━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━
Είναι σα να είσαι εκεί!
Μέσα στον Ιερό Ναό του 16ου αιώνα.
Σε μια γωνίτσα...
Και άΦησέ το κάθε βράδυ "να παίζει"!
Δεν θα είσαι ο μόνος που το κάνει...
━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━
Καμιά φορά πέφτω ψυχολογικά.
Κι εσύ, ε;
Ανθρώπινο είναι, βρε παιδί μου.
Και δεν σου κρύβω πως μου τη δίνει κάπως,
όταν ακούω να μου λένε:
"Δεν πρέπει να είμαστε ευαίσθητοι!"
Ναι.
Λες και το θέλω να έχω τέτοια ψυχολογία.
Λες και μπορώ να πατήσω ένα κουμπί
και να είναι όλα ανθηρά...
"Δεν έχω γαρ και την ανάλογη ταπείνωση",
θα μου πεις.
Είναι σαν να λες
σε έναν άνθρωπο που λιμοκτονεί στην Αφρική:
"Φτιάξε κάτι να φας!"
Μπορεί;
Εσάς με τη σούπερ-ντούπερ ψυχολογία,
ειλικρινά σας καμαρώνω.
Όμως δεν έχουμε όλοι την ίδια ψυχοσύνθεση,
παιδιά, σεβαστείτε
το.
Ούτε κουβαλάμε τα ίδια βάρη στην καμπούρα μας.
Βοηθήστε μας με την προσευχή σας,
σε τελική ανάλυση...
Βρέθηκα σε ένα Γυμνάσιο τις προάλλες,
την ώρα της πρωινής προσευχής.
Άκουσα τα παιδιά να ψέλνουν:
"Κύριε των δυνάμεων, μεθ΄ ημών γενού,
άλλον γαρ εκτός Σου βοηθόν εν θλίψεσιν ουκ έχομεν...
Κύριε των δυνάμεων, ελέησον ημάς"
Δάκρυσα.
Ευτυχώς ήμουν στο γραφείο της Διευθύντριας
και δεν με είδε
κανείς.
Σκούπισα βιαστικά τα μάτια μου.
"Χριστέ μου, άκου αυτά τα παιδιά που Σε παρακαλούν
και μαζί μ΄ εκείνα ελέησε και όλον τον κόσμο..."
Πέρασε σαν αστραπή
(τι άλλο θα έκανε;)
απαισιόδοξος λογισμός:
"Θα μας ακούσει ο Θεός τέτοιοι που είμαστε;"
Βρε χαϊβάνι, επειδή αξίζουμε μας ελεεί
ή επειδή είναι ωκεανός αγάπης;
Βγάλε τον μέλλοντα.
Όχι
"θα μας ακούσει...;"
Βγάλε και το ερωτηματικό.
Μας ακούει.
Τι άλλο να κάνει,
αφού μας το υποσχέθηκε!
Τι άλλο να κάνει,
αφού Τον νικάει η αγάπη Του για εμάς.
Είναι μαζί μας.
Δίπλα μας.
Μέσα μας.
Μας το λέει κάθε βράδυ στο μεγάλο απόδειπνο,
αλλά εμείς..."πέρα βρέχει"
Από τη μία παρακαλούμε:
"Μεθ΄ ημών γενού".
Από την άλλη διατρανώνουμε:
"Μεθ΄ ημών ο Θεός,
γνώτε έθνη και ηττάσθε,
ότι μεθ΄ ημών ο Θεός...
επακούσατε εως εσχάτου της γης,
ότι μεθ΄ ημών ο Θεός...
ισχυκότες ηττάσθε,
ότι μεθ΄ ημών ο Θεός..."
Το αίτημα
"Μεθ΄ ημών γενού"
έχει ήδη διεκπεραιωθεί!
Όχι μία, όχι δύο:
25 φορές το επαναλαμβάνει ο ψαλμωδός,
μπας και το εμπεδώσουμε...
Σε παρακαλώ, σήμερα,
όταν φτάσεις εκεί,
δώσε βάση.
Δύσκολα θα βρεις πιο αισιόδοξο μήνυμα.
Απ΄ αυτό κρατιέμαι κι εγώ.
Καλή Ανάσταση!
|Μ.Ξ.
Ύστερα από τον κόπο της ημέρας, τις λησμοσύνες τα πηγαινέλα, σιγή.
Μόνος με μόνο τον Θεό.
Μια μέρα ακόμα προστέθηκε στη ζωή και μια αφαιρέθηκε.
Τι πρόσθεσε και τι αφαίρεσε;
Μόνος ενώπιον της σιγής.
Τα λόγια του ψαλμού την ώρα αυτή είναι σα ντουφεκιές στη νύχτα, σα σάλπισμα στρατιώτη εγερτήριο σε ώρα πολέμου.Στο στασίδι των γερόντων, στην εκκλησιά των πατέρων, των αειμνήστων κτητόρων.
Στη σκήτη των μακάρων, στο Άγιο Όρος του 1991, στο Άγιο Όρος που ετοιμάζεται ν' αγρυπνήσει.
Μόνος αλλά όχι μόνος.
Φτωχός αλλά όχι φτωχό.
Ασθενής.
Κουρασμένος αλλά όχι κουρασμένος.
Επαναλαμβάνοντας αποστηθισμένους στίχους και ενούμενος έτσι με τα στίφη των πιστών, των προκατόχων, τον μετανοούντων, των μετανοησάντων, των οσίων και των δικαίων.Είναι ωραία αυτή η μοναξιά, η φτώχεια, η κόπωση, η σιγή, η νύχτα.
Την ώρα που ένας κόσμος πάσχει, να επικοινωνείς με τον Θεό και να σε γεμίζει η επικοινωνία με αυτό που λέγεται εύκολα χαρά, μα εκφράζεται δύσκολα και μετριέται δυσκολότερα και μεταφέρεται στο χαρτί ακόμα δυσκολότερα.
Η δημιουργία είναι σε βάρος της αδράνειας.
Η δεύτερη δεν πρέπει εύκολα να αναθερμαίνεται...
...Κλείνει και αυτή η μέρα και γεμίζει η καρδιά μου ελπίδα και κουράγιο για το αύριο.
[Η αδελφότητα, που μεταφυτεύτηκε τελικά
από την Ιερά Μονή Μεγάλης Παναγίας Σάμου
στο περιβόλι της Παναγιάς,
για να προσεύχεται και να αγιογραφεί εκεί,
στο Ιερό Κελί Τιμίου Προδρόμου της Ιεράς Μονής Ιβήρων,
κάτω από την Σκέπη της Πορταϊτισσας...]