✔ Πρόσεξε μήπως από τη Φουρτούνα χάσεις την ειρήνη σου. Φρόντισε να μην πετάξεις το σταυρό σου... Σα βαρύτιμο θησαυρό κράτησε μέσα σου την ευχαριστία... |Πλαστικοποίηση και με μαγνητάκι μόνιμα κολλημένο μπροστά στα μάτια μας...

 

|εμείς από τον εκ των "συν αυτώ", 

π.Σπυρίδωνα Σκουτή

✔ "Να κυνηγάς την ταπεινοφροσύνη σαν να ήσουν ερωτευμένος μαζί της... |Δες ποιος διάσημος "σύγχρονος" Επιστήμονας λέει αυτές τις κουβέντες...

 * Κράτησε από αυτά που ακολουθούν ό,τι σου κάνει...

Να κυνηγάς την ταπεινοφροσύνη σαν να είσαι ερωτευμένος...

H ψυχή σου εξομοιώνεται με όσα κάνεις, παίρνει τη μορφή και το σχήμα των πράξεών σου.

Η εμφάνισή σου, το ντύσιμο, το βάδισμα και ο τρόπος που κάθεσαι, όπως και το φαγητό σου, το κρεβάτι, το σπίτι και τα έπιπλα του σπιτιού, όλα να είναι απλά.

Και τα λόγια και το τραγούδι και η παρέα με το φίλο, κι αυτά να τείνουν στο μέτρο κι όχι στην υπερβολή.

Μην κάνεις επίδειξη με περίτεχνα λόγια, ούτε με κορώνες στο τραγούδι, μην κάνεις διαλέξεις αλαζονικές και βαρυσήμαντες, μα απ' όλα να αφαιρείς την υπερβολή.

Να είσαι καλός με το φίλο, μαλακός με τον υφιστάμενο, ανεξίκακος με τους θρασείς, φιλάνθρωπος με τους περιφρονημένους.

Να παρηγορείς όσους ταλαιπωρούνται, να επισκέπτεσαι όσους υποφέρουν, να συζητάς με γλυκύτητα, να απαντάς με χαμόγελο, να είσαι προσιτός σε όλους.

Ούτε να πλέκεις εγκώμια του εαυτού σου, ούτε να παρακινείς τους άλλους να σου πλέκουν, και να μη συμφωνείς με λόγο υπερήφανο, καλύπτοντας όσο μπορείς τα προτερήματά σου.

Όσο για τα λάθη σου, πρώτος εσύ να κατηγορείς τον εαυτό σου, και να μην περιμένεις να σε διορθώσουν οι άλλοι.

Με των άλλων τα λάθη να μην είσαι αυστηρός και να μην κάνεις παρατηρήσεις γρήγορα και θυμωμένα, ούτε να τους καταδικάζεις για μικροπράγματα, σαν να είσαι εσύ απόλυτα σωστός.

Αντίθετα, να στηρίζεις ψυχολογικά όσους έσφαλαν και να τους καθοδηγείς πνευματικά.

Και να κάνεις τόση προσπάθεια για να αποφύγεις τη δόξα των ανθρώπων όση κάνουν άλλοι για να την αποκτήσουν.

Μη ζημιώνεσαι λοιπόν θέλοντας να φαίνεσαι στους ανθρώπους.

Ο πραγματικός, ο μεγάλος θεατής είναι ο Θεός.

Στρέψε σ' Αυτόν τη φιλοδοξία σου.

Δίνει λαμπρό μισθό.

Ή μήπως απέκτησες κάποιο αξίωμα, και οι άνθρωποι σε ακολουθούν και σε χειροκροτούν;

Να γίνεις ίσος με αυτούς που διοικείς, γιατί, όπως λέει η Καινή Διαθήκη, «μην καταδυναστεύετε αυτούς που ποιμαίνετε», και μην τους εξουσιάζετε, όπως κάνουν οι ηγέτες στον κόσμο.

Γιατί όποιος θέλει να είναι πρώτος πρέπει να γίνει δούλος όλων, έτσι όρισε ο Κύριος.

Και γενικά, να κυνηγάς την ταπεινοφροσύνη σαν να ήσουν ερωτευμένος μαζί της.

«Αγάπησέ την και θα σε δοξάσει».

Έτσι θα βρεις το δρόμο για την αληθινή δόξα, τη δόξα που δίνει ο Θεός.

Κι ο Χριστός θα σε παρουσιάσει, για μαθητή Του, στους αγγέλους και θα σου δώσει δόξα, αν μιμηθείς την ταπεινοφροσύνη Του, Εκείνου που λέει:

«Διδαχθείτε από το δικό μου παράδειγμα γιατί είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά και οι ψυχές σας θα βρουν ξεκούραση».

|Μέγας Βασίλειος

~ Εκλάπη από την E.Di

|πρωτοδημοσιεύσαμε στις 8/2/2023

☆ «Ο φίλος μου ο Μεγάλος» |εις μνήμην π.Βασιλείου και π.Κωνσταντίνου...

 

Μικρό απόσπασμα από την εκπομπή «Ράδιο Παράγκα» (1994), αφιερωμένη στον Μέγα Βασίλειο, με τίτλο 

«Ο φίλος μου ο Μεγάλος».

Ο π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος αφηγείται με χιούμορ, συγκίνηση και βαθιά θεολογική αλήθεια ένα παιδικό βίωμα μέσα στο ιερό, όπου ο Άγιος Βασίλειος δεν παρουσιάζεται ως αφηρημένη μορφή, αλλά ως ζωντανή παρουσία αγάπης, συγχώρησης και ελέους.

Μέσα από την απλότητα της αφήγησης, αναδεικνύεται:

η πατρική αγάπη του Αγίου για τα παιδιά

η φιλανθρωπία και η συγχωρητικότητα του Μεγάλου Βασιλείου

η παιδαγωγική σοφία της Εκκλησίας, όπως βιώνεται και όχι απλώς διδάσκεται.

    πηγή

📻 Εκπομπή: Ράδιο Παράγκα

📅 Έτος: 1994

🎙 Ομιλητής: π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος

📖 Θέμα: Μέγας Βασίλειος – παιδική μνήμη και Θεολογία της αγάπης...

   |μας έστειλε ως κέρασμα η "συν αυτώ" εορτάζουσα, Βασιλική Λαϊζίνου .

☆ "...Δεν ήθελε στον τόπο του να γίνει δικηγόρος, ούτε έμπορος και άρχοντας, του πλούτου νικηΦόρος... Μα στην Αθήνα έφτασε μαζί με τον Γρηγόρη και κατασκήνωσαν ψηλά στου Πνεύματος τα όρη... Κι αφού διδάχθηκε άριστα όλες τις επιστήμες, γύρισε στην πατρίδα του με Θεϊκές ευθύνες... Δημιουργεί ιδρύματα, μιά πολιτεία στήνει, όλο τον πλούτο στο λαό και στο φτωχό αφήνει... Γέροι θα βρούν τη στέγη τους, τα ορφανά πατέρα, νοσοκομείο ο άρρωστος κι ο ξένος την παρέα... Στα λίγα χρόνια που 'ζησε και έγινε Μεγάλος, ποτέ δεν καταγράφηκε ύψη να φτάσει άλλος... Απ' τα σαράντα ένα του που επίσκοπος θα γίνει, μέχρι τα σαρανταεννιά, τους χρόνους του τους κλείνει... Κι είν' εντελώς απέναντι εκείνου στις μπροσούρες, του αμαξάρη κι ευτραφή με ροδαλές τις μούρες...

 

|ας γιορτάσουμε όλοι μαζί, 

μέρα που'ναι!

Όχι άλλο τον "αη Βασίλη"!

Φτάνει πια...

Να πανηγυρίσουμε, μαζί με όσους και όσες γιορτάζουνε μαζί του, τον Μέγα Επίσκοπο Καισαρείας Βασίλειο!

 Και ίσως μας βοηθήσουν τα στιχάκια της λαϊκής σοΦίας, 

που σίγουρα εκπροσωπεί μοναδικά η Ελένη Ζεάκη...

"Το χρόνο που δεχτήκαμε 

όλη η γη γιορτάζει 

κι ο Μέγας ο Βασίλειος 

δώρα παντού μοιράζει...

Και είναι οικουμενικός!

Κινέζοι και Μογγόλοι,

ξέρουν δεν ξέρουν,

 βρίσκονται στη μοιρασιά του όλοι...

Τι κι αν δεν είναι χριστιανοί 

κι αν δεν αναγνωρίσαν.

Ποιός θεμελίωσε τη γη

και τ' άστρα ποιοί τα στήσαν...

Όλοι στον άβακα μετρούν 

Την Ενανθρώπιση Του!

Τα δυό χιλιάδες είκοσι 

έξι απ' Τη Γέννηση Του...

Πάρτε νταούλια και βιολιά,

λαούτα και ζουρνάδες,

να κατεβούν κι οι αγγέλοι 

να πούνε μαντινάδες... 

Να στέκει ο Βασίλειος 

μέσα σε κάθε σπίτι,

να ευλογείται η χαρά 

να παίρνει δρόμο η λύπη...

Αυτός δεν είναι Άγιος 

απλώς σαν τόσους άλλους!

Ο Κύριος, μωρό παιδί, 

βάνει τον στους Μεγάλους...

Η Εμμέλεια τον γέννησε 

κι ήταν πρωτότοκός του,

το όνομα Βασίλειος 

ήτανε του πατρός του.

Λέγεται ο πατέρας του,

έσκισε την καρδιά του,

γονατιστός με δάκρυα 

ζητούσε την υγειά του...

Γεννήθηκε ασθενικό 

έτοιμο να πεθάνει!

Τον χιλιοπαρακάλεσε 

κι η πίστη θα το γιάνει...

Κι όχι απλώς του χάρισε 

καρδιά που να χτυπάει 

μα χάρισμα στην κορυφή 

Του Πνεύματος να πάει...

Και ήταν από παιδί σοφό 

κι οι δάσκαλοι θαυμάσαν, 

στο ύψος της διάνοιας

όλοι μαζί δε φτάσαν...

Λιγνό και ομορφόστολο,

 χρυσά ζωγραφισμένο 

μας έχει ο Γρηγόριος 

τον φίλο του δοσμένο...

Δύο Μεγάλοι ήτανε, 

φίλοι και Ιεράρχες,

θερμοί Πνευματοφύλακες

στέκουν σε Χριστομάχες... 

Καλλιεργούσε ο Αρειανός 

μεγάλη αποστασία 

κι έσπερνε ζιζάνια 

μέσα στην Εκκλησία...

Κι ήτανε ο Βασίλειος 

στον τέταρτο αιώνα 

θεμελιωτής Της Πίστεώς 

Μεγάλος του αγώνα...

Πήρε δρεπάνι θερισμού 

απο τον Αθανάση,

τον Μέγα εκείνο Άγιο 

και πιο βαθιά θα φτάσει...

Φτάνει με κείμενα παντού 

και σταματά το ψέμα 

κι η πίστη θεμελιώνεται,

Βασίλειε από 'σένα!

Μεγάλοι περισπούδαστοι

μα ταπεινοί συγχρόνως, 

στο σπίτι του Βασίλειου

ζούσε Ο Θεός αφθόνως...

Απ' τη Μακρίνα τη γιαγιά, 

η μάνα κι ο πατέρας 

μ' όλα τα τέκνα πολεμούν 

το κοσμικό το τέρας...

Παρόλο που ήταν πάμπλουτοι,

σοφοί και μορφωμένοι,

ήτανε οικογένεια 

Στον Κύριο δοσμένη...

Κι είδαν Τη Χάρη του μικρού 

και δεν τον εμποδίσαν,

αντίθετα να μορφωθεί

να φύγει τον αφήσαν... 

Δεν ήθελε στον τόπο του

να γίνει δικηγόρος,

ούτε έμπορος και άρχοντας,

του πλούτου νικηΦόρος...

Μα στην Αθήνα έφτασε 

μαζί με τον Γρηγόρη

και κατασκήνωσαν ψηλά 

στου Πνεύματος τα όρη...

Κι αφού διδάχθηκε άριστα 

όλες τις επιστήμες,

γύρισε στην πατρίδα του

με Θεϊκές ευθύνες... 

Δημιουργεί ιδρύματα,

μιά πολιτεία στήνει, 

όλο τον πλούτο στο λαό 

και στο φτωχό αφήνει...

Γέροι θα βρούν τη στέγη τους,

τα ορφανά πατέρα,

νοσοκομείο ο άρρωστος 

κι ο ξένος την παρέα... 

Πρότυπο ήταν σ' όλα του

να διδαχθούμε πλήρως,

είτε φτωχοί ή πλούσιοι, 

είτε λαός και κλήρος...

Στέκει ο Ιουλιανός 

γνωστός ως Παραβάτης,

εχθρός και της καταστροφής 

του έργου του εργάτης...

Μα ο λαός του προσφορά 

θα κάνει ό,τι έχει,

να πολεμήσει με χρυσό 

του δίνει ό,τι έχει... 

Μα βγαίνει ο Μερκούριος 

ο Άγιος μπροστά του

και τρέχει ο Ιουλιανός 

έντρομος στη φωλιά του...

Ο Άγιος επίσκοπος 

για να τα επιστρέψει,

δίκαια βάζει σε ψωμιά 

μέσα να τους τα πέψει...

Κι έτσι καθιερώθηκε 

του Βασιλειού η πίτα,

της πίστεως επιστροφή 

της δωρεάς τους ήταν... 

Μέσα στα τόσα θαυμαστά 

 Θείας Βουλής του έργα 

ήταν Η Λειτουργία του

στου ουρανού τα μέτρα... 

Είναι εκτενής και την τελεί 

δέκα φορές το χρόνο,

στις μεγαλύτερες γιορτές 

η Εκκλησία μόνο...

Στου ταπεινού Βασίλειου 

το βλέμμα θα ακουμπήσει 

κι Η Βασιλεία Του Θεού 

τη συνταγή θα αφήσει...

Μα αυτό το σώμα το χτυπά 

με άσκηση μεγάλη 

και ζει μες στο ρασάκι του

φτωχά όπως οι άλλοι...

Στα λίγα χρόνια που 'ζησε 

και έγινε Μεγάλος,

ποτέ δεν καταγράφηκε 

ύψη να φτάσει άλλος... 

Απ' τα σαράντα ένα του

που επίσκοπος θα γίνει, 

μέχρι τα σαρανταεννιά 

τους χρόνους του τους κλείνει...

Κι είν' εντελώς απέναντι 

εκείνου στις μπροσούρες,

του αμαξάρη κι ευτραφή

με ροδαλές τις μούρες... 

Μόνο η αγάπη στα παιδιά 

απ' όλα ετούτου στέκει... 

Τον Άγιο προστάτη του

κάθε παιδάκι έχει...

Πέρνα Βασίλη στην καρδιά 

και σφράγισε με μέλι,

βάλε κερί, ποτέ κακό 

άνθρωπος να μη θέλει...

Δώσε στους νέους που αγαπάς 

χαρά, ελπίδα, ήθος,

αγάπη και φανέρωσε

Του Ελέους Του το πλήθος...

|Ελένη Ζεάκη

☆ κι απάνω στην αρχική εικόνα 

αν ζουλήξεις,

κάλαντα από την Κρήτη μας 

αμέσως θ'απαντήσεις...

☆ - Και ποιόν αδικώ, λέει ο πλεονέκτης πλού­σιος, με το να ενδιαφέρομαι για την περιου­σία μου; - Αλήθεια; ;;;

 

-Και ποιόν αδικώ, λέει ο πλεονέκτης πλού­σιος, με το να ενδιαφέρομαι για την περιου­σία μου; 

-Αλήθεια; ;;;

Αλλά πές μου, ποιά είναι η περι­ουσία σου, ποιά είναι τα δικά σου; Από πού τα έλαβες και τα έφερες στη ζωή; 

Πραγματι­κά, συμπεριφέρονται πολλές φορές οι πλού­σιοι όπως κάποιος που πιάνει θέση στο θέα­τρο, για να έχει καλή θέα, και έπειτα εμποδί­ζει τους μετέπειτα εισερχόμενους να βρουν κι αυτοί κάποια θέση, δικαίωμα που είναι κοι­νό για όλους. 

Δηλαδή καταλαμβάνουν οι πλούσιοι τα κοινά αγαθά, τα ιδιοποιούνται, μόνο και μόνο επειδή έτυχε να έλθουν στα χέρια τους πριν από τους άλλους.

Είναι αληθινό πως, αν ο καθένας κρατούσε αυτό που του χρειαζόταν, για να ικανοποιή­σει τις ανάγκες του, και το περίσσευμα το έδι­νε σε όσους το είχαν ανάγκη, τότε δεν θα υ­πήρχε κανένας φτωχός. 

Δεν βγήκες γυμνός από την κοιλιά τής μη­τέρας σου; Δεν θα επιστρέψεις πάλι γυμνός στη γη; Κι αυτά που έχεις τώρα από πού τα έχεις; Αν μου πεις ότι τα έχεις από την τύχη, είσαι άθεος, διότι δεν αναγνωρίζεις τον Δημιουργό , ούτε ευχαριστείς τον Δωρεοδότη. Αν όμως παραδέχεσαι ότι τα έλαβες από τον Θεό, πες μου το λόγο για τον οποίο τα έλαβες. 

Μή­πως ο Θεός είναι άδικος και μοιράζει σε μας άνισα όσα χρειαζόμαστε σ’ αυτή τη ζωή; Για­τί εσύ να είσαι πλούσιος και εκείνος να είναι φτωχός; 

Για κανένα άλλο λόγο, παρά για να αποδειχθείς εσύ καλός οικονόμος και να λά­βεις τη Χάρη και τον μισθό τής καλής διαχειρίσεως και της πονετικής καρδιάς σου προς τους αδελφούς. 

[MEΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, ομιλία εις το λόγιον του Λουκά "καθελώ μου τας αποθήκας..."]

 |εμείς από τον π.Παντελεήμων Κρούσκο

✔ Ἄν εἶναι συμφορά στόν τυφλό νά μή βλέπει αὐτό τόν ἥλιο, πόση συμφορά εἶναι στόν ἁμαρτωλό νά στερηθεῖ τό ἀληθινό Φῶς;" |👉 Δες ποιος ανεπανάληπτος "Επιστήμονας" τα λέει...

 

 

"Ἄν τά πρόσκαιρα εἶναι τέτοια, 

τί θά εἶναι τά αἰώνια;

Ἄν τά ὁρατά εἶναι τόσο ὡραῖα, 

πόσο ὡραῖα εἶναι τά ἀόρατα;

Ἄν τοῦ οὐρανοῦ τό μέγεθος 

ὑπερβαίνει τά μέτρα τῆς ἀνθρωπίνης διανοίας,

τῶν αἰωνίων τήν φύσιν 

ποιός νοῦς θά μπορέσει νά τήν ἐξιχνιάσει;

Ἄν αὐτός ὁ φθαρτός ἥλιος εἶναι τόσο ὡραῖος, 

τόσο μεγάλος,

πού στολίζει τήν κτίση,

ἄν αὐτόν δέν χορταίνει κανείς νά τόν βλέπει, 

ποιός πρέπει νά εἶναι στό κάλλος 

ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης;

Ἄν εἶναι συμφορά στόν τυφλό 

νά μή βλέπει αὐτό τόν ἥλιο, 

πόση συμφορά εἶναι στόν ἁμαρτωλό 

νά στερηθεῖ τό ἀληθινό Φῶς;"

 

Μ.Βασίλειος, Ἑξαήμερος,6:1

|Αναρτήθηκε από π.Γεώργιος-Προσκυνητής

✔ Αν σου πουν ...

[...ἀπό μακρυά προβλέπει το συμφέρον διά τον καθένα ἀπό μᾶς...

 

Οἱ θάνατοι ἐπέρχονται, 

ὅταν συμπληρωθοῦν τὰ ὅρια τῆς ζωῆς, 

ποὺ ἐξ ἀρχῆς διὰ τὸν καθένα 

ὥρισεν ἡ δικαία κρίσις τοῦ Θεοῦ, 

ὁ ὁποῖος ἀπὸ μακρυὰ προβλέπει τὸ συμφέρον 

διὰ τὸν καθένα ἀπὸ μᾶς...

~ Μέγας Βασίλειος

(Ότι ουκ εστίν αίτιος των κακών ο Θεός 

ΕΠΕ 7 σελ. 93)

|από τον "συν αυτώ", Γιάννη Τσιτλακίδη

☆ "αμΦ." επισήμανση:

Κανείς μας δεν μπορεί να ισχυριστεί πως δεν είναι σωστό να τηρεί ο άνθρωπος στη ζωή του όσα μπορεί από τα παρακάτω.

Το σώμα μας άλλωστε, είναι Ναός του Αγίου Πνεύματος και είμαστε υποχρεωμένοι να το προσέχουμε.

Εντούτοις, τι μας λέει εδώ ο Μέγας Βασίλειος;

Πως ό,τι και να κάνουμε...

Όσο κι αν επενδύσουμε...

Στις πιο ασφαλείς συνθήκες διαβίωσης...

Στην καλύτερη διατροφή...

Στην πιο σωστή εκγύμναση του σώματός μας για τον καθένα μας (το λέμε κι αυτό, ακόμα κι αν δεν μας συμφέρει...)

Στα συχνά τσεκ απ στα καλύτερα ιατρικά κέντρα για τη διασφάλιση της υγείας μας... 

Στα πιο ακριβά προγράμματα ασφαλείας ζωής...

Ό,τι και όσα κι αν απ'όλ'αυτά εξασφαλίσουμε για τον εαυτό μας και τους δικούς μας ανθρώπους...

Ο χρόνος μας εδώ στη γη, όπως και οι παραμικρές κι ασήμαντες λεπτομέρειες, όπως για παράδειγμα οι ... μετρημένες τρίχες της κεφαλής μας, όπως λέει κάπου ο Λόγος του Θεού, είναι όχι απλά μετρημένα, αλλά και καθορισμένα μέχρι κεραίας.

Και όλο αυτό για το αιώνιο συμφέρον της ψυχής του καθενός μας...

Οπότε, τι πιο σοφό από μέρους μας, να κοιτάξουμε ο καθένας μας πως θα ζήσουμε εν μετανοία τα λεπτά, τις μέρες, τα χρόνια που μας υπολείπονται για να φτάσουμε στο τέρμα αυτής της ζωής-εξορίας και την επιστροφή στο Σπίτι του Πατέρα μας...

[Όλες αυτές οι πολυλογίες προέκυψαν (με αφορμή αυτήν την ανάρτηση που προγραμματίσαμε από χθες) από το σημερινό ετήσιο μνημόσυνο του μικρού Βασιλάκη μας, η οικογένεια του οποίου ευχαριστεί για τις εγκάρδιες ευχές όλων σας, κυρίως όμως όλες εκείνες τις ψυχές που τον θυμούνται στις προσευχές τους...

         ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

☆ Σκέψου να είσαι ο Γρηγόριος από τη Ναζιανζό και να έχεις "κολλητό" φίλο σου, τον Βασίλειο από την Καισάρεια...

 

☆ άκουσε τώρα 

τον παπα Ανανία μας να μας μιλάει για τον Άγιο Γρηγόριο 

για να καταλάβεις για τι ύψος μιλάμε...

[Για παράδειγμα, 

το πως αντιμετώπισε "το βασανάκι" 

(κατά παπα Ανανία) 

που του παραχώρησε ο Θεός...]

Τί να σοῦ κάνω ἄνθρωπέ μου;

 

από Ρωμηός

Ἐνῶ ὁ Θεὸς κατοικοῦσε στὰ ὕψη, 

δὲν προσπάθησες νὰ τὸν συναντήσεις· 

ὅταν συγκατατέθηκε νὰ κατεβεῖ 

σὲ σένα καὶ μὲ σάρκα νὰ σοῦ ὁμιλεῖ, 

δὲν τὸν παραδέχτηκες, 

ἀλλά ψάχνεις νὰ βρεῖς τὸν τρόπο 

πῶς θὰ συμφιλιωθεῖς μὲ τὸν Θεό.

Νὰ ξέρεις ὅτι γι’ αὐτόν τὸν λόγο 

ὁ Θεὸς ἔλαβε ἀνθρώπινη σάρκα, 

ἐπειδὴ ἔπρεπε αὐτή ἡ καταραμένη σάρκα νὰ ἁγιασθεῖ, 

αὐτή πού ἐξασθένησε νὰ ἐνδυναμωθεῖ, 

αὐτή πού ἀποξενώθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ συμφιλιωθεῖ μ’ αὐτόν, 

αὐτή πού διώχτηκε ἀπὸ τὸν παράδεισο νὰ ἀνεβεῖ στὸν οὐρανό...

Μέγας Βασίλειος

πηγή: romioitispolis