☆ Ευλαβικό αφιέρωμα ... |6 νέες επώνυμες μαρτυρίες - επεμβάσεις του Αγίου Ιακώβου... - Παραγωγή της Ιεράς Μονής του Οσίου Δαυίδ

 

|Δες τες όλες εδώ...

✨ Πάμε μια βόλτα, μέρα που΄ναι, στο Μοναστήρι των Αγίων μας; Με μοναδική "ξενάγηση" από τον Γέροντά μας Γαβριήλ...

Ιερά Μονή Οσίου Δαυίδ

(από την εκπομπή του STAR "ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΜΕ ΤΗ ΖΗΝΑ")

- το πρωτοαναρτήσαμε τέτοιες άγιες μέρες το 2024...

✨ Όσιος Δαυίδ ο εν Ευβοία... Ένας Μοναχός και Ασκητής, πλήρης Χάριτος και πίστεως...

[Αιώνια ευγνώμονες!!!

Δεν θα κουραστούμε να το λέμε...

Δι΄ό και ολημερίς σήμερα όσιος Δαυίδ!

Από το πρωί ίσαμε το βράδυ...]

         ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

 

2 χρονών τον ρώτησαν ...

- Τι σ΄αρέσει στην Εκκλησία;

Και απάντησε...

- Ο θρόνος του Χριστού

Τα μάτια της Παναγίας

Και τα φτερά του Προδρόμου!

3 χρονών τον έχασαν από το σπίτι του.

6 μέρες μετά, τον βρήκαν να στέκεται όρθιος

μπροστά στην εικόνα του Τιμίου Προδρόμου.

Όταν τον ρώτησαν ποιος τον έφερε εδώ,

έδειξε τον Τίμιο Πρόδρομο.

Ήταν 1 απο τους πρώτους

Διδασκάλους του γένους...

1 από τους πρώτους που έκαναν

κρυφό σχολειό!!!

Από μικρό παιδί ο Όσιος είχε την ευλογία του Θεού 

και την προστασία του ίδιου του Τιμίου Προδρόμου! 

Δεν ήταν λοιπόν δυνατό να τραβήξει άλλο δρόμο, 

παρά εκείνο της Μοναχικής Πολιτείας.

Περνώντας από έξοχους δασκάλους, 

στα μοναστήρια και τα ασκητήρια της περιοχής, 

συναντά τον γέροντα που ανέλαβε την πνευματική του τελειοποίηση, 

το σκαρφάλωμα προς την κορυφή της αρετής. 

Μαζί του θα περάσει πολλά χρόνια 

σε διάφορα πνευματικά ασκητήρια 

(Όσσα στη Μαγνησία, Μεγίστη Λαύρα στο Άγιο Όρος) 

που γέμιζαν χαρά και Χάρη τον νεαρό Όσιο στην ηλικία, 

αλλά «γέροντα» -όπως τον αποκαλούσαν όλοι- 

στη σοφία, τη σύνεση και την ταπείνωση!

Όταν δε ο γέροντάς του Οσίου Δαβίδ, ο Ακάκιος,

χειροτονείται Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Άρτης, 

τον παίρνει κοντά του 

και του αναθέτει την ηγουμενία σε ένα δύσκολο τόπο, 

γεμάτο «αγκάθια» κακίας 

και «πέτρες» εγωισμού αμετακίνητες. 

Όμως και αυτά με την υπομονή, 

την προσευχή 

και την αυτοθυσία του 

ο Άγιος θα καταφέρει να τα αλλάξει. 

Τα αγκάθια σε λουλούδια του μοναχισμού 

και τις πέτρες σε μεταμελημένη γη επαγγελίας…

                                        ✧ ✦ ✧

                     Η Θεία Χάρη

Όμως όσο και αν κάνει προσπάθεια να κρύψει τη Χάρη του Θεού που τον ξεχειλίζει, μια ημέρα, επιτρέπει ο Θεός να μαρτυρηθεί η αγιοσύνη του Οσίου Του! 

Εκείνες τις ημέρες έμενε εκεί στο μοναστήρι της Βαρνάκοβας ο Πατριάρχης Ιερεμίας. 

Ήταν χάραμα όταν ο Εκκλησιαστικός Ρήτορας Εμμανουήλ, που ήταν στη συνοδεία του Πατριάρχη, μπαίνοντας στο Ναό για την ετοιμασία της Θείας Λειτουργίας και καθώς σήκωνε το κεφάλι του από τον ασπασμό της εικόνας του Χριστού, βλέπει τότε τον ηγούμενο Δαβίδ μπροστά στην Πρόθεση, με το πρόσωπό να λάμπει σαν τον ήλιο και τα πόδια του να μην πατάνε καν στο δάπεδο!!!

                                            ✧ ✦ ✧

                          Στα χέρια των τυράννων

Αργότερα, όταν είχε ιδρύσει ο Άγιος ένα μικρό μοναστήρι στο όρος Στείρι, έγινε και δραπέτευσαν μερικά ελληνόπουλα που τα είχε σκλάβους ο Τούρκος Πασάς στη Λιβαδειά. 

Τότε συκοφαντήθηκε ως ένοχος ο Όσιος Δαβίδ!

Αμέσως, Τούρκοι στρατιώτες, όρμησαν και τον έσυραν μπροστά στα πόδια του πασά, ξυλοκοπώντας τον απάνθρωπα και βασανίζοντάς τον τόσο, που τον άφησαν μισοπεθαμένο! 

Μετά μάλιστα από μερικές ημέρες, καταπληγωμένο καθώς τον είχαν, τον κρέμασαν από τα χέρια, έτσι που αργότερα, όταν θα προσέτρεχαν οι Χριστιανοί με μαζεμένα μπόλικα χρήματα για να τον ελευθερώσουν, δεν θα μπορούσαν να του τα κατεβάσουν!

                                               ✧ ✦ ✧

                                 Θαυμαστός πλους!

Ελεύθερος πια από τον τύραννο, αποφάσισε να στραφεί σε άλλη κατεύθυνση και να τραβήξει κατά τα μέρη του Ευβοϊκού.

Όταν λοιπόν έφτασε στην παραλία της Αταλάντης, παρακάλεσε ένα βαρκάρη να τον περάσει απέναντι στην Βόρειο Εύβοια. 

Ο βαρκάρης όμως βλέποντάς τον με το τριμμένο φτωχικό του ρασάκι, του αρνήθηκε, περιφρονώντας τον απόλυτα! 

Ο Όσιος του Θεού, χωρίς να γογγύσει καθόλου από τη συμπεριφορά του βαρκάρη, έβγαλε το τριμμένο ρασάκι του, το άπλωσε πάνω στο νερό της θάλασσας, έκαμε το σημείο του Σταυρού, προσευχήθηκε στον Κύριο των πάντων, ανέβηκε πάνω στο ρασάκι του και άρχισε, ω του Θείου θαύματος, να ταξιδεύει!!!

                                             ✧ ✦ ✧

                                      Στις Ροβιές

Το «ταχύπλοο ρασάκι», μπροστά στα συγκλονισμένα και μετανοημένα μάτια του βαρκάρη, έβγαλε τον Όσιο Δαβίδ στην παραλία των Ροβιών. 

Και τα βήματά του τον οδήγησαν μέσα στο ανέπαφο -ακόμα και σήμερα - εκπληκτικό δάσος, πάνω από τις Ροβιές της Εύβοιας! 

Εκεί ασκήτεψε τότε, σε μια σπηλιά που τη βλέπει και τώρα ο προσκυνητής.

Και εκεί, στα απάτητα ψηλόκορφα, η Αγιοσύνη του δεν άργησε να γίνει γνωστή, πρώτα στους απλοϊκούς βοσκούς των βουνών και ύστερα σε όλα τα γύρω χωριά! 

Μάλιστα κάποιοι από αυτούς τους βοσκούς θα αποτελούσαν και τον πρώτο πυρήνα του νέου μοναστηριού. 

Άνθρωποι αγνοί, καθαροί, με απλότητα όπως τους έπλασε ο καλός Θεός.

                                           ✧ ✦ ✧

                             Κούτσουρο ο θησαυρός…

Για να γινόταν όμως το νέο μοναστήρι, που θα 'ταν το καταφύγιο των σκλάβων, χρειαζόταν πρώτα πρώτα αρκετά χρήματα για να χτιστεί. 

Ο Όσιος έδειξε σε όλους το μέρος που θα χτιζόταν, στην κορυφή του βουνού, τους ζήτησε να ετοιμάζουν τεχνίτες και υλικά και εκείνος θα γύριζε τον κόσμο να μαζέψει χρήματα.

Έτσι και έγινε και ο Όσιος έφτασε ως απάνω στη Ρωσία, που ήταν γεμάτη Έλληνες και γενικότερα Ορθοδόξους Χριστιανούς, που του πρόσφεραν πολλά χρήματα και πολύτιμα δώρα για τη Μονή, τόσα, θησαυρός ολάκερος, που ήταν αδύνατο να τον μεταφέρει ο Όσιος από τη Ρωσία πίσω στην Εύβοια! 

Αλλά να τι τον φώτισε ο Θεός να κάνει.

Κούφωσε ένα μεγάλο κούτσουρο, σφράγισε μέσα σε αυτό τα χρήματα και τα δώρα, έκανε το σημείο του Σταυρού, έριξε το κούτσουρο με το θησαυρό σ' ένα ποτάμι της Ρωσίας, προσευχήθηκε και στο τέλος είπε:

«Έως ότου φθάσω στο νησί της Εύβοιας, να φθάσει και το κούτσουρο με το θησαυρό στην παραλία των Ροβιών».

                                               ✧ ✦ ✧

                        Το ξύλο που έσπαζε τα …τσεκούρια

Πράγματι, όταν μετά από καιρό ο Όσιος Δαβίδ επέστρεψε από τη Ρωσία και έφθασε στις Ροβιές, είδε το κούτσουρο με το θησαυρό να τον περιμένει στην παραλία!

Μάλιστα οι κάτοικοι των Ροβιών, που πρώτη τους φορά έβλεπαν τέτοιο ξύλο, προσπαθούσαν με τα τσεκούρια τους να τ' ανοίξουν. Μάταια όμως, γιατί τα τσεκούρια τους στράβωναν ή έσπαγαν και το ξύλο ούτε άνοιγε!!!

                                               ✧ ✦ ✧

                                       Το Αγιονέρι

Σαν έφτασε τελικά με το θησαυρό απάνω στο βουνό ο Όσιος, είδε ότι είχαν αρχίσει ήδη να χτίζουν το μοναστήρι, αλλά όχι εκεί που τους είχε υποδείξει, αλλά παρακάτω, όπου είναι και σήμερα, επειδή στην κορυφή πίστευαν οι μοναχοί και οι τεχνίτες ότι δεν θα έβρισκαν νερό.

Τότε ο Άγιος σκαρφάλωσε εκεί πάνω στο δασωμένο βράχο, έκανε ολόθερμη προσευχή στο Θεό να ανοίξει μια πηγή κι ύστερα χτύπησε με το ραβδί του την πέτρα! 

Την άλλη μέρα όταν την μετακίνησε, πετάχτηκε τόσο νερό που τον έβρεξε!!! 

Ο Θεός είχε κάνει και πάλι το θαύμα του με την προσευχή τού Αγίου!

Μάλιστα ακόμη και σήμερα στο μοναστήρι, μπορεί να πιει κανείς από το άφθονο αυτό και ευλογημένο, ιαματικό νερό, από το Αγιονέρι όπως το λένε, το οποίο τρέχει σε βρύση μέσα στη Μονή Οσίου Δαβίδ του γέροντος!

                                            Ἀπολυτίκιον 

Μέγαν εύρατο, Εύβοια κλέος, τον πανένδοξον, Δαβίδ τον θείον, ως ιεράς αρετής καταγώγιον, και του Χριστου οπαδόν αληθέστατον, και των Όσίων απάντων εφάμιλλον. 

Διό Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθε ημίν το μέγα έλεος.

   |επιμέλεια ανάρτησης: ο ευνοημένος παντοιοτρόπως από τον Όσιο, Κωνσταντίνος Σύμπουρας

🌹 "Στέλλα, ξύπνα, ήλθε ο Όσιος Δαυΐδ από την Εύβοια... 📿

 

Μία κοπέλλα 21 ετών, φοιτήτρια, τήν Στέλλα, την κτύπησε αυτοκίνητο, περί τα τέλη Αυγούστου 2018 και ήταν σε κατάσταση φυτού, στην Εντατική, στόν Ερυθρό Σταυρό, στην Αθήνα.

Μας παρακάλεσαν συγγενείς της από την Κύπρο, που ήταν γνωστοί μας, να πάμε στο νοσοκομείο νά τήν σταυρώσουμε μέ τήν Τιμία Κάρα του Οσίου Δαυΐδ.

Και πράγματι πήγαμε.

Ο πατέρας της ο κ. Λοΐζος, μόλις μας είδε συγκινημένος φώναξε:

 "Στέλλα, ξύπνα, ήλθε ο  Όσιος Δαυΐδ από την Εύβοια".

Βάλαμε την Τιμία Κάρα στό κεφάλι της, είπαμε το απολυτίκιο του Οσίου Δαυΐδ και δύο τρείς ευχές και αμέσως η Στέλλα άνοιξε τα μάτια της!

Από εκείνη την ώρα η κατάστασή της, κάθε ημέρα, βελτιωνόταν .

Οι γιατροί που προηγουμένως είχαν σηκώσει τα χέρια ψηλά, εθαύμαζαν τώρα για την απρόσμενη αυτή θετική εξέλιξη της υγείας της!

Όταν λίγο αργότερα πήγαμε μέ τήν Τιμία Κάρα του Αγίου στην Κύπρο, στην επιστροφή μας περίμενε η Στέλλα στο αεροδρόμιο όλο υγεία, για να υποδεχθεί και να τιμήσει και ευχαριστήσει τον Αγιο.

Και ενώ της είχε απομείνει πρόβλημα με την όσφρησή της, δεν μπορούσε κάν να οσφρανθεί, εκείνη την ημέρα που προσκύνησε τον Αγία Κάρα του Οσίου, αισθάνθηκε την ευωδία της και έτσι αποκαταστάθηκε σιγά-σιγά και η όσφρησή της.

Βλέπετε πόσο ζωντανοί είναι οι  Άγιοί μας;

  |Απόσπασμα από το κήρυγμα του Ηγουμένου της Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ Γέροντος Γαβριήλ, που έγινε στον Ι.Ν.Αγίων Γεωργίου και Ιακώβου, στην Αμμο Βεροίας, την 10/10/2020.📿🌹

   |εμείς από τον Πάνο

🌹 "Ήρθε λοιπόν στη ζωή μου μια άγνωστη Αγία, για να με σώσει κι εμένα... |Μαρτυρία από έναν δικό μας ...

               

                "Η Αγία με τα πολλά θαύματα...

|η ομολογία από τον εκ των "συν αυτώ", Βασίλη Φράγκο...

Η Αγία Αναστασία η Ρωμαία, που γιόρταζε χτες, επιτελεί ιδιαίτερα πολλά θαύματα τα τελευταία χρόνια κι αυτό το μαρτυρούν οι μοναχοί του Αγίου Όρους στη Μονή Γρηγορίου, όπου βρίσκονται δύο ιερά της λείψανα.

Η δική μου μαρτυρία έρχεται να προστεθεί σε αυτά, αφού πριν 9 χρόνια ένας μοναχός της Μονής Γρηγορίου (ξάδερφος του ιερέα μας), μας μίλησε γι' αυτή μοιράζοντας εικονίτσες της στο ιερό ναό Ζωοδόχου Πηγής ΕΚΑ Ιλίου.

Καταλάβαμε επιπλέον την αξία της, όταν πληροφορηθήκαμε εκείνες τις μέρες οτι στο νοσοκομείο του ΕΚΑ μια εικονίτσα που είχε στην τσάντα της μια ευσεβής κοπέλα άρχισε να ευωδιάζει την ώρα της επίσκεψήςτης σε έναν άγιο άνθρωπο που φιλοξενούσε το ίδρυμα .

Έτσι αποφασίσαμε να πάμε το ίδιο μεσημέρι στο ναό του Αγίου Νικολάου Καματερού για την υποδοχή και προσκύνηση των λειψάνων της. 

Κι εκεί ξεκινάνε... τα θαύματα.

Πήγαμε στο ναό νομίζοντας ότι θα προσκυνήσουμε, αλλά ο κόσμος περίμενε ακόμα μέσα και έξω απ'τον ναό για την υποδοχή. 

Βρίσκουμε κάποιους γνωστούς και συζητάμε. 

Ανάμεσά μας κι ένα νέο παιδί, ο νεωκόρος.

Ξαφνικά φτάνει το αυτοκίνητο και το παιδί αυτό, (που δε με ήξερε!), μου δίνει τη λαμπάδα του κι εξαφανίζεται μέσα στο ναό. 

Βρέθηκα τότε από το πουθενά να προπορεύομαι με τη λαμπάδα και να ακολουθεί το λείψανο της Αγίας! 

Συγκλονίστηκα. 

Το θεώρησα μεγάλη τιμή.

Το ίδιο καλοκαίρι, τραυματίζομαι σοβαρά στη σπονδυλική στήλη πέφτοντας ανάσκελα από μια στέγη σε ύψος τριών μέτρων. 

Η αναπηρία ήταν πολύ κοντά. 

Οι γιατροί περίμεναν για να δουν αν θα περπατήσω...

Μετά από πολλές ώρες και πολύ πόνο ξημερώνοντας έχω την πρώτη επίσκεψη από μια φίλη. 

Μου φέρνει ένα ξερό... γαρύφαλλο. 

"Είναι από την εικόνα της Αγίας Αναστασίας της Ρωμαίας", 

μου λέει. 

Ήμουν διακοπές και στο έφερα από την εικόνα της... 

Παθαίνω σοκ.

Μετά από δύο μέρες δέχομαι την ομάδα των γιατρών στο κρεβάτι να μου λένε χαρούμενοι ότι θα περπατήσω. 

Κι ένας μου κάνει νόημα λέγοντας: 

"Στην τρίχα... σώθηκες. 

Έσπασαν τα δύο μέρη του σπονδύλου και το τρίτο ράγησε..."

Ήρθε λοιπόν στη ζωή μου μια άγνωστη Αγία, για να με σώσει κι εμένα από μια σοβαρή ταλαιπωρία. 

 

Η ίδια βασανίστηκε σαν τον Άγιο Γεώργιο με τροχό, όπου έσπαγαν τα κόκκαλά της μέσα σε αφόρητο πόνο, κι αφού ομολόγησε το Χριστό, της ξερίζωσαν νύχια, δόντια και γλώσσα πριν την αποκεφαλίσουν.

Με αυτή τη θυσία της έχει τη δύναμη να προσεύχεται και να επεμβαίνει στη ζωή μας μέσα στους αιώνες. 

Το ζήτησε από το Θεό πριν πεθάνει. 

Να την επικαλούμαστε λοιπόν. 

Είναι πολύ θαυματουργή στις μέρες μας. 

Το βίωσα κι εγώ ο ελάχιστος με τη λίγη πίστη που έδειξα.

Αγία Αναστασία, 

χάρισέ μας την αγάπη σου για το Χριστό 

και θέρμανε την καρδιά μας, 

για να μην κρυώσει ποτέ από την ψυχρή αύρα του κακού. 

που μας κυκλώνει πολλές φορές...

Αμήν.

🌿 "Τις ο αψάμενός μου;" |Το θαύμα της θεραπείας της αιμορρούσας γυναίκας από τον Κύριο🌿

Τι είπε ο Χριστός στην αιμορροούσα γυναίκα; «Θάρσει θύγατερ η πίστη σου σέσωκέ σε». 

Έχε θάρρος θυγατέρα μου, η πίστη σου σε έσωσε.

Αυτή η γυναίκα διέσχισε το πλήθος και πλησίασε το Χριστό και άγγιξε το άκρο από το ένδυμα Του, με την ακράδαντη πίστη, ότι μόλις εγγίσει το άκρο από το ένδυμά Του, θα θεραπευθεί. 

Προτού γίνει το θαύμα της θεραπείας, έγινε ένα άλλο θαύμα μέσα στην ψυχή της αιμορροούσης γυναίκας. Το θαύμα της πίστεως. 

Ακριβέστερον, το θαύμα της πληροφορίας, της εσωτερικής πληροφορίας, της πεποιθήσεως ότι οπωσδήποτε θα θεραπευθεί.

Τί είχε πει ο Χριστός; 

«Όσα ζητείτε πιστεύοντες, εάν πιστεύετε ότι θα γίνουν, όντως θα γίνουν».

Μόλις άγγιξε το ένδυμα του Χριστού κατάλαβε ότι σταμάτησε η αιμορραγία, έγινε το θαύμα. 

12 χρόνια είχε ταλαιπωρηθεί μεταβαίνοντας σε διαφόρους γιατρούς και αντί προς το καλύτερο πήγε προς το χειρότερο, και ξόδεψε όλη την περιουσία της σε γιατρούς.

 Ο Χριστός είναι ο μεγάλος Ιατρός, γιατρός ψυχών και σωμάτων, θεραπεύει αυτοστιγμί, χωρίς χειρουργική επέμβαση, χωρίς φάρμακα.

Ο Χριστός όταν έγινε η θεραπεία, ρώτησε 

«Ποιός με άγγιξε;». 

Παράδοξο ερώτημα. 

Ο Πέτρος τί είπε; 

«Κύριε εδώ οι όχλοι συνέχουσί σε και αποθλίβουσιν».

 Εδώ, με απλά λόγια, μας σπρώχνουν, μας ποδοπατούν, μας έβγαλαν ζουμί οι άνθρωποι και εσύ λες «Ποιός με άγγιξε;»;

Ο Χριστός επέμενε «Κάποιος με άγγιξε. Εγώ αισθάνθηκα να βγαίνει από εμένα δύναμις».

Τότε η γυναίκα προσήλθε τρέμουσα στον Κύριο και ομολόγησε ότι αυτή Τον άγγιξε και ότι αμέσως θεραπεύθηκε. Και τότε ο Χριστός επειδή ήταν φοβισμένη, της είπε «θάρσει θύγατερ», πάρε θάρρος θυγατέρα μου -όλες οι γυναίκες είναι θυγατέρες του Χριστού και όλοι οι άνδρες είναι υιοί του Χριστού γιατί ο Χριστός είναι ο δημιουργός και πλάστης, ο Κύριος και ο Θεός όλων των ανθρώπων– η πίστη σου σε έσωσε.

+ Νικόλαος Σωτηρόπουλος Θεολόγος-Ιεροκήρυκας

 |Η Αγία Βερονίκη η Αιμορροούσα θεωρείται Προστάτιδα των γυναικολογικών θεμάτων υγείας.

Η Αγία Βερονίκη γιατρεύτηκε με το απλό άγγιγμα των ρούχων του Χριστού από μια ασθένεια που της προκαλούσε αιμορραγία. 

Στην πορεία του Ιησού Χριστού προς τον Γολγοθά η Αγία Βερονίκη έτρεξε και σκούπισε με ένα μαντήλι το ματωμένο πρόσωπό του. 

Πάνω στο μαντήλι αυτό αποτυπώθηκε η μορφή του Χριστού και έτσι δημιουργήθηκε η παράδοση του Αγίου Μανδηλίου...|

🌹Χειροποίητη εικόνα με τεχνική ντεκουπάζ και πάστα διαμόρφωσης .

Λεπτομέρειες με φύλλο χρυσού !!!🌹

{χειρί εκ της "συν αυτώ", Δέσποινας Γιαννακοβίτου

(δες εδώ, τι χειροποίητο μπορείς να παραγγείλεις. Μεταξύ μας...)

* Η θεραπεία της κόρης του Ιαείρου, η θεραπεία της αιμορροούσης γυναικός και ο άγιος Νεκτάριος 

Άκουσε πως τα περιγράφει όλα αυτά σε 10΄μόνο ο Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος...

...που δεν έχει πάψει...

|δανεικό από το προφίλ της Mina Xour

🌹 ...Για να ξέρεις τι ΓΕΡΟΝΤΑ έχουμε... |(άγιος) Γέροντας Προκόπιος Μερτύρης

 

 -Ήμουν ταξιτζής και έφερνα πολύ συχνά προσκυνητές στο μοναστήρι. 

Πάντοτε όμως περίμενα έξω από το μοναστήρι,  να τελειώσει η ακολουθία, το προσκύνημα, ανάλογα τον προσκυνητή. 

Μια μέρα περιμένοντας, έκανα το λογισμό  «τι να λέει άραγε στην εκκλησιά ο παπάς;»  και αποφάσισα να μπω, να ακούσω. 

Έλεγε το Ευαγγέλιο , την παραβολή  του πλουσίου και του φτωχού Λάζαρου. 

Δυσανασχέτησα... 

«Καλά», μονολογούσα, «αυτά τα μάθαμε στο Δημοτικό, δεν βαριούνται να λένε τα ίδια  και τα ίδια στους ανθρώπους»; 

Στεκόμουν υπεροπτικά, εξεταστικά, σχεδόν με οίκτο, και κοίταζα τους πιστούς που άκουγαν το Ευαγγέλιο μέχρι να τελειώσει ... 

Μόλις τέλειωσε, ετοιμαζόμουν να βγω έξω,  όταν βλέπω τον γέροντα να βγαίνει φουριόζος από το ιερό. 

Ήρθε και στάθηκε μπροστά μου κοιτάζοντας  με εξεταστικά. 

Μου λέει: 

- «Έλα μέσα στο ιερό ΤΩΡΑ να σε εξομολογήσω.  

Ο περιπαικτικός λογισμός που έκανες πριν λίγο για τους πιστούς είναι η σταγόνα για να σου συμβεί μεγάλος πειρασμός.  

Αν δεν εξομολογηθείς...  

θα τρακάρεις και θα πάθεις ζημιά». 

Προς στιγμήν σοκαρίστηκα από τη δύναμη που έβγαζε αποκαλύπτοντας τους λογισμούς μου... 

Μου έκανε εντύπωση που ήξερε τον λογισμό μου, αλλά και πάλι δεν μπορούσα να πιστέψω αυτά που έλεγε. 

Γελώντας του είπα: 

- «Παπά με τις εξομολογήσεις έχω τελειώσει από παιδί» και βγήκα έξω. 

Σε λίγο ήρθαν οι κυρίες που έπρεπε να τις γυρίσω πίσω και φύγαμε από το μοναστήρι. 

Στο δρόμο, το τελευταίο που θυμάμαι  να σκέφτομαι ήταν τα λόγια του.... 

Το άλλο πρωί ξύπνησα στο νοσοκομείο, όπου με πληροφόρησαν ότι είχα τρακάρει. 

Οι κυρίες δεν είχαν πάθει τίποτα, όμως εγώ ήμουν ... παράλυτος. 

Έβαλα γνωστούς και αγνώστους να μου βρουν το τηλέφωνο του γέροντα. 

Τελικά επικοινώνησα μαζί του. 

Με κλάματα εξομολογήθηκα τελικά ... από το τηλέφωνο. 

Πέρασε πολύς καιρός, γνωρίστηκα με τον γέροντα και με τις ευχές του, όπως βλέπεις, άρχισα σιγά σιγά με το μπαστούνι να περπατάω πάλι. 

Από όλη την ιστορία μου, αυτό που αποκόμισα και είναι κυρίαρχο στην ψυχή μου, είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Θεό που μου γνώρισε τον Άγιο Του και με ξανάφερε στην Εκκλησιά. 

Δεν με πειράζει που κουτσαίνω, η χαρά μου υπερβαίνει την έλλειψη. 

Τέτοιον σαν κι αυτόν δεν βρίσκουμε εύκολα ...!! 

      ΤΙΣ ΠΡΕΣΒΕΙΕΣ ΤΟΥ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ!  

 |Η καταγραΦή έγινε από το πνευματικό του παιδί,  Κωνσταντίνο Σύμπουρα...

   (η σύνθεση από την επίσης πνευματική του κόρη, Βάσω Καλλιανού).

 

✔ "εγώ το έπαθα από υπερηφάνεια, ενώ εσύ από βλασφημία! Έλα στο τάφο μου στην Εθιά και θα σε κάνω καλά... 🌹 Άγιος Ευμένιος Σαριδάκης † 23 Μαΐου 1999 🌹 ( Агиос Эвмениос )

                      

                           |Το νου μας, αδέρΦια...

Το 2005 ο Όσιος Ευμένιος Σαριδάκης 

εμφανίστηκε σε δαιμονισμένη κοπέλα 

και της είπε:

"εγώ το έπαθα από υπερηφάνεια,

ενώ εσύ από βλασφημία!

Έλα στο τάφο μου στην Εθιά 

και θα σε κάνω καλά..."

Η κοπέλα από τη Λάρισα 

πήγε με το Πατέρα της στην Εθιά, 

και άκουσε τη φωνή του Γέροντα:

- Να πας στη Μονή Κουδουμά, 

να ζητήσεις από τον Ηγούμενο 

να σε σταυρώσει 

και θα γίνεις καλά.

Ο Ηγούμενος αφού διάβασε 

μετά από μεγάλες δυσκολίες την ευχή. 

η κοπέλα συνήλθε και λέει στον Ηγούμενο:

- Ο Όσιος Ευμένιος, που με έστειλε εδώ, 

μου είπε να βγάλεις από το Ιερό Βήμα 

την εικόνα του Αγίου Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου 

να την προσκυνήσω.

Ο Ηγούμενος αγνοούσε την ύπαρξη Αυτής της εικόνας. 

Ψάχνοντας, βρήκε στο Ιερό Βήμα της Μονής 

την Ιερή Εικόνα του Αγίου Γεωργίου, 

έργο του έτους 1917...

Αφού την ασπάστηκε η κοπέλα, 

αναπαυμένη και ήρεμη, 

δόξασε το Θεό 

για τη θαυμαστή παρέμβαση του Οσίου Ευμενίου,

και αναχώρησε με τον Πατέρα της 

για τη Λάρισα...

       Άγιε Ευμένιε της καρδιάς μας, 

την ευχή σου!

  πηγή

☆ «Ἐσεῖς οἱ Ἀθανασίες ὅλο ἀπ’ αὐτά λέτε... |Η "παιδαγωγική" του Θεού...

 

      ~ αφηγείται ο Μητροπολίτης Λεμεσού π.Αθανάσιος

 "’Ὅταν ἤμουν στή Μονή Μαχαιρᾶ ἡγούμενος, ἦρθε ἕνας ἄνθρωπος ἀπό μία παραλιακή πόλη τῆς Κύπρου. 

Αὐτός ὁ ἄνθρωπος ἤθελε νά μέ συναντήσει γιά νά ἐξομολογηθεῖ. 

Ἤθελε νά ἔρθει εἰδικά σέ μένα, καί θά σᾶς πῶ τόν λόγο. 

Ἦρθε λοιπόν καί μοῦ διηγήθηκε ἕνα θαυμαστό γεγονός.

 Αὐτός ἦταν ἕνας πολύ ζωηρός ἄνθρωπος, νέος στήν ἡλικία 37-38 χρόνων, ὄχι ἄθεος ἀλλά ἀδιάφορος. 

Ἦταν καί λίγο εἴρωνας καί εἰρωνευόταν τούς ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας. 

Εἶχε μία γειτόνισσα, ἡ ὁποία δέν ξέρω πῶς, ἄκουγε κάποιες ὁμιλίες μου καί τοῦ ἔλεγε συνέχεια 

«ὁ π. Ἀθανάσιος εἶπε ἔτσι κι ἔτσι» καί τήν κοροΐδευε. 

Ἀθανασία τήν ἔλεγε. 

«Ἐσεῖς οἱ Ἀθανασίες ὅλο ἀπ’ αὐτά λέτε», τῆς ἔλεγε... 

Ἀναφερόμενος σέ μένα βέβαια. 

 

 Μία φορά τοῦ πῆρε ἕνα ἀπ’ αὐτά τά μπρελόκ, πού βάζουμε τά κλειδιά πάνω. 

Γέλασε μόλις τό ἔπιασε, γιατί εἶχε τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας πάνω.

Τῆς λέει: «Ὁ Ἀθανάσιος σοῦ τό ἔδωσε αὐτό;» 

Τοῦ λέει: «πάρ’ το καί βάλε τά κλειδιά σου». 

Πράγματι, ἐκείνη τή μέρα εἶχε σπάσει τό δικό του καί τό πῆρε καί ἔβαλε τά κλειδιά του πάνω. 

Ἦταν ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας (του Μαχαιρᾶ) μπροστά καί πίσω ἔγραφε «φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπη σου». 

Δέν ἔδωσε καμμιά σημασία, τό ἔβαλε στήν τσέπη τοῦ παντελονιοῦ του, ἀλλά τοῦ κόλλησε μέσ᾽ στόν νοῦ αὐτή ἡ φράση «φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπη σου».

 Τό ἀπόγευμα πῆγε ψάρεμα μαζί μέ ἕνα φίλο του καί τό παιδί του. 

Ἀνοίχθηκαν στή θάλασσα κι ἐκεῖ ἄρχισε ἡ περιπέτεια. 

Ἦταν Μάρτιος μήνας, καλός καιρός, ἀλλά δυστυχῶς ἐνῶ βρίσκονταν ἀνοικτά στή θάλασσα, κατάλαβαν ὅτι ἡ βάρκα εἶχε μία ρωγμή καί ἔβαζε νερά. 

Κι ἀποφάσισαν νά γυρίσουν πίσω. 

Πῆγαν νά τραβήξουν τό σχοινί νά ξεκινήσει ἡ μηχανή, ἀλλά δέν δούλευε.

Λέει, τότε, νά πάρουμε τηλέφωνο νά ᾽ρθοῦν νά μᾶς βοηθήσουν. 

Πάει νά πάρει τό τηλέφωνό του, τοῦ γλιστράει καί πέφτει στή θάλασσα. 

Καταλαβαίνετε τόν πανικό πού ἔπαθε ὁ ἄνθρωπος. 

Ἔπεσε τό τηλέφωνό του στή θάλασσα, ἄρχισε νά σκοτεινιάζει, ἡ βάρκα γέμισε νερά κι ἄρχισε νά βουλιάζει. 

Μήν τά πολυλογοῦμε, μία φρικιαστική κατάσταση.

Ἄρχισαν νά παλεύουν μέσα στή θάλασσα, στά κύματα, καί νά εἶναι μόνοι τους μέσ᾽ στό σκοτάδι τῆς θάλασσας, στά παγωμένα νερά. 

Δυστυχῶς, πνίγηκε ὁ σύντροφός του, καί στή συνέχεια καί τό παιδάκι του. 

Αὐτός πάλευε μόνος του κρατώντας τό παιδί του στά χέρια του, τουλάχιστον νά τό βγάλει ἔξω. 

Δέν μποροῦσε νά κάνει ὅμως τίποτα. 

Συνεχῶς ἐρχόταν μέσα στόν νοῦ του, στήν καρδιά του, αὐτή ἡ προσευχή: 

«φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπη σου». 

Λεγόταν συνέχεια μέσα του καί εἶδε τότε ἕνα φῶς στή θάλασσα, πού τόν ἔπιασε ἀπό τό χέρι καί τόν τραβοῦσε μέχρι πού τόν ἔβγαλε σιγά σιγά πρός τά ἔξω. 

Πέρασαν σχεδόν ἔτσι ὅλη τή νύχτα. 

Τό πρωί, γύρω στίς πέντε, μία βάρκα τούς ἐντόπισε. 

Πῆρε αὐτόν, μάζεψε καί τό λείψανο τοῦ κεκοιμημένου συντρόφου καί τοῦ παιδιοῦ του καί τούς ἔβγαλαν ἔξω.

Ἦρθε μετά προσκύνησε τήν Παναγία στόν Μαχαιρᾶ καί μοῦ εἶπε μέ δάκρυα τό γεγονός αὐτό τῆς προστασίας τῆς Παναγίας μας, πού ἦταν μαζί του ὅλη τή νύχτα, καί τήν ἐπικαλεῖτο καί ἔλεγε, 

«φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπη σου». 

Αὐτά πού ἐμεῖς τά θεωροῦμε πολύ μηδαμινά πράγματα, εἶναι ὅμως σημαντικά γιά τόν Θεό πού θέλει νά σώσει τόν ἄνθρωπο’’.

Πηγή: περιοδικό «Παράκληση»,

 Ἱ. Μητροπόλεως Λεμεσοῦ, Τεῦχος 105.

πηγή 

|το πρωτοαναρτήσαμε την 7η Οκτωβρίου 2025

  Θεωρήσαμε πως αξίζει τουλάχιστον μια αναδημοσίευση...

✨ Όταν όλη η οικογένεια είδε το Θαβώριο Φως της Μεταμορφώσεως... |π.Στέφανος Αναγνωστόπουλος

   

  |Κι όμως. 

Υπάρχουν ακόμα και τέτοιες ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ, κυρά Δόμνα μας! 

Πάντα θα υπάρχουν... 

Γι΄αυτό, μην απελπίζεσαι...|

Κάποια κυρία, τη στιγμή που έπαιρνε το αντίδωρο από το χέρι μου, μου είπε:

-Πάτερ θέλω να σας δω στο τέλος, θα σας περιμένω.

Πράγματι στο τέλος την συνήντησα.

Η κυρία λοιπόν αυτή… 

Είχε πολύτεκνη οικογένεια.

Ο μικρότερός της γιός, ο Γιωργάκης, που ήτο τότε ετών δώδεκα, προσεβλήθηκε από καλπάζουσα λευχαιμία. 

Ξέχασα να σας πω ότι κατήγοντο από μια κωμόπολη που ευρίσκετο στα σύνορα μεταξύ Αρκαδίας και Μεσσηνίας.

Μόλις αρρώστησε το παιδί οι γιατροί από την Καλαμάτα, συνέστησαν αμέσως να έλθει στο αντικαρκινικό νοσοκομείο του Μεταξά. 

Ήταν τότε το έτος 1970. 

Έτσι το έφεραν στο νοσοκομείο.

Ύστερα από λίγες μέρες είπαν οι γιατροί στους γονείς ότι το παιδί σε δυο τρείς μέρες θα πεθάνει.

Είχε ήδη πέσει σε κώμα.

Αμέσως εκείνη η ευλογημένη μάνα, σε συνεννόηση με τον άντρα της και τα δυό της τα παιδιά τα πιο μεγάλα, που ήταν εικοσιτριών και εικοσιπέντε ετών, πήραν την απόφαση να πάρουν το παιδί τους. 

Υπέγραψαν, πήραν εξιτήριο και με πολλή προσευχή μετέφεραν το παιδί τους που εξακολουθούσε να ήταν σε κώμα, στο χωριό τους.

Έκαναν μια σύσκεψη όλοι μαζί και πήραν μια καταπληκτική απόφαση που φανέρωνε και την μεγάλη τους πίστη. 

Σ’ένα μικρό βουνό, απέναντι από την κωμόπολη, στην κορφή του ήταν κτισμένο ένα ερημοκκλήσι της Θείας Μεταμορφώσεως.

Εκεί λοιπόν μετέφεραν το παιδί τους. 

Το ξάπλωσαν μπροστά στο τέμπλο και κάτω από τις εικόνες της Μεταμορφώσεως και της Παναγίας.

Έβαλαν λοιπόν ένα στρωματάκι και το σκέπασαν με δυο τρείς κουβέρτες.

Και άρχισαν και οι οκτώ νηστεία,αγρυπνία και προσευχή με πίστη. 

Νηστεία με τελεία ασιτία.

Χωρίς ψωμί, χωρίς φαΐ,χωρίς νερό.

Υπήρχε στο Αναλόγιο ένα παλιό Ωρολόγιο και με αυτό άρχισαν την προσευχή, όλο το εικοσιτετράωρο,την ημέρα όλοι μαζί και το βράδυ με βάρδιες, δύο δύο ή ένας ένας.

 Διάβαζαν τα γράμματα της 6 Αυγούστου, δηλαδή της εορτής της Μεταμορφώσεως,του Εσπερινού και του Όρθρου και το Ωρολόγιον ολόκληρο από την αρχή μέχρι το τέλος, συνέχεια. 

Τις πρώτες μέρες άντεξαν τα τρία τους παιδιά,ετών δεκατεσσάρων, δεκαεπτά και δεκαεννιά, και από την τετάρτη ημέρα άρχισαν να πίνουν μόνο νερό από μια παρακείμενη πηγή. 

Οι γονείς και τα δυό μεγάλα αδέλφια κράτησαν την τελεία αποχή.

Στο τέλος κάθε προσευχής ζητούσαν από τον φιλάνθρωπο Κύριο και από τα μητρικά σπλάχνα της Υπεραγίας Θεοτόκου να κάμουν το θαύμα τους.

Η νηστεία,η προσευχή, η αγρυπνία, τα δάκρυα της μετανοίας, προσέξτε τι μου είπε, δάκρυα μετανοίας έριχναν, ομολογούσαν εις τον Θεόν και εις την Παναγία ότι ήσαν αμαρτωλοί και ότι εξαιτίας της αμαρτίας των, αρρώστησε το παιδί τους και η ζωντανή πίστις, ήσαν συνεχείς και ακλόνητες καταστάσεις μέσα στην καρδιά τους.

Την εβδόμη νύχτα,την ώρα που διάβαζαν τον Όρθρο, της έκτης Αυγούστου, της εορτής δηλαδή της Μεταμορφώσεως και ήσαν όλοι ξυπνητοί εκτός από το δωδεκάχρονο αγόρι, που εξακολουθούσε να ευρίσκετο σε κώμα, ξαφνικά φωτίστηκε όλο το εκκλησάκι με ένα φως υπερκόσμιο. 

Πιο φωτεινό και πιο λαμπερό και από αυτόν τον ήλιο.

Βουβάθηκαν όλοι τους από την έκπληξη και τον θαυμασμό, ενώ συγχρόνως τα μάτια τους ήσαν στραμμένα στην εικόνα της Θείας Μεταμορφώσεως. 

Και τότε εντελώς απροσδόκητα, βγήκε μια ολόλαμπρη ακτίνα, μια φοβερή αστραπή, η οποία έπεσε πάνω στο ξαπλωμένο παιδί.

Αυτό το γεγονός, ζήτημα μου είπε η ευλογημένη αυτή μητέρα αν κράτησε δέκα δευτερόλεπτα. 

Ξανάγινε σκοτάδι με μοναδικό φως το φως απ’τα καντήλια και τα κεριά που κρατούσαν για το διάβασμα.

Και τότε ακούστηκε η φωνή του αρρώστου παιδιού να φωνάζει «Μαμά,μπαμπά, που είστε;»

Έτρεξαν αμέσως κοντά του και κλαίγοντας το αγκάλιασαν.

«Διψώ», ψιθύρισε, «διψώ». 

«Πεινάω».

Το παιδί συνήλθε. 

Έγινε τελείως καλά. 

Ο Θεός έκαμε το θαύμα του.

Ευλογημένοι τέτοιοι γονείς που παίρνουν τέτοιες αποφάσεις ηρωικές.

Ευλογημένα και τέτοια αδέλφια που συνακολουθούν τέτοιους γονείς.

Ευλογημένη οικογένεια.

Ήπιαν όλοι τους λίγο νερό, λίγο ψωμάκι πολύ λίγο, ένα τέταρτο της φετούλας για να συνέλθουν λίγο.

Το πρωί κατέβηκαν στο χωριό δοξάζοντας το Θεό, φροντίζοντας πλέον για την πλήρη αποκατάσταση της υγείας του παιδιού.

Την άλλη μέρα όμως οι γονείς, είπαν στα παιδιά τους το εξής:

«Φροντίστε σεις το Γιωργάκη και μείς θα επιστρέψουμε στο εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως,για να ευχαριστήσουμε το Θεό, με ένα ακόμα τριήμερο με τελεία και πάλι ασιτία.

Και έτσι έγινε. 

Θυμάστε τους δέκα λεπρούς; 

Ο ένας επέστρεψε από τους θεραπευμένους για να ευχαριστήσει τον Κύριο.

Ο ένας.

Στα δύο χρόνια που είχαν περάσει από τότε, 

το παιδί τους, έγινε τελείως καλά, υγιέστατο,χωρίς ίχνος της φοβερής εκείνης αρρώστιας του καρκίνου του αίματος, που λέγεται λευχαιμία.

Στον Άγιο Βασίλειο ξαναήλθε η μητέρα αυτή, επειδή εν τω μεταξύ είχε παντρέψει το γιό της, εκεί που έμεινε, στην ενορία του Αγίου Βασιλείου και έτσι έμαθα την ιστορία.

Κράτησα κάποιες σημειώσεις και σήμερα σας είπα την αληθινή ιστορία τους.

Στο τέλος όμως έκαμα και την εξής ερώτηση:

– Πώς αποφασίσατε να προβείτε σε μια τέτοια ενέργεια,ποιος σας το πρότεινε αυτό,πώς σας ήλθε; 

Κάπου το διαβάσατε; 

Σας φώτισε μήπως ο Θεός;

Και μου απάντησε :

– Πριν από χρόνια πέρασε από το χωριό μας ένας μοναχός Αγιορείτης που ήτανε από την Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους.

Αυτός μας μίλησε πολύ για την αξία της νηστείας, όταν αυτή η νηστεία, μας είπε, συνοδεύεται από καθαρή προσευχή, από εγκράτεια, από δάκρυα μετανοίας, από υπομονή και πίστη. 

Μας είπε ακόμα αυτός ο μοναχός, για κάποιον Άγιο γέροντα,τον πατέρα Ιερώνυμο τον Σιμωνοπετρίτη, ίσως κάποιοι από σας έχετε διαβάσει την βιογραφία του.

Όταν λοιπόν αυτός ήταν πολύ μικρός είχε αρρωστήσει βαριά.

Τότε οι γονείς του τον πήγαν στην εκκλησία του χωριού και κει παρέμειναν μαζί με το παιδί τους νηστεύοντας και προσευχόμενοι σαράντα ημέρες οι γονείς του πατρός Ιερωνύμου γι’αυτό και έγινε ο γιος αυτός Άγιος. 

– Το παιδί τους έγινε καλά, μεγάλωσε και αργότερα κατέστη ο φημισμένος αυτός γέροντας, είναι αυτός που ανακάλυψε και συνέγραψε την βιογραφία της ερημίτιδος Φωτεινής του Ιορδάνου ποταμού. 

Οι δε γονείς του μικρού Ιερωνύμου, μετά την θεραπεία του γιού τους, παρέμειναν για άλλες δέκα μέρες στο ναό, ευχαριστώντας τον Θεόν,πάλι με νηστεία και προσευχή, σύνολον πενήντα ημέρες.

Κάθε δε φορά που ετελείτο Θεία Λειτουργία, κοινωνούσαν το άρρωστο παιδί, μαζί και οι γονείς.

Αυτά θυμήθηκα,μου είπε η ευλογημένη αυτή μητέρα και αυτά περίπου κάναμε με όσες δυνάμεις είχαμε ο άντρας μου, εγώ και τα παιδιά μου. 

Πίστεψα πάτερ μου, ότι η απόλυτη καθαρή νηστεία, μαζί με την προσευχή, την ταπείνωση και την μετάνοια, ο Θεός θα σώσει το παιδί μου και το έσωσε.

Δόξα νά΄χει το όνομά Του.

Αυτά μου είπε η μακαρία αυτή μάνα και τελείωσε... 

|π.Στέφανος Αναγνωστόπουλος

[μας έστειλε η "συν αυτώ", Χριστίνα Τζ.]