✔ Βάλε τα παιδιά σου στην Εκκλησία! Σώσ΄τα τώρα που μπορείς...

                            Σύνδεσέ τα με τα Μυστήρια του Χριστού.

        Μη σταματήσεις στην Βάπτισή τους και στις "3 Θείες Κοινωνίες"...

Καλύπτεσαι εσύ αν φας κάτι, όσο δυνατό και θρεπτικό κι αν είναι, 

3 φορές μόνο στην ζωή σου;

Τα παιδιά σου, μέχρι να βγάλουν όχι το Δημοτικού Σχολείο αλλά και το Γυμνάσιο, να μεταλαμβάνουν κάθε Κυριακή!

Με τη σύμφωνη γνώμη βέβαια του κοινού Πνευματικού σας Πατέρα.

Αν το καταφέρεις αυτό, τα παιδιά σου από μόνα τους θα πηγαίνουν, όσο μπορούν πιο συχνά και σαν ενήλικες.

Και θα αποζητούν από μόνα τους το Άγιο Ποτήριο.

Σώσ΄τα τώρα που μπορείς!

Τώρα, που σε κοιτάνε στα μάτια...

Για να μην τα ψάχνεις, όταν μεγαλώσουν και φύγουν από κοντά σου...

~ Στα πλαίσια του α(μ)Φιερώματός μας για την αναγκαιότητα της σύνδεσης των παιδιών μας με τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας...

ΥΓ:

Εδώ πάει η "αναγκαιότητα".

Και η "υποχρεωτικότητα", μη σου πω ...

Σε ποια πραγματικά Ορθόδοξη Ελλάδα όμως να τα πούμε αυτά τα "αναχρονιστικά", πριν πέσουν να μας φάνε ζωντανούς...

                   Κείμενο: (ψευτο)Λαυρέντης       

πηγή των απίθανων φωτογραφιών

|πρώτη δημοσίευση 29 Ιουλίου 2021...

✔ Κανένα από τα προβλήματα σου δεν έχει προκληθεί τυχαία...

 

...Ερεύνησέ προσεκτικά την συνείδησή σου 

και τη ζωή σου. 

Και τότε, είμαι βέβαιος, 

θα καταλάβεις τι εννοώ...


~ Οσίου Μακαρίου της Όπτινα

|εμείς από τον εκ των παλαιοτέρων "συν αυτώ",

Δημήτρη Ρόδη

✔ "αμΦ." ΥΓ:

Ουδείς και ουδεμία δεν εξαιρούνται απ΄αυτόν τον ιδιότυπο "κανόνα"...

Ούτε και συ αμΦοτερο(α)δέξιε.

Ψάξου...

✔ Ανώτερο και από το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» το «Δόξα σοι ο Θεός»... |Όταν, ψυχή μου, σου λέει αυτήν την κουβέντα ο άγιος παπα Τύχων, μπορείς πλέον να συνεχίσεις να παραπονιέσαι;

 

✔ "Αυτό που έκανε η φίλη σου θα της στερήσει την είσοδο στην Ουράνια Βασιλεία... 👉 Μαρτυρία κ. Αθηνάς Σιδέρη ♰

     

    |Αυτό για κάποιους "Χριστιανούς", 

που ακόμα και τώρα 

(με αφορμή την υπόθεση του Πανιερωτάτου Ομολογητή Τυχικού) 

ισχυρίζονται και λένε 

πως και οι Καθολικοί και οι Προτεστάντες 

"έχουν κι αυτοί ένα κομμάτι της Αλήθειας"...

Να τα λένε οι αλλόδοξοι, που δεν γνωρίζουν.

Να τα λέμε κι εμείς;

Κι εμάς άσε μας και πέτα μας στα σκουπίδια.

  Τους Αγίους όμως μπορείς;

                 |με πόνο, σ.Β.Γ.-

 

   "Μία φίλη μου βρέθηκε στην Ιταλία… 

Εκεί πήρε όστια. 

Όταν μου το ανέφερε της είπα: 

«Καλά, πώς το έκανες αυτό; 

Το είπες στον πνευματικό σου»;

Εκείνη απάντησε:

«Γιατί να το πω; 

Όλα θα τα λέμε στον πνευματικό;».

Όταν επέστρεψα στο σπίτι μου, 

με πήρε τηλέφωνο ο Άγιος Πορφύριος. 

Μου είπε 

«Να έρθεις απάνω. 

Αυτό που θέλω να σου πω 

δεν συζητιέται από το τηλέφωνο παιδί μου, 

αλλά απομακρύνσου λίγο από την τάδε φίλη σου 

και θα τα πούμε…».

 

Όταν ανέβηκα στο Μήλεσι και τον συνάντησα, μου είπε:

 «Αυτό που έκανε η φίλη σου 

θα της στερήσει την είσοδο στην Ουράνια Βασιλεία.

Η όστια δεν είναι Θεία Κοινωνία. 

Είναι πλάνη. 

Δεν είναι η αληθινή θρησκεία αυτή… 

Δεν θα της πεις τώρα τίποτα, 

δεν θα βιαστείς γιατί δεν το παραδέχεται με τίποτα 

και θα την χάσουμε… 

Θα έρθει στιγμή προ του τέλους της 

που θα δυσκολευθεί να παραδώσει… 

Τότε θα της πεις: 

“Δεν έχεις εξομολογηθεί αυτό το πράγμα…!” »

   |Τη μαρτυρία της Αθηνάς Σιδέρη ♰ την πήραμε από τον π. Γεώργιο Κονισπολιάτη

☆ "Ἀκόμη μιά φορά βλέπουμε, στήν περίπτωση τῆς κάρας τοῦ Τιμίου Προδρόμου, πώς ὁ Θεός πολλές φορές ἀφήνει τά θεῖα πράγματα νά μπερδεύονται μέ τά ἀνθρώπινα, νά ἐμποδίζονται ἀπό τά ἀνθρώπινα. Ξεχασμένη ἡ ἁγία κάρα πολλά χρόνια· ...

 

...ἀκόμη βρέθηκε σέ χέρια μή εὐλαβῶν ἴσως, 

σέ χέρια αἱρετικῶν.

Ὅπως ὅταν πᾶμε στούς Ἁγίους Τόπους, 

γιά νά μποῦμε νά προσκυνήσουμε στό μέρος 

ὅπου εἶναι ἡ πέτρα ὅπου πατοῦσε ὁ Κύριος 

λίγο πρίν ἀναληφθεῖ στούς οὐρανούς, 

πρέπει νά πληρώσουμε 

καί πολλές φορές νά παρακαλέσουμε τούς μουσουλμάνους 

πού τά φυλάγουν αὐτά.

Καί ἐνῶ εἶναι ἔτσι, ὁ Θεός τά ἀφήνει ἔτσι. 

Μεγάλο μυστήριο κρύβεται μέσα στήν ὅλη ὑπόθεση!

Πότε ὁ Θεός θά ἀκούσει, 

πότε καί πῶς θά ἐνεργήσει, 

τί θά κάνει, 

αὐτό εἶναι θέμα δικό του. 

Ἐμᾶς δέν πρέπει νά μᾶς ἀπασχολεῖ αὐτό.

Ὁ Θεός ζητάει ἀπό μᾶς πλήρη ἐμπιστοσύνη..."

            ✞ π. Συμεών Κραγιόπουλος

 

|εμείς από την εκ των "συν αυτώ", Ελένη Διαμαντοπούλου

☆ "Όταν ο Θεός δεν μας δίδει κάτι που επίμονα ζητάμε, έχει τον λόγο Του... |Και ας μείνουμε σ΄αυτό.-

 

Να μην ζητάμε από τον Θεό 

να μας απαλλάξει από κάτι, 

ασθένεια κ.λ.π. 

ή να μας λύσει τα προβλήματα μας, 

αλλά να ζητάμε 

δύναμη και ενισχύση από Εκείνον, 

για να τα υπομένομε...

Όταν ο Θεός δεν μας δίδει 

κάτι που επίμονα ζητάμε, 

έχει τον λόγο Του...

  

   Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

   |εμείς από την ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΓΛΥΦΑΔΑΣ

☆ "Γιατί, Γέροντα, επιτρέπει ο Θεός την οδύνη;" |...Δες! Γιατί σε όλες τις εποχές έχει ο Θεός τα διαμάντια Του...

    |"αμΦ." υποσημείωση:

Μέσα σε 6 μόνο λεπτά θα ακούσεις, όσα κάποιοι δεν μπορούν να σου εξηγήσουν χρόνια τώρα, για όσα επιτρέπει ο Θεός και περνάς...|

  |  το απόσπασμα μας το έστειλε η Βάσω Καλλιανού...

☆ Ένα από τα "παραμύθια" των Εβραίων 579 (!!!) χρόνια π.χ...

"Τη εικόνι τη χρυσή,
 ου προσκυνούμεν"...
Δανιήλ 3.18


~ Αυτές τις μέρες στις Εκκλησιές μας καταπιανόμαστε στα αναγνώσματα με τους Αγίους Τρεις Παίδες (Ανανία, Αζαρία και Μισαήλ), οι οποίοι υπήρξαν αιχμάλωτοι του Ναβουχοδονόσορα στη Βαβυλώνα μετά την άλωση της Ιερουσαλήμ.

- "Ψιλά γράμματα", θα πει κάποιος.

"Ποιοι "3 παίδες", μωρέ; 

Ποιος παρακολουθεί τι λέγεται τη Μεγάλη Εβδομάδα, πρωί κι απόγευμα στις Ακολουθίες, πέρα από κάποιες γιαγιάδες, που δεν έχουν τι άλλο να κάνουν και πηγαίνουν για να κουτσομπολέψουν μέσα στις Εκκλησίες;"

Και μάλιστα για "παραμύθια" των Εβραίων 579 (!!!) χρόνια π.χ;

Να δούμε μια πτυχή μονάχα αυτού του "παραμυθιού" & θα καταλάβεις ποιος ο τόσο σημαντικός λόγος, που ασχολούμαστε...

Ο "φίλος μας", ο Ναβουχοδονόσορας, όπως όλοι οι κατέχοντες, έστω και για λίγο, την εξουσία, έστησε μια εικόνα του εαυτού του και μάλιστα χρυσή..., ύψους 60 πηχών και πλάτους 6 πηχών. 

Τα 3 αυτά παλικάρια ήταν οι μόνοι σε ολάκερη την Βαβυλώνα, που τόλμησαν και του είπαν σταράτα αυτόν τον λόγο: 
"Τη εικόνι τη χρυσή 
ου προσκυνούμεν"...

Οργισμένος από την θαρραλέα τους απάντηση ο Ναβουχοδονόσωρ διέταξε τους άνδρες του να δυναμώσουν τη φλόγα στην κάμινο και να ρίξουν μέσα τους Τρεις Παίδες. 

Αυτοί τότε πρόθυμα από μόνοι τους γεμάτοι χαρά έπεσαν στην κάμινο, υμνούντες και ευλογούντες τον Θεό και περπατούσαν μέσα στο καμίνι χωρίς να τους αγγίζει καθόλου η φωτιά. 

Αντίθετα οι φλόγες κατέκαυσαν τους βασιλικούς υπηρέτες που προσπαθούσαν να υπερπυρώσουν την κάμινο. 

Όταν είδε το θαύμα ο Ναβουχοδονόσωρ γεμάτος έκσταση και θαυμασμό πλησίασε προς την κάμινο και διέκρινε μέσα στις  φωτιές τέσσερις άνδρες Ταπεινωμένος τους κάλεσε να βγούνε έξω. 

Ήταν υγιείς ,ακέραιοι χωρίς να έχει φλογιστεί ούτε μια τρίχα από το κεφάλι τους.

Το γεγονός ήταν ότι δεν καιγόταν ούτε μια τρίχα από τα κεφάλια τους, ενώ μπήκαν μέσα στη φλογισμένη κάμινο ("υμνούντες και ευλογούντες τον Θεό και περπατούσαν μέσα στο καμίνι χωρίς να τους αγγίζει καθόλου η φωτιά..."), αλλά αυτοί που κατακάηκαν από τις φλόγες ήταν οι  βασιλικοί υπηρέτες που προσπαθούσαν να υπερπυρώσουν την κάμινο...

Ενώ την ίδια στιγμή,ο Ναβουδοχοδονοσοράκος μας έβλεπε, όχι 3, αλλά 4 (!!!!) Άνδρες μέσα στη φωτιά... 

Κι έτσι μετανόησε κι "αναγκάστηκε" να διακηρύξει ότι: 
«Ουκ εστί Θεός έτερος, όστις δυναθήσεται ρύσοισθαι ούτως»

Για μας τα θεματάκια, που "καίνε και τσουρουφλάνε", 580 + 2000 και κάτι χρονάκια μετά, είναι:

~ Θα είχαμε τα κότσια να πούμε ΟΧΙ σε έναν (σημερινό ή έστω αυριανό...) Ναβουχοδονόσορα;

~ Θα μπαίναμε με προθυμία μάλιστα σε ένα φλεγόμενο καμίνι, αρνούμενοι με παρρησία να κάνουμε κάτι που σκοντάφτει στη συνείδησή μας, αλλά κυρίως στα πιστεύω μας;

~Ή θα μπαίναμε στη (συνήθη για εμάς...) διαδικασία ν΄αρνηθούμε την καταγγελία και να ζητήσουμε έλεος και χάρη από τον οργισμένο αυτοκράτορα, πέφτοντας ικετεύοντας στα πόδια του προκειμένου α προσθέσουμε στη "βασανισμένη" ζωούλα μας, 20-30 χρονάκια;

Απάντηση υπάρχει;

Ή είναι πολύ "μακρινά" αυτά για εμάς;

Μακάρι...

~ επισήμανση, που έχει τη σημασία της...:
Τα 3 αυτά παλικάρια (ο 4ος δεν ήταν απλά ένας Άγγελος, αλλά Ο ίδιος Ο Χριστός...) αναδείχτηκαν αιώνες μετά, Προστάτες του Πυροσβεστικού Σώματος Ελλάδας και Κύπρου...

(Το΄ξερες;)

(Διάβασε εδώ...) 

   "αμΦ." ΥΓ:

Οι φλυαρίες ετούτες ήταν μια εξαιρετικά ελεύθερη απόδοση σε κάτι μονάχα, απ΄όσα πράγματι εξαιρετικά ακούστηκαν από κάποιον πΑππούλη ένα Σάββατο βράδυ...

|πρωτοδημοσιεύσαμε (και ούτε που το θυμόμασταν...) στις 10/4/2017

☆ Θεέ μου, τι μυστήρια είναι αυτά...

Ω !!!  Η λατρεία Σου…

Είναι σχολείο για τον νου,

Βίωμα για την καρδιά,

Αγιασμός για την ψυχή,

Εξαγνιστικός κόπος για το σώμα.

Πηγή αφθαρσίας για όσους την ασκούν.

 

Ουράνια ευωδιά πάνω στη γη,

Γεύση αιωνιότητας για τον άνθρωπο.

 

Θεία Μυσταγωγία για την ανθρωπότητα,

Ποτάμι πνευματικής γνώσεως

που ρέει μέσα στους αιώνες,

Που φωτίζει τις γενεές των ανθρώπων.

 

Απαλή και συνεχής Θεία επέμβαση

στην ιστορία της ανθρωπότητας,

σκανδαλώδης Θεία εύνοια για τους Χριστιανούς,

δώρο Θεού για όλους

όσους θέλουν να το δεχθούν.

 

Ω ! Γλυκειά,  Ω !Λαμπερή…

Θεία Λατρεία...

Ο πόθος σου να καταφάγει τις ψυχές μας

Και το άυλο φως Σου να πλημμυρίσει τις υπάρξεις μας.

 

Η λατρεία Σου, Χρίστε μου,

 μία ευεργεσία Σου σε μένα .

Θησαύρισες μέσα στην εκκλησία Σου

Τους σταλαγμούς του Πνεύματος Σου…

 

Έτσι μου δίνεται η ευκαιρία

Να Σου εκφράσω τα αισθήματα

που γεμίζουν την καρδιά μου.

 

Η λατρεία Σου Χριστέ μου

Είναι ένα μεγάλο πνευματικό σχολείο για μένα.

Μεγάλοι δάσκαλοι οι Άγιοι Σου

Ανεδείχθησαν μεγάλοι ποιητές και μελωδοί…

Με χειραγωγούν στα κρυμμένα μυστήρια του κόσμου

Αποκαλύπτουν στα έκθαμβα μάτια μου

Την ωραιότητα της απόκρυφης Σοφίας .

 

Ποτάμι η πνευματική γνώση κυλά

Μέσα από τις λέξεις,

γλιστρά δίπλα στους στοίχους,

Αναδύεται μέσα από τις φωνές και τις μελωδίες,

Και δροσίζει, και ποτίζει,

και φωτίζει, και ζωοποιεί το νου μου.

 

Η λατρεία Σου Χριστέ μου

Ζωή και βίωμα πνευματικό…

Μέσα στην σιωπή της νύχτας,

Κάτω από τα φως των αστεριών..

Μέσα στο ναό με το λιγοστό φως των κεριών…

Με την σιωπηλή παρουσία των αδελφών δίπλα μου

Όταν τα γόνατα λύγιζαν και το κεφάλι έγερνε

Από τον κόπο της αγρυπνίας

Όταν η προσευχή σταματούσε και ο νους παρέλυε αδύναμος

Τότε πολλές φορές ανάβλυζε μέσα στην καρδιά

Το γλυκό πνευματικό βίωμα

Δώρο πολύτιμο σταλμένο από τον ουρανό.

Κέρασμα κάποιου Άγίου ή δικό Σου;…

Θα ήταν αναίδεια να εξετάσω…

Άλλοτε συντρίβει την καρδιά μου από ευγνωμοσύνη

Άλλοτε ανάβει πόθο για Σένα και αγώνα πνευματικό.

Άλλοτε χαροποιεί την ψυχή και δυναμώνει το κουρασμένο σώμα.

Πως εγώ ο μικρός, 

ο φτωχός, 

ο θνητός,

ο ασήμαντος άνθρωπος

γίνομαι δέκτης τέτοιων πνευματικών δώρων;…

 

Η λατρεία Σου Χριστέ μου

Πηγή αγιασμού για μένα…

Τα Θεία μυστήριά Σου μου προσφέρονται

Το Άγιο σώμα Σου και το Τίμιο αίμα Σου…

Το Θείο Πνεύμα Σου πνέει γύρω μας,

Και μπαίνει μέσα μας…

Βασιλεύ Ουράνιε…

Και μεταγγίζεται στη ψυχή μου

Γνώση, δύναμη, ζωή,

Φως και Πνεύμα και Αγιασμός.

Και λίγο- λίγο υποχωρεί

Το σκοτάδι και η άγνοια,

Η αρρώστια και ο θάνατος

Και εγώ ο άνθρωπος ψηλαφώ τον Ύψιστο !!!

 

Θεέ μου, τι μυστήρια είναι αυτά ;….

Πως έγινε και τα ζω εγώ ;…

Πως γίνεται, τόσοι άνθρωποι που ζουν γύρω μου,

Να τα αγνοούν και να τα παρεξηγούν ;…

 

Ω ! Χριστέ μου…

Σε ευχαριστώ που μου χάρισες αυτή τη λατρεία.

Σε παρακαλώ βοήθησε όλους τους ανθρώπους

να γνωρίσουν,

να κατανοήσουν,

και να συμμετάσχουν

συνειδητά στην λατρεία Σου...

 

|Με εκτίμηση,

αθανάσιος ρακοβαλης

" Ένας εύκολος τρόπος για να ζήσεις τον Παράδεισο από αυτή τη ζωή... |Όταν μιλάει ο ίδιος ο Όσιος Πορφύριος...

πηγή

Την παραμονή του μεγάλου ταξιδιού...

Συναξαριστής του 20ού αιώνα

Φερμένο από τους γονείς του σε μία πολυάνθρωπη πόλη, σε διαμέρισμα συγγενών, ένα δωδεκάχρονο κορίτσι πέθαινε. Πέθαινε από καρκίνο. 

Οι γιατροί την είχαν χειρουργήσει δύο φορές, ξαφνικά όμως εμφανίστηκε ένας όγκος στο κεφάλι της, ο οποίος, πριν αφαιρεθεί, δημιούργησε άλλους όγκους που απλώθηκαν με γρήγορες μεταστάσεις στον ώμο και στους πνεύμονες.

Χωρίς μαλλιά και παραμορφωμένο από τις εγχειρήσεις, το κορίτσι έμενε κατάκοιτο στο ξένο δωμάτιο, κοιτώντας από το παράθυρο το χιόνι που έπεφτε. Αλληλοδιαδόχως μια ο πατέρας και μια η μητέρα έ­σκυβαν επάνω της, δίνοντάς της κάποιο φάρμακο ή κάτι για να πιει. Δεν μπορούσε πια να φάη σχεδόν τίποτε, ούτε να μιλήσει κανονικά, παρά μόνο ψιθύριζε πότε-πότε:

— Μη στενοχωρείστε, μαμά και μπαμπά! θα γίνω καλά.

Ο πατέρας έτρεχε από τη μια κλινική στην άλλη, επίσης και σε διάφορους ειδικούς. Ήξερε ότι η κόρη του ήταν καταδικασμένη, ωστόσο μια τυφλή ελπίδα τον ωθούσε να ψάχνει όλους εκείνους, για τους οποίους μάθαινε ότι είχαν βρει κάποια θεραπεία του καρκίνου: βοτανολόγους, παραψυχολόγους... Κανένας όμως δεν μπορούσε να βοηθήσει το παιδί του.

Όταν εξανεμίσθηκαν και οι τελευταίες ελπίδες του, συνάντησε ένα ξένο και μέσα στην απελπισία του του εκμυστηρεύθηκε τον πόνο του. Ο άνθρωπος αυτός, ένας ατυχής πενηντάχρονος πλανόδιος που ποτέ δεν ξεπέρασε την νεανική ηλικία του, οδήγησε τον πατέρα του κοριτσιού σ’ ένα παλιό συμμαθητή του, ο οποίος τώρα γράφει αυτές τις γραμμές.

Έτσι συνέβη ώστε μια μέρα μέσα από την θάλασσα αυτού του κόσμου να παρουσιαστεί στο δωμάτιό μου ένας άνθρωπος άκρως εξαντλημένος και ταραγμένος, που είχε ωστόσο καταφέρει να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του.

— Θα μπορούσατε να βοηθήσετε την κόρη μου;

Ήξερα ότι γι’ αυτό που ήταν εν προκειμένω το σπουδαιότερο, είχα πράγματι την απάντηση. Ήταν όμως δύσκολο, πολύ δύσκολο, να του το πω ευθέως, μονομιάς. Τελικά μίλησα.

Μέσα από τον πόνο του, μέσα από τα δάκρυα που συγκρατούσε στο βάθος των ματιών του, με δυσπιστία και κάποια απόχρωση τρόμου απάντησε:

— Την κόρη μου; να την βαπτίσω; Για ποιο λόγο; Τι καλό θα της κάνη;

Δεν είμαι ιερεύς. Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος. ένας από τους «κοπιώντας και πεφορτισμένους». Δεν ήταν πολύς καιρός που είχα έλθει κι εγώ στον Χριστό, στην διδασκαλία Του. Ήξερα ότι εδώ περιέχεται όλη η αλήθεια, κάθε τι το βέβαιο και τελικό, η τελική αλήθεια. Και επιπλέον ήμουν βέβαιος ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός ζούσε ανάμεσά μας, ότι εμφανιζόταν στους ανθρώπους.

Και να τώρα, ένα μικρό κορίτσι πέθαινε. 

Ήταν δυνατόν να κρύψεις από τον πατέρα του — έναν άθεο, ένα μέλος του Κόμματος — ότι η μεταθανάτια κατάσταση της ψυχής αυτού του κοριτσιού, που καλά-καλά ούτε το γνώριζα, θα εξαρτιόταν αιωνίως από το αν θα ήταν βαπτισμένο ή όχι; 

Δεν υπήρχε χρόνος για μακροσκελείς συζητήσεις, ούτε για να εξηγήσεις ότι και τα καλύτερα και αθωότερα παιδιά μπορούν να υποφέρουν για τις αμαρτίες των γονέων τους, των προγόνων τους. Η κάθε μέρα ήταν πολύτιμη, ίσως και η κάθε ώρα. Του είπα:

— Πήγαινε σε μία εκκλησία, ζήτησε έναν ιερέα. Και πρέπει οπωσδήποτε να προετοιμάσεις το κορίτσι.

Ο φίλος μου, που δεν είχε παιδιά, στεκόταν αμήχανος, συντετριμμένος από τον πόνο του άλλου.

— Θα μπορούσα ίσως να του δώσω την Καινή μου Διαθήκη; ρώτησε.

— Ναι, απάντησα. Αφού το κορίτσι έχει τις αισθήσεις του και καταλαβαίνει, διαβάζετε της τα κεφάλαια με τη σειρά. Διαβάζετε χωρίς διακοπή.

Ο φίλος μου πήρε τον πατέρα του κοριτσιού έξω στο σκοτεινό χειμωνιάτικο βράδυ, για να του δώσει την ίδια Καινή Διαθήκη που του είχα δωρήσει εγώ πριν ένα χρόνο, ελπίζοντας να σώσω μία χαμένη, ευγενική, αμαρτωλή ψυχή.

Το μεθεπόμενο πρωινό, μου τηλεφώνησε και με πληροφόρησε αποθαρρυμένα:

— Τίποτα δεν έγινε. Το κορίτσι είναι απρόθυμο και οι γονείς αντιτίθενται.

— Και πώς είναι το κορίτσι, σε τι κα­τάσταση;

— Της δίνουν οξυγόνο. Η κατάσταση της είναι πολύ κρίσιμη.

— Πήγες εκεί; Την είδες;

— Όχι, δεν πήγα.

— Ξέρεις τουλάχιστον το όνομά της;

— Γκαλίνα.

Άρχισα να προσεύχομαι για την Γκα­λίνα. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτε άλλο. 

Η ημέρα έφτανε στο τέλος της. 

Δεν μπορούσα να σκεφθώ τίποτε άλλο εκτός από το ότι ένα άγνωστό μου μικρό κορίτσι πέθαινε, αναχωρώντας για την αιωνιότητα... Προσευχήθηκα για την Γκαλίνα, την αβάφτιστη Γκαλίνα.

Εκείνο το βράδυ, λίγο πριν τις εννιά, χτύπησε το τηλέφωνο. Ήταν ο φίλος μου.

— Ο πατέρας μου τηλεφώνησε. Έχουν συμφωνήσει. Η Γκαλίνα συμφώνησε. Πού μπορούμε να βρούμε έναν ιερέα;

Ήταν σχεδόν εννιά. 

Στις εκκλησίες οι ακολουθίες πρέπει να τελείωναν (1). 

Πήρα τον αριθμό ενός γνωστού μου ιερέως που εφημέρευε λίγο πιο μακριά, έξω από την πόλι. Το πιθανότερο ήταν να έλειπε από το σπίτι.

Ήταν στο σπίτι! Κατά μία σπάνια συγκυρία περιστάσεων είχε μόλις επιστρέψει στο σπίτι. Η φωνή του ήταν κουρασμένη αλλά σταθερή:

— Έλα γρήγορα να με πάρεις. Πού θα πάμε; Πού είναι αυτό;

Τηλεφώνησα στον φίλο μου και αυτός στους γονείς του παιδιού. Αποδείχθηκε ότι έπρεπε να πάμε στα περίχωρα, σ’ ένα νέο προάστιο, σχεδόν κοντά στον περιφερειακό δακτύλιο.

Έξω από το παράθυρο οι νιφάδες πετούσαν γρήγορα μέσα από το φως που έριχνε η λάμπα του στύλου. Ήταν χιονοθύελλα.

Ο φίλος μου ήρθε με ένα ταξί και διασχίσαμε μαζί με ταχύτητα το κέντρο της πόλεως. Αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε όλο και περισσότερο την μαγνητική δύναμη του χρόνου, μια δύναμη που τώρα επιδρούσε στην αλυσίδα των γεγονότων, συνδέοντας αίτια και αποτελέσματα: 

Έπρεπε μετά από τόσα χρόνια να συναντηθώ εγώ και πάλι με τον παλιό συμμαθητή μου, να του δώσω μια Καινή Διαθήκη, αυτός έπρεπε να συναντήσει τον πατέρα του κοριτσιού και να τον φέρει σ’ εμένα κι εγώ έπρεπε να γνωρίζω αυτόν τον ιερέα, ο οποίος έπρεπε αυτή την συγκεκριμένη ώρα να βρίσκεται στο σπίτι!

Νάτος. Στεκόταν εκεί στο πεζοδρόμιο, πασπαλισμένος με χιόνι. Άνοιξα γρήγορα την πόρτα. Καθώς βολευόταν στη θέση του, γύρισε και με ρώτησε:

— Έχεις σταυρό; Πήρες κανένα μαζί σου;

— Όχι.

Βγήκε από το ταξί, έτρεξε στο σπίτι και χάθηκε για λίγο από το βλέμμα μας. Περιμέναμε νιώθοντας ένοχοι. Είχα ένα σταυρό, αλλά δεν σκέφθηκα να τον πάρω. Τελικά επέστρεψε και συνεχίσαμε το δρόμο μας. Από τις σύντομες φράσεις μας ο οδηγός ήξερε ποιοι ήμασταν και ποιος ο σκοπός του ταξιδιού μας. Έγινε βλοσυρός. Το πρόσωπό του πήρε μια σαρκαστική έκφραση χαρακτηριστική σε οδηγούς ταξί. Νέος ακόμη, θα ήταν προφανώς συνομήλικος με τον κουρασμένο και σιωπηλό μας παππούλη.

Κάναμε αρκετό δρόμο και χρειάστηκε να ψάξουμε πολλή ώρα, μέχρι να βρούμε τη σωστή διεύθυνση, το σωστό διαμέρισμα. Φαινόταν πως το βρήκαμε. Ανεβήκαμε με το ασανσέρ.

Η πόρτα ήταν ξεκλείδωτη — φαινόμενο σύνηθες σε καιρό τραγωδίας. Επικράτησε μια σιωπή γεμάτη προσοχή. Μέσα σ’ αυτή τη σιωπή εμφανίστηκε η μητέρα από τον στενό διάδρομο. Τα αδάκρυτα μάτια της φανέρωναν ένα απρόσμενο αίσθημα εκπλήξεως — μέχρι σημείου παραλύσεως. Την αιτία αυτής της εκπλήξεως την ανακαλύψαμε αργότερα, μετά την τέλεση του Μυστηρίου.

Συνέβη κατά το μεσημέρι ο πατέρας να έχει μια ψυχική αλλοίωση. Κάθισε δίπλα στην κόρη του και ανοίγοντας το Ευαγγέλιο άρχισε να της λέει κάτι για βάπτισμα.

Το ετοιμοθάνατο κορίτσι δεν ήθελε ούτε να ακούσει κάτι τέτοιο.

— Φύγε από δω! Και μη ξανάρθεις. Φώναξε τη μαμά. Είμαι Μικρή Σκαπανεύς (2) και δεν θέλω ν’ ακούω για βαφτίσια. Φύγε!

Ο πατέρας έφυγε αποκαρδιωμένος και φώναξε τη μητέρα. Αυτή δεν είχε προλάβει να πλησιάσει το κρεβάτι, όταν είδε ότι η κόρη της ξεψυχούσε. το πρόσωπό της έγινε κέρινο, η αναπνοή της σταμάτησε και τα μάτια της γύρισαν επάνω. Αρπάζοντας το κεφάλι του κοριτσιού, η μητέρα έσφιξε μέσα στα χέρια της το πρόσωπο της κόρης της μέσα σε μιαν ανίσχυρη αγωνία... Και ξαφνικά, ένιωσε ότι τα φρύδια συσπάστηκαν, κινήθηκαν.

— Τι συμβαίνει, παιδί μου;

Τα μάτια της Γκαλίνας κοιτούσαν ίσια μπροστά με σοβαρότητα. Το πρόσωπό της ρόδισε.

— Πετούσα. Από ψηλά είδα εσένα, τον μπαμπά, και όλους. Και κάτι άλλο που δεν πρέπει να πω. Γρήγορα, καλέστε έναν ιερέα! Αν δεν το κάνετε, όταν θα γίνω καλά, θα πάω μόνη μου σε μία εκκλησία. Γρήγορα, καλέστε τον!

Όμως έγινε βράδυ μέχρι να τηλεφωνήσουν στον φίλο μου...

Μπήκαμε στο δωμάτιο όπου, σ’ ένα κρεβατάκι δίπλα στο παράθυρο, ξάπλωνε κατάκοιτο το κορίτσι. Η έκφραση του προσώπου της σου προξενούσε αμέσως κατάπληξη.

 Ήταν αδύνατο να πιστέψεις ότι το κορίτσι που πέθαινε ήταν δώδεκα ετών. Μάλλον έμοιαζε σαν να είχαν μαζευτεί σ’ αυτήν όλες οι ηλικίες. 

Διαποτισμένα με μια σπάνια πνευματική ομορφιά, τα μεγάλα μάτια της κοιτούσαν μέσα από το πρόσωπο μιας γυναίκας, ενός ανθρώπου...

Ψηλός και λεπτός ο ιερεύς, έσκυψε πάνω της φορώντας τα άμφια του. Έγινε δεκτός με ένα χαμόγελο. Έμοιαζε σαν να μην ήταν η πρώτη φορά που είχαν συναντηθεί, σαν αυτή να μη πιεζόταν πια από την επιθανάτια αγωνία και εξάντληση... Τέτοιο χαμόγελο.

Φοβούμενος μην ξεσπάσω σε δάκρυα, αναζήτησα τον πατέρα. Διαπιστώθηκε πως είχε πάει για φιάλη οξυγόνου. Προσπάθησα να φανώ χρήσιμος και τοποθέτησα τρία αναμμένα κεριά σ’ ένα δοχείο με το νερό που επρόκειτο να αγιασθή (3). Το ένα έπεφτε συνεχώς.

Όλοι μας, μαζί και η μητέρα του κοριτσιού και ο φίλος μου, που στεκόταν παράμερα, είχαμε την φυσιολογική αίσθηση ότι συμμετέχουμε σ’ ένα μυστήριο. Συνέβαινε κάτι που ήταν πέρα από τη σύλληψη του νου, της λογικής. Μέσα στη βαριά, υγρή ατμόσφαιρα ακούγονταν τρεμουλιαστά τα λόγια των προσευχών. Οι φλόγες των τριών κεριών τρεμόσβυναν πάνω από το ήδη αγιασμένο νερό.

Ο ιερεύς ήταν σε ένταση, όπως και εμείς. Αργότερα μας είπε ότι ποτέ δεν είχε δει κάποιον που να δέχθηκε τόσο συνειδητά το μυστήριο του βαπτίσματος. Μόνο η Γκαλίνα ήταν ήρεμη. Τα προσεκτικά της μάτια, που τα καταλάβαιναν όλα, φαίνονταν να βλέπουν κάτι που εμείς οι άλλοι δεν το βλέπαμε.

Είχαμε τελειώσει. 

Στο αδύνατο παιδικό στήθος της Γκαλίνας κρεμόταν ένας μικρός σταυρός. 

Ο ιερεύς ετοιμαζόταν να της δώ­σει τη Θεία Κοινωνία, φέρνοντας στα χείλη της μία πολύ μικρή μερίδα του Σώματος του Κυρίου μας με μία μικρή ασημένια λαβίδα. 

Από πίσω η μητέρα ψιθύρισε:

— Δεν μπορεί να καταπιεί τίποτε.

— Όχι, μπορώ! είπε η Γκαλίνα. Μπορώ!

Και κατάπιε την μερίδα, πίνοντας και λίγο ζεστό νάμα.

Ο ιερεύς — ξέχειλος από συμπάθεια, καλοσύνη, αγάπη — έσκυψε πάνω στην κατάλευκη ψυχούλα που ετοιμαζόταν ν’ αφήσει αυτόν τον κόσμο και ψιθύρισε:

— Γκαλίνα, να προσεύχεσαι για μας.

— Βεβαίως, απάντησε σταθερά το κορίτσι. Το γνωρίζω... Σίγουρα...

Πώς το γνώριζε; Τι της είχε φανερωθεί εκείνες τις στιγμές που είχε μεταφερθεί στον άλλο κόσμο; Αυτό παρέμεινε μυστήριο.

Η Γκαλίνα πέθανε την επόμενη μέρα, 12 Ιανουαρίου 1981, το μεσημέρι. Ας προσευχόμαστε κι εμείς γι’ αυτήν!

* Από το παράνομο ρωσικό θρησκευτικό περιοδικό Ελπίδα (Ναντιέζντα), τεύχος 9.

1. Στις λίγες εκκλησίες που είναι ανοικτές υπάρχει συνεχές ρεύμα εκκλησιαζομένων και τελούνται καθημερινά όλες οι ακολουθίες, μυστήρια παρακλήσεις κλπ. Την ώρα αυτή (9.00 μ.μ.) τελειώνει συνήθως η ακολουθία του όρθρου, που στις ενορίες τελείται πάντοτε από βραδίς μαζί με τον εσπερινό.

2. Μικροί Σκαπανείς, κομματική οργάνωσις για την σχολική ηλικία.

3. Προφανώς θα έγινε το λεγόμενο «βάπτισμα των κλινικών» με ράντισμα της κεφαλής, το οποίο επιτρέπεται μόνο σε περιπτώσεις βαρέως ασθενούντων και ετοιμοθάνατων.
“ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ”
ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΙΣ
ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΞΗΡΟΠΟΤΑΜΟΥ
1989

πηγή 
(εμείς από εδώ)

* Τα χέρια του ιερέα

Αλήθεια, έχετε ποτέ αναρωτηθεί πόσο μεγάλη σχέση έχει η ζωή μας με τα χέρια του ιερέα;

Η πρώτη έξοδος του νεογέννητου παιδιού από το σπίτι του γίνεται την ημέρα του σαραντισμού. Το παιδί μας κάνει την πρώτη επίσκεψή του στο σπίτι του Ουράνιου Πατέρα Του!

Εκεί θα το πρωτοπιάσει ο ιερέας στα χέρια του και θα το οδηγήσει στον πρώτο του εκκλησιασμό. Θα το βάλει μπροστά στις εικόνες του τέμπλου, μετά μέσα στο Ιερό Βήμα, αν είναι αγόρι.

Θα εκφωνήσει τα λόγια του Συμεών “Νυν απολύεις με Δέσποτα” και θα το παραδώσει στη μητέρα του.

Αργότερα, πάλι θα φέρει η μητέρα το παιδί στο Ναό. Τώρα για τη βάφτισή του, τη δεύτερη γέννα του από την κολυμβήθρα, την κοιλιά της άλλης Μάνας, της Εκκλησίας!

Πάλι θα πιάσει στα χέρια του το παιδί ο ιερέας, να το αλείψει με λάδι αρχικά, να το βαπτίσει στο νερό, να το ντύσει, να το κουρέψει, να το χρίσει, τέλος, με το άγιο Χρίσμα, δίνοντάς του τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, αναδεικνύοντάς το γνήσιο παιδί της Εκκλησίας.

Στη συνέχεια, όχι μόνο τρεις φορές, όπως πολύ λανθασμένα πιστεύουν και κάνουν μερικοί, αλλά πολλές φορές, πάλι έχοντας στο χέρι του τη λαβίδα θα του μεταδίδει τη θεϊκή τροφή…

Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού κι όχι το μελάκι ή το χρυσό δοντάκι, όπως πάλι εντελώς ανόητα λένε κάποιοι στα παιδιά, αλλά τον ίδιο το Χριστό, ολοζώντανο, θα βάζει με το τίμιο χέρι του ο ιερέας στο στόμα του παιδιού, για να συγχωρούνται οι αμαρτίες του και να ζει αιώνια!

Γιατί τέτοια είναι αυτή η ζωή, η νέα ζωή που πήρε με το βάπτισμα, αιώνια! Χωρίς τέλος, χωρίς ημερομηνία λήξεως! Κι όσο θα μεγαλώνει θα το μάθει ο νονός ή η νονά του, ότι όταν θα λερώσει με τις αμαρτίες, τις κακίες, τις ζήλειες, τα ψέματα, τις κλεψιές, της ψυχής το λευκό φόρεμα, που απέκτησε με τη Βάπτισή του, τότε πάλι θα τρέξει στον ιερέα!

Για να του ομολογήσει τα σφάλματά του, με ειλικρίνεια και μετάνοια πραγματική, για ν’ απλώσει πάλι κι εκείνος μετά με το χέρι του το πετραχήλι πάνω του, να του διαβάσει τη συγχωρητική ευχή, να τον σκεπάσει ολόκληρο η Χάρη του Θεού!

Όταν έρθει η ευλογημένη ώρα του γάμου, πάλι ο ιερέας θα πιάσει τα χέρια των νέων πια κι ώριμων παιδιών μας, θα τα ευλογήσει εξ ονόματος του ίδιου του Χριστού, Εκείνου που φέρνει τον ένα στον άλλο κοντά και ενώνει τα διαιρεμένα και θα τα ενώσει σφιχτά, τόσο σφιχτά, ώστε κανένας να μην μπορεί να μπει ανάμεσά τους, κανένας να μην μπορεί να χωρίσει αυτό το αντρόγυνο.

Με τα χέρια του πάλι θα στεφανώσει το γαμπρό και τη νύφη, για τον αγώνα που έκαναν να φθάσουν αγνοί μέχρι το γάμο, θα τους δώσει αργότερα να πιουν κρασί από το κοινό ποτήρι, με τα χέρια του ύστερα θα τους σύρει στο χορό του Ησαΐα, στο χορό της γαμήλιας χαράς!

Και λίγο πριν τελειώσει το μυστήριο του γάμου, πάλι με τα χέρια του θ’ αναλάβει τα στέφανά τους και θα χωρίσει τα χέρια τους, βάζοντας ανάμεσά τους το Ευαγγέλιο, δείχνοντάς τους ταυτοχρόνως, ότι μόνο αν ο Χριστός παραμένει ανάμεσά τους κι αγωνιστούν για να εφαρμόζουν όλες τις ημέρες της ζωής τους το λόγο Του, θ’ αξιωθούν να πάρουν και τα στεφάνια του Παραδείσου, τη μεγάλη κείνη ημέρα και την επιφανή!

Κι αν το παιδί μας δεν πάρει το δρόμο του γάμου κι αποφασίσει να αφιερωθεί “ψυχή τε και σώματι” στο Θεό, τότε πάλι στα χέρια του Ιερέα θα δώσει τρεις φορές το ψαλίδι για τον κείρει μοναχό!

Τα χέρια του ιερέα θα τον ντύσουν τα μοναχικά ενδύματα! Κι αν προχωρήσει και στην ιεροσύνη, τα χέρια του Αρχιερέα τώρα θα του μεταδώσουν τη Χάρη του Παναγίου Πνεύματος, που θεραπεύει τα ασθενή και τα ελλείποντα αναπληρώνει!

Θα τον ντύσουν τα ιερατικά άμφια, θα του παραδώσουν στα δικά του χέρια την “καλήν παρακαταθήκην”, το Σώμα του Χριστού, που θα του ζητήσει ο ίδιος ο Χριστός την ημέρα της δευτέρας Παρουσίας Του!

Τέλος, όταν θα έρθει η ώρα να κλείσουμε κι εμείς τα μάτια μας εδώ στη γη και να τ’ ανοίξουμε στην άλλη ζωή, στην ποθεινή μας πατρίδα, πάλι ο ιερέας θα πάρει με τα χέρια του το χώμα να ραντίσει το άψυχο πια σώμα μας, λέγοντας τα λόγια του ίδιου του Θεού “γη ει και εις γην απελεύση”, χώμα είσαι δηλαδή και πάλι στο χώμα γυρνάς, θα ρίξει πάνω μας το λάδι η το κρασί και θα βάλει στο στόμα μας έναν κέρινο μικρό σταυρό, για να βρεθεί στα χείλη μας η καλή απολογία όταν θα συναντήσουμε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό…

Πόσο μεγάλη στ’ αλήθεια σημασία δεν έχουν για τη ζωή μας, και την εδώ και την πέρα του τάφου, τα χέρια του Ιερέα! Γι’ αυτό να τα φιλούμε ευλαβικά! Να τα ασπαζόμαστε αναλογιζόμενοι κάθε φορά τα πάρα πολλά που χρωστούμε σ’ αυτά τα χέρια!

Και να προσευχόμαστε για τους ιερείς μας και για τους αρχιερείς μας αδελφοί!

Όπως κι εκείνοι υψώνουν νύχτα και ημέρα τα χέρια τους στις δικές τους προσευχές και μεταφέρουν τις προσευχές μας στο Θεό, τα αιτήματά μας, τα βάσανά μας, τα προβλήματά μας, το καθετί που μας απασχολεί, έτσι κι εμείς να μην ξεχνάμε να ζητάμε γι’ αυτούς το φωτισμό, τη δύναμη, τη χάρη, την προστασία του Θεού… Γιατί μεγάλο έργο και βαρύ αναλογεί στον καθένα τους!

Κι ακόμη, να προσευχόμαστε ν’ αναδεικνύει κι άλλους εργάτες στον αμπελώνα Του ο Κύριός μας, γιατί ο θερισμός είναι πολύς και οι εργάτες ολίγοι! Γιατί οι χώρες είναι έτοιμες για θερισμό, γιατί διψάνε οι ψυχές των ανθρώπων για Χριστό, γιατί κι άλλα πρόβατα έχει, που δεν έχουν ακόμη ποιμένα, γιατί είναι έτοιμο το δείπνο Του στη Βασιλεία των ουρανών και πρέπει να γεμίσουν όλες οι θέσεις!

Αρχ. Καλλίνικος Μαυρολέων

"συν αυτώ" ΥΓ:
Η εισαγωγική φωτογραφία είναι ίσως η πιο σπάνια του Αγίου Νικολάου του Πλανά...
(η πηγή της εδώ). 

* Σχόλιο της Βαρβάρας Ορφανίδου:
 Ο χαρισματικός, αείμνηστος παππούλης μου έλεγε: 
"Μετά την Θ. Λειτουργία ελάτε πιάστε με και ρωτήστε με...
Ακόμα (σαν) κρατάω στα χέρια μου τα Άγια των Αγίων !!!
Και γι' αυτό δε μιλώ εγώ. Μιλά το Πνεύμα το Άγιο, δι' εμού..."

Και σαφώς δεν θυμόταν αργότερα τι μας είχε πει...