✔ Αν ευχαριστήτε τον Θεό για τις πλούσιες ευεργεσίες Του, εκεί μέσα στην ευχαριστία και στην δοξολογία θα νιώσετε όλον τον θείο Του πλούτο…

 

Η δοξολογία είναι χαρούμενη ευχαριστία. 

Είναι ξέ­σπασμα της ευχαριστίας, 

σκίρτημα. 

Το σκίρτημα αυτό έρχεται από μέσα, 

από την καρδιά. 

Μπορεί κάποιος 

να μην ξέρη ένα τροπάριο ολόκληρο 

και να το λέη μισό 

και να βάζη και δικά του λόγια, 

και όμως η καρδιά του να σκιρτά. 

Αν ευχαριστήτε τον Θεό 

για τις πλούσιες ευεργεσίες Του, 

εκεί μέσα στην ευχαριστία και στην δοξολογία 

θα νιώσετε όλον τον θείο Του πλούτο… 

Αν η ψυχή έχη την πνευματική λεπτότητα 

και ευχαριστή συνέχεια τον Θεό 

και για τις πολύ μικρές δωρεές Του, 

τότε και Εκείνος ανταποκρίνεται πολλαπλάσια... 

   |Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

  πηγή εικόνας

👉 «Μιλούσα συνέχεια με τον Θεό... Ξέρω ότι ήταν θαύμα!» |Παγιδευμένος 8 μέρες στην κόλαση, βρήκε τον Παράδεισο...

{η ζωή πάντως, μπορεί να αλλάξει μέσα σε ένα δευτερόλεπτο... Το ξέρουμε πλέον καλά. Δόξα τω Θεώ...}

 “I spoke with God 

and I know it was a miracle”: 

Hernán Gil, 

the Venezuelan who survived 8 days 

in hell underground…"

 ·

Φαντάζεστε να περνάτε 192 (!) ώρες 

εγκλωβισμένοι στο πιο απόλυτο σκοτάδι, 

χωρίς νερό, 

χωρίς φαγητό 

και να νιώθετε το τσιμέντο να συνθλίβει τα κόκαλα 

και τις ελπίδες σας;

Ο Hernán Gil έζησε τον χειρότερο ανθρώπινο εφιάλτη 

από πρώτο χέρι μετά τον βάναυσο σεισμό. 

Όταν οι διασώστες δεν έψαχναν πλέον για επιζώντες 

αλλά για πτώματα, 

συνέβη το αδύνατο.

Η σπαρακτική του μαρτυρία 

για το πώς κατάφερε να προσκολληθεί στη ζωή 

στην άκρη της τρέλας θα ρίξει ρίγη στη σπονδυλική σου στήλη.

Ο Hernán Gil, 43 ετών, 

εργαζόταν ως φύλακας ασφαλείας 

στο υπόγειο κατοικίας στην Catia La Mar 

όταν η γη σείστηκε με 7,5 ρίχτερ

και το κτίριο κατέρρευσε πάνω του. 

Δεν έτρεξε. 

Έπεσε κάτω από ένα τραπέζι και μια καρέκλα, 

και αυτή η ενστικτώδης κίνηση 

ήταν που τον κράτησε ζωντανό 

για 8 (!) ολόκληρες μέρες.

Έξω, ομάδες διάσωσης από 7 (!) χώρες 

έσκαβαν ακούραστα.

 Χρειάστηκαν πάνω από 100 ώρες δουλειάς 

μέχρι να ανοίξουν ένα τούνελ 3 μέτρων 

και να τον φτάσουν. 

Ο Gil βγήκε με εξαρθρωμένη κλείδα, 

μερικές μελανιές, 

αλλά είχε τις αισθήσεις του και μιλούσε.

Από το κρεβάτι του 

στο Hospital de Clínicas Caracas, 

είπε ότι 

στο σκοτάδι δεν σταμάτησε ποτέ να μιλάει με τον Θεό. 

«Ξέρω ότι ήταν θαύμα», είπε.

Η σύζυγός του, Gusbimar González, και τα παιδιά του 

τον περίμεναν ήδη στην άλλη πλευρά της βιντεοκλήσης.

Η ιστορία του Hernán Gil είναι μια ωμή 

αλλά όμορφη υπενθύμιση 

ότι η ζωή μπορεί να αλλάξει σε ένα δευτερόλεπτο, 

αλλά και ότι η ανθρώπινη θέληση, 

συνδεδεμένη με την πίστη, 

είναι ικανή να παραβιάσει κάθε νόμο της φυσικής.

 Παγιδευμένος στην κόλαση, βρήκε τον παράδεισο...

 

✨   ✨   ✨

Can you imagine spending 192 hours trapped in the most absolute darkness, without water, without food, and feeling the cement crush your bones and your hopes? 😭💔

 

Hernán Gil lived through the worst human nightmare firsthand after the brutal earthquake. When rescuers were no longer looking for survivors but for bodies, the impossible happened.

 

His heartbreaking testimony of how he managed to cling to life at the edge of madness will send chills down your spine.

 

Hernán Gil, 43, worked as a security guard in the basement of a residence in Catia La Mar when the earth shook with a magnitude of 7.5 and the building collapsed on top of him. He didn’t run. He got under a table and a chair, and that instinctive move was what kept him alive for eight full days.

 

Outside, rescue teams from seven countries dug tirelessly. It took more than 100 hours of work until they opened a three-meter tunnel and reached him. Gil came out with a dislocated collarbone, some bruises, but conscious and speaking.

 

From his bed at Hospital de Clínicas Caracas, he said that in the darkness he never stopped talking to God. "I know it was a miracle," he said.

 

His wife, Gusbimar González, and his children were already waiting for him on the other side of the video call.

 

Hernán Gil’s story is a raw yet beautiful reminder that life can change in a second, but also that the human will, connected to faith, is capable of breaking any law of physics. Trapped in hell, he found heaven.

Positive

Παρακολουθήστε το βίντεο της διάσωσής του εδώ...

|επιμέλεια ανάρτησης: Καραμάνης Χαριτίδου

✔ Ένας οδοιπόρος είμαι, Κύριε, που μοιράζω τον Ήλιο στις ψυχές που έχουνε μέσα τους τη νύχτα...

Ένας οδοιπόρος είμαι, Κύριε
λυπήσου με,
καθώς στους δρόμους πορεύομαι της αγωνίας μου
και αιμάτινα κομμάτια
ο ιδρώς μου τρέχει
και τα δάκρυα
ποτίζουνε της προσδοκίας μου τα άνθη.

Ένας οδοιπόρος είμαι,
που μοιράζω τον Ήλιο
στις ψυχές που έχουνε
μέσα τους τη νύχτα.


Πλήθυνες, Κύριε, τις οδοιπορίες μου,
πλήθυνες τις αγωνίες,
για να νιώσω πιο πολύ
του χεριού Σου το άγγιγμα,
για ν' αγαπήσω πιο πολύ
τη γλυκιά οδύνη της αποστολής μου.

Η καρδιά μου
ας μοιραστεί κομμάτια αντίδωρο
στις ψυχές που πεινούν
και το δάκρυ μου
ας γίνει δροσοστάλαγμα
στους πονεμένους.

Μεθυσμένος είμαι από χαρά,
μεθυσμένος κι απ' το Φως που μου χάρισες.

Σ' ευχαριστώ!

 

Σ' ευχαριστώ!


Λάμπρος Ζαχαρής
(Θρησκευτική ανθολογία ποιήσεως, 1973)

|πρωτοδημοσιεύσαμε στις 22 Ιουνίου 2020.

✔ Οι παλιοί έλεγαν ότι όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, ο Θεός γελάει... εγώ θα πω πως ο Θεός όντως γελάει, αλλά όχι με την έννοια της ειρωνίας που του αποδίδουν. Γελάει με την ατσαλοσύνη του σχεδιασμού και των προσδοκιών μας. Γελάει με την αυτοπεποίθηση - κάγκελο, που χτίζουμε στις συνθήκες και τις καταστάσεις. Γελάει, όπως ο πατέρας παρατηρεί το νήπιο να χτίζει πύργους. Κι έρχεται το κύμα και στα γκρεμίζει όλα. Και μετά ο Πατέρας σκύβει στοργικά και παίρνει τα κουβαδάκια σου και τα πάει λίγο πιο μακριά...

 

 ΣκεΦτόμουνα από το πρωί τι θέματα ανεβάζει 

αυτός ο τρελο-αμΦ. αυτούς τους τελευταίους μήνες. 

Νοσοκομεία, ΜΕΘ, αναμονές, 

επεμβάσεις, εγχειρήσεις. 

Και Υπομονή, Υπομονή, Υπομονή.

Όλα αυτά τα "ευχάριστα πράγματα"...

Και παρόλα αυτά, εσείς ακόμα εκεί, πεισματάρηδες.

Να επιμένετε, να μπαίνετε να δείτε αν ανέβασε κάτι αυτός ο τύπος, 

να διαβάζετε, να κοινοποιείτε, να σχολιάζετε. 

  Σαν να΄σαστε κι εσείς, απ' ό,τι φαίνεται, 

μαζί μας στην ουρά για διάγνωση και θεραπεία.

  (ή αλλιώς, να το κοιτάξετε, 

όπως θα μας έλεγαν τα πιτσιρίκια μας με 3 λέξεις...)

  Μέσα στη δίνη αυτών των σκέψεων, 

άνοιξα πριν λίγο το κινητό και άρχισα να χαζεύω, 

όπως απ' ό,τι καταλαβαίνω κάνουμε οι περισσότεροι 

όταν είμαστε σε Φάση αμηχανίας.

Κι επειδή γνωρίζετε καλά όλοι 

σε ποια υπέρλογη κατάσταση βρισκόμαστε εδώ και κάποιους μήνες, 

το μάτι πλέον είναι εκπαιδευμένο 

(μπορεί και ο αλγόριθμος, δεν ξέρω) 

και πέφτει κατευθείαν σε θέματα 

που αγγίζουν συγκεκριμένες χορδές στην ξεκούρδιστη καρδιά μας.

     

   Σε ένα τέτοιο έπεσα, όχι συνηθισμένο.

  

Και δε χρειάστηκε να σκρολάρω άλλο.

     Ευτυχώς.

   Κι ενώ είπα λοιπόν να γράψω, ο απερίγραπτος, 

μερικά λόγια για την προσωρινότητα 

 και τη ματαιότητα του κόσμου τούτου, 

   τελικά δεν χρειάζεται να γράψω τίποτα.

                Δόξα τω Θεώ!

Γιατί τα λέει όλα και τα γράΦει όλα η Ελισάβετ Πλαμάδα. 

Η οποία Ελισάβετ, δεν είναι μια Δασκάλα 

με την κλασική έννοια της λέξης μόνο, 

αλλά με πολλές ακόμα.

   

Γνώμη μου είναι 

πως όταν πέφτεις σε έναν άνθρωπο που γράφει έτσι, 

βάζεις μια πρέζα, μια καλή πρέζα όμως, 

από τουμπεκί ψιλοκομμένο στο φαγητό σου, 

τρως και διαβάζεις, 

 πηγαίνοντας από τα πράσινα δικά σου στα μωβ της Ελισάβετ.

    Κι όχι μία φορά. 

          Από δύο και πάνω. 

              

                  Πάμε;

      

      #23μόνο...

Σε πιάνει μια εσωτερική παράλυση στα νοσοκομεία.

Το σώμα σου κινείται, αλλά είναι μια κίνηση αντίστοιχη με αυτή των ζόμπι, δεν έχει ψυχή μέσα της.

Η ψυχή γίνεται άγαλμα.

Πονάει αλλά δεν μπορεί να κινηθεί.

Παραμένεις στωικά εκεί που είσαι, για τους λόγους που είσαι και κάνεις υπομονή .

Δεν υπάρχει κάτι άλλο να κάνεις.

Με κούρασε να πω την αλήθεια αυτή η κατάσταση και κάθε φορά υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι δεν θα ξαναχρειαστεί.

Η υπόσχεση αυτή βέβαια, είναι πιο πολύ ευχή..

Δεν μπορείς να ελέγξεις τις καταστάσεις που σε φέρνουν εδώ, ούτε να τις παλέψεις.

Η εμπειρία με έχει διδάξει ότι όταν χαλαρώσεις λίγο, σου ξαναθυμίζει την ματαιότητα των πάντων η πραγματικότητα σαν εκκρεμές που δεν επιτρέπει ποτέ σε κάποια συνθήκη να κορυφωθεί και να μείνει εκεί καθηλωμένη .

 Οι παλιοί έλεγαν ότι όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, ο Θεός γελάει.

Ήθελαν να δείξουν με αυτή την ρήση, την ματαιότητα των πάντων και την αέναη ανατροπή, που καιροφυλακτεί να μας αλλάξει τα σχέδια και τα προγράμματα.

εγώ θα πω πως ο Θεός όντως γελάει, αλλά όχι με την έννοια της ειρωνίας που του αποδίδουν.

Γελάει με την ατσαλοσύνη του σχεδιασμού και των προσδοκιών μας.

Γελάει με την αυτοπεποίθηση - κάγκελο, που χτίζουμε στις συνθήκες και τις καταστάσεις.

Γελάει, όπως ο πατέρας παρατηρεί το νήπιο να χτίζει πύργους με τουβλάκια ή αν προτιμάτε, πύργους στην άμμο (για να είμαστε και πιο επίκαιροι).

Κι έρχεται το κύμα και στα γκρεμίζει όλα.

Και μετά ο Πατέρας σκύβει στοργικά και παίρνει τα κουβαδάκια σου και τα πάει λίγο πιο μακριά και σε βοηθάει να φτιάξεις ολόκληρη καστροπολιτεία εκεί που δεν είχες σκεφτεί να καθίσεις...

    Χριστός Ανέστη χαρά μου, 

          τι να φοβηθώ;

Υγ.23 μόνο. Τι 23 ,δεν θα σας πω...

              Ελισάβετ Πλ.

     

    |σ.Β.Γ. ΥΓ:

    Ευτυχώς στις όποιες αναμονές μας, 

μαζί μας στέκει διακριτικά, 

χωρίς καν να υποπτευόμαστε το άγρυπνο βλέμμα Της 

και τη μόνιμη παρουσία Της, η Μάνα μας. 

    (εξ΄ου και η Φαινομενικά άσχετη εικόνα της αλλοπρόσαλλης αναρτησούλας μας. 

Και 2 φορές μάλιστα, αΦού τη συγκεκριμένη εικόνα της Μάνας μας δεν την χορταίνουμε...).

           Σ΄αυτήν στηριζόμαστε και ελπίζουμε.

   

σταύρε, τ΄ακούς;

                    Ελισάβετ, τ΄ακούς;

   Διονυσία, τ΄ακούς;

                  Σταυρούλα, τ΄ακούς;

  Βασούλα, τ΄ακούς;

(έλα, συμπλήρωσε και συ που ταλαιπωρείσαι με όποιον τρόπο , 

το δικό σου όνομα...)

✔ Έχεις τηλεΦώνημα... |Το ζήσαμε κι αυτό... Δόξα Σοι ο Θεός ημών! Δόξα Σοι...

 

        |Πρωτοδημοσιεύσαμε κάπου μέσα στο καλοκαίρι του 2020...

✨ To "Δόξα σοι Κύριε, δόξα σοι" είναι το μοναδικό "ρούχο", που Φοριέται 24 ώρες τη μέρα επί 365 μέρες το χρόνο... |Και 366 στα δίσεκτα του Αγίου Κασσιανού μας...

  

    {Και κρύβει και πολλά μυστικά, 

που θα τα ανακαλύψεις μόνο αν το δοκιμάσεις...}

✨ "Η ζωή χωρίς Χριστό δεν είναι ζωή... Χωρίς τον Χριστό θα ήμουν χάλια... Στις δύσκολες στιγμές μου ενατενίζω τον παθόντα και εσταυρωμένο Χριστό. Αυτός πρώτος μετέτρεψε τον δικό Του πόνο σε ευλογία... |Ο κλινήρης μοναχός Σωφρόνιος, ο οποίος συμπληρώνει φέτος τα τελευταία 14 χρόνια μόνιμα στο κρεβάτι, αφού πάσχει από την τερματική Νόσο Κινητικού Νευρώνος... |Μονάζει στην Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Κυρίας των Αγγέλων Γουβερνέτου στο ακρωτήρι Χανίων.

                 |Τεράστια ευκαιρία για όλους μας 

η έμπρακτη αμΦοτεροδεξιοσύνη 

του αγαπημένου μας π.ΣωΦρονίου! 

Δωρεάν μάθημα...|

Η ΓΑΡ ΔΥΝΑΜΙΣ ΜΟΥ ΕΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΕΛΕΙΟΥΤΑΙ

Ο κλινήρης μοναχός Σωφρόνιος, ο οποίος πάσχει από την τερματική Νόσο Κινητικού Νευρώνος,
παραχώρησε μια συγκλονιστική συνέντευξη στο Crete TV, με την βοήθεια βλεμματικού συστήματος πληκτρολόγησης.

ΕΡ: Λένε ότι ο πόνος ολοκληρώνει την ύπαρξη. Εσείς το βιώνετε αυτό και πώς;
.
ΑΠ: Ο πόνος είναι ένα μεγάλο σχολείο και διδάσκει την αυτογνωσία η οποία οδηγεί στην αδελφογνωσία και εν τέλει στη θεογνωσία. 

Ο πόνος σε ταπεινώνει και με την ταπείνωση, η καρδιά μας μαλακώνει και ανοίγει στο Θεό και στον συνάνθρωπο μας.
Επικοινωνώ με ανθρώπους σε όλο το κόσμο που υποφέρουν από σωματικές ή ψυχικές ασθένειες.
Με την βοήθεια του Θεού, με την εμπειρία μου στο κρεβάτι του πόνου, τους καταλαβαίνω, έστω και λίγο για να τους πω ένα παρήγορο λόγο, ένα λόγο του Χριστού μας. 

Σήμερα, υπάρχει τόση μοναξιά στον κόσμο και ταραχή και φόβος.
Εμείς οι Χριστιανοί που έχουμε το δώρο Θεού να γνωρίζουμε τον Χριστό πρέπει να μοιραζόμαστε με τον συνάνθρωπο μας την χαρά, την γαλήνη και την αγάπη που είναι ο Χριστός.
Δεν είναι αυτός ο στόχος της ύπαρξής μας, να σωθούμε όλοι;
.
ΕΡ: Τι θα λέγατε σε κάποιον που θέλει να κάνει ευθανασία;
.
ΑΠ: Η ζωή είναι ένα δώρο του Θεού προς όλους μας.
Το καταλαβαίνω αυτό καλύτερα από ποτέ τώρα που είμαι στο κρεβάτι.
Κανείς μας δεν ήρθε στη ζωή με τη θέλησή του.
Οπότε πώς μπορείς να δώσεις ένα τέλος στη ζωή σου, αφού στην ουσία δεν σου ανήκει; 

Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι το πρόβλημα της εποχής μας, καλλιεργεί στο σύγχρονο άνθρωπο ένα εγωκεντρικό τρόπο ζωής, αποκομμένο από το κοινωνικό σύνολο,
από την οικογένεια, τη γειτονιά, την πατρίδα κ.λπ. με αποτέλεσμα να θεωρούμε ότι είμαστε ανεξάρτητοι, αυτοκινούμενοι σε αυτό τον κόσμο.
Νομίζω είναι λάθος θεώρηση της ζωής που οδηγεί τον άνθρωπο της εποχής μας από την «αυτοθέωση» στην αυτοκτονία.
Καταλαβαίνω ότι δε θέλει ο ασθενής να γίνει βάρος στους άλλους ή δε θέλει τους αγαπημένους του να τον βλέπουν να υποφέρει.
Είναι πολύ ταπεινωτικό – το ξέρω πολύ καλά. 

Αλλά ο ταπεινός έχει την Βασιλεία του Θεού, όχι ο εγωιστής.
.
ΕΡ: Πιστεύετε ότι εάν δεν είχατε πίστη θα είχατε την ίδια στάση απέναντι στον πόνο;
.
ΑΠ: Χωρίς τον Χριστό θα ήμουν χάλια. 

Υπάρχει ένας άλλος πόνος που είναι οδυνηρότερος του πόνου για τον οποίο μιλούμε.
Και αυτός είναι ο πόνος που νιώθει η ψυχή, όταν της λείπει η παρουσία του Θεού, που ζωογονεί τα πάντα και δίδει νόημα και σε αυτόν τον ανθρώπινο πόνο.
Η απουσία του Θεού από τη ζωή του ανθρώπου σήμερα, είναι ο οδυνηρότερος και πιο αβάσταχτος πόνος.
.
ΕΡ: Στο κρεβάτι του πόνου έρχονται στιγμές που σας κάνει να αμφισβητήσετε το Θεό και την πίστη σας;
.
ΑΠ: Το αντίθετο, με ενώνει με το Θεό και νιώθω την Αγάπη και την παρουσία Του πιο έντονη.
Αλλά δεν σημαίνει ότι δεν έρχονται και οι στιγμές της ανθρώπινης αδυναμίας.
Ο Χριστιανός χρειάζεται πίστη, ανδρεία, και τόλμη.
Ο Θεός δεν μας εγκαταλείπει ποτέ.
.
ΕΡ: Πώς μπορεί να γίνει ο πόνος ευλογία ;
Τί μπορεί να σημαίνει «ζωή» όταν είσαι καθηλωμένος στο κρεβάτι του πόνου ;
.
ΑΠ: Ο πόνος και οι δυσκολίες μερικές φορές είναι ανυπόφοροι για τον άνθρωπο.
Αυτές τις στιγμές νιώθω την παρουσία και την παρηγοριά του Θεού πιο έντονα.
Νομίζω και σε αυτά τα δύο ερωτήματα η απάντηση μπορεί να δοθεί από Εκείνον
που κι εγώ τη λαμβάνω στις δύσκολες στιγμές μου, όταν ενατενίζω τον παθόντα και εσταυρωμένο Χριστό.
Αυτός πρώτος μετέτρεψε τον δικό Του πόνο σε ευλογία.
Και η δική Του ζωή πάνω στο Σταυρό δοξάστηκε και παρέμεινε στην ιστορία ως ο Βασιλεύς της Δόξης.
Είναι το πρότυπο και συγχρόνως η ανάπαυση κάθε πονεμένου.
.
ΕΡ: Ποιές είναι οι δυσκολίες της ασθενείας σας ;
.
ΑΠ: Έχω ALS/MND – η ασθένεια του Stephen Hawking.
Δεν έχει θεραπεία.
Είμαι παράλυτος,
μόνο κουνώ τα βλέφαρα και τα χείλη μου.
Δεν καταπίνω, σιτίζομαι από ένα γαστροσωλήνα.
Δεν αναπνέω μόνος μου, παρά μόνο με την υποστήριξη ενός αναπνευστήρα.
Μπορώ να σας πω λεπτομέρειες, αλλά αρκεί να πω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα χωρίς την βοήθεια κάποιου να με φροντίζει.
Ως λαϊκός ήμουν πολύ ανεξάρτητος σε ένα βαθμό πολύ εγωιστικό.
Τώρα που δεν μπορώ να κάνω το παραμικρό χωρίς κάποιον άλλον,
καταλαβαίνω γιατί ο Χριστός μας δίδαξε να είμαστε ενωμένοι σε ένα σώμα.
Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον, να είμαστε σε μια κοινωνία με τους συνανθρώπους μας.
.
ΕΡ: Πόσα χρόνια βρίσκεστε στο κρεβάτι και πως γίνεται η επικοινωνία;
.
ΑΠ: Είμαι 6 χρόνια μόνιμα στο κρεβάτι.

("αμΦ."επισήμανση: Η συνέντευξη έγινε το 2018. 

Φέτος τα χρόνια έγιναν 14...)

 Επικοινωνώ με ένα σύστημα του υπολογιστή που μου επιτρέπει να γράφω με τα μάτια μου. 

Δόξα τω Θεώ !
Βλέπετε, τί οικονομεί ο καλός Θεός !
.
ΕΡ: Τί θεωρείτε πως κερδίσατε ως το πιο θετικό από την ασθένεια σας;
.
ΑΠ: Χωρίς αμφιβολία, το πιο θετικό είναι η ένωση μου με τον Θεό, που νοιώθω την αγάπη Του να γεμίζει την καρδιά μου.
.
ΕΡ: Η σχέση σας με τους αδερφούς σας στην Ι.Μ. Γουβερνέτου, πώς είναι τώρα με την ασθένεια σας ;
.
ΑΠ: Είμαι πολύ ευλογημένος στην Ι.Μ. Γουβερνέτου.
Είναι ένας άγιος τόπος κάτω από την σκέπη της Παναγίας.
Με την έντονη παρουσία του Αγίου Ιωάννη του Ερημίτη και τόπος μαρτύρων – έχει πολύ χάρη.
Μες στην Θεία Οικονομία έχω ένα πολύ ευλογημένο ηγούμενο, τον γέροντα Ειρηναίο, άνθρωπο του Θεού, γεμάτο αγάπη.
Η αδελφότητα είναι πολύ αγαπημένη με πατέρες ταπεινούς, που κάνουν τον αγώνα τους.
Με φροντίζουν με θυσιαστική αγάπη.
Ένα παράδειγμα για την αγάπη που υπάρχει εδώ :
Ταυτόχρονα ως δόκιμος παρουσιάστηκε η ασθένειά μου.
Διαγνώστηκε ΑLS, μια ανίατη ασθένεια .
Όταν έμαθα ποιά θα είναι η εξέλιξή της είπα στον γέροντά μου ότι δεν θέλω να γίνω βάρος στην αδελφότητα και δεν θα μονάσω.
Όμως ο γέροντας και όλοι οι πατέρες είπαν ότι με θέλουν όπως είμαι.
Αυτή είναι η αγάπη του Χριστού.
.
ΕΡ: Τι θα ήθελες να έλεγες στους τηλεθεατές που σε παρακολουθούν αυτήν την στιγμή, ασθενείς και μη ;
.
ΑΠ: Η ζωή χωρίς Χριστό δεν είναι ζωή.
Με τον Χριστό στο κέντρο της ζωής σας έχετε αγάπη, γαλήνη και η ζωή έχει άλλο νόημα.
Όπως ο άγιος Πορφύριος έλεγε : 

«Ο Χριστός είναι το παν».

ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΚΥΡΙΕ ΔΟΞΑ ΣΟΙ.!!!

~ Σχόλιο Ευάγγελος Μωραίτης:

Ο μεγαλύτερος ιεροκήρυκας που γνωρίζω και το ομορφότερο κήρυγμα που έχω ακούσει...

             ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

|πρωτοαναρτήσαμε τέτοιες μέρες το 2018.

  Πριν λίγες μέρες μάθαμε πως ο π.ΣωΦρόνιος μέσα σε όλα όσα έχει, έχει βάλει στην προσευχή του και έναν δικό μας παππούλη, που έχει μπει στο δικό του καμίνι τους 3 τελευταίους μήνες και σΦυρηλατείται μέσα από τον πόνο...

Λίγα χρόνια πριν - και εκείνον αλλά και την υπόλοιπη συνοδεία - τους είχε υποδεχθεί για αρκετές ώρες στο κελί του, εκεί στην υπέροχη Μονή της Κυρίας των Αγγέλων...

✨ "Ο αναρχικός με το πράσινο λειρί και τα δύο πράσινα μεγάλα μάτια...." |Που όλος ο κόσμος δεν αξίζει όσο μία ψυχή...

|ακούστε την ομιλία στο τέλος!

Αξίζει από το πρώτο έως το τελευταίο δευτερόλεπτο...|

Ομιλία π. Νήφωνος Βατοπαιδινού στον Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Βύρωνος

Όταν ήμασταν στο Βατοπαίδι, στις αρχές που πήγαμε, ζούσε και ο Γέροντας μας ο Ιωσήφ. 

Ήταν γύρω στα τέλη Νοεμβρίου. 

Ήμουν αρχοντάρης, αρχοντάρης είναι ο μοναχός που υποδέχεται τους ξένους. 

Και τότε είχαν γίνει μερικά επεισόδια στις 17 Νοεμβρίου στο Πολυτεχνείο, είχαν σπάσει και είχαν γίνει μεγάλες φασαρίες.

Μια ομάδα από αυτά τα παιδιά, τους αναρχικούς, κυνηγημένοι από την αστυνομία έφυγαν και ήρθαν για να κρυφτούν στο Άγιο Όρος. 

Και ήρθαν εκεί διότι ο ένας από αυτούς -ο οποίος είχε ξυρισμένο το κεφάλι του από τις δύο πλευρές και είχε ένα σαν λειρί εδώ μπροστά και ήταν και βαμμένο πράσινο στις άκρες- είχε ένα θείο στη Μονή Εσφιγμένου. 

Και τους είπε, θα πάμε στο θείο μου εκεί να κρυφτούμε. 

Φυσικά, ούτε διαμονητήρια είχαν ούτε ήξεραν πως θα μπουν μέσα. 

Πήγαν, δεν μπορούσαν να μπουν και μπήκαν με τα πόδια πόσες ώρες να φθάσουν... 

Έφθασαν στην Μονή Εσφιγμένου. 

Ξέρετε είναι και λίγο αυστηροί εκεί και μόλις τους είδαν σ’ αυτά τα χάλια .. με τα σκουλαρίκια .. τους έδιωξαν. Έφυγαν. 

Και ήρθαν με τα πόδια, σουρούπωνε θα βράδιαζε, στο Μοναστήρι μας. 

Ετοιμαζόταν ο πορτάρης να κλείσει την πόρτα και μόλις τους είδε ο καημένος κι αυτός φοβήθηκε, έτσι όπως ήταν η όψη τους και ειδοποίησε το Γέροντα και λέει, 

Γέροντα τι να κάνουμε; 

Τώρα να τους διώξουμε; 

Που θα πήγαιναν; 

Δεν είχαν και χρόνο γιατί οι Μονές κλείνουν τις πύλες με τη δύση του ηλίου.
Είπε ο Γέροντας, εντάξει, 

εφόσον τα έφερε η Παναγία τα παιδιά εδώ, 

βάλτε τους σε ένα δωμάτιο στο Αρχονταρίκι, αλλά μην τους βάλετε κοντά με τους άλλους προσκυνητές. 

Βάλτε τους κάπου ξεχωριστά και έχετε και λίγο το νου σας.

Λοιπόν, ως αρχοντάρης τους φιλοξένησα. 

Εντάξει, φαινόντουσαν λίγο τρομαγμένοι, απορημένοι από το περιβάλλον που ζούσαν, κουρασμένοι κιόλας από την οδοιπορία. Ξεκουράστηκαν λοιπόν, τους βάλαμε να φάνε. Τους μιλήσαμε λίγο αλλά τους είπαμε ότι ένα βράδυ θα φιλοξενηθείτε, αύριο πρέπει να φύγετε. 

Λοιπόν, τους είπαμε και λίγα λόγια αγάπης, ότι ο Θεός είναι αγάπη, ό,τι κι αν κάνουμε στη ζωή μας υπάρχει μετάνοια.

Και την επόμενη μέρα αυτός με το λειρί λέει, πάτερ, θέλω να μείνω ακόμη μία ημέρα. 

Μπορώ να μείνω; 

Οι άλλοι δεν ήθελαν, έφυγαν. 

Λέω, θα ρωτήσω και θα σου απαντήσω. 

Ε, ο Γέροντας λέει, εντάξει αφού θέλει ας μείνει ακόμη ένα βράδυ. 

Έμεινε ακόμη ένα βράδυ, του λέω θα μείνεις, όμως θα ακολουθήσεις το πρόγραμμά μας, θα έρχεσαι στην Εκκλησία, στην τράπεζα. 

Έμεινε ακόμη ένα βράδυ, λέει, μπορώ να μείνω ακόμη ένα βράδυ; 

Λέει ο Γέροντας, κοίταξε, πες τε του τουλάχιστον να βάλει ένα σκουφάκι να μην φαίνεται έτσι και να προκαλεί και τους άλλους, και τους πατέρες και τους προσκυνητές. 

Δεν είπε όχι, δέχτηκε.

Έμεινε δύο μέρες, τρεις μέρες ο Πέτρος. 

Πέτρος ήταν το όνομά του, ένα παιδί με μεγάλα πράσινα μάτια. 

Και ένα απόγευμα όταν κάναμε Εσπερινό, πίσω στη λιτή -λιτή είναι ο πρόναος ας πούμε- ακούστηκαν αναφιλητά, κάποιος έκλαιγε με λυγμούς. 

Πήγα εγώ να δω και ήταν ο Πέτρος σκυμμένος και έκλαιγε με αναφιλητά.

-Πέτρο μου συμβαίνει κάτι;

Σκέφτηκα μήπως του είπε κάποιος κάτι που ήταν έτσι. Όχι.

Μου λέει, θέλω να σου μιλήσω.

Βγήκαμε λοιπόν έξω μετά που τελείωσε ο Εσπερινός και μου λέει,

-- Πάτερ, υπάρχει και για μένα σωτηρία;

Μπορώ κι εγώ να σωθώ;

Λέω, Πέτρο μου, για όλους υπάρχει σωτηρία. 

Ο ληστής ήταν πάνω στο σταυρό και ο Χριστός μας τον έσωσε.

Λέει, μα εγώ τόσο πολύ πλήγωσα και τους ανθρώπους και τους γονείς μου και τον Θεό.

Και μου απεκάλυψε ότι ήταν από μία οικογένεια διαλυμένη. 

Ο πατέρας χτυπούσε τη μητέρα του, αυτός δεν μπορούσε να τα βλέπει. 

Δώδεκα χρονών έφυγε από το σπίτι του, έμενε στα Εξάρχεια, έμπλεξε εκεί με αναρχικούς, με ναρκωτικά και λοιπά. 

Ήταν μια ζωή έτσι ταραγμένη.

Αλλά όμως ήταν μια πολύ καλή ψυχούλα. 

Το λέω αυτό αδελφοί μου για να μην απορρίπτουμε ποτέ μας κανέναν. 

Γιατί εκείνους που εμείς απορρίπτουμε τους μαζεύει ο Θεός. 

Εμείς νομίζουμε ότι είμαστε οι καλοί και εκεί είναι που την πατάμε. 

Και θα δούμε εκπλήξεις έλεγε ο ΓεροΠαΐσιος στη Δευτέρα Παρουσία. 

Θα δούμε εκείνους που δεν υπολογίζαμε να μπαίνουν μέσα και θα δούμε άλλους που υπολογίζαμε, όπως είμαι εγώ, να μένουν απ’ έξω.

 Μη γένοιτο όμως. 

Ευχόμαστε και ελπίζουμε στην αγάπη του Χριστού μας, όλοι μας να σωθούμε.

Λοιπόν ο Πέτρος, μετά απ’ αυτήν την αλλοίωση που η Παναγία μας του έκανε, του είπαμε ότι πρέπει να εξομολογηθεί. 

Και με τόσα δάκρυα εξομολογήθηκε, που κάτω το πάτωμα είχε γίνει μία μικρή λιμνούλα από τα δάκρυα του Πέτρου.

Ο Πέτρος έμεινε αρκετά στο Μοναστήρι μας. 

Ο Γέροντας είπε, πες τε του να το κόψει αυτό το πράγμα τουλάχιστον. 

Και είπε, όχι δεν θα το κόψω, όχι γιατί δεν θέλω, δεν θα το κόψω για να μην πάω έξω και μου πουν ότι σε έβαλαν οι μοναχοί και το έκοψες, θα πάω έξω και θα το κόψω μόνος μου. 

Κι έτσι, φορούσε το σκουφάκι.


Έφυγε ο Πέτρος λοιπόν, άρχισε να κάνει μία πνευματική ζωή. 

Ξαναήρθε ακόμη μία φορά με αλλοιωμένη την όψη και τον χάσαμε τον Πέτρο, δεν ξαναπαρουσιάστηκε. 

Εν τω μεταξύ δεν είχε μιλήσει ποτέ με την μητέρα του από τότε που έφυγε από το σπίτι, και προσπαθήσαμε, κάναμε την επανασύνδεση. 

Βρήκαμε τα τηλέφωνα, της είπαμε, συγκλονίστηκε η γυναίκα γιατί νόμιζε ότι είναι πεθαμένο το παιδί της και έγινε μία πολύ ευλογημένη έτσι κατάστασις.

Μετά από δύο χρόνια είχαμε πάει σε μία πανήγυρη μίας Μονής του Αγίου Όρους και μετά την πανήγυρη πήγαμε με τα πόδια σε ένα άλλο Μοναστήρι κοντινό να προσκυνήσουμε. 

Τότε ήταν μαζί μας και ο μακαριστός ο μητροπολίτης Καστορίας Γρηγόριος, ο οποίος μας είπε, μην πείτε ότι είμαι επίσκοπος να μην μου κάνουν τιμές οι πατέρες και ξεσηκώνονται.

Πήγαμε εκεί λοιπόν, μας κέρασαν και όταν ετοιμαζόμασταν να φύγουμε έρχεται ένας μοναχός και μου λέει,

-- Πάτερ Νήφων δεν με γνώρισες;

-- Κοίταξα, λέω, όχι, ποιος είσαι;

-- Λέει, κοίταξέ με καλά.

Τι είδα; Δύο πράσινα μεγάλα μάτια. 

Ήταν ο Πέτρος.


Ήταν ο Πέτρος ο οποίος ήταν δόκιμος μοναχός.

 Και τότε έπεσε ο ένας μέσα στην αγκαλιά του άλλου. 

Κλαίγαμε και δόξασα την Παναγία μας για τα μεγάλα θαύματα που κάνει. 

Αυτά είναι τα θαύματα αδελφοί μου. 

Σας είπα ένα. 

Όποιος προσκυνητής πάει στο Άγιο Όρος είναι και ένα θαύμα μέσα στην ψυχή του, γι’ αυτό να ευχαριστούμε την Παναγία μας που υπάρχει και το Άγιο Όρος και όλα τα Μοναστήρια και οι Ναοί και επιτελούν αυτά τα μεγάλα θαύματα της θεραπείας των ψυχών. 

Που όλος ο κόσμος δεν αξίζει όσο μία ψυχή...

Αυτά τα θαύματα λοιπόν να επιζητούμε κι εμείς, όπου κι αν βρίσκεται ο καθένας μας, να μην απελπιζόμαστε και να μην κρίνουμε εύκολα. 

Ο Θεός δεν απορρίπτει κανέναν αδελφοί μου. 

Ο Θεός δέχεται όλους. Και ξέρετε; 

Πολλές φορές εμείς που λεγόμεθα ευλαβείς Χριστιανοί και γεμίζουμε τις Εκκλησίες, και καλά κάνουμε, αν έχουμε και λίγη ευλάβεια περισσότερη και αν είναι και ο βίος μας λίγο καθαρός σε εισαγωγικά, γινόμαστε αυστηρότατοι κριτές στους αμαρτωλούς αδελφούς μας. 

Και αυτό είναι που θα μας βγάλει έξω από τον Παράδεισο διότι, εν ω γαρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, και εν ω μέτρω μετρείτε μετρηθήσεται. 

Αν κρίνετε εσείς αυστηρά θα είναι και ο Χριστός αυστηρός μαζί μας.

Γι’ αυτό να έχουμε επιείκεια, να έχουμε αγάπη και να μιμούμεθα, εφόσον λεγόμαστε Χριστιανοί, τον Αρχηγό της Πίστεώς μας που είναι ευσπλαχνικός και γίνεται ο Καλός Ποιμένας που αφήνει τα ενενήκοντα εννέα πρόβατα και τρέχει να βρει το πεπλανημένο. 

Ποτέ να μην λέτε για κάποιον αμαρτωλό άνθρωπο γιατί δεν ξέρετε μέχρι το τέλος του αυτός ο άνθρωπος εάν μετανοήσει και αν γίνει άγιος.

Εάν ζούσαμε εμείς αδελφοί μου στην εποχή της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας, που θα γιορτάσουμε σε λίγο, θα πίστευε σας παρακαλώ κανείς ότι αυτό το σκεύος του διαβόλου, το σκεύος της αμαρτίας, θα μπορούσε ποτέ όχι να γίνει αγία, να μετανοήσει; 

Κανείς δεν θα το πίστευε. 

Και όχι μόνο μετανόησε, όχι μόνον ο Θεός τη δέχτηκε και της συγχώρησε τις αμαρτίες, αλλά έγινε και τόση μεγάλη αγία που περπατούσε πάνω στον Ιορδάνη Ποταμό, προσευχόταν και σηκωνόταν στον αέρα και την προβάλλει και η Εκκλησία μας μία από τις Κυριακές της Τεσσαρακοστής για να μας δείξει την δύναμη της μετανοίας.

***

πηγή

Απομαγνητοφώνηση Φαίη για το Αβέρωφ

Εικόνα Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας από Αντέχουμε

|εμείς από τη Theodoula Paraskeuopoulou

Ακολουθεί η ομιλία του πατρός Νήφωνος του Βατοπαιδινού με θέμα "Θαύματα στο Άγιο Όρος", απ΄όπου και το συγκλονιστικό περιστατικό...

(ακούστε την!

Αξίζει από το πρώτο έως το τελευταίο δευτερόλεπτο...)

|Πρωτοδημοσιεύσαμε & πρωτοσυγκλονιστήκαμε στις 16/1/2022