🌹 Ο Άγιος Απόστολος Σίλας και η σχέση του με τον Απόστολο Παύλο... |Στις 30 Ιουλίου τιμάται η μνήμη των Αγίων Αποστόλων Σίλα, Σιλουανού, Επαινετού, Κρήσκη και Ανδρονίκου εκ των Ο’. Αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη και ήταν συνεργάτες και συνοδοιπόροι του αποστόλου Παύλου...

 

Στις 30 Ιουλίου τιμάται η μνήμη 

των Αγίων Αποστόλων Σίλα, 

Σιλουανού, 

Επαινετού, 

Κρήσκη 

και Ανδρονίκου εκ των Ο’.

Αναφέρονται στην Καινή Διαθήκη 

και ήταν συνεργάτες και συνοδοιπόροι 

του αποστόλου Παύλου. 

Ο απ. Σίλας αναφέρεται στα κεφάλαια 15-18 των Πράξεων Αποστόλων, ο απ. Σιλουανός στο Β΄ Κορινθίους 1:19, στον πρώτο στίχο των επιστολών Α΄ και Β΄ προς Θεσσαλονικείς (στους χαιρετισμούς που ο απ. Παύλος και οι συνεργάτες του απευθύνουν προς τους χριστιανούς της Θεσσαλονίκης) και στην Α΄ Πέτρου (5:12 στους χαιρετισμούς του τέλους, όπου ο άγιος Σιλουανός χαρακτηρίζεται «πιστός ἀδελφός» του απ. Πέτρου). 

Στην Β΄ Τιμοθέου ο απ. Κρήσκης (4:10, «Κρήσκης εἰς Γαλατίαν») και στην προς Ρωμαίους οι απόστολοι Επαινετός (16:5) και Ανδρόνικος (16:7).

Ο απ. Σίλας εμΦανίζεται για πρώτη φορά 

στο 15ο κεφάλαιο των Πράξεων. 

Σε αυτό περιγράφεται η Αποστολική Σύνοδος (Δεκέμβριος του 48 μ.Χ.) που ασχολήθηκε με το πολύ σημαντικό πρόβλημα της αναγκαιότητας ή όχι της διενέργειας περιτομής για τη σωτηρία. 

Η Σύνοδος, όπως ήταν αναμενόμενο, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κάτι τέτοιο δεν είναι αναγκαίο και απέστειλε στους πιστούς της Αντιόχειας επιστολή στην οποία είχαν καταγράψει την απόφαση της συνόδου για να τους ενημερώσει σχετικά.

Ο απ. Σίλας, μαζί με τον απ. Ιούδα, ως απεσταλμένοι της Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ, συνόδευσαν τους απ. Παύλο και Βαρνάβα στην Αντιόχεια για να μεταφέρουν, πέρα από την επιστολή, και την αγάπη και τη στήριξη των αποστόλων της Ιερουσαλήμ και των μελών της Εκκλησίας της Ιερουσαλήμ στους αδελφούς της Αντιόχειας. 

Πράγματι, οι πιστοί της Αντιόχειας τους δέχθηκαν με μεγάλη χαρά και ανακούφιση.

Στους τελευταίους στίχους του 15ου κεφαλαίου έχουμε μία μεγάλη ανατροπή στα σχέδια του απ. Παύλου. 

Ο απ. Παύλος, μετά από διαφωνία με τον απ. Βαρνάβα σχετικά με την αξιοπιστία του κοινού συνεργάτη τους του απ. Ιωάννη-Μάρκου, στράφηκε προς τον απ. Σίλα και, εκτιμώντας τις ικανότητές του, τον επέλεξε για συνεργάτη και συνοδοιπόρο του στην σχεδιαζόμενη ιεραποστολική εξόρμηση. 

Έτσι, Παύλος και Σίλας, την άνοιξη του 49 μ.Χ. ξεκίνησαν το ταξίδι, που είναι γνωστό με τον προσδιορισμό δεύτερη αποστολική περιοδεία, και κατέληξε, μετά από διέλευση από τη Συρία και την Κιλικία, στην Μικρά Ασία (Δέρβη και Λύστρα) σε περιοχές στις οποίες είχε κηρύξει ο απ. Παύλος κατά την πρώτη περιοδεία του. 

Εκεί, συνάντησαν τον απ. Τιμόθεο, τον οποίο πήραν μαζί τους για να τους βοηθήσει στην ιεραποστολή προς τους Ιουδαίους.

Σύντομα, έφτασαν στην Τρωάδα, όπου ο απ. Παύλος είχε το γνωστό όραμα με τον Μακεδόνα που τον κάλεσε να περάσει στη Μακεδονία για να τους βοηθήσει (Πράξεων 16:9), και δίχως δισταγμό πέρασαν στην Σαμοθράκη και από εκεί στην Νέα Πόλη, την Καβάλα, και εν συνεχείᾳ στους Φιλίππους.

Στην πόλη αυτή 

μπαίνουν οι βάσεις του χριστιανισμού στην Ευρώπη 

και βαπτίζεται η αγία Λυδία 

(Πράξεων 16:14-15).

Ένα άλλο θαύμα που έκαναν οι απόστολοι απελευθερώνοντας την παιδίσκη που κατεχόταν από πνεύμα πύθωνος (Πράξεων 16:16-21) εξαγρίωσε αυτούς που την εκμεταλλεύονταν οικονομικά, οι οποίοι οδήγησαν τους δύο αποστόλους στους στρατηγούς της πόλεως από εκεί στη φυλακή.

Ο απ. Σίλας, μαζί με τον απ. Παύλο, ρίχτηκαν στὴν «ἐσωτέρα φυλακή» (Πράξεων 16:24), δηλαδή στο πιο βαθύ κελλί και δέθηκαν στο όργανο καθηλώσεως και βασανισμού που καλείται «ξύλο» για να μην δραπετεύσουν (Πράξεων 16:24).

Με πνευματική χαρά οι δύο απόστολοι στράφηκαν στον Θεό προσευχόμενοι με πίστη. 

Γύρω στα μεσάνυκτα, σεισμός μεγάλος, αναστάτωσε τους πάντες και τα πάντα στη φυλακή και ο δεσμοφύλακας έντρομος, νομίζοντας ότι οι κρατούμενοι διέφυγαν, έκαναν κίνηση αυτοκτονίας για να αποφύγει τις συνέπειες από την απόδρασή τους. 

Με μεγάλη φωνή ο απ. Παύλος τον ενημέρωσε ότι όλοι ήταν εκεί και τότε εκείνος, εντυπωσιασμένος από την στάση των δύο καταδίκων, έπεσε στα πόδια τους και, αψηφώντας πλέον κάθε κίνδυνο, ζήτησε να του υποδείξουν το δρόμο που θα τον οδηγήσει στη σωτηρία.

Πράγματι, αυτός που πριν λίγο ήταν έτοιμος να αυτοκτονήσει παρέλαβε τους δύο αποστόλους και τους οδήγησε σε μέρος όπου υπήρχε νερό όπου βαπτίστηκε. 

Την επομένη οι στρατηγοί των Φιλίππων τους απελευθέρωσαν και τους ζήτησαν να εγκαταλείψουν την πόλη τους.

Οι δύο απόστολοι κατέφυγαν στη Θεσσαλονίκη, όπου, κατά τη συνήθεια του απ. Παύλου, πρώτα επισκέφθηκαν τη συναγωγή και κήρυξαν εκεί το λόγο του Θεού για τρία συνεχόμενα Σάββατα παρουσιάζοντας τους αποδείξεις από τις γραφές που δείχνουν ότι ο Χριστός ήταν ο αναμενόμενος Μεσσίας.

Πολλοί ήταν αυτοί που πίστεψαν και δέθηκαν πνευματικά με τους δύο αποστόλους. 

Κάποιοι Ιουδαίοι, όμως, νομίζοντας ότι απειλείται η πατρική τους πίστη τούς κατήγγειλαν στις αρχές ότι δημιουργούσαν προβλήματα. 

Γι’ αυτό τα μέλη της Εκκλησίας της Θεσσαλονίκης βοήθησαν τους αποστόλους Παύλο και Σίλα να καταφύγουν για περισσότερη ασφάλεια στη Βέροια. 

Οι εκεί ευρισκόμενοι Ιουδαίοι δέχθηκαν το λόγο του Θεού και περιέβαλαν με αγάπη τους δύο αποστόλους.

Στο σημείο αυτό άλλαξαν και πάλι τα σχέδια των αποστόλων: 

έμαθαν ότι οι Ιουδαίοι της Θεσσαλονίκης δεν εγκατέλειψαν τα σχέδιά τους για να συλλάβουν τον απ. Παύλο και γι᾿ αυτό τον φυγάδευσαν με πλοίο στην Αθήνα. 

Οι δύο συνεργάτες του, ο απ. Σίλας και ο απ. Τιμόθεος παρέμειναν στην πόλη μέχρι να στερεώσουν τους πιστούς της Βέροιας με την προοπτική να συναντήσουν τον απ. Παύλο στην Αθήνα.

Στο 18ο κεφ. των Πράξεων βρίσκουμε και πάλι την ομάδα των απ. Παύλου, Σίλα και Τιμοθέου ενωμένη. 

Είναι στην φιλόξενη, πολλά υποσχόμενη, μα και με πολλά προβλήματα Κόρινθο, όπου με πολύ κόπο και κινδύνους θα θεμελιώσουν την τοπική Εκκλησία.

Από το σημείο αυτό και έπειτα δεν ξανασυναντάμε τον απ. Σίλα. 

Δεν γνωρίζουμε από τις βιβλικές πηγές ποιά είναι η κατοπινή του πορεία. 

Από τις αναφορές των Β΄ Κορ. 1:19, Α΄ και Β΄ Θεσσαλονικείς μάλλον πρέπει να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι, αν και στην παράδοση της Εκκλησίας εορτάζονται ως διαφορετικές μορφές, οι απόστολοι Σίλας και Σιλουανός πιθανότατα ήταν το ίδιο πρόσωπο, καθώς ο Σιλουανός και ο Τιμόθεος παρουσιάζονται ως οι συνεργάτες του απ. Παύλου στην Θεσσαλονίκη και στην Κόρινθο, αν και από τις Πράξεις γνωρίζουμε ότι μαζί τους ήταν ο απ. Σίλας.

Εξάλλου, το όνομα Σίλας (που χρησιμοποιείται μόνο στο βιβλίο Πράξεις) αποτελεί συντομευμένο τύπο του ονόματος Σιλουανός (που χρησιμοποιείται μόνο στις επιστολές). 

Το Σιλουανός προέρχεται από το λατινικό Silvanus που σημαίνει αυτός που προέρχεται από το δάσος, το παιδί του δάσους (δάσος=silva).30_july_silas_apostle

Η παρουσία του απ. Σίλα δίπλα στον απ. Παύλο αποτελεί μία ιδιαίτερη περίπτωση στενής και αποδοτικής συνεργασίας. 

Οι δύο απόστολοι, παρότι δεν φαίνεται να τους συνδέει παλαιός δεσμός, ξεκινούν την κοινή τους πορεία μετά από μία ένταση ανάμεσα στους παλαιούς συνεργάτες Παύλο και Βαρνάβα. 

Κάθε ανάλογη αλλαγή είναι αναμφίβολα δύσκολη, αλλά η καλή συνεργασία και η πίστη στον κοινό σκοπό βοηθά στην υπέρβαση των προβλημάτων που προκύπτουν. 

Στη συγκεκριμένη περίπτωση φαίνεται ότι ο απ. Παύλος, με περίπου δεκαπενταετή ιεραποστολική εμπειρία τότε, εξετίμησε την ποιότητα του απ. Σίλα, ο οποίος έχαιρε της εμπιστοσύνης και των αποστόλων της Ιερουσαλήμ, και τον έκανε συνεργάτη του.

Για να αποσταλεί στην Αντιόχεια και να αναλάβει εκ παραλλήλου με τον απ. Παύλο και τον απ. Βαρνάβα, όπως και τον απ. Ιούδα, την παρουσίαση της αποφάσεως της Αποστολικής Συνόδου, θα πρέπει να είχε άνεση στο λόγο, ευστροφία, γερή θεολογική κατάρτιση και πίστη στο σκοπό του ευαγγελισμού, όχι μόνο των Ιουδαίων, αλλά και των εθνών. 

Αυτά τα χαρακτηριστικά προκάλεσαν και το ενδιαφέρον του απ. Παύλου και οδήγησαν στην επί σειρά ετών συμπόρευση των δύο αποστόλων.

Το ιεραποστολικό έργο, με τις συνθήκες μάλιστα που γινόταν εκείνη την εποχή απαιτούσε όλα τα χαρακτηριστικά που περιγράψαμε και πολλά άλλα ακόμη: 

αντοχή στις μετακινήσεις, δυνατότητα να αντιμετωπίζεις γρήγορα και με επιτυχία τα προκύπτοντα προβλήματα, υπομονή και επιμονή, εμπιστοσύνη στους συνεργάτες-συνοδοιπόρους, όπως και οικονομική ανεξαρτησία, καθώς οι περιπλανήσεις τους άφηναν μικρά περιθώρια να εργαστούν.

Οι απόστολοι που σήμερα τιμούμε έθεσαν τις βάσεις για την ανάπτυξη σε τοπικό πλέον επίπεδο των εκκλησιαστικών κοινοτήτων. 

Όντας μαθητές του απ. Παύλου με δική του πρωτοβουλία εγκαταστάθηκαν ως μόνιμοι ποιμένες σε διάφορες τοπικές εκκλησίες για να τις ποιμάνουν ως κεφαλές τους, ως επίσκοποι.

Με την παρουσία αυτών των αγίων μορφών, καθώς η Εκκλησία περνά σε φάση ενηλικιώσεως και η γενιά των Δώδεκα Αποστόλων σβήνει, οι μαθητές τους εγκαθίστανται στις έδρες των τοπικών εκκλησιών συνεχίζοντας το έργο τους, όχι πλέον ως περιοδεύοντες κήρυκες, αλλά ως μόνιμοι ποιμένες...

πηγή

    |αντί ΥΓ:

  Και σκέψου, μετά από όλα όσα διάβασες...

Πως αυτός ο άνθρωπος που γιορτάζουμε σήμερα, 

έγινε Απόστολος του Χριστού μας...

Έζησε στα χρόνια Του. 

Πιθανότατα να Τον έχει δει, 

να Τον έχει γνωρίσει, 

να έχει μιλήσει μαζί Του.

- Θυμήσου πως μιλάμε για τους χρόνους προ του 50 μ.Χριστόν...-

Και συνεργάστηκε όχι με τον οποιονδήποτε,

αλλά με τον Απόστολο των Εθνών, 

τον Απόστολο Παύλο.

Και όχι μόνο...

Γιατί, επιλέχτηκε από τον ίδιο τον Απόστολο Παύλο.

Και έζησε χρόνια μαζί του.

Περπάτησε μαζί του σε ολόκληρη την δεύτερη περιοδεία του. 

Έκανε ατελείωτες συζητήσεις μαζί του.

Πείνασε μαζί του.

Έφαγε μαζί του.

Κοιμήθηκε δίπλα του.

Ξύπνησε δίπλα του.

Χάρηκε μαζί του.

Έκλαψε μαζί του.

Κήρυξε μαζί του.

Έκανε θαύματα μαζί του.

Κακοπάθησε μαζί του.  

Αλυσοδέθηκε μαζί του. 

Έφαγε ξύλο μαζί του.

Φυλακίστηκε μαζί του.

Έζησε σεισμό μαζί του.

Καταδικάστηκε σε θάνατο μαζί του.

Φυγαδεύτηκε μαζί του...

Και αναλογιζόμενος όλ'αυτά τα υπέροχα...

   Φαντάσου να σου έχει δοθεί -αναξίως πάντα -

 η τεράστια τιμή ως ανεκτίμητος θησαυρός, 

ένα απειροελάχιστο τεμάχιο Ιερού Λειψάνου 

αυτού του Αγίου Αποστόλου Σίλα...

  Ο Θεός μόνο γνωρίζει γιατί...

Την ευλογία του να έχουμε! 

Και των υπόλοιπων Αποστόλων, 

Σιλουανού, 

Επαινετού, 

Κρήσκη 

και Ανδρονίκου 

που γιορτάζουμε και πανηγυρίζουμε σήμερα...

  

 

✔ Επειδή πολλά έχετε δει και ακούσει από εμάς για τα Ιερά και Άγια Λείψανα... Κι επειδή θα δείτε και θ΄ακούσετε ακόμα περισσότερα...

   

   |Ας ακούσουμε τον π. Γεννάδιο Μανώλη, ο οποίος είναι από τους πλέον αρμόδιους που θα μπορούσαν να μας μιλήσουν, αφού είναι ένας από εκείνους τους Μοναχούς που βγάζουν προς Προσκύνηση τα άγια Λείψανα για τους Προσκυνητές στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου.

    Έτσι, για να πάρουμε χαμπάρι λίγο τι συμβαίνει με τα Άγια Λείψανα (αλλά και τα προσωπικά αντικείμενα των Αγίων) και να βάλουμε την τιμή και την προσκύνησή τους στη σωστή βάση.

   Ιδιαίτερα ενδιαΦέρουσα και κατατοπιστική ομιλία με πολύ ζωντανά περιστατικά...

     (Ευχαριστίες και στον παπα Γιώργη που τον κάλεσε τότε...)

✨ - Πάτερ μου, του λέει ο γιατρός, εκείνο το κόκκαλο το έχεις; |Το χέρι του Αγίου Παντελεήμονα...

Η Πρεσβυτέρα είχε όγκο στο στήθος και εγχειρί­στηκε.

Μόλις έβγαλαν τον όγκο, δίνουν ένα κομμάτι στον πατέρα Ευάγγελο να το πάει για βιοψία και να φέρει αμέσως τ' αποτελέσματα.

Μετά την απάντηση της εξετάσεως, οι γιατροί δεν δίνουν ούτε έξι μήνες ζωής στην άρρωστη.

Η κόρη του παπα-Βαγγέλη λι­ποθυμά μόλις το ακούει, ο ίδιος τα χάνει.

Άκου, λέει, γιατροί να το πουν έτσι ξαφνικά στο παιδί!

Στα χέρια του όμως σφίγγει το χέρι του Αγίου Παντελεήμονα, που έχει φέρει μαζί του, καί προσεύχεται.

Βγάζουν την Πρεσβυτέρα από το χειρουργείο.

Με λαχτάρα ο πατήρ Ευάγγελος ακουμπά πάνω στις γά­ζες που σκεπάζουν το εγχειρισμένο στήθος της Πρε­σβυτέρας, το χέρι του Αγίου και γονατιστός προσεύ­χεται.

Εκείνη την ώρα μπαίνει ο χειρουργός με τη μάσκα ακόμη.

Βλέπει τη σκηνή καί βάζει τις φωνές.

- Τί είναι αυτό το κόκκαλο παπά μου;

Πάρτο από δω και τράβα σπίτι σου.

Ζαλισμένος ο καημένος, μα­ζεύει γρήγορα τ' Άγια Λείψανα και προσπαθεί να βρει την πόρτα.

Μέσ' τη ζάλη του, όμως, ακούει τη Νοσο­κόμα να φωνάζει το γιατρό στο τηλέφωνο, που τον ζη­τά επειγόντως η γυναίκα του.

Το απόγευμα σταματά μια κούρσα έξω από το σπί­τι του Ιερέα και με έκπληξη ο παπα-Βαγγέλης βλέπει να βγαίνει ο γιατρός.

Πω! πω! σκέφτεται, ο γιατρός και στο σπίτι μου ακόμα με κυνηγάει!

Με φρίκη, όμως, βλέπει να κατεβαίνει από τ' αυτοκίνητο και ένας νέος παραμορφωμένος.

Το στόμα του είχε πάει στ' αυ­τί του.

Αποσβολώθηκε ο παπάς. - Πάτερ μου, του λέει ο γιατρός, εκείνο το κόκκαλο το έχεις;

Με συγχωρείς, παραφέρθηκα, την ώρα που σ' έδιωχνα μου τηλεφώνησε η γυναίκα μου, ότι το παιδί μας, που έδινε εκείνη την ώρα εξετάσεις, έπα­θε ξαφνικά αυτήν την πάρεση που βλέπεις.

Κατάλαβα ότι εγώ έφταιξα καί γι' αυτό σε παρακαλώ πολύ διά­βασε μας μια ευχή.

Τη διεύθυνση σου στο χωριό την πήρα από την Πρεσβυτέρα.

- Ευχαρίστως παιδιά μου, ελάτε στο Εκκλησάκι.

Κράτα αγόρι μου, το χέρι του Αγίου καί γονάτισε.

Απλώνω στο κεφάλι του νέου το πετραχήλι καί αρχίζω να διαβάζω την ευχή.

Καθώς διαβάζω, ακούω θόρυβο κρακ, κρακ.

Σκέφτομαι, τί συμβαίνει άραγε;

Τελείωσα και, όταν σηκώθηκε το παιδί, τί να δούμε;

Το στόμα του παιδιού είχε επανέλθει στην θέση του!

Πατέρας καί γιος ρίχνονται πάνω μου.

- Παπούλη, πώς να σ' ευχαριστήσουμε;

- Όχι εμένα, παιδιά μου, το Θεό και τον Άγιο.

Από τότε για πάρα πολύ καιρό ερχόταν τακτικά να προσκυνήσουν καί να φέρουν καί το λάδι για το καντήλι του Αγίου.

Όσο για την Πρεσβυτέρα, είναι τώρα περισσότερα από είκοσι χρόνια που είναι τελείως καλά χωρίς να κάνει απολύτως καμμία θεραπεία.

Μεγάλωσε τα παι­διά της και ζει στο χωριό προσέχοντας το Εκκλησάκι με τα τόσα Άγια Λείψανα, μια που δεν υπάρχει πια ο πατήρ Ευάγγελος.

Ο γιατρός πολλές φορές έλεγε στον παπα-Βαγγέλη:
''Εμείς, παπά μου πρέπει να τα κά­ψουμε τα βιβλία μας''.....

(Από το βιβλίο: ''Σταχυολογήματα από την θαυμαστή ζωή του π.Ευαγγέλου Χαλκίδη, Εφημέριου Αγ.Βασιλείου Λαγκαδά, Εκδόσεις ''Ορθόδοξος Κυψέλη'' Θεσσαλονίκης).

(εμείς από Βάσω Κ.)

☆ Το άφθαρτο χέρι της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής |Την γιορτάζουμε αύριο 22 Ιουλίου (κάποιο γνωστό μας ζευγάρι ιδιαιτέρως! Για 25η Φορά...)

 |ένας "δικός μας" παΠπούλης που την αγαπάει και την τιμάει ιδιαιτέρως, μας είπε:

"Πρώτη στο Σταυρό,

πρώτη στον τάφο,

πρώτη στην Ανάσταση...

Ο Χριστός πρωτοεμφανίστηκε σε άνθρωπο

και διάλεξε την Αγία...

Να μας σκεπάζει η πρωτιά της..."

Στην Ιερά Μονή της Σιμωνόπετρας φυλάσσεται και το λείψανο του αριστερού χεριού της Αγίας Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής.

Απόγευμα στο αρχονταρίκι της μονής Σιμωνόπετρας, ο αρχοντάρης διηγείται περί του αγίου λειψάνου σε ομάδα προσκυνητών.

- Το χέρι είναι άφθαρτο, με όλο του το δέρμα και τους τένοντες. 

Διατηρείται σε φυσική θερμοκρασία ζωντανού σώματος και ευωδιάζει. 

Μάλιστα εξαιτίας των θαυμάτων της, η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή θεωρείται και δεύτερος κτήτορας της Σιμωνόπετρας.

- Λένε, πάτερ, πως όσοι το ασπάζονται διαπιστώνουν ότι είναι θερμό.
- Ναι, είναι αλήθεια. Όσοι το ασπάζονται με ευλάβεια και πίστη διαπιστώνουν τη φυσική θερμότητα ζωντανού σώματος.

Χαμογελούμε λίγο αμήχανοι. 

«Και τι γίνεται, πάτερ, αν το ασπαστείς και δεν είναι θερμό», ρωτά κάποιος.
- Να σας πω... Κάποιος προσκυνητής το ασπάστηκε, αλλά δεν το ένοιωσε θερμό, ενώ όλοι οι φίλοι του το ένοιωθαν θερμό. Τότε αυτός έπεσε σε κατάθλιψη, ήταν σκεφτικός όλη την ώρα, και τελικά μάς το αποκάλυψε και ζήτησε τη βοήθειά μας. 

Ο γέροντας τού συνέστησε να εξομολογηθεί, να προσευχηθεί στην Αγία Μαρία τη Μαγδαληνή, και να ξαναπροσκυνήσει το ιερό της λείψανο την άλλη μέρα. 

Πράγμα που έγινε. 

Την άλλη μέρα, ο προσκυνητής, αφού εξομολογήθηκε, ασπάστηκε το χέρι της και ένοιωσε μεγάλη θερμότητα και ευωδία να εξέρχεται του λειψάνου. 

Ευχαριστούσε δε μετά δακρύων. 

Μετά δακρύων!

- Ποιά λέτε να ήταν η αιτία, πάτερ;
- Τι να σας πω! 

Η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή απωθείται από τις σαρκικές αμαρτίες. 

Σαρκικοί άνθρωποι με πορνείες, μοιχείες και τα τέτοια, αναδίδουν πνευματική δυσωδία που η Αγία την αποστρέφεται. 

Ίσως ήθελε να δείξει τη δυσαρέσκειά της και την αποστροφή της.

«Πω, πω, πάτερ, να σ’ αποστρέφεται ακόμα και το λείψανο για τις σαρκικές σου αμαρτίες!» λέει κάποιος.

- Αύριο που θα προσκυνήσετε μετά τη θεία λειτουργία, παρατηρήστε μία μικρή πληγή στην πάνω πλευρά του χεριού. Σα να λείπει ένα μικρό κομμάτι. Οι ρώσοι μοναχοί στις αρχές του εικοστού αιώνα, που είχε πολλούς τότε το Άγιον Όρος, το είχαν σε μεγάλη ευλάβεια. Κάποιοι από αυτούς, όπως το ασπάζονταν, το δάγκαναν κρυφά και έκοβαν ένα μικρό κομματάκι, μια ακίδα, για ευλογία. Το έκρυβαν στο στόμα τους. Μέχρι να τους πάρουν είδηση οι μοναχοί τότε της μονής, είχε γίνει μια μικρή πληγή.

Την άλλη μέρα το πρωί τα ιερά λείψανα της μονής εκτίθενται προς προσκύνηση.
Ο φίλος μου που συνταξιδεύουμε είναι πρώτος. 

Το ασπάζεται και τινάζεται. 

Έρχομαι δεύτερος. 

Προσκυνώ. 

Ο φίλος μου με κοιτάζει με μεγάλα εκστατικά λαμπερά μάτια.
«Πω,πω,τι κάψιμο ήταν αυτό! 

Μ’ έκαψε τα χείλη! 

Τό’ νοιωσες; 

Καίει τα χείλη! 

Τό’ νοιωσες;» 

μού λέει με έξαψη...

     |Κράτα μας, Αγία μας! Κράτα μας...

πηγή

|εμείς από εδώ

"Μνήμη, σήμερα 2 Ιουλίου, του Αγίου Ιωάννη του Μαξίμοβιτς"

 

Ο Άγιος Ιωάννης (Μαξίμοβιτς) κοιμήθηκε στις 2 Ιουλίου του 1966 μ.Χ.

Είχε πάει στο Σιάτλ μαζί με την θαυματουργική εικόνα της Παναγίας του Κούρση.

Μόλις τελείωσε την Θεία Λειτουργία και αφού πέρασε 3 ώρες προσευχόμενος μέσα στο ιερό, πήγε στο δωμάτιο του να ξεκουραστεί.

Κάθισε στην πολυθρόνα του και στις 4 παρά δέκα το απόγευμα κοιμήθηκε τον αιώνιο ύπνο ήρεμα χωρίς πόνο.

Ο Άγιος Ιωάννης προγνώριζε την ημέρα του θανάτου του και είχε προετοιμαστεί όπως οι μεγάλοι Άγιοι της Εκκλησίας μας.

Γι' αυτό και εκείνη την ημέρα του θανάτου του έστειλε ένα γράμμα, στέλνοντας για τελευταία φορά την ευλογία του στις μοναχές της Λέσνα στην Γαλλία που τόσο πολύ τον είχαν βοηθήσει και εξυπηρετήσει.

Σχεδόν 24 ώρες αργότερα το σώμα του έφθασε στον Καθεδρικό Ναό του Σαν Φρανσίσκο που ο ίδιος είχε ολοκληρώσει.

Τον προϋπάντησαν οι κληρικοί και έγινε ολονύχτια αγρυπνία που κράτησε 4 ώρες.

Μετά το τελευταίο ασπασμό έγινε 3 φορές η λιτάνευση του Ιερού λειψάνου του γύρω από τον Ναό.

Το φέρετρο το βάσταζαν ορφανά που ο Άγιος είχε σώσει και μεγαλώσει στην Σαγκάη.

Ένας Ιεράρχης παρομοίασε την λιτάνευση του Αγίου με την λιτάνευση του Επιταφίου του Χριστού την Μεγάλη Παρασκευή.

Ετάφη στις 7 Ιουλίου το απόγευμα σ' ένα μικρό υπόγειο παρεκκλήσιο κάτω από το Ιερό.

Επειδή ο Άγιος Ιωάννης ταξίδευε συχνά αεροπορικώς, θεωρείται προστάτης των ταξιδευόντων αεροπορικώς.

|Το άφθαρτο λείψανο του

Αγίου Ιωάννου Μαξίμοβιτς...

Το φθινόπωρο του 1993 η Σύνοδος των Επισκόπων της Αμερικής με υπεύθυνο τον Αρχιεπίσκοπο Αντώνιο του Σαν Φρανσίσκο, αφού έγινε μία παννυχίδα στον τάφο του Αγίου, αποφάσισαν να τον ανοίξουν.

Μόλις άνοιξαν την λάρνακα, είχε σκουριάσει λίγο το φέρετρο γιατί ήταν μεταλλικό, άνοιξαν με φόβο Θεού και προσευχή το φέρετρο.

Το πρόσωπο του Αγίου ήταν σκεπασμένο με τον αέρα (κάποιο πανί) και η ματιά τους έπεσε στ’ άφθαρτα χέρια του Αγίου.

Ξεσκέπασαν και το πρόσωπο του και αποκαλύφθηκε και το άφθαρτο πρόσωπο του.

Μια υπερκόσμια πνευματική γαλήνη, μια ευλαβική σιωπή απλώθηκε παντού.

Βίωναν όλοι στιγμές θείας Χάριτος μπροστά στον Άγιο του Θεού...

Ένα χρόνο αργότερα, στις 2 Ιουλίου του 1994 μ.Χ. ανακηρύσσεται επίσημα Άγιος.

Ο Θεός δεν μας εγκατέλειψε και μας έστειλε ένα μεγάλο Άγιο να πρεσβεύει για εμάς δίπλα στον Θρόνο του Θεού στα χρόνια αυτά της γενικής αποστασίας μας από τον Θεό.

Ό ’Ιωάννης λειτουργούσε κάθε μέρα και έτρωγε μία φορά στις 11 το βράδυ.

Κατά την διάρκεια τής πρώτης και τής τελευταίας βδομάδας τής Σαρακοστής δεν έτρωγε τίποτα απολύτως και την υπόλοιπη νηστεία, όπως και στη νηστεία των Χριστουγέννων, έτρωγε μόνο πρόσφορο.

Το ίδιο αυστηρά νήστευε κάθε εβδομάδα, Παρασκευή και Σάββατο, πριν τη λειτουργία τής Κυριακής.

Φορούσε πέδιλα ή παντόφλες χωρίς κάλτσες, ανεξάρτητα από καιρικές συνθήκες και εποχές, και πολλές φορές περπατούσε ξυπόλητος και λειτουργούσε, ακόμη και ως επίσκοπος, πράγμα για το όποιο δέχθηκε άγριες επικρίσεις.

’Έμενε ξυπόλητος, γιατί συνήθιζε να χαρίζει τα πέδιλά του σέ κάποιο φτωχό πού δεν είχε ή και για άσκηση, μιμούμενος τούς κατά Χριστόν σαλούς.

Οι μαθητές τής ιερατικής σχολής τού Μοναστηριού, στην περίοδο των διακοπών τους, δεν μιλούσαν για τίποτα άλλο στους δικούς τους παρά για τον ιδιόρρυθμο και κα τα Χριστόν σαλό ιερομόναχο πατέρα ’Ιωάννη.

Ό επιφανής και λόγιος επίσκοπος Κάλλιστος Γουέαρ, Άγγλος προσήλυτος στην ’Ορθόδοξη ’Εκκλησία, όταν ρωτήθηκε κάποτε ποιες μορφές τον εντυπωσίασαν στην ’Ορθοδοξία, ανάμεσα στα ελάχιστα άτομα πού ανέφερε ήταν και το όνομα τού Ιωάννου Μαξιμόβιτς.

’Ανεπανάληπτη και άκρως ιδιόρρυθμη περίπτωση.

Ό άγιος Ιωάννης Μαξιμόβιτς θα κηρύττει συνεχώς στις μέρες μας, με την περίπτωσή του, ότι ή αγιότητα και για μάς τούς ανθρώπους τού 21ου αιώνα δεν είναι ένα άπιαστο όνειρο.

Ακόμη και σήμερα, και μάλιστα σέ χώρες κοσμικές, δελεαστικές, πού είναι παραδομένες στη ύλη, στο χρήμα, στην ξέφρενη ηδονή, στην αλόγιστη κατανάλωση, πού με τα τεχνολογικά τους επιτεύγματα έχουν δημιουργήσει επίγειους υλικούς παραδείσους και έχουν λησμονήσει εντελώς τον αληθινό, παρουσιάζονται άνθρωποι πού ζουν όπως οι πρώτοι χριστιανοί και ασκητές και είναι κατάφορτοι από τη χάρη και την ενέργεια τού Θεού.

Ας παραδειγματισθούμε απ’ αυτούς και ας τούς μιμηθούμε...

πηγές 1 - 2

|πρώτη δημοσίευση σαν σήμερα το 2021...

🥀 76 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την Εύρεση των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Εφραίμ ...

 

☆ Η εύρεση των μαρτυρικών λειψάνων του Αγίου Εφραίμ έγινε στις 3 Ιανουαρίου 1950 μ.Χ.

«Σκάψε εκεί και θα βρεις αυτό που ζητάς».

Για αρκετό καιρό, η Μακαρία ένιωθε μια "πληροφορία" στην ψυχή της ότι στο Όρος των Αμώμων υπήρχε ένας άγιος άνθρωπος...

Η εντολή: Συχνά ένιωθε μια εσωτερική φωνή να της υποδεικνύει ένα συγκεκριμένο σημείο στην αυλή του μοναστηριού, λέγοντάς της: «Σκάψε εκεί και θα βρεις αυτό που ζητάς».

Η ανακάλυψη (3 Ιανουαρίου 1950): 

Μετά από πολλή προσευχή, έβαλε έναν εργάτη να σκάψει στο σημείο που ήταν το παλιό τζάκι του μοναστηριού. Σε βάθος περίπου 1,70 μέτρων, βρέθηκε το άφθαρτο σκήνωμα ενός άνδρα που ευωδίαζε.

Η Εμφάνιση του Αγίου.

Την ίδια ημέρα, ο Άγιος εμφανίστηκε στην Μοναχή Μακαρία στον ύπνο της (ή σε όραμα, σύμφωνα με την παράδοση) και της αποκάλυψε το όνομά του: Εφραίμ. Της διηγήθηκε το μαρτύριό του από τους Οθωμανούς το 1426, το οποίο κράτησε μήνες και τελείωσε με τον θάνατό του πάνω σε ένα δέντρο μουριάς (που σώζεται μέχρι σήμερα).

Γιατί η φράση "Σκάψε εδώ" είναι σημαντική;

Η φράση αυτή συμβολίζει την υπακοή και την πνευματική διαίσθηση. Για τη Μοναχή Μακαρία, δεν ήταν απλώς μια οδηγία για ανασκαφή, αλλά η απάντηση στις προσευχές της να μάθει ποιος ήταν ο "ένοικος" εκείνου του ιερού χώρου πριν καταστραφεί.

Άγιε του Θεού, πρέσβευε υπέρ ημών!

    |η επιμέλεια της ανάρτησης από τη Φίλη του Αγίου, Έλση Γκαβοπούλου

☆ Όταν σε κυνηγούν οι Άγιοι... |Άγιος Γεδεών ο Καρακαλληνός (30 Δεκεμβρίου 1818)

  ... Την προτελευταία ημέρα του έτους 1818, 

στις 30 Δεκεμβρίου, 

ο μοναχός της Μονής Καρακάλλου Γεδεών...

   ~ Γράφει η ευεργετημένη από τον Άγιο, Έφη Σταυρίδου |εκ των "συν αυτώ"|

♡ Δες τι γίνεται άμα,

αντί να κυνηγάς εσύ τους Αγίους του Θεού, 

σε κυνηγάνε αυτοί...

Άγιος Γεδεών ο Καρακαλληνός, 

ο φίλος μας 

ο ευωδιαστός, 

ο γρήγορος,  

ο αγαπημένος!

Και, πού και πού, αναρωτιέσαι 

"γιατί εμένα" 

αλλά μετά σε ισιώνει ο Άγιος 

και σκέφτεσαι "γιατί όχι εμένα"... 

Τέτοιος που είμαι, 

παγκοινιά Αγίων 

χρειάζεται για να σωθώ.

Μεγάλη η ευθύνη τελικά 

να σε κάνει φίλο του ένας Άγιος.  

Να σε περιμένει στη γειτονιά του στον Παράδεισο,

 κι εσύ να ξέρεις ότι οφείλεις να πας!

Μεγάλη τιμή να σε κυνηγάει ένας Άγιος. 

Και εσύ το μόνο που μπορείς να ψελλίσεις, 

με φόβο και συναίσθηση της μικρότητάς σου, 

είναι το 

"Αγαπημένε μου Άγιε, 

καλέ μου φίλε, 

μη μ'αφήνεις να σ' αφήνω".

|η φωτογραφία που ακολουθεί

είναι από την πανηγυρική αγρυπνία 

που τελείται το βράδυ της παραμονής

στον Άγιο Νικόλαο Πορταριάς...

...Όπου τέθηκαν σε προσκύνηση 

οι σιαγόνες του Αγίου Γεδεών, 

οι πρώτες που δοκίμασαν τα μαρτύρια 

του τούρκου ηγεμόνα Βελή...

Είμαστε σε θέση να επιβεβαιώσουμε 

από πρώτο χέρι

πως τα τίμια λείψανά 

του μέχρι πρότινος παντελώς αγνώστου, 

για εμάς, 

αγίου

έχουν σχεδόν μόνιμα μια υπερκόσμια ευωδία...

Την ευλογία σου, Άγιε του Θεού!!!|

☆  ☆  ☆

|ακολουθεί η συνεισφορά στην ανάρτησή μας

από την επίσης εκ των "συν αυτώ", Σοφία Καλογήρου

                                        Οσιομάρτυς Γεδεών παναοίδημε

         πρέσβυν ακοίμητον

         Χριστώ σε προσάγομεν

         ρυσθήναι εκ κινδύνων

          τας ψυχάς ημών

     Την προτελευταία ημέρα του έτους 1818, 

στις 30 Δεκεμβρίου, 

ο μοναχός της Μονής Καρακάλλου Γεδεών,

 ερχόμενος για τον λόγο αυτό στον Τύρναβο,

 ομολόγησε ενώπιον των Οθωμανών ηγεμόνων της Λάρισας, 

την μεγάλη αγάπη του για τον Δεσπότη Χριστό

 προσβάλλοντας την πίστη τους.

      Ο ηγεμόνας των Οθωμανών Βελής, 

για να τον κάνει να σταματήσει, 

διέταξε και του έβγαλαν όλα τα δόντια.

     Στην επιμονή του μοναχού να ομολογεί Χριστό,

 του απέκοψαν σταδιακά και τα τέσερα άκρα 

και τον έσερναν στους δρόμους του Τυρνάβου 

και εν τέλει, με πέλεκυ  τον αποκεφάλισαν. 

      Οι ευσεβείς Χριστιανοί 

έθαψαν τα μαρτυρικά λείψανα  

στον ναό των Αγίων Αποστόλων, 

στον Τύρναβο, όπου βρίσκεται ο τάφος του...

                                                           

Επίσης εκεί θησαυρίζεται και η Τιμία Κάρα του... 

                 ΚΑΙ ΜΙΑ,  ΕΚ ΒΑΘΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ

( όπου είναι εγκατεστημένος χρόνια τώρα, 

ο Άγιος Γέροντας μας Κύριλλος )  

ΕΜΠΟΝΗ ΑΝΑΜΝΗΣΗ:

    Την εικόνα αυτή του Αγίου Γεδεών, 

σαν τέτοια ημέρα, το έτος 2011, 

γυρίζοντας από το προσκύνημά μας στον Άγιο,

 στον ναό του και τόπο του μαρτυρίου του, 

στον Τύρναβο Λαρίσης, 

την πήγαμε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας, 

στον αλησμόνητο Άγιο Γέροντά μας ΚΥΡΙΛΛΟ,

 που νοσηλευόταν εκεί ήδη, από τις 3 Νοεμβρίου.

      Την ασπάσθηκε με συγκίνηση 

και έκτοτε ο Άγιος Γεδεών, 

παρέα με τους Αγίους Δαυίδ και Ιάκωβο, 

παρέμενε δίπλα του στο κομοδίνο, 

συντροφιά και ενίσχυση στο αγώνα του Γέροντα,

 μέχρι την αναχώρησή του.

ΑΓΙΕ ΓΕΔΕΩΝ 

ΚΑΙ ΑΓΙΕ ΓΕΡΟΝΤΑ ΚΥΡΙΛΛΕ 

ΠΡΕΣΒΕΥΣΑΤΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ 

ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΜΑΣ.

ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΗΣΑΤΕ ΠΟΤΕ...

ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, 

ΠΟΥ Η ΣΤΕΝΗ ΟΔΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΙΟ ΣΤΕΝΗ...

|πρωτοδημοσιεύσαμε σαν σήμερα το 2023.-