς του την Ορθοδοξία μας, την οποία και ερμήνευσε και εξέφρασε προσωπικά και δυναμικά στο καθολικό πλήρωμα των Ορθοδόξων αδελφών και γενικότερα στην Οικουμένη...

Είναι τόσο πλούσια η προσωπικότητά του , τόσο βαθειά , τόσο μεγαλειώδης, συνδυασμένη με θεϊκή πραγματικά απλότητα, που θα ’πρεπε ο φτωχός δικός μας ανθρώπινος λόγος να αργήσει. 

Και μάλιστα λόγος που προέρχεται από χείλη αδέξια, ισχνόφωνα και κακόηχα σαν τα δικά μου.

 Συγχωρήστε μου λοιπόν την θρασύτητα και επιτρέψτε μου να χρησιμοποιήσω τον συμβατικό λόγο για ωφέλεια όλων μας και για την κατά δύναμιν τιμή  προς τον Άγιο του αιώνα μας.
Θεμέλιο σ’αυτήν την προσλαλιά ας είναι το παρακάτω υπαρκτό περιστατικό από τη ζωή του Αγίου.

Μετά από κάποιες περιπέτειες που μεθόδευσε στη ζωή του ο μισόκαλλος, βρίσκεται ο Άγιος ,σαν ιεροκήρυκας Χαλκίδος, επίσκοπος όντας, στο μικρό νησί της Σκιάθου, για να λειτουργήσει και να κηρύξει. 

Φιλοξενείται από βραδύς σ’ένα απλό δωματιάκι του νησιού. 

Περνάνε οι ώρες της νύχτας και το φως του δωματίου του δεν σβήνει. 

Κάποιοι περίεργοι βρίσκουν τον τρόπο να κρυφοκοιτάξουν. 

Βλέπουν τον Άγιο Επίσκοπο να κάνει εδαφιαίες μετάνοιες και κάτι να ψελίζει. 

Το φως έσβησε, όταν ξεκίνησε για την πρωϊνή ακολουθία και την Θεία Λειτουργία.

Το γεγονός αυτό αδελφοί, λέει πάρα πολλά. 

Βάση στη ζωή του ο Άγιος από τα νεανικά του χρόνια είχε αυτό που όλοι οι πατέρες και άγιοι είχαν, τη νηπτική εργασία, την προσεκτική φροντίδα του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου, της αθανάτου και θεοεικέλου ψυχής. 

Μολονότι επίσκοπος, πεπειραμένος στα πνευματικά, κάποιας ηλικίας, όμως δεν αντικαθιστά με τίποτα την αγαπημένη του πνευματική εργασία για την προσωπική του ένωση με τον εν Τριάδι Θεό.

 Δόξα τώ εν Τριάδι Θεώ για τέτοιους ανθρώπους που αναδεικνύει σε όλες τις εποχές και τους έχει μαζί ίσως και με άλλους αφανεστέρους, δείγματα της Ορθοδόξου πνευματικότητος, που αληθινά όζει (μυρίζει) αγάπη Χριστού.

Ο Άγ. Νεκτάριος γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου του 1846 στη Συληβρία της Θράκης. 

Σάν παιδί και σά νέος ήταν πολύ φιλομαθής και ιδιαίτερα όπως οι Τρείς Ιεράρχες , αγάπησε την αρχαία ελληνική γλώσσα και τα Πατερικά κείμενα. Το βιβλίο που ο ίδιος εξέδωσε «Λογίων θησαύρισμα» είναι ακριβές απόσταγμα των Πατερικών Μελετών στις οποίες από μικρός αφιερωνόταν. 

Απ’αυτό το ανθολόγιο των πολυτίμων μελετών του φαίνεται η νηπτική εργασία και η δυνατή έφεση που είχε στα βάθη του για τον Θεό και η δίψα του για την τελειότητα της εν Χριστώ ζωής.
Από πολύ νωρίς συγκεκριμενοποίησε τον ουράνιο πόθο του και τον ταύτισε με τη μοναχική ζωή. 

Το 1876 εκάρη μοναχός στη Νέα Μονή της Χίου με το όνομα Λάζαρος από Αναστάσιος Κεφαλάς. 

Από τα στοιχεία της Ιεράς Μονής φαίνεται καθαρά ότι έμεινε τρία χρόνια πραγματικά, ασκούμενος στη μοναχική και μοναδική ,όπως αναφέρεται από τους Αγίους Πατέρες μας, πολιτεία. 

Η άσκηση του παρθενικού βίου τον έκανε προσηνή επειδή συνδύασε την τραχύτητα της ασκήσεως με την άκρα ταπείνωση. 

Γι’αυτό έγινε αγαπητός από τη λοιπή μοναστική αδελφότητα, προτάθηκε για χειροτονία και προχειρίσθηκε διάκονος το 1877 σε ηλικία ώριμη και σύμφωνη με τους Θεοπνεύστους ιερούς κανόνες, τριάντα ενός δηλαδή ετών, με το όνομα Νεκτάριος. 

Με άδεια και ευλογία της Ιεράς Μονής της μετανοίας του συμπληρώνει τις γυμνασιακές του σπουδές στην Αθήνα, κατόπιν στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου , κοντά στον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρόνιο και πάλι στην Αθήνα, όπου μετά από ευδόκιμες θεολογικές σπουδές το 1885 εκατατάχθηκε στους πτυχιούχους της Θεολογικής Σχολής της «οποίας υπήρξε και υπότροφος. 

Το επόμενο έτος 1886 χειροτονείται πρεσβύτερος και Αρχιμανδρίτης στην Αλεξάνδρεια από τον ίδιο Πατριάρχη Σωφρόνιο , κοντά στον οποίο υπηρέτησε σαν ιεροκήρυκας και γραμματέας του Πατριαρχείου και Πατριαρχικός επίτροπος στο Κάϊρο. 

Ένα χρόνο αργότερα το 1889 χειροτονείται Μητροπολίτης της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Μητροπόλεως Πενταπόλεως από τον ίδιο Πατριάρχη Σωφρόνιο.

Αυτή την επέτειο των εκατό χρόνων από της χειροτονίας του σε επίσκοπο τιμάμε και γιορτάζουμε σήμερα.

Γιατί ιδιαίτερα αυτήν την επέτειο εξαίρουμε;

Γιατί και ο άγ.Ιγνάτιος ο Θεοφόρος και ο μεγάλος Θεολόγος Νικόλαος Καβάσιλας υποστηρίζουν ότι ο επίσκοπος είναι ζωντανή εικόνα του Σωτήρος Χριστού και ζωντανός φορέας όλης της Χριστιανικής Παραδόσεως. Ίσως σε μερικές περιπτώσεις αμφιβάλλουμε για τα υποστηριζόμενα από τους αγίους, γιατί δεν βλέπουμε πάντοτε σαρκωμένες αυτές τις αρετές στα Επισκοπικά πρόσωπα. Στην περίπτωση όμως του Αγίου Νεκταρίου ταυτίσθηκε η αληθινή χριστιανική ζωή και το ποιμαντικό αρχέτυπο με το πρόσωπό του. 

Οι λειτουργίες του , τα κηρύγματά του, η φροντίδα του για την ευπρέπεια και διακόσμηση των Ιερών Ναών , το προσωπικό , ποιμαντικό και ανθρωπιστικό ενδιαφέρον, η συμπάθεια στους καχεκτικούς στην πίστη και στην ηθική, οι διοικητικές του ικανότητες και ιδιαίτατα ο άμεμπτος βίος κατάφερναν να συγκρατούν το θεσμό της Εκκλησίας και τα λογικά πρόβατα στη μάνδρα του Χριστού. 

Η ποιότητα της Χριστιανικής ψυχής του και η Χριστιανική διαύγεια των φρονημάτων του φαίνεται ολοκάθαρα στους άδικους διωγμούς του. 

«Ει εμέ εδίωξαν και υμάς διώξουσιν» δεν είπε ο Κύριος; 

Αφανείς αντίχριστες δυνάμεις κατάφεραν να μεθοδεύσουν έτσι κάποιες συκοφαντίες, ώστε να απολυθεί από τις Εκκλησιαστικές αρχές της Αλεξανδρείας και να παυθεί από τη θέση του. 

Καμιά σαφής κατηγορία αλλά και καμιά ακύρωση των συκοφαντιών. 

Σαν ελεύθερος άνθρωπος και αθώος διαμαρτύρεται για την αδικία αλλά και οι επιστολές –διαμαρτυρίες προς τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρόνιο, λίγο αργότερα προς τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Φώτιο και προς τον Πατριάρχη Ιωακείμ τον Γ` είναι γεμάτες εκκλησιαστικό ήθος που σπάνια συναντάμε.

Άνθρωπος ψημένος στη μοναχική άσκηση και στους κανόνες ταπεινοφροσύνης, δεν μπορούσε παρά αυτό το ήθος να αποκτήσει των Μεγάλων Πατέρων, που είτε τους έβριζαν είτε τους εγκωμίαζαν, το ίδιο αισθάνονταν και ανεξίκακα αντιδρούσαν.

Ουδείς αδοκίμαστος ευδόκιμος.

Αξίζει κανείς να διαβάσει και μόνο αυτές τις επιστολές για να προσεγγίσει αυτόν τον πολύτιμο αδάμαντα της Ορθοδοξίας. Μικρές επιστολές γραμμένες με σαφήνεια , γλωσσική αρτιότητα , τέλεια νοήματα , λέξεις ιεροπρεπείς και κατάμεστες από σεβασμό στο πρόσωπο που απευθύνεται και το οποίο τον αδίκησε. Δεν βρίσκεις ίχνος δηκτικότητας να υπολανθάνει. Κρατά τον πόνο του σε καθαρά πνευματικό επίπεδο. Αυτές οι επιστολές αποπνέουν το άρωμα της απαθούς και χαριτωμένης ψυχής του , που προετοιμάζεται έκδηλα από τον Εσταυρωμένο Κύριο για τη μέλλουσα τιμή και παγκόσμια δόξα που του χάρισε. Η ποιότητα της ψυχικής καλλιεργείας του επιβεβαιώνεται και από το  ποιμαντικό έργο του στις ψυχές των ανθρώπων και την ανάλογη ποιμαντική εν Χριστώ αγωγή, που τους προσέφερε.
Πάνω από εννιακόσιοι πιστοί της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Καίρου συνέταξαν μια διαμαρτυρία και συνάμα αποχαιρετιστήριο γράμμα προς τον Άγιο Πενταπόλεως που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Μεταρρύθμισις» της Αλεξάνδρειας. Μέσα σ’αυτό το γράμμα φαίνεται για άλλη μια φορά από άλλη σκοπιά , από τη σκοπιά των λαϊκών, ο πραότατος και ειρηνικός χαρακτήρας του Αγίου. Στο δημοσίευμα αυτό δεν υποφώσκει ίχνος εμπαθείας ή φανατισμού κατά των αδικησάντων εκκλησιαστικών ανδρών τον Άγιο Πενταπόλεως.

Πόσο ταπεινά και χριστοκεντρικά θα είχε εργασθεί ο Άγιος στην Άμπελο του Κυρίου ,ώστε να μεταφυτεύει και στους άλλους τον αληθινό τρόπο Χριστιανικής ζωής , της Θεανθρώπινης ζωής που ο ίδιος βίωνε.

Από την επιστολή αυτή των λαϊκών του Καίρου φαίνεται η μεγάλη εν Χριστώ αγάπη που του είχαν, φαίνεται διάφανα η εν Χριστώ ηγετική φυσιογνωμία του Αγίου , αλλά τελικά η υπακοή (αυτό είναι το γνήσιο εκκλησιαστικό χριστιανικό φρόνημα) και του Αγίου και των πνευματικών του τέκνων στις αποφάσεις της Μητέρας Εκκλησίας. 

Ήταν βαθύς και όχι επιπόλαιος και υποπτευόταν ότι πίσω από την ανθρώπινη αδικία κρύβονται μεγαλεπίβολα, μά ανεξιχνίαστα θεϊκά σχέδια. 

Και κατάφερε αυτήν του τη νοοτροπία να μεταβιβάσει ζωντανά στο λαό του Καίρου, πράγμα που διακρίνεται με ενάργεια προς το τέλος της επιστολής–διαμαρτυρίας.

Ίσως οι βουλές του Θεού έχουν διαφορετικές προοπτικές.

Επιτρέψτε μου να επιμείνω λίγο ακόμη σ’αυτήν την κρίσιμη καμπή της ζωής του. 

Αν ο Άγιος έπαιρνε κάποια άλλη διαφορετική στάση, καταλάβαινε με τον σώφρονα λογισμό που του είχε χαρίσει η Ορθόδοξη μοναχική νηπτική άσκηση , καταλάβαινε ότι κατάστρεφε ό, τι ωραιότερο, ό,τι πιο θεανθρώπινο είχε μεταγγίσει στις ψυχές των πνευματικών του τέκνων.

Σαν αληθινός Λειτουργός του ‘Υψίστου προτιμά να αδικείται παρά να καταστρέψει στα μάτια και στις ψυχές των πιστών την εικόνα της Αρχιερωσύνης, χτυπώντας τους άλλους αρχιερείς που τον αδίκησαν.

Παρακαλώ πολύ όλους μας να εγκύψουμε με πολλή ευλάβεια σ’αυτήν την πτυχή της ζωής του Αγίου Πενταπόλεως και στην θεανδρική στάση του γιατί καθένας μας έχει ή ενδέχεται να έχει πικρίες συκοφαντικές στο μετερίζι από το οποίο μάχεται.

Στη συνέχεια για ένα έτος ταλαιπωρήθηκε «φυτοζωών», λέει ο βιογράφος του άγιος πρ. Παραμυθίας Τίτος Ματθαιάκης, ζητώντας στην Αθήνα εργασία και μη βρίσκοντας. 

Επιτέλους στις 15 Φεβρουαρόυ 1891 διορίσθηκε ιεροκήρυκας του Νομού Ευβοίας, σπάνιο φαινόμενο στα χρονικά της Εκκλησίας. 

Δηλ. Επίσκοπος να διορίζεται απλός ιεροκήρυκας. 

Όμως δέχθηκε και εργάσθηκε διόμιση χρόνια ακάματα πνευματικά, αγάπησε το λαό του Θεού και αγαπήθηκε. 

Πάλι δυσκολίες και μετάθεση στο Νομό Φθιώτιδος και Φωκίδος. 

Αξίζει και πάλι να τονισθεί η κρυστάλλινη ποιότητα του ποιμαντικού του λειτουργήματος που εκφράζει το αποχαιρετιστήριο γράμμα του Δημάρχου Κυμαίων Καρυστίας προς τον Άγιο.

Ο Κύριος όμως αφού τον προετοίμασε με την θλίψη και τον διωγμό, αφού του έκλεισε τις άλλες πόρτες , του άνοιξε την υψηλή και μεγάλη προοπτική του Διευθυντή της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής. Μέ Β. Διάταγμα διορίσθηκε την 1η Μαρτίου του 1894 και έμεινε σ’αυτήν την περίοπτη θέση μέχρι το 1908, από την οποία παραιτήθηκε, όπως ο ίδιος γράφει στην αίτησή του προς το Δ.Σ. για λόγους υγείας.

Δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια εργάσθηκε συστηματικά ο Άγιος στο θερμοκήπιο των Ιερατικών κλήσεων. 

Ό, τι ιερότερο, ό, τι θεανθρωπινότερο , ό, τι χριστοευγενέστερο, ό, τι ουράνιο είχε κατακτήσει με την άσκησή του και με τη χάρη του Θεού, με πολύ ζήλο το αποτύπωσε στις ψυχές των Ιεροσπουδαστών του. 

Πίστευε ότι το νεοσύστατο μετά τον τουρκικό ζυγό έθνος θα μπορέσει να ορθοποδήσει και πνευματικά να μεγαλουργήσει, αν οι ποιμένες αυτού του τόπου τραφούν με τον επιούσιο Άρτο της Ορθοδόξου Θεολογίας και ποτισθούν με τα αστείρευτα νάματα της Ορθοδόξου Ευσεβείας. 

Πετύχαινε πραγματικά να μεταλαμπαδεύσει στις ψυχές των Ιεροσπουδαστών όλη την χριστοφλόγα της ψυχής του, με τον πιο εκλεκτό τρόπο, την εν Χριστώ αγάπη, που είναι το πιο δυνατό φίλτρο. 

Αυτό μπορεί να συγκινήσει το νέο και να βάλει σε συναγερμό και κινητοποίηση όλα τα ψυχοδυναμικά του για εγκόσμια και υπερκόσμια δημιουργία.

Ο πρωτοπρεσβύτερος παπαΝικόλας Μυλωνάς και ο Οικονόμος Θεμιστοκλής Παπακωνσταντίνου που τον είχαν δάσκαλο επαληθεύουν την άριστα παιδαγωγική συμπεριφορά του προς τα νεαρά βλαστάρια. 

Ποτέ δεν είχαμε δεί το ειρηνικό και χαρίεν πρόσωπό του να αλλοιώνεται από τις νεανικές αταξίες.

Είχε μια απεριόριστη εσωτερική ανεκτικότητα και μεγαλοψυχιά λέγουν, με την οποία κατόρθωσε να διορθώσει τις ανωριμότητες των νέων χωρίς να τραυματίσει το ψυχολογικό πεδίο. 

Και κάποιος άλλος μαθητής του έλεγε με θαυμασμό για τον Άγιο, ότι ανεχόταν ακόμη και να κοροϊδεύεται μερικές φορές και μολονότι διαισθανόταν πώς του λένε ψέμματα δεν επενέβαινε βίαια, αυταρχικά, πιεστικά, για να διορθώσει τον αμαρτάνοντα. 

Αυτή η αγάπη και η εκτίμηση προς τα ανώριμα ακόμα παιδιά, τα έφερνε λίγο αργότερα σε αυτοσυναίσθηση του σφάλματος, σε μετάνοια και οριστική και ειλικρινή διόρθωση. 

Ήδη από τον καιρό της τριετούς μοναστικής ασκήσεώς του στην Ιερά Μονή της χώρας της Χίου , αλλά και από την περισσή εμπειρία του από την διακονία του στο λεπτό και ευαίσθητο έργο του πνευματικού είχε διαπιστώσει πόσο εύθραυστος είναι ο ψυχολογικός παράγοντας σε κάθε άνθρωπο και πόσο αποφασιστικό ρόλο παίζει στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας και στον αγιασμό της. 

Είχε κατέβει, όπως λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναίτης, ο συγγραφέας της Κλίμακος, είχε κατέβει στα βάθη της ψυχής, γνώριζε πολύ καλά τις αντιδράσεις της και ιδιαίτερα την καταστροφή που προξενούν τα πάθη και οι κακίες των μεγαλυτέρων στην ανέλιξη και ανάπτυξη των νεωτέρων.

Και ήθελε αυτός ο μακάριος άνδρας, να μην πληγώσει, να μην τσαλαπατήσει, να μην σταυρώσει με τιμωρίες τα παιδιά του αλλά να τα ανυψώσει, να τα αναπτερώσει , να τα εμψυχώσει με τη μέθη της δικής του εν Χριστώ αγάπης. 

Είχε βιώσει βέβαια αυτό που  λέγει ο πρύτανις των ασκητών πατέρων άγιος Ισαάκ ο Σύρος, ότι η αγάπη είναι μέθη ψυχής και έχει την δύναμη να μεθύσει και τους γύρω.

Κάποιος άλλος μαθητής του, ο Ν. Λούβαρης, θυμάται ότι προτιμούσε ο ίδιος να υποβάλλεται σε ασκήσεις, για παράδειγμα σε νηστεία, για να μην τιμωρήσει το ανώριμο εύθραυστο βλαστάρι, τον ιερό σπουδαστή του, όταν η διάκριση, που άφθονη είχε, τον πληροφορούσε, ότι η τιμωρία θα δημιουργήσει απωθημένη εμπάθεια ή ψυχολογικά τραύματα. 

Και δεν πρέπει ένας ποιμένας, ένας ταγός να κατατρύχεται από ψυχολογικά προβλήματα, που μπερδεύουν τους γύρω του, και εξουθενώνουν τις ψυχές και δεν τις οδηγούν στην ελευθερία «ή Χριστός ημάς ηλευθέρωσε». 

Αναλάμβανε ο άγιος του Θεού, ο θεόπνευστος αυτός παιδαγωγός πάνω του το βάρος της αμαρτίας των παιδών του, για να ανοίγει μπροστά τους ο δρόμος της προκοπής και της δημιουργίας και όχι της μιζέριας και της μικροψυχίας.

Πιθανώς να υπήρξαν και περιπτώσεις που ο άγιος να μεταχειρίσθηκε και την παιδαγωγική μέθοδο της αυστηρότητας, όταν οι περιστάσεις το απαιτούσαν.

 Κυριαρχούσε πάνω από όλα η Ποιμαντική της αγάπης, της καλωσύνης και της πατρικής επισκοπής, θα λέγαμε γενναιοψυχίας.

Ο Ι. Φ. Κωνστανταράκης, μαθητής του αγίου Νεκταρίου ,αναφέρει ότι οι ιεροσπουδαστές είχαν νύχτα και μέρα ενώπιόν τους ένα αρχέτυπο τελείου και ολοκληρωμένου ανθρώπου.

Ήταν φίλεργος και πολυγραφότατος .

Έγραφε θεολογικές μελέτες

Συνέθετε ύμνους στην Κυρία Θεοτόκο που όταν τους έψαλε, μεταρσιωνόταν και μετέφερε πνευματικό ενθουσιασμό στους μαθητές του.

Το κήρυγμά του ήταν πολύ εποικοδομητικό και στο ναό της Σχολής και σε πολλούς άλλους που τον καλούσαν.

Η Λειτουργία του ήταν μυσταγωγία και συναγερμός όλου του εκκλησιάσματος προς τον εν Τριάδι Κύριο .

Πρός τους ετερόδοξους συμπεριφερόταν με ευγένεια και καλωσύνη χωρίς να κρύβει κανένα σημείο της Ορθοδόξου ομολογίας του.

Παράλληλα σημειώνει ο Χρυσόστομος Παπαδόπουλος «ο μετέπειτα αρχιεπίσκοπος Αθηνών» που τον δέχθηκε στην Διεύθυνση της Σχολής, ενδιαφέρθηκε ο άγιος Νεκτάριος για τον κήπο της Σχολής, για την εύρυθμη λειτουργία όλων των συνεργείων της, για την απρόσκοπτη Διεύθυνση και το όλο πολιτιστικό κλίμα της. 

Δεν ήταν δυνατό ο άνθρωπος που είχε ταξινομήσει παραδεισιακά τα εσωτερικά πνευματικά του ζητήματα, δεν ήταν δυνατόν να μην εκφράσει αυτήν του την εσωτερική του χριστοαρμονία και να μην  την απεικονίσει ταπεινά από όλα του τα αγαπημένα πρόσωπα, σ’όλα τα πράγματα γύρω του και σ’ό,τι άγγιζε.

Αποκορύφωμα και αποκρυστάλλωμα της όλης του ποιμαντικής δραστηριότητας υπήρξε η ανασύσταση της Γυναικείας Ι. Μονής της Αγίας Τριάδος, στην Αίγινα. 

Όλο του τον μισθό που έπαιρνε από την Ριζάρειο τον διέθετε για να κτισθεί η ερειπωμένη Ιερά Μονή και για να συντηρούνται οι μοναχές της αδελφότητας.

Ενδιαφερόταν να γίνει ένα ωραίο εκκλησιαστικό οικοδόμημα, όπως και έγινε, για να στεγάσει ένα ιερό ησυχαστήριο και φροντιστήριο Ορθοδόξου μοναστικής ευσεβείας. 

Είχε αγαπήσει με πάθος απαθές, όπως λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Σιναίτης, την φιλανθρωπία και χαιρόταν να ξοδεύει τον μισθό του τόσο γι’αυτό τον σκοπό όσο και για περιπτώσεις φτωχών ανθρώπων, που του ζητούσαν βοήθεια. 

Ήταν αχόρταγος στο να δίνει, τόσο που μερικές φορές δεν είχε τα ναύλα του, για να επισκεφθεί τη μοναστική αδελφότητα της Αγίας Τριάδος που παρακολουθούσε πνευματικά και την καθοδηγούσε, ενώ παράλληλα ήταν διευθυντής στη Ριζάρειο.

Τις ημέρες των διακοπών του Πάσχα ,των Χριστουγέννων και του καλοκαιριού έμενε στην ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος και προσπαθούσε εφαρμόζοντας τους αυστηρούς ασκητικούς όρους του Μ. Βασιλείου, να οργανώσει φιλόθεα και φιλάνθρωπα την εσωτερική ζωή της αδελφότητας.

Ευτυχώς που μας έχουν διασωθεί 136 επιστολές του Αγίου, που έστελνε από την Ριζάρειο στη μοναστική αδελφότητα της Αγίας Τριάδος. 

Μέσα σε αυτή διακρίνεται η λαμπρότητα και η ωραιότητα του παρθενικού του χαρίσματος που αύξησε ο Χριστός εκατονταπλάσια μέσα του με σύμφωνη την αγαθή προαίρεσή του.

Επίσης διακρίνεται η πνευματική, η εν Χριστώ αγάπη του αγίου προς τα πνευματικά του τέκνα , τις μοναχές, μέσα στις ψυχές των οποίων, όπως ο θείος Παύλος, θέλησε να μορφώσει τον Χριστό και τη ζωή του Χριστού. 

Πρότυπό του στη φιλανθρωπία είχε τον άγιο Νικόλαο που από μικρός είχε αγαπήσει και τον είχε προστάτη του.

Ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης τονίζει στο «ωραιότατο βιβλίο του «ο άγιος Νεκτάριος ο θαυματουργός» ότι μέσα στις επιστολές αυτές φαίνεται η μεγάλη διάκριση που είχε ο άγιος. 

Σε κάθε μια μοναχή δίνει τις κατάλληλες γι’αυτήν οδηγίες, σεβόμενος τα προσωπικά όρια αντοχής της και ανοίγοντάς της τον κατάλληλο δρόμο που θα οδηγήσει αυτήν προς τον Σωτήρα Χριστό, χωρίς να ισοπεδώνει το πρόσωπο.

Ήξερε πολύ καλά αυτός ο βαθυνούστατος επίσκοπος πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της γυναίκας μέσα στη ζωή της Εκκλησίας. 

Γι’αυτό χωρίς να υποτιμά το Μέγα Μυστήριο του γάμου, λέγει ο π. Θεόκλητος, όμως προσπαθεί να καταρτίσει άριστα τη  γυναικεία προσωπικότητα στην ευσέβεια και στην εν Χριστώ ζωή, για να έχει η κοινωνία, τα δείγματα έστω, της αληθινής χριστιανικής ζωής, σαρκωμένης στα πρόσωπα των μοναζουσών. 

Μέσα σε αυτές τις επιστολές μπορούν και οι σημερινές Χριστιανές να σπουδάσουν το γνήσιο χριστιανικό φεμινιστικό κίνημα, που συνοψίζεται στην εν Χριστώ υπακοή, στο υπάκουο κλίμα της και στην ατμόσφαιρά της.

Και στ’αλήθεια πέτυχε ο άγιος του Θεού να φυτεύσει και μετά την παραίτησή του από την Ριζάρειο, μένοντας κοντά τους, να καταρτίσει τη μοναστική αυτή άμπελο της ιεράς Μονής της Αγίας Τριάδος, που η ζωή και η ακτινοβολία της συνεχίζεται μέχρι σήμερα. 

Το καλοκαίρι το 1898 έκανε περιοδεία προσκυνηματική στο Άγιο Όρος. 

Πήρε ευλογίες από το Περιβόλι της Παναγίας , έδωσε όμως και από το ταμείο των δικών του θησαυρών στους μοναχούς που με πολλή χαρά τον καλοδέχθηκαν και ξεχωριστά τίμησαν επίσημα τον ταπεινόφρονα ιεράρχη. 

Η επικοινωνία του με αγίους μοναχούς, όπως τον π. Δανιήλ Κατουνακιώτη, τον συνέδεσε πνευματικά με το Άγιο Όρος, έτσι ώστε επιστρέφοντας στον κόσμο, να είναι ένας αγιορείτης εκτός Αγίου Όρους και μέσα στην υπακοή της δικής του, ας πούμε δικής του , μονής.

Αφήσαμε μια πτυχή της ζωής του τελευταία. Σκόπιμα. Γιά να την τονίσουμε.

Βέβαια από όσα μέχρι τώρα έχουμε αναφέρει διαφαίνεται ολοκάθαρα.

Ο Άγιος Νεκτάριος ήταν ένας χαρισματούχος πνευματικός.

Αυτόπτης μάρτυς μου ανέφερε ότι τον είδε να εισέρχεται στο ιερό βήμα, να φορά το πετραχήλι του και να πηγαίνει να κατασπάζεται τον εσταυρωμένο και να κλαίει. 

Μετά από αυτήν τη μυσταγωγική και κατανυκτική προετοιμασία προσφερόταν να βοηθήσει στο Μυστήριο της ι. εξομολογήσεως όχι μόνο τις μοναχές που πρωτύτερα αναφέραμε , όχι μόνο τους ιεροσπουδαστές του, αλλά και τον κοσμάκη που συνέρρεε για να αποθέσει τον βαρύ κλοιό και φόρτο της αμαρτίας.

Ικανότατος στον ποιμαντικό διάλογο , αμέσως αποσπούσε την εμπιστοσύνη του εξομολογουμένου. Πρόσωπο με πρόσωπο ο πνευματικός πατέρας με τον πνευματικό υιό /την πνευματική θυγατέρα, μπορούσε με την δύναμη του Τελεταρχικού και ζωοποιού Πνεύματος και με την απάθεια της άσπιλης και αμόλυντης ψυχής του, να ανασπά από την άβυσσο το ναυαγημένο καράβι, όπως σοφότατα περιγράφει ό άγιος Ιωάννης ο Σιναίτης. 

Μέσα στο κλίμα της εν Χριστώ θερμής και απλής αγάπης, μπορούσε μοναδικά να εκφρασθεί και ειλικρινά να εξαγορευθεί ο αμαρτωλός και φιλόστοργα να εμφυσήσει την Χάρη του Αγίου Πνεύματος και την άφεση ο χαρισματούχος πνευματικός Πατήρ.

Τέλος η αγαθή Πρόνοια του Θεού οικονόμησε έτσι τη ζωή του Αγίου Νεκταρίου , ώστε παραιτούμενος από την Ριζάρειο να αποσυρθεί στην Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος, να βοηθήσει αποφασιστικά στην οργάνωση του Κοινοβίου της μέχρι το 1920 οπότε και παρέδωσε νικηφόρα την αγία ψυχή του στον Κύριο.

Μέ μία τόσο πλούσια και εκλεκτή ποιμαντική προσφορά μάνιασε ο δαίμονας της συκοφαντίας.

 Άνθρωποι μικρόψυχοι, εξ ιδίων κρίνοντες τα αλλότρια, κολλημένοι σά στρείδια στα πάθη της ανηθικότητας, πρόβαλαν τον αβυσσαλέο ψυχικό ρύπο τους στο πρόσωπο του αγίου.

Τούς ήταν αδιανόητος ο παρθενικός τρόπος ζωής, ο τρόπος που ο νέος Αδάμ, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, εγκαινίασε με το παρθενικό πρόσωπό του στη νέα δική του δημιουργία, στην Εκκλησία του.

Έπλασαν λοιπόν μύθους, από το βορβορώδες υλικό που τους χορήγησε ο μισόκαλλος και προσπάθησαν να σπιλώσουν, τον άσπιλο. 

Μαζί τους μπλέχθηκαν και κάποιοι άλλοι «εκκλησιαστικοί ταγοί» που σαν αφελείς και αδόκιμοι στην κατά Χριστό ζωή, παρασύρθηκαν στις δεινές συκοφαντίες.

Αρνητικό ήταν και το κοινωνικό-πολιτικό κλίμα της εποχής που μισούσε τα μοναστήρια, επηρεασμένο από βαυαρικό επιτελείο που είχε εγκατασταθεί στην Ελλάδα και προσπαθούσε να την εκπολιτίσει. 

Δεν μπορούσαν με κανένα τρόπο να χωνέψουν πώς ο Διευθυντής της Ριζαρείου καταντά στον καλογερικό τρόπο ζωής. 

Εβδομήντα δύο χρονών άνθρωπος πλέον ο Άγιος και συκοφαντείται άσχημα.  

«Ούτος τας αμαρτίας ημών φέρει και περί ημών οδυνάται», λέγει ο προφήτης Ησαίας.,για τον Κύριό μας. 

Τα ίδια συμβαίνουν και στον Άγιο.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, υποστηρίζουν ότι το αφορητότερο μαρτύριο για έναν αθώο είναι η συκοφαντία. 

Και την επιτρέπει ο Κύριος στους δικούς του για μείζονα τελείωση και ουράνια δόξα.

Ωστόσο η χάρη πληθαίνει πάνω του και επαληθεύεται με τα ποικίλα θαύματα που τελούνται με τα αγιασμένα χέρια του και τις διάπυρες ευχές του. 

Ο ίδιος όμως σωματικά κάμπτεται. 

Μία χρόνια προστατίτιδα που είχε, επιδεινώνεται , για λίγο θεραπεύεται από την Παναγία την Χρυσολεόντισσα στην Αίγινα που προσκύνησε, αλλά και πάλι βάρυνε. 

Μεταφέρθηκε στην Αθήνα, στο νοσοκομείο Αρεταίειο, σαν απλός ιερομόναχος, έμεινε δυό μήνες και ενώ τον ετοίμαζαν οι γιατροί για εγχείρηση , παρέδωσε το πνεύμα του τη νύχτα στις 8 Νοεμβρίου 1920.

Ο Άγιος του αιώνα μας όπως πετυχημένα τον απεκάλεσε ο λογοτέχνης Σώτος Χονδρόπουλος, στα τελευταία του, ρίζωσε στην Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος σαν Ελαία κατάκαρπος και σαν το δένδρο το πεφυτευμένον παρά τας διεξόδους των υδάτων ο τον καρπόν αυτού δώσει.

Και έδωσε αναρρίθμητους καρπούς στην Εκκλησία και στο έθνος μας. 

Και από εκεί μεταπήδησε στη ζωή της Αγίας Τριάδος που τόσο είχε λαχταρήσει.

Κάποιοι ονομάζουν τον Άγιο Νεκτάριο, Χρυσόστομο του αιώνα μας, τόσο για την πολυσχιδή προσωπικότητά του, όσο και για το πλούσιο και πολύμορφο έργο του.

Δεν είναι καθόλου υπερβολικό να συμφωνήσουμε με αυτόν τον υψηλό χαρακτηρισμό και την εκλεκτή παρομοίωση, γιατί πράγματι ο Άγιος Νεκτάριος ολοκληρώθηκε σε μια καθολική προσωπικότητα.

 Μολονότι μοναχός αρχικά και ασκητής, με αυστηρούς περιορισμούς και μοναστικούς κανόνες, όμως τόσο πολύ διευθύνθηκε η προσωπικότητά του, ώστε να φθάσει στα μέτρα των Μεγάλων Αγίων και μάλιστα τα Χρυσοστομικά.

Ο Άγιος αφού έλυσε οριστικά το υπαρξιακό του πρόβλημα ανοίχθηκε με την σώζουσα χάρη του εν Τριάδι Θεού στον μεγάλο γάμο της ’Εκκλησίας. Ξεκινώντας από τον Μοναχισμό έφθασε στον τελικό προορισμό, Θεανθρώπινο προορισμό που είναι η ένωση με τον Θεό και την εν Χριστώ αδελφότητα.

Κατάκτησε χαρακτηριστικά και βίωσε τον μυστικό Γάμο της ψυχής του  με την Εκκλησία του Χριστού, στην οποία και ολόψυχα και αφιερώθηκε.

Λειτουργός με φλόγα πύρινη, 

φιλοστοργικότατος και διακριτικότατος πνευματικός Πατήρ, 

υψιπέτης Θεολόγος, 

συγγραφέας όχι κοινός, 

Θεόπνευστος,

ιεροκήρυκας, 

παιδαγωγός άριστος, 

θαυματουργός και εν ζωή και μετά θάνατον , 

κοινωνικός εργάτης και βαθύς και ακαταπόνητος.

 Καλλιεργητής ιερατικών κλήσεων και το κυριώτερο, θεόπτης του ακτίστου θαβωρίου φωτός, προσέφερε άπειρες ευεργεσίες στο Ορθόδοξο Νεοελληνικό έθνος μας. 

Δυνατό πρότυπο για όλους μας, κληρικούς και λαϊκούς καθηγητές και ιεροσπουδαστές, 

Τον τιμάμε αυτόν τον ένθεο θεράποντα του Χριστού και εξαιτούμεθα τις διάπυρες ευχές του προς τον Κύριο.

Γιά να δώσει προφητική και Τριαδική Ιερωσύνη κατ’εικόνα και ομοίωσιν του Αγίου Ιεράρχου, Λαό με φωτόμορφα και θεοφώτιστα τέκνα της ζωντανής Ελληνορθοδόξου Εκκλησίας.

Και το κυριώτερο, τη νέα γενιά παραλαμβάνουσα μετά φόβου Θεού και αγάπης, την ολοζώντανή μας Θεανθρώπινη παράδοση, με τις πανάγιες ευχές του εν αγίοις ενδόξου πατρός ημών Νεκταρίου επισκόπου Πενταπόλεως του θαυματουργού...

πηγή