Ο κάπως ιδιότυπος χαρακτήρας και η διαφοροποιημένη προφορά του καλοκάγαθου Πόντιου «γέροντα» μοναχού, σ’ ένα μοναστήρι στην κεντρική Ελλάδα, προκαλούσε κάποιους φίλους μοναχούς με αφέλεια και απλότητα να τον πειράξουν καλόκαρδα για την ιδιαίτερη πατρίδα του, πού δεν έλεγε να την ξεχάσει.
«Και τι είναι ο Πόντος;».
Την τελευταία φορά όμως στενοχωρήθηκε πολύ ο γέροντας…
Αν δεν έχεις πάει σ’ αυτή την πανέμορφη, παράξενη – από τα πανάρχαια χρόνια ελληνική γη... Αν ποτέ δεν την είδες ή έστω δεν διάβασες με προσοχή και καρδιά την ιστορία της και τη γενοκτονία του πληθυσμού της, πώς να νιώσεις ως το βάθος τον πόνο στου Πόντιου την ψυχή; Ο γέροντας αισθανόταν ότι το πείραγμα του σκάλιζε μια βαθιά πληγή.
Αποσύρθηκε πονεμένος στο κελί του για λίγες ήμερες.
Τί μυστικό έκρυβε χωρίς καμιά επικοινωνία;
Ένα πρωί κρέμασε την αφοπλιστική απάντηση σ’ ένα κεντρικό μέρος της ιερής Μονής. Είχε φιλοτεχνήσει ένα ιστορικό χάρτη του Πόντου και είχε σημαδέψει πόλεις και ασκηταριά, πού έζησαν ή πέρασαν ή γεννήθηκαν εκεί ή ασκήθηκαν σε κείνους τους αγιασμένους τόπους πολλοί όσιοι και μάρτυρες.
Αντίστοιχα είχε κολλήσει τις εικόνες τους.
Που φύλαγε τόσες στο λιτό κελί του;
Μήπως και ζωντάνεψαν από της ψυχής τα βάθη;
Και που να τους έβαζε όλους!
Έκπληκτοι καλόγεροι και προσκυνητές διάβαζαν την επιγραφή:
«Αυτός είναι ο Πόντος των Αγίων»!
Έτσι είναι αλήθεια.
Όταν ανοίξεις ένα Συναξάρι και διαβάσεις προσεκτικά, μένεις άφωνος από το πλήθος των Αγίων του Πόντου.
Μεγάλοι Πατέρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, όπως ο Μέγας Βασίλειος πού ασκήθηκε σε σπήλαιο του Πόντου, σε κατάφυτη περιοχή κοντά στον Ίρι ποταμό, όπου κάλεσε και τον φίλο του Γρηγόριο Θεολόγο το Ναζιανζηνό, ο Άγιος Γρηγόριος ο Επίσκοπος Νύσσης, ο Όσιος Ναυκράτιος.
Ο Όσιος Θεοδόσιος Μητροπολίτης Τραπεζούντος.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Τραπεζούντιος.
Ο Μεγαλομάρτυρας Θεόδωρος ο Στρατηλάτης, κάτοικος της Ηράκλειας του Πόντου.
Ο Μεγαλομάρτυρας Θεόδωρος ο Τήρων από την Αμάσεια.
Ο Όσιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος γεννήθηκε στην Παφλαγονία.
Ο μάρτυρας Κορδάτος στην Νικομήδεια.
Οι νεαροί αυτάδελφοι μάρτυρες Ευλάμπιος και Ευλαμπία.
Η Αγία Ελένη, μητέρα του Μ. Κωνσταντίνου στη Βιθυνία.
Ο Άγιος Σέργιος ο Μάγιστρος από την Παφλαγονία.
Ο Άγιος Ανδριανός και η Αγία Ναταλία από τη Νικομήδεια.
Οι 40 μάρτυρες από τη Σεβάστεια.
Η μεγαλομάρτυς Κυριακή από τη Βιθυνία.
Ο ιερομάρτυρας Φωκάς ο θαυματουργός και ο μάρτυρας Φωκάς ο Κηπουρός, από τη Σινώπη.
Οι 20.000 μάρτυρες από τη Νικομήδεια. Ο ιερομάρτυρας Βασίλειος ήταν Επίσκοπος Αμασείας.
Ο Όσιος Παυσίκακος Επίσκοπος Συνάδων είχε γεννηθεί στην Αμάσεια.
Ο Όσιος Νικήτας ο Πατρίκιος προέρχεται από την Παφλαγονία.
Ο Όσιος Στυλιανός ήταν Παφλαγόνας.
Ο Όσιος Νίκων, ο «Μετανοείτε», καταγόταν από την Τραπεζούντα.
Ο Όσιος Φιλέταιρος ήταν γιος του Έπαρχου της Νικομήδειας.
Ο Άγιος Γρηγόριος Νεοκαισαρείας.
Η Οσία Σοφία της Κλεισούρας.
Αναρίθμητο νέφος μαρτύρων!
Σκαλισμένα ασκηταριά σε πανύψηλους βράχους, σπήλαια δυσπρόσιτα πνευματικών αγώνων και προσευχών.
Τί να πεις για τον πολιούχο της Τραπεζούντας τον Άγιο Ευγένιο, τον πρώτο Επίσκοπο της -μετά τον ιδρυτή της Εκκλησίας της Απόστολο Ανδρέα- πού αποκεφαλίστηκε επί Διοκλητιανού;
Οι Μεγάλοι Κομνηνοί τον θεωρούσαν προστάτη τους και απεικονίζεται σε πολλά νομίσματα και εμβλήματα της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας. Ατέλειωτη η αλυσίδα των παλαιών Αγίων του Πόντου, πού οι κρίκοι της συνεχίζονται με τους νεομάρτυρες.
Στό 18ο αιώνα σημειώνεται το μαρτύριο της δεκαπεντάχρονης, Αγίας Ελένης από τη Σινώπη. Δεν λησμονούν οι Πόντιοι τον προύχοντα της Τραπεζούντας Νεομάρτυρα Παρασκευά,
ούτε τον έμπορο από την ίδια πόλη Νεομάρτυρα Ιωάννη της Σουτσεάβας. Στις αρχές του περασμένου αιώνα προβάλλει η μορφή του Αγίου Γεωργίου Καρσλίδη από τον Πόντο, του οσίου και ομολογητού, στη Δράμα (1901-1959).
Το πλήθος των Αγίων του Πόντου,
οι υπέροχες εκκλησίες,
τα σκαρφαλωμένα σ’ απόκρημνους βράχους ασκηταριά
και τα λαμπρά μοναστήρια,
όπως του Αγίου Γεωργίου του Περιστερεώτα,
του Αγίου Ιωάννου Βαζελώνα
και το περίφημο της Παναγίας του Σουμελά,
– έστω κι ερείπια –
πλημμυρίζουν με υπερκόσμιο δέος την ψυχή
και χαρίζουν απόμακρες ελπίδες
πώς δε θα εγκαταλείψει ο θεός τους πρόσφυγες του Πόντου,
ούτε θα παραβλέψει τις πρεσβείες των πονεμένων Αγίων Του!
♡ Η υπέροχη αναπαράσταση της Αγίας Κυριακής από τον σήμερα εορτάζοντα και πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό της στα Σπάτα, εκεί όπου βρέθηκαν σήμερα κάποιοι "συν αυτώ" κατάσκοποι.
Μαζί με ένα απειροελάχιστο κομμάτι Ιερού Λειψάνου από το πολυβασανισμένο Άγιο σώμα της...
"Αφιέρωμα στον Άγιο Νεομάρτυρα Μάρκο από τα Κατηχητικά του
Αγίου Νείλου Πειραιώς...
Χριστός Ανέστη!
Καλημέρα σας! Επ' ευκαιρία της εορτίου μνήμης του Αγίου Νεομάρτυρος Μάρκου, την 5η Ιουνίου, αναρτήσαμε την εκπομπή των στελεχών Νεότητος της ενορίας μας, η οποία είναι αφιερωμένη σε εκείνον. Επισυνάπτουμε το σύνδεσμο της εκπομπής: https://youtu.be/J3LqTSt7CqU . Είναι πολύ σημαντικό να προβάλλονται οι Νεόμαρτυρες, και ιδιαίτερα οι εκείνοι οι οποίοι μαρτύρησαν σε νεώτερη ηλικία, ως πρότυπα στους νέους της εποχής μας. Ευχόμαστε ο Νεομάρτυς Μάρκος να σας σκεπάζει και να σας ευλογεί στον αγώνα σας.
Με άπειρες ευχαριστίες,
εκ του Ιερού Ναού Αγίου Νείλου Μυροβλύτου Πειραιώς."
[Α, κάτι γίνεται εδώ...
Δεν μας έφτανε λοιπόν ο λατρεμένος σου εδώ και καιρό
(ξέρεις πως από καιρό κάτι ετοιμάζει η Σοφία Χατζή...)
θα έχουμε τώρα "κόλλημα" και με τον Άγιο Μάρκο;
σκέφτεσαι ο άμοιρος "ο επιτηρητής"...]
Να΄ναι βλογημένο, που λέει κι ο μπάρμπας σου...
Και ξεκινάς.
Κι όσο διαβάζεις, βυθίζεσαι μέσα στην ιστορία αυτού του παλικαριού,
που δεν έζησε πολύ μακριά από μας.
Τι είναι 200 τόσα χρόνια;
Διαβάζεις και παθαίνεις.
Ποιο Hollywood, ρε φίλε;
Η ζωή του;
Το μπλέξιμο όντας παντρεμένος,
με άλλη γυναίκα, τη Μαρία,
παντρεμένη κι αυτή και μ΄ένα παιδί;
Η επ΄αυτοφώρω ντροπή τους;
Το κάρφωμα στον αγά;
Η εξωμοσία;
Το σκοτείνιασμα του νοός;
Η σκληρότητα;
Και μετά, ... η μετάνοια;
Ο πόθος για το μαρτύριο;
Η σκηνοθεσία του Πνευματικού που και οι 2 κατέφυγαν,
για να τους φυγαδεύσει από τη Χίο στη Σμύρνη;
Η περιπλάνησή τους από την Τεργέστη μέχρι τη Ρωσία;
Το προσκύνημα στο Αγιονόρος;
Η φλόγα για το μαρτύριο που γίνηκε φωτιά;
Οι παραινέσεις όλων των φίλων του να ζήσει ενάρετα χωρίς να χρειάζεται το μαρτύριο, αφού "η μετάνοιά του ήταν ειλικρινής και ήταν ήδη μάρτυρας τη προαιρέσει";
Η οικιοθελής παράδοσή του μετά από Πνευματική προετοιμασία, σειρά εξομολογήσεων και συνεχούς Θείας Μετάληψης;
Η φυλάκισή του;
Οι προσευχές όλων των Χριστιανών της Χίου ν΄αντέξει τελικά και να κερδίσει το στεφάνι;
Το τελικό του Μαρτύριο;
Οι 6 (!!!) προσπάθειες του άμοιρου του Τούρκου, που δεν ήταν δήμιος στο επάγγελμα, να του αποκόψει την τιμία κεφαλή του;
Το ενθαρρυντικό "χτύπα καλά" του Μάρκου;
Ο συμπατριώτες του που ενώ τους χτυπούσαν οι τούρκοι, έφευγαν από τη μια μεριά και πήγαιναν από την άλλη;
Τα μπαλκόνια, οι στέγες, ακόμα και τα αρχοντικά των τούρκων που ήταν γεμάτα κόσμο, μέρα μεσημέρι και παρακολουθούσε τον Μάρκο, αγέρωχο να αντιστέκεται και να κερδίζει τις καρδιές τους;
Το τελειωτικό (επιτέλους) χτύπημα στις 2 τα ξημερώματα;
Και μετά;
Η (θεο)τρέλα όλων να δώσουν ό,τι μπαξίσι τους ζητούσαν οι τούρκοι, για να προλάβουν να πάρουν ένα κομμάτι από τα ρούχα του, μια στάλα από το αίμα του, κι αν είναι δυνατόν, ένα κομμάτι από το χιλιοσφαγμένο του άγιο λείψανο;
Δεν υπήρχε, λέει, μετά οικογένεια και σπίτι που να μην έχει κάτι από τον Μάρκο...
(Να υπάρχει, άραγε, κάτι σήμερα κάπου;
Οπουδήποτε.
Στέλνεις μνμ επιτόπου στην Ε., αρμόδια "συναυτούλα" στα ξένα να ρωτήσεις...)
Θείος παροξυσμός πρέπει να λέγεται αυτό...
Και τα θαύματα που ακολούθησαν;
Δεν λέγονται...
Σε Χριστιανούς, αθέους και μουσουλμάνους...
Με εκπληκτικότερο όλων, κατά τη γνώμη μας, το τελευταίο με τον βλάσφημο χασάπη, που αναφέρει ο συναξαριστής, ο οποίος ήταν παρών σε όλα αυτά και πρέπει να είναι ο Νικηφόρος ο Χίος.
Μπες μετά από την περιεκτική σύνοψη που έφτιαξε για μας η Βαλεντίνα εκ της "Κοινής Πορείας", που συζητιόταν όλο το πρωί το παλικάρι του Χριστού και διάβασέ τα όλα στο link που ξετρύπωσε ο Παναγιώτης, εδώ...
Για τη "Μαρκίτιδα" που μας έπιασε, και λίγα είναι...
Ευχόμαστε ολοψύχως να την κολλήσεις κι εσύ.
(Σκέψου πως στην αφιερωματική εκπομπή για τον Άγιο Παναγή τον Μπασιά, στην οποία κληθήκαμε από τη Σοφία Χατζή εκείνες τις πρώτες μέρες του Ιουνίου του 2024, πρόλαβε και μπήκε και ο Μάρκος κάπου εκεί στο 32΄...)
"Ο άγιος μάρτυς Μάρκος, ο εν Χίω, γεννήθηκε στη Σμύρνη από
θεοσεβούμενους γονείς.
Ο πατέρας του ονομαζόταν Χατζη-κωνσταντής και η μητέρα
του Μαρία.
Είχε την ευλογία να έχει και έναν αδελφό ιερομόναχο.
Παντρεμένος, έπεσε σε αμαρτία με άλλη γυναίκα ονόματι Μαρία,
η οποία βρισκόταν επίσης σε γάμο.
Έπειτα από προδοσία, τους συνέλαβε ο αγάς του
τόπου και την επόμενη μέρα αρνήθηκαν και οι δύο την πίστη.
Ο Μάρκος έγινε το
δεξί του χέρι, ενώ τη Μαρία την έβαλε στη χαρέμι του.
Ο Μάρκος έδειχνε
ιδιαίτερη σκληρότητα και αγριότητα απέναντι στους χριστιανούς, αλλά επειδή δε
σταματούσε να τον τύπτει η συνείδησή του, κατέφυγε σε κάποιον πνευματικό, ο
οποίος είχε τη Χάρη του Θεού.
Αν και αρχικά ήταν επιφυλακτικός μαζί του,
βλέποντας τη συντριβή του τελικά τον δέχτηκε και τον παρηγόρησε λέγοντάς του
πως ο Θεός θα δεχτεί την ειλικρινή μετάνοιά του.
Στον ίδιο πνευματικό πήγε και
η Μαρία, η οποία τον παρακάλεσε να τους βοηθήσει φυγαδεύοντας τους.
Εκείνος,
αρχικά, τη συμβούλευσε να απέχει από το χαρέμι του Αγά, προφασιζόμενη ασθένεια.
Έτσι κ έκανε η Μαρία κάνοντας υπακοή.
Ο Αγάς κάλεσε γιατρό να τη δει, τον οποίο
είχε συμβουλεύσει ο πνευματικός να πει στον Αγά πως για να θεραπευτεί η Μαρία
θα έπρεπε να επισκεφτεί στη Σμύρνη κάποια Εβραία μοναχή, που είχε τα κατάλληλα
φάρμακα.
Έτσι, ο Μάρκος, η Μαρία και το
ανήλικο παιδί που είχε από τον γάμο της μπάρκαραν για τη Σμύρνη.
Σαν έφυγαν,
στον Αγά μπήκαν υποψίες πως ίσως όλο αυτό να ήταν σχέδιο για να καταφέρουν να
αποδράσουν.
Έστειλε οργισμένος επιστολή στον Τούρκο διοικητή της Σμύρνης να
τους συλλάβει μόλις φτάσουν και να τους στείλει πίσω σιδηροδέσμιους.
Ο Μάρκος
αναγνώρισε στη Σμύρνη τον " ταχυδρόμο" του Αγά και παίρνοντας τη
Μαρία κατέφυγαν από την Τεργέστη στη Βενετία, στα νησιά του Βενετζάνου όπου
επέστρεψαν στην Ορθόδοξη πίστη και ευλογήθηκαν με το Μυστήριο του γάμου.
Κατόπιν, έφτασαν μέχρι τη Ρωσία.
Με τον καιρό και μετά την επιστροφή στην ορθοδοξία, άναψε
στη καρδιά του μετανοήσαντος Μάρκου η φλόγα του μαρτυρίου.
Έτσι, αποφάσισε να
επιστρέψει σε τόπους που τους κατείχαν Οθωμανοί ποθώντας το μαρτύριο.
Έφτασε
στην Έφεσο, όπου συνάντησε ξανά τον πρώτο πνευματικό του, ο οποίος τον απέτρεψε
από το μαρτύριο για τον λόγο ότι οι Τούρκοι ήταν εξαγριωμένοι με τους
χριστιανούς και η παραμικρή αφορμή θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγάλη σφαγή.
Κάνοντας
υπακοή ο Μάρκος επιστρέφει στη Χίο να λάβει το στεφάνι του μαρτυρίου.
Δεν
θέλησε να καταλύσει σε κανένα σπίτι ούτε να δει γνωστούς ή φίλους, για να μη
βάλει σε κίνδυνο κανέναν.
Σε μια απόμερη εκκλησιά μια Κυριακή κοινώνησε των
Αχράντων Μυστηρίων.
Εκεί δύο αδελφοί ιερωμένοι προσπάθησαν να του αλλάξουν
γνώμη, λέγοντας του πως με την ειλικρινή μετάνοιά του ήταν ήδη μάρτυρας τη
προαιρέσει.
Τον συμβούλευσαν να καταφύγει στο Άγιο όρος κι εκεί να ζήσει μια άγια
ζωή.
Ο Μάρκος, όμως, αποφασισμένος να ξεπλύνει τη διπλή αμαρτία του - της
μοιχείας και της αρνησιθρησκείας- ποθούσε πάντα το μαρτύριο.
Έτσι,
παρουσιάστηκε στον Κριτή Μεχμεκέ στον οποίο ομολόγησε σθεναρά την πίστη του!
Έβγαλε ενώπιον του έναν σταυρό που φύλαγε πάνω του και τον ασπάστηκε, ενώ ταυτόχρονα πέταξε κάτω το σαρίκι και φόρεσε ένα αγιορείτικο σκουφί, ομολογώντας πως η χριστιανική είναι η μόνη αληθινή πίστη και ο Χριστός, ο μόνος
αληθινός Θεός που σταυρώθηκε για τις αμαρτίες του.
Έπειτα από αυτή του την
ομολογία, ο Κριτής τον παρέδωσε στον Μουζούρ Αγά, που τον οδήγησε στη φυλακή.
Στη φυλακή ο Μάρκος κατανυγόμενος, άρχισε να ψάλλει ύμνους στη Θεοτόκο.
Ο
Οθωμανός φύλακας ενοχλημένος από τις ψαλμωδίες του και εξαγριωμένος τον χτύπησε άγρια.
Στον Σούμπαση , ενώπιον του
οποίου οδηγήθηκε κατόπιν, ομολόγησε και πάλι την πίστη του στον Χριστό.
Αφού
ξυλοκοπήθηκε , οδηγήθηκε ξανά στη φυλακή όπου είδε στον ύπνο του δύο
καβαλάρηδες να οδηγούν ένα πανέμορφο άλογο κοντά του και τον έβαλαν καβαλάρη να
τους ακολουθήσει.
Σε όσους διηγήθηκε το όνειρο, του είπαν πως μάρτυρες του
ετοίμαζαν τον δρόμο να τους ακολουθήσει. Όταν τον οδηγούσαν στον τόπο του
μαρτυρίου, έτρεχε από τη μεγάλη του λαχτάρα να συναντήσει τον Θεό, έτσι που
φαινόταν πως δεν πατούσε στη γη!
Η τίμια κεφαλή του μετά από πάμπολλα μαρτύρια,
απετμήθη έπειτα από 6 (!!!) προσπάθειες του δημίου, την 5η Ιουνίου 1801...
|η πρώτη δημοσίευση έγινε την ημέρα της "αποκάλυψης", στις 4 Ιουνίου 2024...
✔ Έχω κλέψει εδώ και καιρό το Συναξαριστή του Μαρτίου από τη βιβλιοθήκη της μάνας Αθανασίας.
Προ των γεγονότων...
Χαμπάρι δεν έχει πάρει.
Χθες για κάποιο λόγο, 22 μέρες αφού είχε μπει ο μήνας, τον άνοιξα για να ξελαμπικάρει λίγο το συγχυσμένο μου μυαλό και να δω ποιους γιόρταζε η Αγία Εκκλησία μας.
Και παρόλο που ο σελιδοδείκτης μου είχε μείνει στο βίο του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου και το μυαλό μου είχε καρφωθεί στον Άγιο Ιωάννη της κλίμακος, το ξεφύλλισμα με σταμάτησε στη χθεσινή μέρα, 22 Μαρτίου.
Της Αγίας Δροσίδος, λέει, θυγατρός του βασιλέως Τραϊανού και των συν αυτή 5 κανονικών...
Δεν είμαι σίγουρος ποιο απ΄όλα με κράτησε εκεί.
Το ότι δεν είχα ακούσει καν το όνομα της Αγίας;
Το ότι η συγκεκριμένη ήταν και κόρη ενός από τους βασιλιάδες, που το μίσος του προς τον Χριστό μετέτρεψε ένα τεράστιο πλήθος από απλούς πιστούς σε Μάρτυρες Αγίους;
Το ότι μαζί της γιορτάζονται και "συν αυτή" και μάλιστα 5;
Το ότι ο βίος της αποτυπωνόταν σε 3 μόνο σελίδες; (τεμπέλης γαρ...)
Όλα αυτά μαζί;
Μάλλον...
Διάβασα και εντυπωσιάστηκα.
Ο Τραϊανός ήτανε, λέει, ένας από τους ρωμαίους αυτοκράτορες, που είχε
κηρύξει διωγμό κατά των χριστιανών (98 - 117 μ.Χ.).
Οι κατά τόπους αρχές τους βασάνιζαν και
τους θανάτωναν, αφήνοντας τα λείψανά τους άταφα. Όμως, πέντε Κανονικές, δηλαδή
πέντε παρθένες, έβγαιναν κρυφά τη νύκτα και τα ενταφίαζαν στο ασκητήριό τους. Στο
έργο αυτό βοηθούσε και η Δροσίδα, η οποία είχε
παραδειγματιστεί από τη ζωή και την προσφορά των μοναχών.
Ο μνηστήρας της, όμως, την παρακολούθησε και τη συνέλαβε την
ώρα ενός ενταφιασμού... (Καλό "παλικάρι" και του λόγου του...)
Τελοσπάντων.
Θα τα δεις, αν τα θες, και με λεπτομέρειες όλα τα όμορφα πιο κάτω...
Την τοποθέτησα πάντως και κείνη στη χορεία των Αγίων που τους βάζουμε στο κό(λ)πο να προσέχουν τους δικούς μας αναγκεμένους.
Δεν ρωτάμε πλέον.
Θέλει - δεν θέλει...
Έκανα όμως κι ένα μέγα "λάθος".
Εκείνες τις 3μιση σελίδες, που βιάστηκα να στείλω σε κάποιους από τους δικούς μου χθες το πρωί,
τις προώθησα και στην Ελένη Ζεάκη στο Ρέθυμνο.
Αυτή η κοπέλα, αποδεδειγμένα εδώ και καιρό, "κλέβει" Αγίους και Αγίες...
Και η αγάπη της αυτή, γιατί περί αγάπης πρόκειται, μετατρέπεται σε μικρά έργα τέχνης...