Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σοφία Χατζή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σοφία Χατζή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 10 Ιουνίου 2026

☆ Ουρανία - Εφραιμία... |ένας ακόμα Άγγελος στην αγκαλιά του Θεού... "Πείτε στη μητέρα μου ότι είμαι καλά εδώ... |Από τα θαυμαστά νέα συναξάρια, που περνούν κυριολεκτικά από μπροστά μας!!! Απλά συγκλονιστικό....


 Μια μητέρα συγκλονίζει μιλώντας για την 2χρονη τετραπληγική εκ γενετής κόρη της που εκοιμήθη...

 

    |με τη Σταυρούλα Χαβατζόγλου 

να τα αΦηγείται στη Σοφία Χατζή

 


   ● Μια απαραίτητη - θεωρώ - επισήμανση:

Πριν ακούσεις όλα αυτά τα πρωτόγνωρα:

Η τελευταία σκηνή της ζωής της Ουρανίας – Ευφραιμίας 

ήταν κυριολεκτικά μεταξύ Ουρανού και γης.

 

Την είχαμε ακούσει από κοινούς γνωστούς. 

Όμως ποτέ δεν τολμήσαμε να την δημοσιοποιήσουμε, 

μέχρι τη σημερινή ημέρα, 

που η ίδια η υπέροχη μανούλα της 

βρήκε το κουράγιο να πει όλα εκείνα 

που κανείς άλλος δεν θα μπορούσε…

 

Θα την ακούσετε σε λίγο και σεις 

με δάκρυα στα μάτια 

και γλύκα στις ψυχές.


Γιατί είναι άλλο να διαβάζεις κάπου

ένα πρωτοΦανές ή σπάνιο περιστατικό

και άλλο να το ακούς από την ίδια τη μανούλα,

που το έζησε... 

 

Για μένα προσωπικά, οφείλω να πω, μετά από όλα αυτά, 

πως όλο αυτό γίνεται αυτομάτως 

μια ακόμα αΦορμή δοξολογίας 

προς τον Πανάγαθο Θεό…

 

Αφού τον σύζυγο της Σταυρούλας 

και πατέρα της Ουράνιας - Εφραιμίας, 

Δημήτρη Παπαδημητράκη, 

τον είχα, στα πρώτα μου βήματα 

ως Καθηγητής Φυσικής Αγωγής, μαθητή μου.


  Και μάλιστα στην ίδια τάξη μεταξύ άλλων, 

με τον μικρότερο αδερΦό μας, Θοδωρή


Καταλαβαίνετε...


[Οι 2 συμμαθητές, χρόνια μετά, συναντήθηκαν 

στο Μοναστήρι της μετανοίας του ενός.

όπου τραβήχτηκε το μνημειώδες αυτό στιγμιότυπο...]


 

Τώρα να σας πούμε να μνημονεύετε 

την Ουράνια - Εφραίμια 

μάλλον θα είναι λάθος.

 

Να παρακαλέσουμε την Ουράνια - Εφραίμια 

να πρεσβεύει για εμάς, 

μάλλον είναι το πιο σωστό.

 

    ΥΓ:

Σταυρούλα και Δημήτρη, 

η μεγαλύτερη παρηγοριά σας (μας) 

είναι πως το κορίτσι σας είναι πλέον 

ο αντιπρόσωπος σας στον Ουρανό.


Ας μας επιτραπεί να πιστεύουμε

πως, έστω και ξώΦαλτσα, 

έχει και μας υπό την σκέπη της...

 

    Σας αγαπάμε πολύ και είμαστε μαζί σας!


       |σ.Β.Γ.


 Θάνατος δεν υπάρχει.

   Εφόσον...

   ... Ἀνέστη Χριστός καί πεπτώκασι δαίμονες.

        νέστη Χριστός καί χαίρουσιν γγελοι...



Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2026

✨ Μαμά φέτος θα πεθάνω, θέλω να πάω στον Παράδεισο ...

~ Σημερινή επισήμανση, 
6 μονάχα χρόνους μετά...
Η παρούσα ανάρτηση δεν είναι κατάλληλη, όχι για ανηλίκους
(ίσα ίσα,πρέπει να πάψουμε να κρύβουμε από τα παιδιά μας "το κακό του θανάτου", αλλά να τα εκ-παιδεύουμε κατά το Ορθόδοξο ήθος πως δεν υπάρχει θάνατος με την έννοια που υπερτονίζεται από τον κόσμο που ζει εκτός Θεού...),
αλλά για όσους από εμάς έχουμε κάνει σημαία μας τα δικαιώματα και τα θελήματά μας.

Ας δαγκώνουμε πλέον την γλώσσα μας, πριν μας βγει δικαιολογία, παράπονο ή γογγυσμός...
Μέχρι να ματώσει!

Μόνο "Δόξα τω Θεώ" έχουμε δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση νύχτα μέρα να λέμε...
Το σημερινό μήνυμα της Ελένης, της μητέρας του Σπύρου:

"Καλημέρα και χρόνια πολλά με υγεία και αγάπη σε όλο τον κόσμο...
Σαν σήμερα έφυγε ο γιος μας (7 χρονών) παλεύοντας όλα αυτά τα χρόνια της ζωής του...
Χωρίς να παραπονεθεί ποτέ παρ΄ όλες τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετώπισε...
Δεν κατάπιε ποτε...
Δεν περπάτησε...
Ειχε τραχειοτομή...
Και όμως πάλευε συνεχώς με ένα απέραντο χαμόγελο και δύναμη απο τον Θεό...
Έδινε αγάπη απλόχερα..
Και έκανε προσευχή για τους άλλους...
Ένας άγγελος επίγειος και ουράνιος πλέον...
Σας παρακαλώ μια προσευχή για τον Σπύρο μας εκεί που είναι να αναπαύεται και να είναι χαρούμενος...
Σας ευχαριστούμε πολύ...❤💙💚💜7/1/2021
~ Ελένη&Βασίλης "
 
Σας παρακαλούμε!
Κάντε το ως δώρο στον εαυτό σας.
Ακούστε την εκπομπή-αφιέρωμα για τον Σπύρο μας...
Και μας λέτε την γνώμη σας μετά.
Εκτός αν μετά δεν θα έχετε λόγια.
Όπως κι εμείς...

ΥΓ:
Θερμότατες ευχαριστίες στον αγαπητό μας, Νώντα Σκοπετέα,
που στάθηκε η αφορμή και ο "ενδιάμεσος" για να γνωρίσουμε τον Σπύρο μέσα από την επικοινωνία μας με τον αγωνιστή πατέρα του, τον Βασίλη.
Και πολλές ακόμα ευχαριστίες στην αγαπημένη μας Σοφία Χατζή, που "υπάκουα" δέχτηκε να μιλήσει μαζί του και να κάνει γνωστή την απίθανη περίπτωση του Σπύρου μας σε όλον τον κόσμο...

~ εκ των "συν αυτώ"...)

* Δες και άκου πατώντας πάνω στην εικόνα:

Ο Σπύρος στα οχτώ του χρόνια, αποχαιρέτησε συγγενείς και φίλους, ζήτησε να μεταλάβει και εκοιμήθη για πάντα. 
Ο πατέρας του Βασίλης: 
"τα τελευταία χρόνια ανέπτυξε ιδιαίτερα χαρίσματα και μιλούσε για τον Ουρανό." 
Μια προσωπική μαρτυρία του πατέρα Βασίλη Σαλούστρου από τα Ανώγεια της Κρήτης. 
Ο πόνος στράφηκε σε μεγαλείο 
Γεννήθηκε πρόωρα ο Σπύρος, με βλάβη του κεντρικού νευρικού συστήματος και πολύ μεγάλα προβλήματα υγείας.
Η διάγνωση και ο γολγοθάς των γονιών. 
Τρεφόταν από την κοιλιά. 
Από 2 ετών έκανε τραχειοστομία, έχοντας μόνιμο αναπνευστήρα. 
Τον κρατούσαμε στα χέρια μας, δεν μπορούσε να στηρίξει κανένα σημείο του σώματός του. 
Η αγάπη είναι το κλειδί και τη χαρίζει ο Χριστός. Βασιζόμασταν στη δυνατή καρδιά του παιδιού. Αυτά τα μάτια του μας έδιναν δύναμη. Ο Χριστός ήταν εκεί. 
Η θεία του Ζαχαρένια έγραψε μαντινάδες και τις έλεγε ο Σπύρος: 
"Είμαι μικρός κι αδύνατος 
και κάτω δεν το βάνω 
Είναι μια μάχη που εγώ, 
δεν έμαθα να χάνω". 
Βλέπαμε έναν μαχητή να παλεύει με νύχια και με δόντια. Δεν περπάτησε ποτέ, δεν ήπιε ούτε σταγόνα νερό. Έκλαιγε όταν έβλεπε τις πράσινες ποδιές. Είχε περάσει πολλά... Έκανε φυσικοθεραπείες, μαθήματα γλώσσας και μαθηματικών. Ανυπομονούσε για τα μαθήματα και χαιρόταν. Ήταν πολύ έξυπνος. Έψαχνε στο διαδίκτυο με το τάμπλετ για να μαθαίνει και να ενημερώνεται. Του άρεσαν πολύ οι βόλτες και ιδιαίτερα μέσα σε πολύ κόσμο. 
Στη βάπτισή του ο πατέρας του έφτιαξε μικρά μαχαιράκια με χαραγμένα τα λόγια μιας μαντινάδας που ο ίδιος συνέθεσε.
 "ποιός σού μαθε να πολεμάς
και να τα βγάζεις πέρα,
να παίζεις με τον θάνατο
από την πρώτη μέρα". 
Ο νονός του ο παπα Σταύρος είπε: Σπύρο μου, εσύ που είσαι ταλαιπωρημένη ψυχή, μπορείς να βοηθάς ανθρώπους, σ' ακούει ο Θεός. 
Ήξερε να αγαπά, να συμπονά, να προσεύχεται και να υπάρχει για τους άλλους. Τα τελευταία χρόνια ανέπτυξε ιδιαίτερα χαρίσματα και μιλούσε για τον Ουρανό. 
Τις τελευταίες μέρες της ζωής του ζήτησε να μεταλάβει. Ζήτησε στους γονείς του να περάσουν από τα σπίτια όλων των συγγενών και φίλων και είπε στους γονείς του... 
Μαμά θα πεθάνω φέτος, θέλω να πάω στον Παράδεισο. 

Εκοιμήθη στις 7 Ιανουαρίου 2020, 
σε ηλικία 8 ετών. 

"Έφυγα δεν επρόλαβα 
να σας εχαιρετήσω, 
μα έχω τον τρόπο από ψηλά 
να σας ευχαριστήσω"

~ Πρωτοδημοσιεύτηκε στις 4

Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2026

✨ "Φώτα ολόφωτα" |Διήγημα των Φώτων, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη...

Διαβάζει η ραδιοφωνική παραγωγός και συγγραφέας Σοφία Χατζή, την οποία ευχαριστούμε θερμά για την ευγενική παραχώρηση. 

 * Μουσική επιμέλεια: Βαγγέλης Σφακιανάκης 
 * Η εικόνα του εξωφύλλου είναι έργο του Γιώργου Κόρδη 
 * Επιμέλεια βίντεο: Νίκη Κατσιάπη & Κωνσταντίνος Καρατζογιάννης



Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2025

✔ Έκανε μαρτυρική πορεία 700 χιλιομέτρων, άρρωστος και βασανισμένος σε υψόμετρο πάνω από 1000 μέτρα (!)


  |Ένας αλλιώτικος "μαραθώνιος" από τον σημερινό...
Όχι όμως προς την καταξίωση, αλλά προς τον θάνατο...|


Η μαρτυρική πορεία και το τέλος του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

Βασανιζόμαστε τον περισσότερο χρόνο της ζωής μας πασχίζοντας να αρέσουμε στους άλλους, κι αυτό μας οδηγεί σε επίγεια κόλαση. Στον αντίποδα κάποιοι βασανίζονται οδυνηρά για να αρέσουν στον Θεό, έστω κι αν αυτό στοιχίζει την καθημερινή τους ηρεμία ή ακόμη και την ζωή τους. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος είναι ανάμεσα στους δεύτερους.
Ο διδάκτωρ Θεολογίας Αθ. Μουστάκης αναφέρεται στο θαρραλέο κήρυγμά του, στα βάσανα και στις τελευταίες μέρες του.

Τετάρτη 24 Σεπτεμβρίου 2025

Οι άγιοι έχουν εκμηδενίσει τον φόβο - Κώστας Γανωτής

Πότε τελειώνουν οι φόβοι; 
Ο Κώστας Γανωτής εξηγεί πως οι άγιοι δεν φοβούνται, γιατί έχουν εκμηδενίσει τον εαυτό τους παραιτημένοι από κάθε αυτοαναγνώριση. 

Ο Άγιος Σιλουανός έλεγε: 
"Κράτα την ψυχή στον άδη και μη απελπίζου" 



Οι άγιοι αδειάζουν τον εαυτό τους 
από οποιαδήποτε αξία και κτήση. 

Έτσι δεν έχει κανείς να τους πάρει τίποτα. 

Μια ελευθερία που είναι γλυκύτατη ηδονή. 

Αυτός που δεν έχει τίποτα, 
δέχεται την επίσκεψη του Χριστού.

Φοβάμαι γιατί έχω, γιατί είμαι. 

Ο φόβος του ενόχου 
που έκανε ζημιά στο περιβόλι του Θεού. 

Αίσθημα καταδίκης από την αμαρτία. 

Γίνεται έντρομος. 

Η αμαρτία γίνεται αισθητή ως φόβος. 

Λέει ο Ντοστογέφσκι 
ότι όλα διαλύονται με την αγάπη. 

Αγάπη είναι ο Θεός 
και με αυτή ακουμπάμε πάνω Του. 

"Δεν φοβάμαι. Είμαι ελεύθερος" 

 Η μετάνοια μηδενίζει τον χρόνο. 

Η μετάνοια επαυξάνει 
από την Αγάπη του Χριστού. 

Είναι ο μανικός εραστής. 

Ο πλούσιος βάζει διπλές κλειδαριές. 

Τι βάσανα έχουν ! 

Πότε τελειώσει ο φόβος ; 

Όταν αγαπήσουμε και μετανοήσουμε. 

Τότε γινόμαστε ιδιοκτήτες του κόσμου 
και δεν υπάρχει τίποτε να μας φοβήσει...


Σάββατο 6 Σεπτεμβρίου 2025

✔ Αν η Παναγία περπατούσε σήμερα στην σκόνη της Αφρικής... |Γυναίκα και αμαυρωμένη ισότητα στη χριστιανική Κατάνγκα |Σοφία Χατζή - AντίΦωνο

 

1ο Σεμινάριο Ορθοδόξων γυναικών στην Ιερά Μητρόπολη Κατάνγκας.

 

Αν η Παναγία περπατούσε σήμερα στην σκόνη της Αφρικής, θα ήταν σχεδόν αόρατη, ταπεινή.

Θα βρισκόταν εκεί που οι άνθρωποι δεν κοιτούν.

Μαθήματα ανατροπής για γυναίκες, στο πρώτο σεμινάριο Ορθοδόξων γυναικών στη μητρόπολη Κατάνγκας στο Κονγκό.


"Ο Θεός είναι παρών σε κάθε στιγμή μας. 

Κι αυτό εδώ στο Κονγκό μας φανερώνεται έντονα. 

Μέσω του σεμιναρίου επιθυμούμε να διδάξουμε στις Ορθόδοξες γυναίκες ότι αυτές ειναι η καρδιά της κοινωνίας. Αν αυτές παραμένουν δυνατές, ο κόσμος θα δυναμώσει... "

 

 θα αναφέρει στην κάμερα της Σοφίας Χατζή, ο Επίσκοπος Κωνσταντιανής κ. Κοσμάς Θασίτης.

 

Στην καρδιά της Αφρικής, εκεί όπου η σκόνη έχει χρώμα κόκκινο και οι άνθρωποι περπατούν με το κεφάλι ψηλά, χωρίς να έχουν τίποτα στα χέρια — εκεί άγγιζει κανείς το βαθύτερο νόημα της Ιεραποστολής.

 

Η Ορθόδοξη Ιεραποστολή στο Κονγκό δεν είναι ένα "έργο", δεν είναι "βοήθεια" με ακτιβιστικό πρόσημο. 

Είναι μαρτυρία με ιδρώτα και προσευχή.

 

Κι αν στα μάτια των πολλών, οι γυναίκες μοιάζουν αθέατες, εδώ καλούνται να γίνουν φορείς του θαύματος. 

Όχι επειδή φωνάζουν — αλλά επειδή αντέχουν. 

Όχι επειδή νικούν — αλλά επειδή μεταμορφώνονται. 

Η Ορθόδοξη Αφρικανή γυναίκα δεν κάνει θόρυβο· περπατά μέσα στη σιωπή της ιστορίας και τη χωρίζει στα δύο.

 

Σ' αυτό το σεμινάριο θα μιλήσουμε για εκείνες τις γυναίκες που, σαν την Παναγία, δεν έγραψαν βιβλία αλλά έγραψαν πάνω μας...

 

Βοηθήστε το έργο της Ιεράς Μητρόπολης Κατάγκας, με μια ευχή, αλλά και έμπρακτα στο λογαριασμό: GR5401102070000020729608180 ΙΕΡΑ ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΚΑΤΑΝΓΚΑΣ

ΕΘΝΙΚΉ ΤΡΑΠΕΖΑ

 

===========================

🔴 Παραγωγή: https://antistudio.gr

   👉 Δείτε:    • Antistudio.gr      

Σάββατο 30 Αυγούστου 2025

Ένας αντιναζιστής άγιος γιατρός

 Ο αντιναζιστής φοιτητής που μαρτύρησε για τον Χριστό 
κι έγινε Άγιος!
(Ένας ακόμα Άγιος Αλέξανδρος...)
13 Ιουλίου, γιορτή αγίου Αλέξανδρου Σμόρελ

Ο Άγιος Αλέξανδρος Σμόρελ σπούδασε Ιατρική στο Μόναχο και ήταν ιδρυτικό μέλος του Λευκού Ρόδου, της οργάνωσης που έφτιαξε μια ομάδα χριστιανών σπουδαστών κατά του Χίτλερ. 
Εκτελέστηκε σε ηλικία 25 ετών, στις 13/7/1943.

Ο χριστιανισμός είναι η θρησκεία του θάρρους και της κατάργησης του φόβου. Η πνευματική ζωή μάλιστα δεν βρίσκεται αποστειρωμένη μέσα σε τέσσερις τοίχους αλλά καλλιεργείται μέσα στη ζωή και σε επαφή με τα προβλήματα που ανακύπτουν στην καθημερινότητα. Στις 13 Ιουλίου η ορθόδοξη εκκλησία τιμά τον άγιο Αλέξανδρο Σμόρελ, έναν άνθρωπο πίστης και θάρρους, ο οποίος γίνεται σιγά σιγά γνωστός ολοένα και περισσότερο και στην Ελλάδα.

 
Ο Αλέξανδρος Σμόρελ, Ρωσικής καταγωγής ανακηρύχθηκε άγιος το 2012. Ήταν μέλος της αντιναζιστικής οργάνωσης «Λευκό Ρόδο» και αποκεφαλίστηκε από τους Ναζί εξαιτίας της αντιστασιακής του δράσης, όπως και οι συνεργάτες του. Πρόκειται για μια ομάδα φοιτητών του Πανεπιστημίου του Μονάχου, όλοι χριστιανοί, που συνεργάστηκαν με σκοπό την αφύπνιση του γερμανικού λαού και την καταδίκη της πολιτικής του Χίτλερ. Τον βασικό πυρήνα της οργάνωσης αποτελούσαν πλην του Ορθόδοξου νέου Αλέξανδρου Σμόρελ, οι Σόφι και Χανς Σολ, Βίλλι Γκραφ, Κρίστοφ Προμπστ. Υπήρχαν και μερικά ακόμη μέλη, με πιο περιφερειακό ρόλο. Μέντορας όλων των παραπάνω ήταν ο καθηγητής Κουρτ Χούμπερ, που και αυτός καταδικάστηκε σε θάνατο.

Από πού προέρχεται όμως η ονομασία της ομάδας; Πιθανόν να έχει σχέση με σχετικό κομμάτι από τους αδελφούς Καραμαζόφ του Ντοστογιέφσκι: ο Χριστός ξαναγυρνά στη γη και ανασταίνει ένα κορίτσι που σηκώνεται στο φέρετρό του κρατώντας λευκά τριαντάφυλλα.

 

Αντίχριστη εξουσία
Η οργάνωση του Λευκού Ρόδου από τον Ιούνιο του 1942 μέχρι τον Φεβρουάριο του 1943 τύπωσε και μοίρασε στο προαύλιο του Πανεπιστημίου του Μονάχου έξι προκηρύξεις ευθείας εναντίωσης στον Χίτλερ, στο ναζιστικό καθεστώς, στη ναζιστική ιδεολογία και στην ανοχή του γερμανικού λαού στα εγκλήματα του ναζισμού. Η αντίστασή τους δεν είχε μόνο πολιτικό χαρακτήρα αλλά είχε και πνευματική διάσταση. Ο Γιάννης Ζερβός, στην εισαγωγή του στο βιβλίο του Αρχιμ. Κύριλλου Κεφαλόπουλου, Ο Άγιος Αλέξανδρος Σμόρελ, εκδ. Χριστιανική, αναφέρει για τα χριστιανικά μέλη της οργάνωσης: «Έβλεπαν τη χιτλερική εξουσία ως εξουσία τυραννική και αντίχριστη, η οποία εκμεταλλεύθηκε στιγμές αδυναμίας του γερμανικού λαού για να τον πειθαναγκάσει να απαρνηθεί το θείο δώρο της ελευθερίας και να υποταχθεί στην τυραννία. Δεν καταγγέλλουν μόνο τη ναζιστική εξουσία. Στιγματίζουν την ανοχή προς αυτήν της πλειοψηφίας των Γερμανών και προφητικά τονίζουν ότι, αν οι ίδιοι οι Γερμανοί δεν ανέτρεπαν τον Χίτλερ, τα ναζιστικά εγκλήματα θα αποτελούσαν όνειδος για τις επόμενες γενιές. Οι νέοι του Λευκού Ρόδου μπόρεσαν να κάνουν τη δύσκολη υπέρβαση: να αρνηθούν ως χριστιανοί τον πειρασμό της τυραννίας. Να καταγγείλουν τον ξεπεσμό της ίδιας της πατρίδας τους σε όργανο για την εξυπηρέτηση των στόχων του τυραννικού καθεστώτος, η νίκη του οποίου στα πεδία των μαχών θα μετέβαλλε τον κόσμο σε κόλαση».
 
Συνελήφθησαν
Την επόμενη μέρα από τη ρίψη της έκτης προκήρυξης συνελήφθησαν τω πρώτα μέλη της οργάνωσης: τα αδέλφια Χανς και Σόφι Σολ, και ο Κρίστοφ Προμπστ. Δικάστηκαν προσχηματικά και εκτελέστηκαν τρεις μέρες μετά δι΄ αποκεφαλισμού. Λίγους μήνες μετά συνελήφθησαν, δικάστηκαν και εκτελέστηκαν με τον ίδιο τρόπο άλλα τρία μέλη της οργάνωσης, οι φοιτητές Αλέξανδρος Σμόρελ και Βίλλι Γκραφ καθώς και ο καθηγητής Χούμπερ.
 
Ο άγιος Αλέξανδρος Σμόρελ ήταν φοιτητής Ιατρικής και ιδρυτικό μέλος του Λευκού Ρόδου. 
Συνελήφθη τον Φεβρουάριο του 1943 και εκτελέστηκε στις 13 Ιουλίου 1943, στη φυλακή Σταντελχάιμ στο Μόναχο, σε ηλικία 25 ετών. 
Στις 5 Φεβρουαρίου 2012 ανακηρύχθηκε άγιος και μάρτυρας της ορθόδοξης Ρωσικής Εκκλησίας. 
Ο άγιος Αλέξανδρος εικονίζεται με τη λευκή ιατρική στολή, κρατά ένα σταυρό μαζί με ένα λευκό ρόδο, σύμβολο της ζωής και της ανάστασης.
 
Εκκλησιαζόνταν συχνά και είχε πάντα μαζί του την Αγία Γραφή
Η πίστη του Αλέξανδρου ήταν «βαθιά και ουσιαστική. Τακτικότατα εκκλησιαζόταν στη ρωσική ορθόδοξη εκκλησία και είχε πάντα μαζί του μία Αγία Γραφή, την οποία συνεχώς μελετούσε. Άλλωστε, ως συντάκτης των φυλλαδίων της οργάνωσης, φρόντιζε να περιλαμβάνει συχνές αναφορές στην Αγία Γραφή. Επίσης, φαίνεται ότι είχε διαβάσει Πατέρες της Εκκλησίας, όπως συμπεραίνουμε από μία αναφορά του στον Θεόδωρο τον Στουδίτη.

Ο Άλέξανδρος Σμόρελ ομολόγησε με θάρρος τη χριστιανική πίστη, πάλεψε για την ελευθερία και αξιοπρέπεια του ανθρώπινου προσώπου, αντιστάθηκε στο άθεο ναζιστικό καθεστώς και θυσίασε τη ζωή του μαρτυρώντας την αγάπη του για τον Θεό και τον πλησίον. Το σώμα του ετάφη στο κοιμητήριο Perlacher Forst, πίσω από τη φυλακή Σταντελχάιμ.

 
Μερικά αποσπάσματα από τις προκηρύξεις για την αφύπνιση του λαού
«Η μεγαλύτερη ντροπή για έναν λαό που θέλει να λέγεται πολιτισμένος είναι να ανέχεται αδιαμαρτύρητα να τον κυβερνά μια ανεύθυνη και παραδομένη στα ζοφερά της ένστικτα συμμορία εξουσιαστών. 
Άραγε δεν είναι αλήθεια ότι κάθε τίμιος Γερμανός αισθάνεται σήμερα ντροπή για την κυβέρνησή του; Και άραγε ποιος ανάμεσά μας φαντάζεται τι αβάσταχτο όνειδος θα πέσει πάνω σε εμάς και στα παιδιά μας, όταν κάποτε γλιστρήσει στο έδαφος το πέπλο που μας σκεπάζει τα μάτια και έρθουν στο φως τα ανείπωτης φρίκης και έκτασης εγκλήματα; [...] Αν ο καθένας περιμένει μέχρι κάποιος άλλος να κάνει την αρχή, οι αγγελιαφόροι της Νέμεσης θα ζυγώνουν όλο και πιο κοντά ζητώντας εκδίκηση και τότε το τελευταίο θύμα θα ριχτεί βορά στα σαγόνια του ακόρεστου δαίμονα. Γι΄ αυτό πρέπει ο καθένας, έχοντας πλήρη συναίσθηση της ευθύνης του ως μέλους του χριστιανικού και του δυτικού πολιτισμού, να αμυνθεί, σε αυτή την έσχατη ώρα, με όλες του τις δυνάμεις, να αγωνιστεί ενάντια σε αυτή τη μάστιγα της ανθρωπότητας, ενάντια στο φασισμό. [...] Προβάλλετε παθητική αντίσταση, αντισταθείτε όπου κι αν βρίσκεστε, σταθείτε εμπόδιο στη λειτουργία αυτής της άθεης πολεμικής μηχανής προτού να είναι πολύ αργά» (πρώτη προκήρυξη).

Ηθικό καθήκον

«Σας ρωτώ όμως, αφού το γνωρίζετε, γιατί δεν αντιδράτε, γιατί ανέχεστε να υφαρπάζουν τούτοι οι εξουσιαστές κομμάτι κομμάτι, άλλοτε απροκάλυπτα και άλλοτε ύπουλα, τα δικαιώματά σας, το ένα μετά το άλλο, μέχρι που μια πρωία δε θα απομείνει τίποτα, τίποτα απολύτως. [...] Τόσο πολύ καταβεβλημένο είναι το πνεύμα σας από τον αδιάκοπο βιασμό του, ώστε λησμονείτε πως δεν είναι δικαίωμά σας αλλά ηθικό σας καθήκον να δώσετε ένα τέλος σε αυτό το καθεστώς; [...] Πάψτε να καμουφλάρετε τη δειλία σας κάτω από τον μανδύα μιας δήθεν σωφροσύνης. Διότι κάθε μέρα που διστάζετε, κάθε μέρα που δεν αντιστέκεστε σε αυτό το γέννημα της κόλασης, η ευθύνη σας αυξάνει... (τρίτη προκήρυξη).

«Παντού και σε κάθε εποχή οι δαίμονες παραφυλούσαν στο σκοτάδι περιμένοντας την ώρα που ο άνθρωπος γίνεται αδύναμος, την ώρα που εγκαταλείπει αυτόβουλα την ελευθερία που εξασφάλισε για εκείνον το Θεϊκό Σχέδιο, την ώρα που ενδίδει στις πιέσεις του Κακού και απομακρύνεται από τις δυνάμεις μιας υπέρτερης ηθικής τάξης. Και αφότου κάνει με τη θέλησή του το πρώτο βήμα, ωθείται στο δεύτερο και στο τρίτο και σε κάθε επόμενο με ταχύτητα που κλιμακώνεται ραγδαία. Και αντίστοιχα σε κάθε εποχή μεγάλης ανάγκης εμφανίστηκαν άνθρωποι, προφήτες και άγιοι που περιέσωσαν την ελευθερία τους, που κήρυξαν τον λόγο του ενός και μοναδικού Θεού και με τη βοήθειά Του παρακίνησαν τον λαό να μεταστραφεί. Ο άνθρωπος βέβαια είναι ελεύθερος, όμως δίχως τον αληθινό Θεό είναι ανήμπορος να αμυνθεί ενάντια στο Κακό, είναι σαν ένα καράβι χωρίς κυβερνήτη. [...] Σε ρωτώ εσένα, που είσαι χριστιανός, υπάρχει άραγε σε αυτή τη μάχη για τη διαφύλαξη των ύψιστων αγαθών σου ο παραμικρός δισταγμός, η παραμικρή επιθυμία να ξεγλιστρήσεις, η παραμικρή ταλάντευση στην απόφασή σου να αγωνιστείς, με την προσδοκία ότι κάποιος άλλος θα σηκώσει τα όπλα για να σε προστατεύσει; Δε σε έχει οπλίσει ο Θεός με τη δύναμη και το θάρρος να πολεμήσεις; Πρέπει να χτυπήσουμε το Κακό... (τέταρτη προκήρυξη).

Το τελευταίο γράμμα στους γονείς του από τη φυλακή

Μόναχο, 13 Ιουλίου 1943

Αγαπητοί μου πατέρα και μητέρα,
Τώρα δεν θα γίνει τίποτε άλλο από αυτό, και με το θέλημα του Θεού, σήμερα η επίγεια ζωή μου θα κλείσει για να πάω σε μια άλλη, η οποία δεν θα έχει τέλος και στην οποία όλοι μας θα ξανασυναντηθούμε. 
Ας είναι αυτή η μελλοντική συνάντηση η παρηγοριά και η ελπίδα σας. 
Δυστυχώς, αυτό το χτύπημα θα είναι πολύ βαρύτερο για σας παρά για μένα, διότι φεύγω με τη βεβαιότητα, ότι με βαθιά πεποίθηση υπηρέτησα την αλήθεια. 
Όλα αυτά με αφήνουν με ήρεμη συνείδηση, παρόλο που η ώρα του θανάτου μου πλησιάζει. 
Σκεφτείτε τα εκατομμύρια των νέων που έχασαν τη ζωή τους έξω στα πεδία των μαχών. 
Η μοίρα τους είναι εξίσου και δική μου. 
[...] Σε λίγες ώρες θα βρίσκομαι σε μία καλύτερη ζωή, και δεν πρόκειται να σας ξεχάσω. 
Θα ζητήσω από τον Θεό να σας παράσχει παρηγορία και ειρήνη. 
Και θα σας περιμένω! 
Ένα πράγμα, προ πάντων, επιτρέψτε μου να αφήσω στις καρδιές σας: 
Ποτέ μην λησμονείτε τον Θεό!!!
Ο δικός σας Schurik

 
Ο Άγιος Αλέξανδρος Σμόρελ δεν αντιμετώπισε το θάνατο ως το χειρότερο που μπορούσε να του συμβεί. 
Δεν έδωσε χώρο στην καρδιά του για έκπτωση από τις εντολές του Θεού και γι’ αυτό δεν έφυγε μακριά από τον Χριστό θλιμμένος όπως ο νεανίας του Ευαγγελίου. 
Έφυγε με ενθουσιασμό, για να είναι κοντά στον Χριστό, σε αυτή και στην ερχόμενη Ζωή.

_________

Σοφία Χατζή
δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 10.07.2019 

ΥΓ. Ακούστε το Γιώργο Μπάρλα
να μιλά στο ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας
για τον άγιο Αλέξανδρο 
https://www.youtube.com/watch?time_continue=109&v=CjLspi3AfGU&fbclid=IwAR0xmxTGpOZVzymUXKYiQadfLdn4eA3A8JJarq6EKgmobVOH1XoMaCcfuxo

Δείτε και την ταινία για τη δράση τους


Sophie Scholl - Οι Τελευταίες Μέρες

Ιστορική 2005 | Έγχρ. | Διάρκεια: 117'

Γερμανική ταινία, σκηνοθεσία Μαρκ Ρόθεμουντ με τους: 
Γιούλια Γιεντς, Αλεξάντερ Χελντ, Φαμπιάν Χίρνικς 
Η Σόφι Σολ, μέλος της παράνομης αντιναζιστικής φοιτητικής οργάνωσης Λευκό Ρόδο, 
συλλαμβάνεται μαζί με τον αδελφό της το Φεβρουάριο του 1943
καθώς μοιράζουν αντιπολεμικές προκηρύξεις. 
Ανακρίνεται από την Γκεστάπο και μέσα σε τέσσερις ημέρες καταδικάζεται σε θάνατο. 
Αργυρή άρκτος σκηνοθεσίας και γυναικείας ερμηνείας 
στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2005.
  

|πρωτοδημοσιεύσαμε στις 13/7/2020



Δευτέρα 14 Ιουλίου 2025

✨ "Έτι δεόμεθα υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του δούλου σου Διονυσίου Μοναχού... † 19 Οκτωβρίου 1993 |Ο διάσημος σπουδαίος τραγουδιστής Διονύσης Θεοδόσης που εκάρη μοναχός στη Μικρά Αγία Άννα στο Άγιον Όρος, λίγο πριν ο καρκίνος τον οδηγήσει στον Χριστό στα 35 του χρόνια... |Άκουσε, αν θες με προσοχή, μια ξεχωριστή συνέντευξη με τη μητέρα του, Δέσποινα Κουλ, που τα αφηγείται όλα μ΄έναν ιδιαίτερο τρόπο στη Σοφία Χατζή


 


Κανείς δεν ήξερε το μυστικό του όλο το διάστημα της μάχης του με την επάρατο νόσο, ώσπου στην εξόδιο ακολουθία του στον Ι.Ν.Αγ.Θωμά στο Γουδί, ο πνευματικός του, π.Σπυρίδων Μικραγιαννανίτης, μνημόνευσε :

"Έτι δεόμεθα υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του δούλου σου Διονυσίου Μοναχού!"

Όλοι έμειναν άφωνοι.

 

Ο Διονύσης Θεοδόσης (16 Ιουνίου 1958 - 19 Οκτωβρίου 1993) ήταν Έλληνας τραγουδιστής

Στη διάρκεια της καριέρας του συνεργάστηκε με γνωστούς έλληνες συνθέτες μεταξύ των οποίων ο Γιάννης Σπανός, ο Γιώργος Χατζηνάσιος και ο Μάριος Τόκας και με τραγουδιστές όπως ο Γιώργος Νταλάρας, η Δήμητρα Γαλάνη και η Χάρις Αλεξίου.

 

Ζούσε μεγάλα υπαρξιακά αδιέξοδα, μέχρι που συνάντησε τον άγιο Παΐσιο, ο οποίος διέκρινε τον πόνο του και είπε:

“Εσύ παιδί μου φέρνεις πολύ πόνο, χρειάζεσαι να εξομολογηθείς και μάλιστα σ’ ένα καλό πνευματικό. 

Να πας στη μικρά Αγία Άννα και να μιλήσεις στον πατέρα Διονύσιο, είναι καλός και θα σε βοηθήσει”.

 

Ο Διονύσης ακολούθησε τη συμβουλή και κίνησε με τη βάρκα για τη μικρά Αγία Άννα. 

Δίπλα του ένας μοναχός τού έπιασε κουβέντα και του συστήθηκε: "πατήρ Διονύσιος Μικραγιαννανίτης"

Μετά την αρχική έκπληξη, έπιασαν την κουβέντα για λίγο, αλλά ο Διονύσης θεώρησε ότι ήταν “καλαμπουρτζής” και δεν ήταν αυτή η εικόνα που έτρεφε μέχρι τότε για έναν πνευματικό: 

δηλαδή έναν σοβαρό, ίσως και βλοσυρό γέροντα.


Η ασθένειά του, ωστόσο, έρχεται να αλλάξει ριζικά το τοπίο. 

Ξεκινά χημειοθεραπείες στο Λονδίνο. 

Οι επισκέψεις του στη μικρά Αγία Άννα πυκνώνουν και ανακοινώνει στους Πατέρες πως θέλει να γίνει μοναχός!

Τουλάχιστον μια φορά τον μήνα όταν τελείωνε ξημερώματα την δουλειά του έπαιρνε την μηχανή του και ταξίδευε για το Άγιο Όρος. 


 

    [Σχολιάζοντας αυτή τη φωτογραφία ο "κολλητός του", Gregory Karagiorgas:

Εδώ είναι στην μηχανή μου Yamaha 650cc και πάμε Ζάκυνθο, 14 Αυγούστου 1882/1983. Ξεκινήσαμε για Κωνσταντινούπολη, μετά από λίγο αλλάξαμε για Άγιο Όρος, και τελικά καταλήξαμε στη Ζάκυνθο! Πήγαμε να δούμε τούς γονείς του...]


Εκείνο το διάστημα γράφτηκε και το τραγούδι "Όσο κρατάει ένας καφές" που ερμήνευσε ο ίδιος και το οποίο λίγοι ξέρουν πως το αφιέρωσε στον Γέροντα του.

 

Επιθυμεί να γίνει καλά και να αφιερώσει τη ζωή του στον ησυχασμό. 

Ο γέροντάς του, Διονύσιος, πριν φύγει για νοσηλεία στο εξωτερικό κάνει την κουρά του και του επιτρέπει να επισκέπτεται το νοσοκομείο στην Αγγλία χωρίς το ράσο.



 

Κανείς δεν γνωρίζει το μυστικό του, ούτε η μητέρα του Δέσπω, η οποία στέκεται στο πλάι του τις τελευταίες του στιγμές και διαβάζει ένα βιβλίο που της έδωσε για το περιβόλι της Παναγίας.

 

Εντυπωσιάζεται με όσα της λέει για το Άγιο Όρος. 



Μέσα της μιλά στον Θεό 

«Ας γίνει καλά και με την ευχή μου να έρθει να σε υπηρετήσει».

 

Ο Διονύσης κάνει στο κρεβάτι του νοσοκομείου τις προσευχές του κι εκείνη δεν ξέρει πως προσευχές και αρρώστια είναι ο μοναχικός του κανόνας. 

Η Αγγλίδα νοσοκόμα μια μέρα θα της πει με άνευρη φωνή 

«he died».

 

Η κηδεία θα γίνει στην Ελλάδα. 

Θα παρευρεθούν ανάμεσα σε άλλους συγγενείς, φίλοι, γνωστοί τραγουδιστές, ηθοποιοί και μουσικοί, αλλά και ο γέροντάς του, Διονύσιος.

 

Ο π. Σπυρίδων θα αποκαλύψει το μυστικό στη τελετή όταν πρέπει να πει τ’ όνομα του τεθνεώτος «o δούλος του Θεού μοναχός Διονύσιος». 

Το εκκλησίασμα μένει έκπληκτο.

 

Αμέσως μετά την τελετή οι Πατέρες θα πάρουν το σώμα του θα το τυλίξουν σε σεντόνι και ο μοναχός Διονύσιος θα ταφεί στη μικρά Αγία Άννα, στον τόπο που ήθελε να μονάσει.

 

Ο πατριός του και βαφτισιμιός του Βενιαμίν Κουλ, ένα άτομο που έστρεψε στην ορθοδοξία ο Διονύσης) θα προσκυνά τον τάφο του συχνά, γνωρίζοντας τους Μικραγιαννανίτες από κοντά. 

(Ο Βενιαμίν ήταν Τούρκος και βαπτίστηκε στην Ελλάδα. 

Νονός στο Μυστήριο ήταν ο γιος της, ο Διονύσης Θεοδόσης...)


Επιθυμία του να ταφεί κι εκείνος κοντά στο παιδί του, όταν φύγει από αυτή τη ζωή.

 

Η επιθυμία του πραγματοποιείται. 

Θα αρρωστήσει λίγα χρόνια αργότερα και θα φύγει κι αυτός από τη ζωή προσθέτοντας ακόμα μια απώλεια οδυνηρή στην κυρα-Δέσπω που όταν πέρασαν τα τρία χρόνια της ταφής του, πήρε τα οστά και τα πήγε στην Ουρανούπολη.

 

Εκεί τα παρέλαβαν οι μοναχοί και τα έθαψαν δίπλα σε αυτά του πνευματικού του πατέρα, νονού του αλλά και παιδιού του, μοναχού Διονυσίου, πλέον...

 

Από την σελίδα, "Διονύσης Θεοδόσης / DionisisTheodosis"

[👉 Με τη μητέρα του, επίσης τραγουδίστρια,
σε μαγαζί κάπου στην Κωνσταντινούπολη...]

|άκουσε τώρα την μητέρα του να αφηγείται με όλες τις λεπτομέρειες τα γεγονότα...


👉 Το σχόλιο που ακολουθεί, από τον μικρό τότε Αλέξανδρο που είναι στην φωτογραφία μαζί με τον Διονύση, σε μια από τις επισκέψεις τους στον Άγιο Εφραίμ τον Κατουνακιώτη…

"Ήταν λίγο καιρό πριν κυκλοφορήσει ο ομώνυμος δίσκος και ήμασταν παρέα με τον Διονύση, ο πατέρας μου κι εγώ στο Άγιο όρος. 

Παρ' ολο του ότι ήμουν παιδί, σαν χθες θυμάμαι τον Διονύση να μας λέει τα νέα για τον καινούργιο του δίσκο που θα κυκλοφορούσε πολύ σύντομα αλλά ειδικότερα για το τραγούδι "Όσο κρατάει ένας καφές", το οποίο ήταν το καμάρι του. 

Έτσι λοιπόν στην επιστροφή μας προς την Ουρανούπολη με το καραβάκι, αποφάσισε να μας το τραγουδήσει για να του πούμε την γνώμη μας. 

Ακόμα έχω στα μάτια μου τη λάμψη των ματιών του όταν το τραγουδούσε και το χαμόγελο του! 

Είμαι πολύ τυχερός που έζησα αυτή τη στιγμή με αυτόν τον Άγιο άνθρωπο..."



  |Και για να καταλάβεις για τι τραγουδιστή μιλάμε...

ΘΑ ΜΕ ΘΥΜΗΘΕΙΣ-ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΘΕΟΔΟΣΗΣ

Στίχοι:  Πυθαγόρας

Μουσική:  Γιάννης Σπανός

Από την συναυλία του Γιάννη Σπανού στη Ρωμαϊκή Αγορά το καλοκαίρι του 1985.

 

Θα με θυμηθείς, να το θυμηθείς

όταν φύγω πια κι όταν αισθανθείς παγωνιά και τέλος

Τότε τι να πεις για παρηγοριά

Τότε θα `ν’ αργά, τότε θα `ν’ αργά, τότε θα `ν’ αργά

 

Θα `ρθουνε στιγμές δάκρυα γεμάτες

Μόνη σου θα κλαις, κλείσανε θα λες της ζωής οι στράτες

Θα με θυμηθείς, όταν πια θα δεις

πόσο σ’ αγαπώ, θα με θυμηθείς, θα με θυμηθείς

 

Θα με θυμηθείς, να το θυμηθείς

όταν θα χαθώ θα με νοσταλγείς και θα με γυρεύεις

Τότε τι να βρεις μες στην ερημιά

Τότε θα `ν’ αργά, τότε θα `ν’ αργά, τότε θα `ν’ αργά

 

Θα `ρθουνε στιγμές δάκρυα γεμάτες

Μόνη σου θα κλαις, κλείσανε θα λες της ζωής οι στράτες

Θα με θυμηθείς, όταν πια θα δεις

πόσο σ’ αγαπώ, θα με θυμηθείς, θα με θυμηθείς...

πηγές (fb): 1 - 2


   | Κι αν θες και μια διαφορετικό εξιστόρηση του "Όσο κρατάει ένας καφές", ρίξε μια ματιά εδώ...
|α(μ)Φιερωμένο στη φίλη ΣοΦία, 
που μας παρότρυνε να ψάξουμε για τον Μοναχό Διονύσιο...

Τις πρεσβείες του για όλους μας...