✔ Οι υγειείς χριστιανικές Οικογένειες 👉 Ο χριστιανικός γάμος δεν είναι απλώς μια κοινωνική συμφωνία ή μια ρομαντική συνύπαρξη δύο ανθρώπων....

 

   ... Είναι μυστήριο, δηλαδή πορεία σχέσης, θεραπείας και αγιασμού μέσα στο πρόσωπο του Χριστού. 

Στην Εκκλησία, η αγάπη δεν περιορίζεται στο συναίσθημα ή στην έλξη, όσο σημαντικά κι αν είναι αυτά μέσα στη σχέση. 

  |Με τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή, εφημέριο Ι. Ν. Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης Νοσοκομείου "Ελπίς". |

Η αγάπη έχει πρόσωπο: 

είναι ο ίδιος ο Χριστός, που καλεί το ζευγάρι να μάθει να ζει όχι μόνο το ένα δίπλα στο άλλο, αλλά και το ένα για το άλλο. 

Ο γάμος δεν ενεργεί μαγικά ούτε λύνει αυτόματα τις δυσκολίες. 

Χρειάζεται καθημερινή καλλιέργεια, προσευχή, συγχώρηση, υπομονή και συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. 

Όπως ένα λουλούδι χρειάζεται χώμα και νερό για να ζήσει, έτσι και η σχέση χρειάζεται τη χάρη του Θεού για να μη μαραθεί από τον εγωισμό, την κούραση ή την αδιαφορία. 

Μια συζήτηση για την οικογένεια ως δρόμο συμπόρευσης, θεραπείας και αληθινής αγάπης εν Χριστώ. 

|Δείτε επιπλέον συνεντεύξεις, ενημερώσεις στην ιστοσελίδα μας: https://aparchi.gr/

✨ Μια παρηγοριά στον πόνο των ανθρώπων...

Στον χώρο του νοσοκομείου 

ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με την ευαλωτότητά του. 

Ο πόνος, η ασθένεια και η αγωνία 

δεν χρειάζονται πολλά λόγια· 

χρειάζονται παρουσία. 

Τα εκκλησάκια των νοσοκομείων 

μοιάζουν με ένα μικρό καντηλάκι μέσα στο σκοτάδι· 

όχι για να εξηγήσουν τον πόνο, 

αλλά για να φωτίσουν τη σιωπή του.

Κάθε δάκρυ που κυλά δεν χάνεται. 

Γίνεται προσευχή, γίνεται ελπίδα Αναστάσεως. 

Σε αυτές τις στιγμές δεν χρειάζεται να πούμε κάτι σπουδαίο. 

Αρκεί να είμαστε δίπλα στον άλλον, 

να τον κατανοήσουμε, 

να μοιραστούμε την αγωνία του 

χωρίς πολυλογία. 

Ο πόνος δεν ζητά απαντήσεις· ζητά συνοδοιπορία.

 

Πολλοί άνθρωποι στο νοσοκομείο είναι μόνοι. 

Κι όμως, μια μικρή πράξη αγάπης, 

μια απλή βοήθεια 

ή μια σιωπηλή παρουσία, 

μπορεί να δώσει μεγάλη δύναμη στον ασθενή 

και ουσιαστική ανακούφιση στους συγγενείς του...

    |Με τον π. Σπυρίδωνα Σκουτή, 

εφημέριο Iερού Nαού Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης 

- Νοσοκομείου "Ελπίς"

|Μήπως επ΄ευκαιρία, 

να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας 

και τους πόνους μας

από τις νοσηλείες τις δικές μας (ή των δικών μας)

και τη συμβολή των Ιερέων μέσα σε αυτές; 

Ελεύθερα.

Μια οικογένεια είμαστε...

✨ Φαντάσου! Nα είσαι ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ όλον τον χρόνο! Μέχρι να γεράσεις...

 

Πολλοί ρωτούν τα ζευγάρια 

τι δώρο έκαναν αυτές τις μέρες στα παιδιά τους. 

Συνηθίζω να ρωτάω τα ζευγάρια 

τι δώρο θα κάνει ο ένας στον άλλον. 

Με τα χρόνια πολλά ζευγάρια 

χάνουν την ομορφιά της συζυγίας. 

Πολλά χρόνια γάμου σου λένε, 

παιδιά, 

μέριμνες κλπ. 

Κάντε ένα μικρό δωράκι 

ο ένας στον άλλον αυτές τις μέρες. 

Δεν χρειάζονται λεφτά. 

Καρδιά που σπαρταράει από αγάπη, 

αυτό χρειάζεται.

 

Ένα γράμμα έστω, 

ένα λουλούδι, 

ακόμα και μια σοκολάτα. 

Είτε είστε νέοι, 

είτε με ρυτίδες. 

Να του πεις ή να της πεις 

ότι είναι το καλύτερο δώρο 

που έφερε ο Θεός στη ζωή σου. 

Κάτι τέτοιες στιγμές γίνονται Χριστούγεννα 

όλο τον χρόνο στις σχέσεις των ανθρώπων. 

Κάτι τέτοιες στιγμές αξίζουν περισσότερο 

από όλα τα αναμμένα λαμπάκια 

στις μεγαλουπόλεις του κόσμου 

και από όλα τα φαγητά 

σε όλα τα τραπέζια του κόσμου. 

Μην ξεχνάς τον άνθρωπό σου 

και μην νομίζεις ότι δεν χρειάζεται 

ένα "σ’ αγαπώ". 

Σε αυτές τις στιγμές ποτίζεις τον γάμο με αγιασμό 

και συνεχίζει να ανθίζει.

|κείμενο: π. Σπυρίδων Σκουτής

✔ "Τακτοποίησε το σπίτι σου, (δηλαδή την ψυχή σου), γιατί θα πεθάνεις. Δεν θα ζεις πια..." |Άγιος Γέρων Εφραίμ της Αριζόνας

|Ας το δούμε ως SOS!

Ως επείγον!

Επειδή τέτοιες μέρες μας πιάνει μια τρέλα 

να τα φτιάξουμε όλα τέλεια,

να τα τακτοποιήσουμε όλα.

Όλα, εκτός από την ψυχή μας,

που σαν κι αυτήν τίποτα δεν υπάρχει.

Ο Βασιλιάς που γεννιέται, 

δεν θέλει σφουγγαρισμένο το σπιτικό μας,

αλλά την ψυχή μας...

Ας την βάλουμε σε απόλυτη προτεραιότητα!

Κι όλα τα άλλα έπονται, 

όπως θα μας αναλύσει με τον μοναδικό του τρόπο 

ο άγιος Γέροντάς μας Εφραίμ

και δευτερευόντως ο μπάρμπας μας...

Εσύ τι λες;

ΣυμΦωνείς;

Τακτοποίησε το σπίτι σου,

(δηλαδή την ψυχή σου), 

γιατί θα πεθάνεις. 

Δεν θα ζεις πια! 

Τότε η εξαπάτηση αποκαλύπτεται 

και ένα άτομο που πεθαίνει, 

συνειδητοποιεί πόσο σημαντικό ρόλο 

έπαιξε ο κόσμος γι 'αυτόν.

Νιώθει λύπη και αγωνία. 

Λαχταρά τον καιρό που έχει φύγει, 

θα έδινε όλα του τα πλούτη να αγοράσει μια μέρα

 για να μετανοήσει και να κοινωνήσει.

Δυστυχώς, όμως, δεν του δίνεται ούτε μια χάρη.

 Προηγουμένως, ο χρόνος ήταν στη διάθεσή του για χρόνια. 

Τον σπαταλούσε όμως στις επιχειρήσεις, 

στα μπαρ, στους κινηματογράφους 

και σε κάθε επαίσχυντο πόθο...

 Άγιος Γέρων Εφραίμ της Αριζόνας

|από τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή

~ Η σχετική ανάρτηση από τον μπάρμπα μας:

"Την ψυχή σου την τακτοποίησες ποτέ;"

Η ζωή μας, γιε μου, είναι γιομάτη δεύτερα πράγματα!

Γιατί για να καταλάβει ο ανθρωπάκος, ποιο είναι τελοσπάντων εκείνο το μοναδικό για το οποίο πρέπει να ιδρώσει στη ζωή του, πρέπει να φτάσει στο νεκροκρέβατο, μπορείς να μου ειπείς;

Αυτό εγώ, ακόμα και σ΄αυτήν την ηλικία, δεν ημπορώ να το καταλάβω...

Κι αν ο Μεγαλοδύναμος δεν του την δώκει αυτήν την ευκαιρία;

Δεν έχει το δικαίωμα;

Σε ποιονα θα δώκει λόγο;

Εμένανε και εσένανε θα ρωτήξει;

Οι πιο πολλοί, σαν ελόγου σου να πούμε, τηνε γλεντάνε τη ζωούλα τους...

Κι έχουνε και την ψευδαίσθηση πως θα τους φανερώσει ο Θεός ακόμα και την ημέρα που θα΄ρθει ο καπετάν Μιχάλης να τους επάρει...

Και πως θα προλάβουνε να πουν και "ήμαρτον"!

Αμ, δε...

| η συνέχεια εδώ...

♡ Νηστεία των Χριστουγέννων... |Μια χαρά φάγαμε όλη αυτήν την περίοδο! Από προχθές ξεκινήσαμε μια ακόμα μικρή θυσία (σιγά το πράγμα...)...

Νηστεία των Χριστουγέννων...
Να πεινάσουμε από τον κόσμο ώστε να χορτάσουμε Θεό.
Σαράντα μέρες αγωνίας και αναμονής,
όπως ο πατέρας περιμένει με αγωνία στο μαιευτήριο
για να ακούσει το κλάμα από τον ερχομό του παιδιού του.
Σαράντα μέρες υπομονής και αναμονής
για τον ερχομό του Αγαπημένου.
Αυτός που είναι το Α και το Ω έρχεται από ψηλά στα χαμηλά
για να μας ανεβάσει.
Χριστούγεννα...
η ημέρα που οι θρησκείες καταργούνται
και ο Θεός αποκαλύπτεται…
Νηστεία….
δεν είναι κάτι που το κάνεις με βία αλλά από αγάπη.
Νηστεύουν και ασκούνται οι αισθήσεις
όχι γιατί τα αγαθά του Θεού είναι κακά
αλλά διότι η ύπαρξή μας αυτή την περίοδο είναι παραδομένη στον Νυμφίο της Εκκλησίας.
Χριστουγεννιάτικες μέρες
που σου βάζει ο πνευματικός το πετραχήλι στην εξομολόγηση
και γίνεσαι φάτνη
ώστε να γεννηθεί το Θείο βρέφος σε κάθε ανθρώπινη καρδιά…
Καλό αγώνα αδέρφια, καλή μετάνοια
και εν Χριστώ μεταμόρφωση...

π. Σπυρίδων Σκουτής 
Εικόνα: Γιώργος Κόρδης

|Πρωτοδημοσιεύτηκε στις 18 Νοεμβρίου 2019.

✔ Έχει θέση και για μένα, λοιπόν...

Ο Εφημέριος μιας ενορίας συναντά ένα από τους ενορίτες του και του λέει:

-«Δε σε βλέπω να έρχεσαι στην Εκκλησία την Κυριακή».

- «Πατέρα, του απαντά ο ενορίτης, νομίζω ότι οι περισσότεροι από αυτούς που έρχονται είναι υποκριτές και αμαρτωλοί και έρχονται στην εκκλησία για να φανούν».

- «Δεν πειράζει, του λέει ο ιερέας, έχει θέση και για ένα παραπάνω».

|Aπό τον π.Σπυρίδωνα Σκουτή

♡ Αγάπη είναι ...

Για να πεις σ’αγαπώ 

πρέπει να είσαι έτοιμος να πεθάνεις.

Αυτό έκανε Εκείνος …

Αγάπη είναι να σέβεσαι το παρελθόν και την εμπιστοσύνη που ο άλλος σου δίνει.

Αγάπη είναι να μπορείς να συγχωρείς και να βοηθάς τον άλλον να διορθωθεί και να εξελιχθεί και όχι να τον πυροβολείς σε κάθε λάθος βήμα.

Αγάπη είναι να αγκαλιάζεις ακόμα και την τραυματισμένη στιγμή του άλλου και να τη μεταμορφώνεις θεραπευτικά με τη βοήθεια του Κυρίου.

Αγάπη είναι να σέβεσαι άμεμπτα την προσωπικότητα και το πνεύμα του άλλου.

Αγάπη είναι να σέβεσαι την ελευθερία του άλλου ακόμα και στο τέλος μιας σχέσης. 

Θέλει ο άλλος να φύγει; 

Αν τον αγαπάς πραγματικά, βοήθησε τον να το κάνει.

Αγάπη είναι να σκουπίζεις το δάκρυ πριν πέσει στο κενό.

Αγάπη είναι να δίνεις την ανάσα σου ακόμα και αν χρειαστεί να την στερηθείς!

Αγάπη είναι να βλέπεις τον άλλον να πετά και να μην προσπαθείς να τον πιάσεις ή να τον κάνεις να σταματήσει αλλά να απολαμβάνεις το θέαμα του φτερουγίσματος και να τον προτρέπεις να πάει ακόμα πιο ψηλά !

Αγάπη είναι να δονείται η ευτυχία σου με την ευτυχία του άλλου την ίδια στιγμή.

Αγάπη είναι όταν ο άλλος χαμογελάσει για κάτι που πέτυχε, εσύ να γίνεις ο καθρέφτης της χαράς του.

Αγάπη είναι να αφήσεις τον άλλον να κλάψει και όταν ξεσπάσει να του γιατρέψεις τα φτερά για να απογειωθεί ξανά και ξανά !

Αγάπη είναι να γίνεις ασπίδα στον πόλεμο και αν χρειαστεί να δώσεις ακόμα και τη ζωή σου.

"Αγάπη είναι να είσαι ΕΚΕΙ πριν ο άλλος σου πει ΕΛΑ !"

"Αληθινή Αγάπη είναι να γίνεις σκαλοπάτι ώστε ο άλλος να ανέβει ψηλά ακόμα και αν το πάτημα του είναι θανατηφόρο. "

"Αληθινή αγάπη είναι να βλέπεις τον άλλον και να θες να είναι το τελευταίο θέαμα που θα αντικρίσεις πριν τελειώσεις το όνειρο της ζωής.

Όλα αυτά πηγάζουν όχι από φιλοσοφίες ή συναισθηματισμούς αλλά από ένα συγκεκριμένο πρόσωπο που δεν έχει μόνο αγάπη αλλά είναι αγάπη και η αγάπη αυτή έφτασε μέχρι θανάτου. 

Τον Χριστό.

Όλες οι εκβολές και οι εκφράσεις αγάπης στη ζωή οφείλουν να έχουν κάποια χαρακτηριστικά: 

Ανιδιοτέλεια, θυσία, ελευθερία. 

Αν οι εκφράσεις της αγάπης δεν έχουν αυτά τα συστατικά ο καρπός της αγάπης θα καταρρεύσει .

Αδερφοί, μην ξεχνάμε…

Ο Χριστός δεν σώζει μόνο για αυτά που λέει σώζει για αυτό που ΕΙΝΑΙ… 

Είναι ο Θεάνθρωπος Κύριος και ο κάθε άνθρωπος είναι μέλος του σώματός Του. 

Να ακολουθήσω τον ίδιο δρόμο δεν είναι υποχρέωση αλλά ερωτική δίψα για σωτηρία.

Δύσκολη λέξη…

Για να πεις σ’αγαπώ πρέπει να είσαι έτοιμος να πεθάνεις.

Αυτό έκανε Εκείνος …

Αυτό να προσπαθήσουμε κι εμείς με τη δική Του βοήθεια. 

 

π. Σπυρίδων Σκουτής

✔ "Θεραπευτική της Οικογένειας - Πνευματική διαχείριση της καθημερινότητας στην οικογένειας" |με τον π. Σπυρίδωνα Σκουτή

 

 Ιεράς Μητροπόλεως Θήρας

 👉 Η "Θεραπευτική της Οικογένειας" ξεκινά τις συναντήσεις της στο νέο εκκλησιαστικό-ιεραποστολικό έτος (2025-2026) .

Μηνιαίες συναντήσεις ποιμαντικής του γάμου και της οικογένειας, κατά τις οποίες καλεσμένοι επιστήμονες και κληρικοί θα αναπτύσσουν θέματα σχετικά με την οικογένεια, την οικογενειακή πνευματική ζωή και επίκαιρα θέματα.

 

Πρώτη συνάντηση πραγματοποιήθηκε με ομιλητή τον π. Σπυρίδωνα Σκουτή, κληρικό της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, με θέμα "Πνευματική διαχείριση της καθημερινότητας στην οικογένεια".

Μετά την εισήγηση ακολούθησε εποικοδομητικός διάλογος με το κοινό προς οικοδομή και πνευματική επεξεργασία όσων διελέχθησαν στην εισήγηση του π. Σπυρίδωνος...

(Κάντε εγγραφή στο κανάλι μας στο YouTube 

από το παρακάτω link: http://bit.ly/4mpJgRf)

✔ Και από το εξής...

 

|από τον π.Σπυρίδων Σκουτή

☆ Μοναξιά μου όλα... |π.Σπυρίδων Σκουτής

   |μια ξεχωριστή ανάλυση, που έγινε σε ένα τραπέζι με ωραία παρέα... Είναι 13 λεπτάκια μόνο (και κάτι ψιλά) ...

👉 "Σε λατρεύω, αγάπη μου..."

 

✔ Δεν λατρεύουμε τα παιδιά μας, 

ούτε προσπαθήσουμε να ζήσουμε μέσα από αυτά.

 

Μέσα στην καρδιά μας έχουμε ένα θρόνο. 

Το ποιόν και τι θα βάλεις εκεί 

θα έχει τα ανάλογα αποτελέσματα. 

Αν δεν μπει ο Θεός εκεί 

και βάλω τον οποιονδήποτε 

ή το οτιδήποτε, 

τότε υπάρχει πρόβλημα. 

              

Είναι σαν να διψάω για νερό 

και στη θέση του πίνω δηλητήριο. 

 

Λατρεύουμε τον Θεό. 

Αυτός είναι το Α και το Ω ,

 η αρχή και το τέλος.

Αγαπάμε τα παιδιά μας. 

Βασικά η σωστή έκφραση είναι : 

«Αγαπάμε τα παιδιά Του».

Αυτός είπε το μεγάλο ΝΑΙ για να «έρθουν».

                    

Εμείς απλά είμαστε συνοδοιπόροι. 

Στεκόμαστε δίπλα τους 

για να τα βοηθήσουμε στον δρόμο της σωτηρίας. 

Μπροστά θα βρίσκεται πάντα Εκείνος που λέει συνεχώς 

«Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν».

 

Πίστη είναι να έχουν φύγει όσοι λες ότι αγαπάς, 

να είσαι στη μέση του πουθενά, 

να νιώθεις τον Θεό, 

να χαμογελάς 

και να είσαι έτοιμος για τη μεγάλη συνάντηση, 

χωρίς καμία προσδοκία.

 

Περαστικοί και διάκονοι θα είμαστε σε αυτόν τον κόσμο  . . .

 

Κάθε λεπτό είναι ευκαιρία συνάντησης με τον Χριστό 

και αλλαγή της καρδιάς . . .

 

     π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh.gr

   [την 1η φωτογραφία πήραμε από εδώ, ενώ τη δεύτερη από εδώ...]

* Αυτό το μαύρο ράσο έχει περισσότερο φως ...

Ήθελα εδώ και μέρες να μοιραστώ μαζί σας ένα περιστατικό που έζησα πριν κάποιες μέρες όταν βρέθηκα για λίγο στην Αθήνα.

Το πατρικό μου βρίσκεται στα Πατήσια. 

Καθώς λοιπόν επέστρεφα από το αεροδρόμιο στο σπίτι, επέλεξα να περπατήσω στην Αθήνα στη λεωφόρο Πατησίων. 

Οφείλω να πω ότι παρόλο που έζησα 6 χρόνια στην αγαπημένη Λήμνο ερχόμενος από την Αθήνα δεν μπορώ να προσαρμοστώ εύκολα αν και έχω ζήσει και σε άλλα μέρη της επαρχίας και παλαιότερα. 

Η Αθήνα όσο χάλια και να γίνει παραμένει η μεγάλη μου αγάπη.


Τη στιγμή λοιπόν που περπατούσα έρχεται ένας κύριος σε άθλια κατάσταση, (προφανώς άστεγος και ταλαιπωρημένος ). 

Μου ζήτησε πολύ ευγενικά και με ιδιαίτερη ευλάβεια να του δώσω κάποια χρήματα. 

Του δίνω κάτι και όταν με ευχαρίστησε μου ζήτησε μια μεγάλη χάρη. 

Μου λέει 

«Σημείωσε πάτερ μου το όνομα Βασιλική, είναι η μανούλα μου που έφυγε για τον ουρανό πριν 3 μέρες και έχει ανάγκη προσευχής».

Και αυτό είναι ένα από τα περιστατικά. 

Κάθε φορά που πήγαινα στην Αθήνα γύρναγα με ένα μπλοκάκι γεμάτο ονόματα από απλούς ανθρώπους που με πλησιάζουν έτσι ξαφνικά και μου λένε να σημειώσω κάποιο αγαπημένο τους πρόσωπο που έχει πρόβλημα και χρειάζεται βοήθεια.

Αυτοί είναι οι παπάδες, οι τύποι με τα μαύρα. 

Σαν την μύγα μέσα στο γάλα εντός του σύγχρονου και τεχνολογικού κόσμου αλλά η παρουσία τους μυρίζει ουρανό και παράδεισο. 

Το ράσο, αυτή τη ευλογημένη μαρτυρία που δείχνει την κατεύθυνση προς τον ουρανό. 

Όσα χρόνια και να περάσουν όπου και να φτάσει η τεχνολογία και η επιστήμη, το ράσο θα μας δείχνει τον δρόμο του ουρανού και του παραδείσου.

Αυτός ο ευλογημένος ασπασμός, που δεν φυλάμε απλά το χέρι του συγκεκριμένου ανθρώπου αλλά ασπαζόμαστε τα χέρια που πιάνουν τον Χριστό, μια ολόκληρη αποστολική διαδοχή, μια ιστορική ευλογημένη και αγιασμένη παρακαταθήκη που έρχεται από τα βάθη της δημιουργίας της Εκκλησίας. 

Από τον ίδιο τον Κύριο μας…

Αγαπητοί μου…. 

Όταν βλέπετε Ιερέα στον δρόμο, στο super market, οπουδήποτε…. 

Να γεμίζει χαρά η καρδιά σας. 

Δεν είναι η παρουσία ενός απλού προσώπου αλλά στο πρόσωπο αυτό του απλού παπά βρίσκεται όλη η Πεντηκοστή. 

Αυτά τα ευλογημένα χέρια τα οποία ο ιερέας δανείζει στον Θεό και Εκείνος έρχεται ως πρόσωπο με τη χάρη του Παναγίου πνεύματος και αγιάζει τα πάντα. 

Και ο παπάς πάντα στον χαιρετισμό 

«Την ευχή σας πάτερ» 

να δίνει με χαρά την ευλογία όχι τη δική του αλλά του Κυρίου, διότι από εκεί πηγάζουν τα πάντα.

Αυτό το ευλογημένο μαύρο ράσο, που όμως έχει περισσότερο φως ακόμα και από τον ίδιο τον ήλιο...

π. Σπυρίδων Σκουτής

(το πρωτοδημοσιεύσαμε στις 26 Ιουνίου 2019)

✔ Εκτός από το φαγητό στη νηστεία του 15Αυγούστου, δες και κάτι άλλο…

 

 Σε κάθε νηστεία δυστυχώς το θέμα μας είναι το φαγητό.

 

«Τι να μην φάω για να κοινωνήσω;», 

όχι ποιον να μην φάω 

και γενικά να προσέχω να μην τρώω κανέναν 

με τη γλώσσα μου για να κοινωνήσω.

 

Σχεδόν πάντα το ερώτημα των πιστών είναι το εξής: 

«Πάτερ, χάλασα τη νηστεία 

και έφαγα ένα παγωτό,

 μπορώ να μεταλάβω;» 

Ποτέ όμως δεν θα ακούσουμε: 

«Πάτερ, έχω κακία για τον τάδε άνθρωπο 

ή κατηγόρησα και κουτσομπόλευσα τον δείνα, 

μπορώ να μεταλάβω;»

 

Από τις παραπάνω ερωτήσεις 

καταλαβαίνουμε ότι μιλάμε για ειδωλολατρία 

και όχι για σχέση και συνάντηση.

 

 Το φαγητό είναι πάντα στην πρώτη θέση των συζητήσεων. 

Ξεχνάμε ότι η νηστεία 

είναι μια υπαρξιακή στάση 

και σχέση του ανθρώπου με τον Χριστό 

και φυσικά αφορά όλες τις αισθήσεις 

και όλον τον άνθρωπο 

και όχι μόνο ένα μέρος αυτού.

 

Θέλω όμως να σταθώ στο εξής. 

Το φαγητό πλέον είναι ξεπερασμένο. 

Θέλω να πω 

ότι οι άνθρωποι έχουν πολλές διατροφικές εναλλακτικές 

οπότε το παίζουν και άνετοι, 

με την έννοια ότι κάνουν χαλαρά τη νηστεία 

με τα vegan προϊόντα 

και θεωρούν ότι αφού τη βγάζουν χαλαρά, 

κοινωνούν και τα έχουν καλά με τον Θεό.

 

Μήπως στη νηστεία κάποια στιγμή 

οφείλουμε να εισάγουμε και κάποιες άλλες αγωνιστικές 

και ασκητικές τακτικές;

 

Τι ωραίο θα ήταν πλέον οι νηστείες 

να έχουν έναν κανόνα αποχής 

από τα social ή το κινητό! 

Και δεν μιλάω για τους ανθρώπους 

που το χρησιμοποιούν επαγγελματικά, 

αλλά για εκείνους που χαζεύουν 

ή μπορεί να κουτσομπολεύουν μέσα από εκεί, 

να βγάζουν κακίες 

ή να σπαταλούν πολύτιμο χρόνο.

 

Θα μπορούσαμε να καλλιεργούμε περισσότερο 

τη σιωπή και την προσευχή. 

Να μην στεκόμαστε μόνο στο φαγητό 

και να πηγαίνουμε σε ουσιώδη και σοβαρά πνευματικά θέματα.

 

Για παράδειγμα μια κακή συνήθεια, 

να την κοιτάξουμε στα μάτια 

και να την παλέψουμε με τη χάρη του Θεού.

 

Ένα πάθος που μας τυραννά 

και μας τρώει τη ψυχή 

να το στείλουμε γονατιστοί στα ποδάρια του Κυρίου 

ώστε από αδυναμία να γίνει δύναμη 

και από πάθος αρετή. 

Ας δούμε τι μας βαραίνει 

και μας δυσκολεύει 

και να το πετάξουμε. 

Ας  μην φορτώνουμε 

άλλα δυσβάστακτα φορτία στα φτερά της ψυχής. 

Ας τα πάμε στο πετραχείλι 

ώστε να κάνει η ψυχή μας 

τις πτήσεις ελευθερίας και αγάπης 

προς την αγκαλιά του Κυρίου μας.

 

Το να βλέπουμε τη νηστεία μόνο στο θέμα της κοιλιάς 

ευτελίζουμε τον αγώνα 

και τον κατεβάζουμε στο υπόγειο 

της συναλλαγής και ειδωλολατρίας.

 

Να μην κάνουμε τη νηστεία θρησκευτικά και τυπολατρικά. 

Να τη δούμε ως μια ευκαιρία να ξεδιψάσουμε Θεό, 

ως μια αναμέτρηση με τον ίδιο μου το βαθύ εαυτό. 

Μια ευκαιρία υγιούς σχέσης με το πρόσωπο του Χριστού, 

και όχι συναλλαγής τι θα δώσω για να πάρω.

 

Να είναι αυτή η νηστεία και η κάθε νηστεία 

μια ερωτική ευκαιρία, 

ένα άδειασμα, 

ένα ξεδίψασμα 

και μια νέα αρχή να βρω τον πραγματικό εαυτό.

 

Αυτή την περίοδο τρέχουμε στην αγκαλιά της μητέρας μας,

 τρέχουμε στην Παναγία. 

Να της πιάσουμε το χέρι 

να μας περάσει απέναντι σαν στοργική μητέρα. 

Να μας διαφυλάξει από τις δυσκολίες και τους πειρασμούς 

ώστε να περάσουμε απέναντι τον δρόμο 

και να ξεχυθούμε στην αγκαλιά του Πατέρα.

 

Μια όμορφη περίοδος που νιώθεις κυριολεκτικά παιδί, 

η εκκλησία γίνεται «παιδικό δωμάτιο» 

κι εσύ να είσαι με την αγαπημένη σου μητέρα 

την Παναγία μας 

που η αγκαλιά της είναι όλος ο ουρανός. 

Τι ομορφιά ! 

Να μην γίνει η νηστεία από θρησκευτική υποχρέωση, 

να μην τη δούμε ως μέσω συναλλαγής, 

αλλά από αγάπη για το πρόσωπο της Παναγίας μας, 

δίψα για Θεό 

και ένας αγώνας για κένωση του εαυτού μας.

 

Καλό αγώνα σε όλους. . .

 

Με το καλό η εορτή της Παναγίας μας . . .  

 

π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh.gr