🌹 Γιατί τα Πάντα Ξεκινούν Απ'την Γυναίκα... |δες & άκου την Αναστασία Σουσώνη

 

   [Πόσο χαίρομαι, που βλέπω ότι δίνεται πλέον βήμα σε ανθρώπους όπως η αγαπημένη μας "συν αυτώ" Αναστασία Σουσώνη, η οποία όποτε καλείται να μιλήσει, έχει πάρα πολύ σημαντικά πράγματα να πει.

Για τις σχέσεις, για τα κορίτσια μας, για τη συζυγία, αλλά και για τα βιβλία που διαρκώς γράΦει...

Κυρίως όμως, μας εμπνέει δεν έχει καμιά δυσκολία να ομολογεί Χριστό, βαδίζοντας στα χνάρια της 22χρονης Αγίας της Περπέτουα, η οποία την έχει πάρει εδώ και χρόνια από το χεράκι, ευρισκόμενη μόνιμα με ζωντανή παρουσία μέσα της...

Κι αυτή ακριβώς η Ομολογία Χριστού, όπως γνωρίζετε πλέον καλά, μάς τρελαίνει...

Βέβαια, έχω ένα πρόβλημα. 

Δεν ξέρω αν αυτή η συνέντευξή της Αναστασίας είναι καλύτερη απ' την προηγούμενη, που έκανε και τότε στον "Ελεύθερο"  με τον υπέροχο Γιάννη Σιμωνίδη.

Ακούστε και διαλέξτε ελεύθερα...]

       |η προηγούμενη, εδώ. Για να μην την ψάχνεις...

🌹 Με βάση αυτόν τον καθρέπτη να Φτιάχνεσαι, παιδί μου...

 

|εμείς από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή

🌹 "Δώσε μου μία γενιά καλών χριστιανικών μητέρων και θα αλλάξω τον κόσμο... |Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

|πρωτοδημοσιεύσαμε τέτοιες μέρες το 2020.

Πολλά χρόνια πίσω, θα πεις.

Ακόμα πιο πολλά έχουν περάσει όμως 

από τότε που μας άφησε ο Μέγιστος Άη Γιάννης ο Χρυσόστομος, 

αυτό που διάβασες στον τίτλο της ανάρτησης...

(Και το ανεβάζουμε ξανά, 

γιατί τις τελευταίες μέρες κάποια Υπουργός 

τόλμησε κάτι να πει για το μέλλον της Ελληνικής Οικογένειας...)

☆ Εμένα η μητέρα μου μ' έμαθε να λέω την ευχή... |Η πανάξια μάνα του Αγίου μας Παϊσίου του΄μαθε να λέει την Ευχή! εμείς τι ακριβώς μάθαμε (ή μαθαίνουμε) στα παιδιά μας;;;

Οι γονείς πρέπει να δώσουν στα παιδιά τους να καταλάβουν ότι δεν γίνεται να ζήσουν μακριά από τον Χριστό. 

Ο Χριστός είναι ο μόνος δρόμος, δεν υπάρχει άλλος. 

Άμα μεταδώσουν αυτό στα παιδιά τους, δεν χρειάζεται τίποτε άλλο. 

Αυτή είναι όλη η διαπαιδαγώγηση.

Η μάνα καλύτερα είναι να ασχολείται με την ανατροφή των παιδιών, παρά να καταπιάνεται σχολαστικά με το νοικοκυριό, με τα άψυχα πράγματα. 

Να τους μιλάει για τον Χριστό, να τους διαβάζει βίους Αγίων. 

Παράλληλα να ασχολείται και με το ξεσκόνισμα της ψυχής της, για να λαμποκοπάει πνευματικά.

Η πνευματική ζωή της μητέρας θα βοηθήσει αθόρυβα και τις ψυχές των παιδιών της. 

Έτσι και τα παιδιά της θα ζουν χαρούμενα, και εκείνη θα είναι ευτυχισμένη, γιατί μέσα της θα έχει τον Χριστό. 

Αν η μάνα δεν ευκαιρεί ούτε ένα «Τρισάγιο» να πει, πώς θα αγιασθούν τα παιδιά της;

Εμένα η μητέρα μου μου έμαθε να λέω την ευχή.

Όταν σαν παιδιά κάναμε καμιά αταξία και πήγαινε να θυμώσει, την άκουγα που έλεγε: 

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». 

Όταν έβαζε το ψωμί στον φούρνο, έλεγε: 

«Εις το όνομα του Χριστού και της Παναγίας».  

Και όταν ζύμωνε και όταν μαγείρευε, πάλι έλεγε συνέχεια την ευχή. 

Έτσι αγιαζόταν η ίδια, αγιαζόταν και το ψωμί και το φαγητό που έκανε, αγιάζονταν και αυτοί που το έτρωγαν.

Πόσες μητέρες που είχαν αγία ζωή είχαν και αγιασμένα παιδιά! 

Να, η μητέρα του Γέροντα Χατζη-Γεώργη. 

Ακόμη και το γάλα αυτής της ευλογημένης μάνας, που θήλαζε ο Γαβριήλ – το κατά κόσμον όνομα του Γέροντα Χατζη-Γεώργη – ήταν ασκητικό!

Είχε αποκτήσει δύο παιδιά και ύστερα ζούσαν με τον σύζυγό της εν παρθενία, αγαπημένοι σαν αδέλφια. 

Είχε ασκητικό πνεύμα από μικρή, γιατί είχε αδελφή μοναχή, ασκήτρια, την οποία επισκεπτόταν και αργότερα με τα παιδιά της.

Ο πατέρας του Γαβριήλ ήταν και αυτός ευλαβής και ασχολούνταν με το εμπόριο, γι᾿ αυτό τον περισσότερο καιρό τον περνούσε στα ταξίδια.

Αυτό έδινε την ευκαιρία στην μητέρα του να ζη απλά, να μη «μεριμνά και τυρβάζει περί πολλά» , να τον παίρνει μαζί της και να αγρυπνεί με άλλες γυναίκες πότε στις σπηλιές και πότε στα εξωκκλήσια. 

Γι᾿ αυτό μετά έφθασε σε τέτοια μέτρα αγιότητος .

Η ευλάβεια της μητέρας έχει μεγάλη σημασία. 

Αν η μητέρα έχει ταπείνωση, φόβο Θεού, τα πράγματα μέσα στο σπίτι πάνε κανονικά. 

Γνωρίζω νέες μητέρες που λάμπει το πρόσωπό τους, αν και δεν έχουν από πουθενά βοήθεια. 

Από τα παιδιά καταλαβαίνω σε τι κατάσταση βρίσκονται οι μητέρες.

Τα μωρά είναι σε συνεχή επαφή με τον Θεό, επειδή δεν έχουν μέριμνες. 

Τί είπε ο Χριστός για τα μικρά παιδιά; 

«Οι Άγγελοι αυτών εν ουρανοίς δια παντός βλέπουσι το πρόσωπον του Πατρός μου του εν ουρανοίς» (Ματθ. 18, 10). 

Έχουν επικοινωνία και με τον Θεό και με τον Φύλακα Άγγελό τους, που είναι συνέχεια δίπλα τους.

Στον ύπνο τους πότε γελούν, πότε κλαίνε, γιατί βλέπουν διάφορα. 

Άλλοτε βλέπουν τον Φύλακα Άγγελό τους και παίζουν μαζί του, τα χαϊδεύει, τα πειράζει, κουνάει τα χεράκια τους, και αυτά γελούν, άλλοτε πάλι βλέπουν καμιά σκηνή του πειρασμού και κλαίνε...

– Γέροντα, ένα αβάπτιστο παιδάκι κάνει να προσκυνήσει άγια Λείψανα;

– Γιατί να μην κάνη; 

Μπορεί και να το σταυρώσει κανείς με τα άγια Λείψανα.

Είδα σήμερα ένα παιδάκι, σαν αγγελουδάκι ήταν. 

«Που είναι τα φτερά σου;», το ρώτησα. 

Δεν ήξερε να μου πει!

Στο Καλύβι, όταν έρχεται η άνοιξη και ανθίζουν τα δένδρα, βάζω καραμέλες πάνω στα πουρνάρια, που είναι κοντά στην πόρτα του φράχτη, και λέω στα μικρά παιδιά που έρχονται εκεί: 

«Πηγαίνετε, παιδιά, να κόψετε καραμέλες από τα πουρνάρια, γιατί, αν πιάσει βροχή, θα λιώσουν και θα πάνε χαμένες!».

Μερικά έξυπνα παιδάκια καταλαβαίνουν ότι τις έβαλα εγώ και γελούν, άλλα πιστεύουν ότι φύτρωσαν, άλλα προβληματίζονται. 

Τα μικρά θέλουν και λίγο λιακάδα.

– Βάζετε πολλές καραμέλες, Γέροντα;

– Εμ, πώς! Τί να κάνω; 

Εγώ καλά γλυκά δεν δίνω στους μεγάλους· λουκούμια τους δίνω. 

Όταν μου φέρνουν καλά γλυκά, τα κρατώ για τα παιδιά της Σχολής [1].

Να, κι εδώ χθες βράδυ φύτεψα καραμέλες και σοκολατάκια και σήμερα... άνθισαν! 

Τα είδατε;


Ο καιρός ήταν καλός, το χώμα ήταν αφράτο, γιατί το είχατε σκάψει καλά, και αμέσως άνθισαν!

Να δείτε τι ανθόκηπο θα σάς κάνω εγώ! [2] 

Δεν θα χρειάζεται να αγοράζουμε καραμέλες και σοκολατάκια για τα παιδιά. 

Τι; να μην έχουμε δική μας παραγωγή;

– Γέροντα, κάποιοι προσκυνητές είδαν τα σοκολατάκια που φυτέψατε στον κήπο, επειδή το χαρτάκι τους έβγαινε πάνω από το χώμα. Παραξενεύτηκαν. 

«Κάποιο παιδάκι, είπαν, θα τα έβαλε».

– Δεν τους είπες ότι τα έβαλε ένα μεγάλο παιδί;

(Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, Συμβουλές για τις μητέρες και τούς συζύγους)

__________

[1] Για τους μαθητές της Αθωνιάδος Σχολής.

[2] Ο Γέροντας είχε φυτέψει στο φρεσκοσκαμμένο χώμα καραμέλες και σοκολατάκια και είχε βάλει επάνω τους ανθάκια από πασχαλιά, για να φαίνονται σαν ανθισμένα.

Πηγή 

(τη σύνθεση στην αρχή της ανάρτησης την πήραμε από εδώ...)

✔ Οι υγειείς χριστιανικές Οικογένειες 👉 Ο χριστιανικός γάμος δεν είναι απλώς μια κοινωνική συμφωνία ή μια ρομαντική συνύπαρξη δύο ανθρώπων....

 

   ... Είναι μυστήριο, δηλαδή πορεία σχέσης, θεραπείας και αγιασμού μέσα στο πρόσωπο του Χριστού. 

Στην Εκκλησία, η αγάπη δεν περιορίζεται στο συναίσθημα ή στην έλξη, όσο σημαντικά κι αν είναι αυτά μέσα στη σχέση. 

  |Με τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή, εφημέριο Ι. Ν. Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης Νοσοκομείου "Ελπίς". |

Η αγάπη έχει πρόσωπο: 

είναι ο ίδιος ο Χριστός, που καλεί το ζευγάρι να μάθει να ζει όχι μόνο το ένα δίπλα στο άλλο, αλλά και το ένα για το άλλο. 

Ο γάμος δεν ενεργεί μαγικά ούτε λύνει αυτόματα τις δυσκολίες. 

Χρειάζεται καθημερινή καλλιέργεια, προσευχή, συγχώρηση, υπομονή και συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. 

Όπως ένα λουλούδι χρειάζεται χώμα και νερό για να ζήσει, έτσι και η σχέση χρειάζεται τη χάρη του Θεού για να μη μαραθεί από τον εγωισμό, την κούραση ή την αδιαφορία. 

Μια συζήτηση για την οικογένεια ως δρόμο συμπόρευσης, θεραπείας και αληθινής αγάπης εν Χριστώ. 

|Δείτε επιπλέον συνεντεύξεις, ενημερώσεις στην ιστοσελίδα μας: https://aparchi.gr/

✨ Η πιο χαρούμενη μέρα για όλη την Οικογένεια! "ΦΥΣΗ-κα Αγαπώ την Οικογένεια!" Μια μέρα γεμάτη παιχνίδι, δράσεις, ενημέρωση και πολλές εκπλήξεις για μικρούς και μεγάλους. Δωρεάν Είσοδος! Κυριακή 10 Μαΐου 2026, στις 5 μ.μ. 📌 Άλσος Βεΐκου, Γαλάτσι 📋Αναλυτικό Πρόγραμμα 🗺️Οδηγίες Πρόσβασης

 

 

✔  Την Κυριακή 10 Μαΐου 2026, στις 17:00, στο καταπράσινο Άλσος Βεΐκου στο Γαλάτσι, πραγματοποιείται η ετήσια εκδήλωση της Πρωτοβουλίας «Αγαπώ την Οικογένεια», η οποία, μετά τη μεγάλη ανταπόκριση της περσινής διοργάνωσης, αναμένεται να συγκεντρώσει και φέτος πλήθος οικογενειών.

 

Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και διοργανώνεται από την Πρωτοβουλία «Αγαπώ την Οικογένεια», σε συνεργασία με την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών, Μητροπόλεις, την Ανωτάτη Συνομοσπονδία Πολυτέκνων Ελλάδος (ΑΣΠΕ) και άλλους φορείς.

 

Από τις 17:00 έως τις 20:00, μικροί και μεγάλοι θα έχουν την ευκαιρία να περιηγηθούν σε περισσότερα από 20 θεματικά περίπτερα, συμμετέχοντας σε δραστηριότητες όπως:

 

• δημιουργικά εργαστήρια

• ζωγραφική και κατασκευές

• μουσικοκινητικά παιχνίδια

• δράσεις φιλαναγνωσίας

• βιωματικά εργαστήρια

• ομαδικά παιχνίδια και αθλητικές δραστηριότητες

Πατήστε εδώ για τις οδηγίες πρόσβασης.

Η εκδήλωση θα ολοκληρωθεί στις 20:00 με συναυλία παιδικών χορωδιών, υπό τη διεύθυνση του μουσικοσυνθέτη Βασίλη Χατζηνικολάου, σε ένα πρόγραμμα που θα παρουσιάσει ο ηθοποιός Θανάσης Βισκαδουράκης.

 

Η συμμετοχή μας:

Τα Εκπαιδευτήρια μας συμμετέχουν ως χορηγός και συνδιοργανωτής.

 

Μαθητές και εκπαιδευτικοί των σχολείων μας θα είναι εκεί, οργανώνοντας και υποστηρίζοντας δράσεις για μικρούς και μεγάλους.

 

Παράλληλα, στο μουσικό πρόγραμμα θα συμμετάσχει η χορωδία του Γυμνασίου Αμαρουσίου.

 

Σας περιμένουμε όλους εκεί 

για μια Κυριακή γεμάτη χαμόγελα!

 

Όλες τις πληροφορίες για το πρόγραμμα της εκδήλωσης μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα agapotinoikogeneia.gr

πηγή

✔ Τα παιδιά, οι άνθρωποι κάθε ηλικίας, δεν είναι μόνο σάρκα... Είναι και πνεύμα, ψυχή. Τι κάνουμε για αυτές τις ψυχές;

 

|γράΦει η Κατερίνα Κουτρούλη

Διαβάζω είδηση πως 11 άτομα επιτέθηκαν 

και χτύπησαν μέσα στην φυλακή τον 16χρονο, 

που σκότωσε τον 17χρονο Άγγελο. 

Κι από κάτω σχόλια 

"Καλά του έκανε" 

και διάφορα τέτοια. 

Τα άτομα που του επιτέθηκαν είναι 

από 15 ως 18 ετών.

Σε κανέναν δεν κάνει εντύπωση 

πως παιδιά από 15 ως 18 ετών είναι μέσα στην φυλακή. 

Κανένας δεν αναρωτιέται 

τι έχουμε κάνει στα παιδιά 

και καταλήγουν έτσι όπως καταλήγουν.

Τα παιδιά είναι ο καθρέφτης μας. 

Αυτά τα παιδιά κάποιος τα μεγάλωσε 

και τα "διαπαιδαγώγησε".

Όταν δούλευα στο βιβλιοπωλείο, 

είχε έρθει μια γυναίκα, 

που πίστευε πολύ στον Θεό 

και ήρθε με τα 3 της παιδιά 

να πάρουν βιβλία. 

Τα 2 της παιδιά στην εφηβεία 

και το τρίτο μικρότερο. 

Πήγαινε στο δημοτικό.

Εντυπωσιάστηκα από τον τρόπο, 

που φερόντουσαν μέσα στο μαγαζί,

 αλλά και από τον τρόπο 

που συζητούσαν με την μαμά τους, 

όσο αποφάσιζαν ποια βιβλία θα πάρουν. 

Ευγένεια και σοβαρότητα,

 ακόμη και από το μικρότερο παιδάκι.

Η εμφάνιση της μητέρας 

δεν ήταν αυτό που πολλοί θα σκεφτούν, 

θεούσα. 

Ήταν μια γυναίκα με όμορφο, 

μοντέρνο αλλά σεμνό ντύσιμο 

και το ίδιο και τα παιδιά. 

Περιποιημένα και μοντέρνα. 

Όχι αισχρά και γυμνά. 

Επίσης, τους έλειπε (ευτυχώς) 

αυτή η ψευτομαγκιά 

και ο τσαμπουκάς 

που βλέπεις σήμερα στους εφήβους.

Κατάλαβα πως αυτή η γυναίκα πιστεύει στον Θεό, 

όχι από την εμφάνιση, 

αλλά κυρίως από την παρουσία της, 

από την συμπεριφορά της 

και από την στάση των παιδιών της. 

Μιλούσε με τα παιδιά της σαν να ήταν φίλοι.

 Διαλέγαν βιβλία, 

μιλούσαν, 

γελούσαν. 

Μου έκανε εντύπωση, 

γιατί ήταν μια εικόνα 

που στα χρόνια που ήμουν στο βιβλιοπωλείο, 

δεν την έβλεπα. 

Συνήθως, 

όταν έμπαιναν στο μαγαζί γονείς με παιδιά, 

έβλεπα άλλα πράγματα 

και γονείς να φωνάζουν 

γιατί τα παιδιά απαιτούσαν, 

πείραζαν τα πάντα μέσα στο μαγαζί 

και δεν καταλάβαιναν ούτε από όχι, 

ούτε από παρατηρήσεις, 

ούτε από φωνές φυσικά.

Όταν στο τέλος έπιασα κουβέντα μαζί της, 

μου είπε πως ο σύζυγός της είναι ιερέας.

Συζητήσαμε για λίγο 

και φτάσαμε στο θέμα των παιδιών. 

Κι έλεγε πόσο δύσκολη είναι αυτή η εποχή 

και πως πρέπει να κάνουμε τα πάντα 

για να προστατέψουμε τα παιδιά. 

Πως πρέπει να τα μεγαλώνουμε με πίστη, 

με αρχές, 

με αγάπη, 

με Θεό. 

Πως πρέπει να ταϊσουμε πρώτα την ψυχή τους 

και μετά όλα τα άλλα. 

Να έχουν ηρεμία και αγάπη στην ψυχή. 

Σεβασμό. 

Να μην είναι αγρίμια.

Τα παιδιά, οι άνθρωποι κάθε ηλικίας, 

δεν είναι μόνο σάρκα. 

Είναι και πνεύμα, ψυχή. 

Τι κάνουμε για αυτές τις ψυχές;

Τι κάναμε για τα τα 15χρονα 

που βρίσκονται μέσα στην φυλακή,

 αλλά και για όσα είναι έξω από αυτήν, 

αλλά ζούνε εντελώς παραβατικά; 

Τι τους μάθαμε;

Τα έχουμε παρκαρισμένα μπροστά από οθόνες, 

τους δίνουμε ελευθερίες 

που δεν μπορούν να διαχειριστούν 

και τους μαθαίνουμε τα "δικαιώματά" τους. 

Στην αυτοδιάθεση, 

στην αλλαγή φύλου, 

στην έκτρωση. 

Δικαιώματα χιλιάδες,

 αλλά καμία υποχρέωση 

και κανένα όριο.

Παιδιά που δεν νιώθουν καμμία ασφάλεια, 

δεν έχουν κανένα σημείο αναφοράς 

και αναγκάζονται από μια σταλιά παιδιά 

να παίρνουν την ζωή 

και όλη την ευθύνη στα χέρια τους, 

γιατί οι γονείς είναι ανίκανοι να το κάνουν.

Γονείς που θεωρούν ξεπερασμένο 

να τα μεγαλώσουν με Θεό 

και με αγάπη για την πατρίδα 

και την οικογένεια. 

Δεν είναι της μόδας. 

Της μόδας είναι να ενημερώνονται για τα 52 φύλα, 

να παίζουν διαρκώς παιχνίδια μπροστά στις οθόνες, 

να συνουσιάζονται σαν τα σκυλιά, 

σήμερα με τον ένα και αύριο με τον άλλο 

και να μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν τον άλλο 

ως αντικείμενο 

που θα τους προσφέρει στιγμιαία ευχαρίστηση 

και ηδονή.

Σεξ βία και φράγκα. 

Αυτά μαθαίνουν σήμερα τα παιδιά 

και αυτά νομίζουν πως θέλουν 

γιατί δεν έμαθαν ποτέ κάτι διαφορετικό και ουσιαστικό...

NeverLander: "Οι πολύτεκνοι είναι ό,τι πιο κοντινό έχουμε σε ήρωες..." // Μαριλένα: "Η μητρότητα είναι η αγαπημένη μου δουλειά!"

 

 

Είναι "ο NeverLander ή αλλιώς Γιώργος!". 

Φανατικός των ταινιών της Ντίσνεϋ, έχει δημιουργήσει δεκάδες βίντεο (επαγγελματικά πλέον), όπου παρουσιάζει, σχολιάζει ή και παρωδεί πάρα πολλές απ' αυτές (μόνο κινούμενα σχέδια). 

Παράλληλα, έχει σπουδάσει θεολογία και, μαζί με την αγαπημένη του σύζυγο Μαριλένα, έχουν δυο μικρά κορίτσια, τη Νεκταρία & την Πορφυρία!

Ενίοτε στα βίντεό του μοιράζεται με τους χιλιάδες θεατές του και προσωπικές ή οικογενειακές στιγμές. 

Το διαδικτυακό κανάλι του: https://www.youtube.com/@NeverLander. 

Το σύνθημά του: 

"Γιατί είναι ωραίο να μένεις παιδί".

To ψευδώνυμό του το αντλεί από τη "Χώρα του Ποτέ" (Neverland), την παραμυθένια χώρα όπου διαδραματίζεται η ιστορία του Πήτερ Παν. 

Το παρακάτω βίντεο περιέχει εξαιρετικά και συγκινητικά λόγια του ζευγαριού για τους γονείς και τα παιδιά (αλλά & για την πίστη), καθώς και την υπέροχη πληροφορία ότι η Μαριλένα εγκυμονεί το τρίτο παιδάκι τους! 

Ευχόμαστε να τους ζήσει!

Μακάρι να ακούμε συχνά τέτοια λόγια από δημοφιλείς youtubers!

 

 

Ένα δωράκι:

Για σένα, μανούλα

Η ΜΑΜΑ ΜΕ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΠΑΙΔΙΑ

Μαμά μόνο για το σπίτι; 

Η ΜΙΚΡΗ ΜΑΜΑ 

"Πώς τα προλαβαίνεις όλα με 4 παιδιά και δουλειά; Αντέχεις;..." 

Το πιο σημαντικό γυναικείο επάγγελμα στην Ελλάδα σήμερα 

Η φωνή μιας μαμάς: «Τρέχω για να τα προλάβω όλα και τελικά με θεωρούν δεδομένη, μα ως εδώ!»

"ΝΑ ΒΑΛΩ ΣΕΙΡΑ" 

Οι μάνες του '21

Για τις μητέρες που είναι εκεί — για τους πατέρες που λείπουν...

Μαμάδες για την Ελλάδα

ΜΑΜΑ ΓΙΑ ΣΠΙΤΙ

☆ "Έχεις ιδέα πόσους χρειάστηκαν για να να γεννηθούμε εμείς...;;;" |Το' ξερες; [Είσαι σίγουρος πως θες ν΄ακούσεις τη δική μας πρόταση; Γιατί πάλι σε μπελάδες θα σε βάλουμε...]

Απλά μαθηματικά ...

Το ήξερες?

 Για να γεννηθούμε χρειαζόμαστε:

 2 γονείς

 4 παππούδες

 8 προπάππους και γιαγιάδες

 16 προπάππους και γιαγιάδες

 32 τετρά παππούδες

 64 πεντά παππούδες

 128 εξα παππούδες

 256 επτα παππούδες

 512 οκτα παππούδες

 1024 ...παππούδες

 2048 ...παππούδες και γιαγιάδες

 Συνολικά, χρειάζονται 4.094 πρόγονοι στις τελευταίες 11 γενιές, όλοι περίπου 300 χρόνια πριν γεννηθούμε εγώ και εσύ!

 Σταμάτα για λίγο και σκέψου…

 Πόσα είναι τα πεπρωμένα, οι χαρακτήρες, οι νίκες και οι απώλειες της ζωής.

 Πρέπει να νιώθουμε ευγνωμοσύνη και αγάπη για όλους τους προγόνους μας, γιατί ο καθένας τους είναι μέσα στον καθένα μας ...

πηγή

~ "αμφ." ΥΓ:

Η δική μας πρόταση;

Απλά πράγματα:

Ψάξε τους προγόνους σου.

Άνοιξε τα παλιά άλμπουμ, έχοντας δίπλα σου τα παιδιά σου ή τα εγγόνια σου.

Κατέγραψέ τους, μιλώντας με τους παλιότερους που έχουν απομείνει από τα "σόγια" σου.

Ηχογράφησέ τους.

Ή ακόμα καλύτερα:

Άσ΄τους να βάλουν τα καλά τους, να χτενίσουν τα άσπρα μαλλάκια τους και ... βιντεοσκόπησέ τους.

Πολύ θα το χαρούνε!

Με δυο λόγια:

Ξεζούμισέ τους κανονικά!

Πριν συλλάβεις τον εαυτό σου να χτυπάς το κεφάλι σου, όταν πια θα έχεις χάσει και τους τελευταίους...

Το κάνουμε χρόνια τώρα με τα πιτσιρίκια της Α΄ Γυμνασίου, στο πιο υποτιμημένο μάθημα που υπάρχει στο ωρολόγιο πρόγραμμα των σχολειών μας...

Δεν σου περνάει από το μυαλό τι έχουν ανακαλύψει κάποια πιτσιρίκια και οι γονείς τους για τους προγόνους τους...

Δεν φαντάζεσαι πόσα και συ θα μπορούσες να μάθεις για τις δικές σου ρίζες, το δικό σου γενεαλογικό δέντρο...

Και πόσο συναρπαστική μπορεί να γίνει αυτή η διαδικασία...

Γιατί δεν θα το κάνεις για να πάρεις το 20άρι που επιζητούν διακαώς κάποιοι από τους πιτσιρικάδες μας.

Και θα έχεις κερδίσει στο τέλος.

Ούτως ή άλλως...

Κι έτσι θα ξεκινήσεις να "ξεχρεώνεις" όσα καλά και άγια σου παρέδωσαν, μνημονεύοντάς τους καθημερινά στην προσευχή σου, αλλά κυρίως γράφοντας τα ονόματά τους στην Αγία Πρόθεση...

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε πόσο χαίρονται οι ψυχούλες, όταν τις μνημονεύουμε...

[Δες εδώ τι έπαθε μια μέρα ο Άγιος Ιάκωβος ο Τσαλίκης! Ξεχνούν και οι Άγιοι άνθρωποι μερικές φορές... 

– Πάτερ Ιάκωβε, δεν με μνημόνευσες σήμερα! ]

~ ΥΓ του υστερόγραφου:

Δεν θα στα λέγαμε όλα αυτά αν δεν τα είχαμε δοκιμάσει εμείς πρώτοι. 

Με τον τελευταίο θείο μας, που μας είχε μείνει από τη Μικρασία. 

Θυμάσαι τον θείο τον Στάθη; 

Δεν πήγε και τόσο άσχημα... 

Και είμαστε ευγνώμονες σε όσες ψυχές συνετέλεσαν σε αυτήν την ιστορία από την πρώτη πρώτη σύλληψή της, μέχρι τις πιο μικρές της λεπτομέρειες και έως την τελευταία της καταγραφή...

Τι λες; 

Πείστηκες να το δοκιμάσεις; 

Τώρα που έρχονται γιορτές και θα γυρνάμε από τραπέζι σε τραπέζι και από τηλεοπτικό κανάλι σε "φαντασμαγορικό γλέντι"... 

Να έχουν κάτι ακόμα για να σε ευγνωμονούν τα παιδιά σου...

Και που ξέρεις; 

Μπορεί κι είσαι κι εσύ ένας από τους τυχερούς (ή ευλογημένους καλύτερα) και να βρεθεί κάποιο από τα εγγόνια ή τα τρισέγγονά σου να σε μνημονεύει, όπως θα κάνεις εσύ με τους παππούδες σου...

Μεγάλη δουλειά...

Ξεκίνα!

|δείτε αξιοσημείωτα σχόλια στη fb ανάρτηση που δημοσιεύσαμε για πρώτη φορά τέτοιες μέρες το ΄21...

~ Ειρήνη Παπαγεωργίου:

Πόσο δίκιο έχεις!Εγώ το χτυπάω το κεφάλι μου, έχουν φύγει όλοι πια 😭

Βρήκα ένα βιβλίο που ξεκίνησε να γράφει η μία μου γιαγιά, για το παιδομάζωμα μετά τον β' παγκόσμιο, δεν πρόλαβε έφυγε....

Και δεν έβαλα μυαλό, δεν κάθισα να γράψω όσα θυμόταν ο πατέρας μου από εκείνα τα χρόνια.

Κι από την πλευρά της μαμάς μου πόσες ιστορίες...ορφάνια, κατοχή...

Μου φαίνεται πρέπει να γράψω όσα θυμάμαι έστω κι αμυδρά!

 

~ Χρυσούλα Ιωαννίδου:

Ειρήνη Παπαγεωργίου, κάτσε και γράψε.... ότι θυμάσαι, δεν πειράζει. Και σιγά σιγά μπορεί να ξετυλίγεται το κουβάρι. Κάνοντας την αρχή έρχονται και άλλα...

 

~ Άννα Σιδηροπούλου:

Βασικά, είχαν ιστορίες να πούνε. Η ζωή τους ήταν γεμάτη περιεχόμενο, καθώς έζησαν εποχές που έγραψαν γεγονότα και παρέμειναν στην ιστορία. Η ζωή τους μια περιπέτεια, συμβάδιζε με τις εξελίξεις της εποχής και σημαδοτούνταν από αυτή. Ανεξίτηλα χρόνια. Ο μπαμπάς μου έγραψε βιβλιογραφία, αποτυπώνοντας όμως την πορεία μέσα στο χρόνο και η μαμά μου, τη δική της ιστορία, πιο περιεκτικά και σύντομα. Αλλά εμείς τους κεντρίσαμε και κάθησαν, μας τα έλεγαν και τα καταγράψαμε...

 

~ Barbara Pothitou:

Να είστε καλά! Απ΄το 2010 κατάφερα και βρήκα απ' τις λίστες των προσφύγων του Πόντου τους προγόνους μου ...

Ακόμη ψάχνω μια απ΄ την πλευρά του πατέρα μου έχω φτάσει μέχρι το 1856.

Ρωτάμε, καταγράφουμε την οικογένεια.

Συγχαρητήρια!

 

~ Ursule Pliarchopoulos:

Ναι σωστά, όλο και σημειώνω όνομα και παραστάσεις για τα παιδιά μου και κάθε σόι μου τα ζητάω για αυτούς που εχουμε κοινούς συγγενείς.

Πρέπει να τα κάνω εις διπλούν,

Ο καιρός περνάει γρήγορα...