☆ Ο Θεός δίνει τα κλειδιά του ουρανού στον προφήτη Ηλία... | Και από τα χέρια Εκείνου τα κλειδιά περνάνε στον καθένα μας. Το ζήτημα όμως είναι να προλάβουμε ν΄ανοίξουμε τις πόρτες, που ανοίγονται μπροστά μας, για να μη σκουριάσουν τα κλειδιά στα χέρια μας...

 

Απίθανη ομιλία του παπα Σπύρου. 

Προχθές στην Κρήτη...

Και μην βιαστούμε να πούμε 

ή έστω να σκεΦτούμε 

πως δεν μας αφορά.

Ένας απίθανος παππούλης, έγγαμος 

- δεν θα πω βέβαια ούτε ποιος, ούτε από που... - 

που νοιάζεται, αγαπάει και προσεύχεται 

από την πρώτη στιγμή της δυσκολίας 

ενός πολύ δικού μας ανθρώπου...

Όταν τον ρώτησα 

σε μια από τις τηλ. επικοινωνίες μας, 

σε ποιον άγιο προσεύχεται, 

μου είπε:

«Μα, στον Προφήτη Ηλία».

Όταν μου το είπε, δεν κατάλαβα γιατί.

Πιθανότατα, ούτε και σεις θα καταλαβαίνατε.

Όταν ακούσουμε όμως την ομιλία αυτή, 

θα καταλάβουμε γιατί στον Προφήτη Ηλία. 

Και θ' αρχίσουμε να προσευχόμαστε 

και εμείς στον Προφήτη Ηλία,

βοηθώντας και σπρώχνοντας, 

έστω και ελάχιστα, 

τις προσευχές του άγγνωστου παππούλη προς Εκείνον. 

Άρα μας αφορά...

  Συγχωρέστε με και πάλι, 

για τα πολλά και δυσνόητα.-

         |σ.Β.Γ.

✨ «Τον Χριστό έβαλα μέσα μου και πως να μην ησυχάσω;» |Μνήμη σήμερα 14 Ιουλίου, του Οσίου πατρός ημών Νικοδήμου του Αγιορείτου... |Δες μια τρομερή αλήθεια - μυστικό που μάλλον δεν την φανταζόσουν! Που αλλού κρύβεται ο Χριστός μας εκτός από το Άγιο Ποτήριο;

 

"Αν και μυστηριακά (δια μέσου της Θείας Κοινωνίας) 

δεν μπορούμε να δεχτούμε τον Κύριο 

περισσότερο από μια φορά την ημέρα, 

ωστόσο πνευματικα και νοερά 

μπορούμε να Τον δεχόμαστε κάθε ώρα και κάθε στιγμή 

δια μέσω της εργασίας όλων των αρετών 

και των εντολών Του 

και ιδιαιτέρως με την νοερά προσευχή. 

Κι αυτό γιατί ο Κύριος βρίσκεται 

κρυμμένος μέσα στις αρετές 

και στις Άγιες του εντολές 

και όποιος κάνει μια αρετή ή εντολή, 

δέχεται αμέσως μέσα στην ψυχή του τον Κύριο 

που είναι κρυμμένος μέσα σε αυτές."

"Μη νομίζεις ότι τις προσευχές, 

τη Θεία Μετάληψη 

και τους άλλους πνευματικούς σου αγώνες, 

τα χρησιμοποιείς για να πετάξεις το σταυρό από πάνω σου, 

αλλά για να τον σηκώνεις με περισσότερη δύναμη 

και για μεγαλύτερη δόξα του Χριστού."

         ~ Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

  |από τον εκ των "συν αυτώ", Γεώργιος Καλογήρου

 

      👉 Ποιος ήταν ο Όσιος Νικόδημος;

 Ο Όσιος Νικόδημος γεννήθηκε στη Νάξο το έτος 1749 από γονείς ευσεβείς και ενάρετους, τον Αντώνιο και Αναστασία Καλλιβούρση (η οποία εμόνασε στην Ιερά Μονή Χρυσοστόμου Νάξου, με το όνομα Αγάθη). 

Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Νικόλαος και από μικρός έδειχνε ότι ήταν άνθρωπος μεγάλης αρετής και φοβερής ευφυΐας. 

Τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε στη Νάξο και έπειτα στη σχολή της ίδιας πόλης επέκτεινε τις γνώσεις του, με δάσκαλο τον αδελφό του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, Αρχιμανδρίτη Χρύσανθο. 

Κατόπιν 16 χρόνων πήγε στην Ελληνική σχολή της Σμύρνης, όπου κοντά σε φημισμένους διδασκάλους έλαβε ανώτερη παιδεία και αρετή. 

Μετά από ορισμένες περιπέτειες, το 1775 πήγε στο Άγιον Όρος. 

Εκεί, στη Μονή του Άγιου Διονυσίου εκάρη μοναχός με το όνομα Νικόδημος. 

Οι Πατέρες της Μονής, που διέκριναν τα μεγάλα φυσικά και επίκτητα χαρίσματα του Νικόδημου, τον διόρισαν αναγνώστη και γραμματέα της Μονής. 

Στη Μονή αυτή ο Νικόδημος, υπήρξε υπόδειγμα διακονίας και πράξεων αρετής. 

Έπειτα αποσύρθηκε σε κάποιο κελί, όπου με ασκητικό τρόπο, επιδόθηκε στη μελέτη και συγγραφή πολλών οικοδομητικών, θεολογικών και αγιολογικών βιβλίων. 

Μεταξύ αυτών είναι ο «Συναξαριστής», το «Εορτοδρόμιον», η «Νέα Κλίμακα», ο «Αόρατος Πόλεμος» και άλλα πολλά. 

Τελικά μετά από διάφορες περιπέτειες, που υπέστη στη βραχύχρονη ζωή του, απεβίωσε από ημιπληγία, σε ηλικία 60 (!!!) χρονών, τις πρώτες ορθρινές ώρες της 14ης Ιουλίου του έτους 1809 στο κελλί των Σκουρταίων, στις Καρυές του Αγίου Όρους. 

Τα τελευταία του λόγια ήταν η απάντηση που έδωσε στους μαθητές του όταν τον ρώτησαν αν ησυχάζει: 

«Τον Χριστό έβαλα μέσα μου και πως να μη ησυχάσω;». 

Ενταφιάστηκε στο Λαυριωτικό Κελί των Σκουρταίων στις Καρυαίς του Άγιου Όρους, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο πνευματικό συγγραφικό έργο, που σήμερα αποτελεί κεφάλαιο για τον λαό της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Η Εκκλησία μας επάξια από το έτος 1955 μ.Χ. τον κατέταξε στο Αγιολόγιο της...

✔ Εμείς - που υποτίθεται πως είμαστε Χριστιανοί - ξέρουμε, αν ερωτηθούμε από κάποιον, να απαντήσουμε σε κάτι τέτοιες απλές ερωτησούλες; Πόσα είναι τα ηγετικά ... ταγκαλάκια; Τι ρόλο παίζουν; Με ποιους τρόπους μας πολεμούν; Και ... με ποια δικά μας "όπλα" δεν θα υπάρχει λόγο να τα φοβόμαστε; |Γιατί αν δεν γνωρίζουμε, αδέρΦια, τη δύναμη, τις μεθόδους και τις τακτικές των αντιπάλων μας, πως περιμένουμε να τους νικήσουμε κάποτε; 👉 Δες...

 

[Όλα τα δαιμόνια πάντως … 

συνεργάζονται μεταξύ τους.

Εννοείται, εναντίον μας...

 

(και)

"... Σκέψου 

αν οι άνθρωποι τον έβλεπαν πως ενεργεί, 

αν έβλεπαν την “γλυκειά” του μορφή ... " ]

 

 

ΕΡ.: Πώς μας πολεμούν, Γέροντα, τα πονηρά πνεύματα;

ΑΠ.: Πρώτα-πρώτα πρέπει να ξέρετε ότι, 

στον δαιμονικό πόλεμο εναντίον των ανθρώπων, 

κάθε πονηρό πνεύμα έχει τον δικό του ρόλο. 

Κάθε αμαρτία γίνεται με την παρακίνηση 

ή και τη συνεργεία ορισμένου δαιμονίου 

και κάθε πάθος υποστηρίζεται από ορισμένο δαιμόνιο. 

Έτσι, τα ηγετικά δαιμόνια είναι 8, όσα και τα θανάσιμα πάθη:

της γαστριμαργίας, 

της πορνείας, 

της φιλαργυρίας, 

της λύπης, 

της οργής, 

της ακηδίας, 

της κενοδοξίας, 

της υπερηφάνειας.

 

Κάθε πονηρό πνεύμα, πολεμώντας μας, 

ενεργεί με τους δικούς του τρόπους, 

ανάλογα με το πάθος που υποστηρίζει. 

Όλα, πάντως, τα δαιμόνια συνεργάζονται μεταξύ τους, 

για να μας βυθίσουν σε όσο το δυνατό περισσότερα πάθη 

και να μας κάνουν δούλους της αμαρτίας, 

ώστε να μας χωρίσουν από το Θεό 

και να μας οδηγήσουν στον αιώνιο θάνατο.

Βέβαια, η δύναμη των δαιμόνων δεν είναι ανεξέλεγκτη 

και η δραστηριότητα τους δεν είναι απεριόριστη.

Μας πολεμούν μόνο αν τους το επιτρέψει ο Θεός 

-και όσο τους το επιτρέψει, 

ποτέ πάντως πέρα από τα όρια της αντοχής μας (Α’ Κορ. 10:13)- , 

για να δοκιμαστούν η προαίρεσή μας, 

η πίστη μας και η αγάπη μας σ’ Εκείνον, 

ή αν τους δώσουμε εμείς οι ίδιοι το δικαίωμα με την αμέλειά μας, 

τη ραθυμία μας, την απροσεξία μας 

και, προπάντων, την υπερηφάνειά μας.

 

Τα πονηρά πνεύματα μας πολεμούν με πολλούς τρόπους. 

Με ποιούς;

Πρώτον, με τους εμπαθείς λογισμούς, 

με τους οποίους αιχμαλωτίζουν το νου, 

τον σκοτίζουν και τον πειθαναγκάζουν να συναινέσει στην αμαρτία.

Δεύτερον, με τα πάθη που υπάρχουν μέσα μας, 

από τα οποία παίρνουν τις αφορμές 

για να υποκινήσουν τους εμπαθείς λογισμούς.

Τρίτον, με τις σωματικές αισθήσεις 

-την ακοή, την αφή, τη γεύση, την όσφρηση 

και, προπάντων, την όραση- 

μέσ’ από τις οποίες, σαν από πόρτες, 

περνούν στη ψυχή ποικίλα εξωτερικά ερεθίσματα, 

που ξεσηκώνουν τα πάθη μας και μας σπρώχνουν στην αμαρτία.

Τέταρτον, με άλλους ανθρώπους, 

τους οποίους βάζουν είτε να μας κατατρέχουν και να μας αδικούν 

είτε να μας παρασύρουν στην αμαρτία.

Πέμπτον, με θλίψεις, βάσανα και αρρώστιες.

 Μας πολεμούν και με άλλους τρόπους τα πονηρά πνεύματα, 

αλλά οι κυριότεροι είναι αυτοί οι πέντε. 

Όπως κι αν μας πολεμούν, πάντως, 

καθόλου δεν μπορούν να μας βλάψουν, 

εφόσον με τα θεία Μυστήρια του Βαπτίσματος και του Χρίσματος 

έχουμε λάβει τη χάρη και τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος, 

εφόσον έχουμε βαθιά πίστη στο Θεό 

και εφόσον αγωνιζόμαστε για την τήρηση των εντολών Του 

με σταθερότητα και ανδρεία, 

με ταπεινοφροσύνη και υπομονή, 

με προσευχή και νηστεία, 

με τακτική Εξομολόγηση και συχνή θεία Κοινωνία.

 

(Γέροντος Ευστρατίου, 

«Απαντήσεις σε ερωτήματα Χριστιανών», Ι. Μ. Παρακλήτου, 2008)

   |aναρτήθηκε από π.Γεώργιος-Προσκυνητής

                                                   ❈      ❈      ❈

 

 

   

       |αντί άλλου ΥΓ:

Για να βάλουμε όμως τα πράγματα στη σωστή 

- την Ορθόδοξη δλδ - βάση τους

και για να μη θεωρήσει κανείς πως τα ταγκαλάκια είναι ανίκητα...

 Ας δούμε τι λέει κάποιος, που τα είχε επανειλημμένως κατατροπώσει!

      Άγιος Παΐσιος...

- Γέροντα, μου λέει ο λογισμός ότι ο διάβολος, 

ιδίως στις μέρες μας, έχει πολλή δύναμη.

- Ο διάβολος έχει κακία και μίσος, όχι δύναμη. 

Η αγάπη του Θεού είναι παντοδύναμη. 

Ο σατανάς προσπαθεί να φανή παντοδύναμος, 

αλλά δεν τα καταφέρνει. 

Φαίνεται δυνατός, αλλά είναι τελείως αδύναμος. 

Πολλά καταστρεπτικά σχέδιά του χαλούν, 

πριν καν αρχίσουν να πραγματοποιούνται. 

Θα άφηνε ποτέ ένας πολύ καλός πατέρας 

μερικά αλητάκια να χτυπούν τα παιδιά του;

- Γέροντα, φοβάμαι τα ταγκαλάκια.

- Τι να φοβηθής; 

Τα ταγκαλάκια δεν έχουν καμμιά δύναμη. 

Ο Χριστός είναι παντοδύναμος. 

Ο πειρασμός είναι σάπιος. 

Σταυρό δεν φοράς; 

Τα όπλα του διαβόλου είναι αδύναμα. 

Ο Χριστός μας μας έχει οπλίσει με τον Σταυρό Του. 

Μόνον όταν αφήνουμε τα όπλα τα πνευματικά, 

τότε ο εχθρός έχει δύναμη. 

Ένα μικρό σταυρουδάκι έδειξε ένας ορθόδοξος ιερέας 

σε έναν μάγο και έκανε να τρέμη ο δαίμονας 

που είχε επικαλεσθή με τις μαγείες του.

- Γιατί φοβάται τόσο πολύ τον Σταυρό;

- Γιατί, όταν ο Χριστός δέχθηκε τους εμπτυσμούς, 

τα ραπίσματα και τα χτυπήματα, 

τότε συντρίφθηκε το βασίλειο και η εξουσία του διαβόλου. 

Με τι τρόπο νίκησε ο Χριστός!

“Με το καλάμι συντρίφθηκε το κράτος του διαβόλου”, 

λέει κάποιος Άγιος. 

Όταν δηλαδή Του έδωσαν το τελευταίο χτύπημα 

με το καλάμι στο κεφάλι, 

τότε συντρίφθηκε η εξουσία του διαβόλου. 

Δηλαδή η υπομονή είναι η πνευματική άμυνα 

και η ταπείνωση το μεγαλύτερο όπλο κατά του διαβόλου.

Το μεγαλύτερο βάλσαμο της σταυρικής θυσίας του Χριστού 

είναι που συντρίφθηκε ο διάβολος. 

Μετά την Σταύρωση του Χριστού, 

είναι πια όπως το φίδι που του έχει αφαιρεθή το δηλητήριο 

ή όπως το σκυλί που του έχουν αφαιρεθή τα δόντια. 

Αφαιρέθηκε το φαρμάκι από τον διάβολο, 

αφαιρέθηκαν τα δόντια από τα σκυλιά, τους δαίμονες, 

και είναι τώρα αφοπλισμένοι 

και εμείς με τον Σταυρό οπλισμένοι.

Τίποτε, 

τίποτε δεν μπορούν να κάνουν οι δαίμονες 

στο πλάσμα του Θεού, 

όταν δεν τους δώσουμε εμείς δικαιώματα. 

Μόνο φασαρία κάνουν, 

δεν έχουν εξουσία.

Μια φορά, όταν ήμουν στο Κελλί του Τιμίου Σταυρού, 

πέρασα μια πολύ όμορφη αγρυπνία!

Είχαν μαζευθή την νύχτα πολλοί δαίμονες επάνω στο ταβάνι. 

Στην αρχή χτυπούσαν με βαριές δυνατά 

και μετά θορυβούσαν, 

σαν να κυλούσαν κούτσουρα μεγάλα, κορμούς δένδρων.

Σταύρωνα το ταβάνι και έψαλλα 

“Τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν, Δέσποτα…”. 

Τελείωνα, άρχιζαν τα κούτσουρα πάλι. 

“Τώρα, είπα, θα κάνουμε δυο χορούς! 

Έναν εσείς με τα κούτσουρα από πάνω 

και έναν εγώ από κάτω!” 

Άρχιζα εγώ, σταματούσαν αυτοί.

 Μια φορά έψαλλα 

“Τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν…”, 

την άλλη 

“Κύριε, όπλον κατά του διαβόλου τον Σταυρόν σου ημίν δέδωκας…”. 

Πέρασα την πιο ευχάριστη νύχτα με ψαλμωδία 

και, όταν λίγο σταματούσα, 

συνέχιζαν αυτοί με την ψυχαγωγία! 

Την κάθε φορά 

όλο και διαφορετικό έργο θα παρουσιάσουν!…

- Όταν ψάλλατε την πρώτη φορά, δεν έφυγαν;

- Όχι. Μόλις τελείωνα εγώ, άρχιζαν εκείνοι. 

Ναι, έπρεπε να βγάλουμε αγρυπνία και οι δυο χοροί! 

Ήταν μια όμορφη αγρυπνία! 

Έψελνα με καημό! 

Πέρασα καλές μέρες!…

- Γέροντα, πώς είναι ο διάβολος;

- Ξέρεις τι “όμορφος” είναι; 

Άλλο πράγμα! 

Μόνο να τον δης!! 

Και πώς η αγάπη του Θεού 

δεν επιτρέπει να βλέπει ο άνθρωπος τον διάβολο! 

Ω, θα πέθαιναν οι περισσότεροι από τον φόβο τους! 

Σκέψου αν τον έβλεπαν πως ενεργεί, 

αν έβλεπαν την… “γλυκειά” του μορφή! 

Μερικοί πάλι θα είχαν την καλύτερη ψυχαγωγία! 

Ξέρεις τι ψυχαγωγία; 

Πώς το λένε; Σινεμά;… 

Για να δη κανείς όμως ένα τέτοιο έργο, 

πρέπει να πληρώση πολλά…, 

και πάλι αν θα μπορέση να το δη!

- Έχει κέρατα, ουρά;

- Ναι, όλα τα εξαρτήματα!!!

- Γέροντα, οι δαίμονες έγιναν τόσο άσχημοι, 

όταν έπεσαν και έγιναν από Άγγελοι δαίμονες;

- Εμ, βέβαια! 

Και είναι τώρα σαν να τους χτύπησε κεραυνός. 

Αν πέση κεραυνός και χτυπήση ένα δένδρο, 

δεν θα γίνη αμέσως το δένδρο ένα μαύρο κούτσουρο; 

Έτσι και αυτοί είναι σαν να τους χτύπησε κεραυνός. 

Ένα διάστημα έλεγα στο ταγκαλάκι: 

“Να έρχεσαι να σε βλέπω, 

για να μην πέσω στα χέρια σου. 

Τώρα και μόνον που σε βλέπω, 

φαίνεσαι πόσο κακός είσαι. 

Αν πέσω στα χέρια σου, 

τι κακό έχω να πάθω! ”

   |πηγή: Άγιος Σώστης

    (τη σύνθεση με τη φωτογραΦία και τις κουβέντες του Αγίου Παππού μας 

την υποκλέψαμε από εδώ...)

    

    

👉 Ξέρει τι σκεφτόμαστε; Τι λες;

      ✔ Ούτε κατά διάνοια! Δες...👉 

 

«οὐ τὰ κατὰ διάνοιαν εἶδεν,
ὦ πραότατε, ὁ διάβολος·
τῆς γὰρ θείας μόνης 

ἐστὶ τοῦτο ἐξαίρετον δυνάμεως,
τῆς πλασάσης κατὰ μόνας τὰς καρδίας ἡμῶν·
ἀλλὰ ἀπὸ τῶν τοῦ σώματος κινημάτων
τὰ τῆς ψυχῆς θηρεύεται βουλεύματα»
 

Ἅγιος Ἰσίδωρος ο Πηλουσιώτης

(Ἔργα Γ΄, Ἐπιστολή ρνς´ Ἀρχοντίῳ πρεσβυτέρῳ)

✨ Πίσω και πάνω απ΄όλα, φίλε, κρύβεται η Θεία Πρόνοια...

 

    Κάποιες σκέψεις μας έχουν κολλήσει στο κεΦάλι, 

βλέποντας τα βράδυα από ένα μπαλκόνι 

τα ζευγάρια κάθε ηλικίας,

που περπατάνε χέρι - χέρι.

  Ατελείωτα ζευγάρια σε ολόκληρη την υΦήλιο,

αιώνες τώρα, πορεύονται μαζί στη ζωή τους.

  Αν νομίζουμε κι εμείς, 

μαζί με όλους τους επί γης ανθρώπους,

πως με την ομορΦάδα, 

την εξυπνάδα και τη γοητεία μας 

έχουμε όλοι και όλες κερδίσει στη ζωή μας 

το άλλο μας μισό...

  Μήπως έΦτασε η ώρα να αναθεωρήσουμε;

  Γιατί, δεν μας περνάει καν από το νου

η πραγματικότητα 

πως εκείνη που ενώνει τους ανθρώπους

- όσο βαρύ κι αν ακούγεται - 

είναι η Θεία Χάρις.

   Γιατί αν ο ΠροΦήτης Ιερεμίας,

αιώνες πριν την έλευση του Χριστού μας έγραΦε...

"Πριν ακόμη σε πλάσω μες στην κοιλιά της μάνας σου, σε διάλεξα, και πριν ακόμα γεννηθείς σε είχα ξεχωρίσει "...

     ...σιγά που δεν γνωρίζει ποιος άνθρωπος απ΄όλους μέσα σ΄όλόκληρο τον ντουνιά ταιριάζει σε μένα ή σε σένα...

    Ο οποίος άνθρωπος είναι προορισμένος τελικά για σένα κι ας μην το Φαντάζεσαι...

  Πίσω και πάνω απ΄όλα, 

φίλε, 

κρύβεται η Θεία Πρόνοια...

 Κι αν εμείς οι άνθρωποι 

το συνειδητοποιήσουμε αυτό ως γεγονός

και διαχειριστούμε την ευλογία

να μας δοθεί ένας άνθρωπος 

ως δώρο και μόνο,

τότε θα δούμε τεράστιες αλλαγές στη ζωή μας.

 Αρκεί στην εξίσωση της σχέσης μας 

με τον άλλο άνθρωπο να προσθέσουμε 

κι Έναν τρίτο ανάμεσά μας,

που δεν θα΄ναι άλλος όμως,

παρά μόνον ο Χριστός.

 Κι αν αυτό δεν συμβεί ποτέ στη ζωή σου,

   ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ.

1000 φορές, αδερΦάκι, να μείνεις μόνη / μόνος.

  Άσ΄το καλύτερα.

  Πιο καλή η μοναξιά...

   Δες τι λένε νύχτα - μέρα στις "ειδήσεις"...

        Κι αν "το δώρο"  που τελικά σου δόθηκε  

           το χειριστείς ως τιμωρία ή ως αγγαρεία...

   Τότε θα γίνουν πολύ δύσκολα τα πράγματα,

πολλές φορές δυστυχώς αφόρητα.

   Σκέψου όμως πως ακόμα και από μια τέτοια κατάσταση μπορείς να αγιάσεις.

  Και συ και ο άνθρωπος δίπλα σου,

  που κάποια στιγμή - δεν μπορεί - 

θ΄ακούσει έναν από τους ψιθύρους του Θεού,

 που ποτέ, μα ποτέ, 

δεν παραβιάζει την ελευθερία μας...

     {Διόρθωσέ μας αν διαΦωνείς 

σε τούτες τις αμπελοΦιλοσοΦίες μας. 

  Χαρά μας...

   Δεν διεκδικούμε δα και το αλάθητο.

      Σ΄ενα απλό μπαλκόνι καθόμαστε, 

           όχι σε τίποτα έδρανα.

      Και το Βατικανό μάς πέφτει πολύ πολύ μακρυά 

(μακρυά από μας...}

   |Δες τώρα και την παρακάτω μικρή αΦορμή 

 που τελικά μας οδήγησε σε όλα αυτά...

   

Κι όλα αυτά τα όμορΦα έγιναν, λέει,

γιατί κάποτε συναντήθηκαν 2 άνθρωποι

και διάλεξαν ο ένας τον άλλον

και αγαπήθηκαν

και είπαν να ενώσουν τις ζωές τους...

Φαντάσου αυτό το video

με πρωταγωνιστές

τους δικούς σου γονείς ή παππούδες...

(κι αν έχεις την όρεξη και τα μέσα,

σκηνοθέτησέ το και φτιάξ΄το και συ!

Για να το έχουν και οι επόμενες γενιές...

Κι αν θες, στείλ΄το και σε μας!

Για να χαρούμε και μεις μαζί σου...)

|ζούληξε τη μια από τις 2 εικόνες

για να δεις και συ το 30΄΄ θαυμάσιο fb βιντεάκι...

☆ Ο πόνος φέρνει στην ψυχή περισσότερη ωφέλεια από οτιδήποτε άλλο... |Δες μέσα σε όλ΄αυτά τα ανεξερεύνητα για εμάς τους αδαείς και ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ του πόνου, όπως το έγραψε ο μακαριστός † π. Συμεών Κραγιόπουλος...

Ο πόνος φέρνει στην ψυχή 

περισσότερη ωφέλεια από οτιδήποτε άλλο. 

Μέσα μας, το θέλουμε δεν το θέλουμε, 

το καταλαβαίνουμε, δεν το καταλαβαίνουμε, 

έχουμε πολλή φιλαυτία –

φιλαυτία σημαίνει αγάπη στον εαυτό μας – πολύ εγωισμό.

Όσο κι αν προσπαθεί κανείς με την προσευχή του 

ή με άλλους τρόπους να ξεφύγει από τον εαυτό του 

και να δοθεί στον Χριστό, 

δεν είναι εύκολο να το κάνει, 

διότι λυπάται τον εαυτό του, 

αγαπά τον εαυτό του 

και δεν αντέχει να τον ζορίσει, 

να τον κουράσει παραπάνω 

από όσο δέχεται ο εαυτός του.

 

Είναι δηλαδή σαν τον γιατρό: 

όσο καλός γιατρός κι αν είναι κάποιος όταν χειρουργεί άλλους,

 εάν υποθέσουμε ότι θα θελήσει να κάνει 

έστω και μια μικρή επέμβαση στον εαυτό του –

να αφαιρέσει, π.χ., ένα ξένο σώμα που μπήκε στο πόδι του 

ή να καθαρίσει μια πληγή – 

δεν θα τα καταφέρει· 

καθώς θα βλέπει ότι κόβει τον ίδιο τον εαυτό του, 

το χέρι του δεν θα είναι σταθερό, 

θα αρχίσει να τρέμει κτλ. 

Μόνος του κανείς δεν σφάζει τον εαυτό του.

 

Έτσι και με την προσευχή. 

Όσο κι αν προσευχηθούμε, 

δεν μπορούμε να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας. 

Ο Θεός βέβαια ακούει την προσευχή μας· 

όμως το θέμα δεν είναι αν μας ακούει ο Θεός. 

Το θέμα είναι πόσο εμείς δίνουμε τον εαυτό μας στον Θεό,

πόσο όντως απαρνούμαστε τον παλαιό άνθρωπο, 

πόσο απαρνούμαστε τον εγωισμό μας, 

την υπερηφάνειά μας, 

τη φιλαυτία μας. 

Αυτό είναι κάτι που στοιχίζει, 

και δεν το κάνει εύκολα ο άνθρωπος. 

Όταν όμως έρθει ο πόνος, 

ο οποιοσδήποτε πόνος, 

είτε σωματικός είτε ψυχικός, 

είναι αλλιώς.

 

Όταν λοιπόν έρχεται ο πόνος, 

καθόλου δεν μας ρωτάει. 

Δεν παίρνει την άδειά μας, 

για να εμφανισθεί ούτε ποτέ θα μας ρωτήσει: 

«Θέλεις να σε πονέσω λίγο παραπάνω, 

λίγο πιο βαθιά ακόμη;

Θέλεις να σε ζορίσω λίγο περισσότερο;» 

Δεν θα μας πει ποτέ έτσι ο πόνος. 

Έρχεται, μας πονάει, χωρίς να μας λογαριάζει. 

Όταν όμως κάνεις προσευχή 

ή οποιαδήποτε άλλη αρετή, 

την κάνεις όσο θέλεις 

και ως εκεί που θέλεις. 

Και μετά μπορεί να πεις: 

«Δεν μπορώ άλλο». 

Αν ήταν στο χέρι σου, και για τον πόνο έτσι θα έλεγες:

«Φθάνει τόσο· δεν μπορώ άλλο να πονώ». 

Όμως, δεν είναι στο χέρι σου ούτε σε ρωτάει ο πόνος.

Συνεχίζει να σε πονάει κι άλλο κι άλλο… 

Αν ήταν στο χέρι σου,

θα άντεχες μια δυο μέρες και μετά θα έλεγες: 

«Τώρα άλλο δεν μπορώ· ας σταματήσω». 

Ο πόνος όμως μπορεί να πάει όχι δυό μέρες 

αλλά δυό μήνες·

μπορεί να πάει δυό χρόνια, 

μπορεί να πάει πολύ.

 

Ο πόνος λοιπόν σαν άλλο αλέτρι 

μπαίνει μέσα στην ύπαρξή σου 

–είτε ως σωματικός είτε ως ψυχικός πόνος– 

και σε οργώνει αλύπητα, 

χωρίς καθόλου να σε ρωτάει. 

Ακόμη κι αν σφαδάζεις, 

ακόμη κι αν βογγάς κι αν τσιρίζεις 

και ό,τι άλλο κι αν κάνεις από τον πόνο, 

δεν σε ρωτάει καθόλου. 

Πονάς χωρίς όρια. 

Εδώ είναι το μυστικό τώρα. 

Εάν δεν παραπονείσαι, καθώς πονάς, 

εάν δεν γογγύζεις, 

εάν, όσο μπορείς, άσχετα αν βογγάς, 

κάνεις υπομονή 

και λες «να ‘ναι ευλογημένο, Θεέ μου», 

θα βγει πολύ καλό για την ψυχή σου.

 

Πώς θα γίνει αυτό; 

Καθώς πας να βογγήξεις και σου έρχεται να πεις «αχ», 

εσύ αντί να πεις «αχ», να πεις: 

«Να ‘ναι ευλογημένο, Θεέ μου». 

Και να είναι μεν ένα βογγητό, 

αλλά που να σημαίνει «να ‘ναι ευλογημένο»· 

σαν να λες δηλαδή: 

«Ξέρεις, Θεέ μου, ότι πονώ πολύ. 

Ξέρεις ότι θα ήθελα να σταματήσει ο πόνος, 

αλλά όπως θέλεις εσύ. 

Ας μη γίνει το δικό μου θέλημα». 

Εάν λοιπόν κάπως έτσι κανείς σκέπτεται και ενεργεί, 

όταν έχει πόνο, 

εάν μια τέτοια στάση παίρνει, 

τότε ο πόνος βγάζει πολύ καλό, 

γιατί, όπως είπαμε, 

σαν το αλέτρι πηγαίνει βαθιά 

και βγάζει τις ρίζες των παθών.

 

Άλλο είναι σε κάποιον κήπο 

να πας να κόψεις πάνω-πάνω τα χόρτα 

και άλλο είναι από βαθιά να βγάλεις τις ρίζες τους. 

Οργώνει την ψυχή ο πόνος, 

οργώνει την καρδιά και τα κάνει μέσα σου όλα άνω κάτω.

 Χαλούν και εγωισμοί 

και υπερηφάνειες και φιλαυτίες· 

χαλούν όλες αυτές οι αμαρτωλές καταστάσεις. 

Γιατί όλα αυτά βαθιά μέσα μας είναι σαν ένα κάστρο, 

σαν ένα οχυρό, που με τίποτε δεν λέει να γκρεμιστεί. 

Αλλά, όταν μπει ο πόνος, τι θα κάνουν; 

Πρέπει όμως κανείς, όπως είπαμε, να πάρει αυτή τη στάση:

 «Να ‘ναι ευλογημένο, Θεέ μου, 

αφού εσύ θέλεις να πονώ, αφού εσύ το επιτρέπεις».

 

Παρακαλώ, 

όλους τους πόνους να τους βάλουμε μέσα σ’ αυτά που λέμε· 

μη βγάλετε κανέναν απ’ έξω. 

Ακόμη κι αν από ένα λάθος σου πονάς, ακόμη, αν θέλετε, 

κι αν από μια αμαρτία σου πονάς, 

και αυτόν τον πόνο να τον βάλεις μέσα σ’ αυτά που λέμε. 

Και αυτός ο πόνος μπορεί να μπει 

μέσα στην ευλογία του Θεού, 

όταν μετανοείς για την αμαρτία σου, 

όταν μετανοείς για το λάθος σου, και λες: 

«Καλά να πάθω, Θεέ μου. 

Τέτοιος που ήμουν, τέτοια έκανα· καλά να πάθω. 

Να ‘ναι ευλογημένο το όνομά σου. 

Να ‘ναι ευλογημένος ο πόνος που μου στέλνεις». 

Οπότε, μπαίνουν όλοι οι πόνοι μέσα σ’ αυτά που λέμε, 

και κανένας δεν εξαιρείται, κανένας δεν μένει απ’ έξω.

 

Όταν λοιπόν υπομένουμε και, 

αντί να παραπονιόμαστε, 

αντί να κλωτσάμε, 

αντί να αντιδρούμε, 

ευλογούμε τον Θεό, 

δοξάζουμε τον Θεό, 

δείχνουμε, δηλαδή, με τη στάση μας αυτή στον Θεό 

ότι, αφού εκείνος έκρινε πως ήταν καλό να έρθει ο πόνος,

εμείς, λέγοντας «να ‘ναι ευλογημένο», 

είμαστε έτσι αναπαυμένοι, 

τότε όντως το αλέτρι αυτό του πόνου 

ξεθεμελιώνει μέσα μας ό,τι υπάρχει εκεί, 

που δεν θα το ξεθεμελίωνε τίποτε άλλο. 

Γκρεμίζει όλο αυτό το οχυρό που είναι εκεί μέσα· 

μπαίνει στα θεμέλιά του, 

τα ανατινάζει όλα στον αέρα 

και δεν αφήνει τίποτε.

 

Και έρχεται η χάρη του Θεού, 

έρχεται η ευλογία του Θεού, 

την οποία νιώθει κανείς, 

όταν περάσει ο πόνος. 

Πιο πολύ τότε την καταλαβαίνει. 

Γι’ αυτό, αν κατά τη διάρκεια του πόνου 

ίσως δεν βλέπεις αυτή την ευλογία, 

μην απογοητεύεσαι. 

Δεν είναι εύκολο τότε να τη δεις. 

Όταν περάσει ο πόνος, 

τότε θα νιώσεις την ευλογία του Θεού, 

τότε θα δεις και θα νιώσεις τη χάρη του Θεού 

και θα πεις κι εσύ όπως ο καθένας: 

«Αχ, Θεέ μου, πόσο καλό βγήκε από αυτόν τον πόνο! 

Αχ, Θεέ μου! 

Αν δεν έφερνες έτσι τα πράγματα, 

ώστε να πονέσω όπως πόνεσα, 

ποτέ δεν θα ερχόταν αυτό το καλό στην ψυχή μου. 

Ποτέ δεν θα ευλογούσες έτσι την ψυχή μου· 

ποτέ δεν θα ταπεινωνόμουν, 

όπως τώρα ταπεινώνομαι μπροστά σου. 

Ποτέ, Θεέ μου, δεν θα πίστευα εγώ, 

έτσι όπως πίστεψα τώρα. 

Ποτέ δεν θα μάθαινα την υπομονή, 

όπως την έμαθα· 

ποτέ δεν θα ένιωθα τη γλυκύτητα αυτή, 

που νιώθω τώρα. 

Και για όλα αυτά αιτία είναι ο πόνος».

 

Με τον πόνο ξεθεμελιώνεται μέσα στην ψυχή του ανθρώπου

κάθε ρίζα εγωιστική, 

κάθε ρίζα σκληρή· 

φεύγουν αυτά, 

και μένει ο άνθρωπος με την ευλογία του Θεού 

και είναι ταπεινός. 

Έχει και αυτό το καλό ο πόνος. 

Όταν ευλογηθείς κάτω από άλλες συνθήκες, 

υπάρχει κίνδυνος να υπερηφανευθείς. 

Αλλά όταν ευλογηθείς, 

αφού πονέσεις, και πονέσεις μάλιστα πολύ, 

τότε δύσκολα υπερηφανεύεσαι. 

Ταπεινώνεσαι, 

συντρίβεσαι, 

λιώνεις. 

Γίνεσαι στάχτη ενώπιον του Θεού.

|Από το βιβλίο: † π. Συμεών Κραγιοπούλου, 

«Το μυστήριο του πόνου», 

Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2010, σελ. 22 (απόσπασμα)

|εμείς από την εκ των "συν αυτώ", Εύα Βαρσάμη

  (πρωτοδημοσιεύτηκε κάπου μέσα στο 2022...)