✔ Χωρίς να ρωτάμε "γιατί σε μένα"...

«Τα ξόδεψα, παιδί μου».

Στο Μεσολόγγι ζούσε μία ευλαβέστατη γυναίκα, ονόματι Βασιλική
(Κούλα την φώναζαν),
παντρεμένη με τον Δημήτριο Καλαντζή,
ψαρά στο επάγγελμα.
Ήταν και οι δυό πολύ πιστοί και πολύ απλοί άνθρωποι.
Όταν η Βασιλική ήταν νέα, την ημέρα των Θεοφανείων «είδε τους ουρανούς ανεωγμένους» και τους Αγγέλους του Θεού να ψάλλουν.
Γι’ αυτό παντοτε έλεγε: 
«Αυτή την ημέρα μην φεύγης από την εκκλησία,
έστω και αν καίγεται το σπίτι σου, γιατί ανοίγουν οι ουρανοί».

Το σπίτι που κατοικούσαν ήταν ισόγειο και για πάτωμα είχε τσιμέντο.
Όταν έβρεχε γέμιζε νερό που έφθανε τα είκοσι εκατοστά.
Είχαν τοποθετήσει πέτρες για να πατάνε και με ένα “γκιούμι” άδειαζαν το νερό.
Τον χειμώνα δεν έστρωναν κουρελούδα για να έχουν λίγη ζέστη, γιατί μούσκευαν από τα νερά.
Αλλά μέσα σ’ αυτό το παγωμένο σπίτι η καρδιά τους χτυπούσε πολύ ζεστά για τον Χριστό
και τα πρόσωπα τους ήταν πάντα χαρούμενα και ειρηνικά.
Η θεία Χάρι τους φύλαγε και δεν αρρώσταιναν.

Είχαν στο σπίτι τους μία εικόνα της Παναγίας θαυματουργή,
μπρος στην οποία άναβαν ακοίμητο καντήλι και εκεί έκαναν τις προσευχές και τις μετάνοιές τους.
Στην Εκκλησία πήγαιναν πάντα Κυριακές και εορτές.

Η Βασιλική είχε μία αδελφή, την Γεωργία, η οποία χήρεψε από τα 37 της χρόνια με έξι παιδιά.
Οι ανάγκες τους ήταν πολλές και αυτή ήταν πολύ φτωχή.
Πήγαινε τότε στον γαμπρό της Δημήτρη, τον ψαρά που ήταν πολύ ελεήμων.
Τον ρωτούσε αν έπιασε ψάρια...αν έχει μεροκάματο..
Όταν απαντούσε ότι έπιασε, η Γεωργία έβαζε το χέρι της στην τσέπη του και έπαιρνε όσα χρήματα είχε ανάγκη.
Αυτός χαμογελούσε και της έλεγε: 
«Ήσυχα-ήσυχα, Γεωργία», τίποτε άλλο
και την άφηνε να παίρνη όσα χρήματα ήθελε.

Όταν εκοιμήθη ο Δημήτριος, η σύζυγος του Βασιλική άρχιζε να μοιράζη τα υπάρχοντά της. Κράτησε μόνο τα απολύτως απαραίτητα και τα υπόλοιπα τα έδωσε ελεημοσύνη.
Άδειασε το σπίτι της.
Γύριζε με το Ευαγγέλιο στην μασχάλη και το διάβαζε ευκαίρως-ακαίρως με πολλή ευλάβεια. Από την σύνταξη της κρατούσε ένα μικρό μέρος για τις ανάγκες της και τα υπόλοιπα τα μοίραζε στους φτωχούς.
Την ρωτούσε ο γυιός της τι τα κάνει τα χρήματα, και αυτή απαντούσε: 
«Τα ξόδεψα, παιδί μου».
Μία Κυριακή πήγε κατά την συνήθεια της στην Εκκλησία και κοινώνησε.
Όταν επέστρεψε και έφθασε έξω από το σπίτι της κατάλαβε ότι έφθασε το τέλος της.
Εκεί μπροστά στην πόρτα του σπιτιού γονάτισε, έκανε τον σταυρό της και φώναξε τη νύφη της που έμενε δίπλα,
λέγοντάς της ότι πεθαίνει.
Και έτσι γονατιστή και σταυροκοπημένη παρέδωσε το πνεύμα της στον Κύριο τον Οποίον τόσο αγάπησε εκ νεότητάς της και ετήρησε πιστά τις εντολές Του.
Εκοιμήθη περίπου το έτος 1970.

Όταν έγινε γνωστή η κοίμησή της γέμισε το σπίτι της φτωχούς ανθρώπους.
Ο ένας έλεγε 
«έμενα μου έδωσε κουβέρτα, Θεός σχωρέσ’ την»,
ο άλλος έλεγε «μου έδωσε πιάτα»,
ο άλλος «ποτήρια»,
ο άλλος «χρήματα».
Έτσι αποκαλύφθηκε μετά την κοίμησή της που πήγαιναν τα πράγματα και τα χρήματά της.

Όσο ζούσε την επισκεπτόταν η αδελφή της Γεωργία με τον εγγονό της.
Η συμβουλή της ήταν: 
«Να διαβάζης, παιδί μου, Ευαγγέλιο.
Αυτό είναι το καλό το βιβλίο».

Αιωνία η μνήμη του Δημητρίου και της Βασιλικής Καλαντζή.
Αμήν.

💐Από το βιβλίο «Ασκητές μέσα στον κόσμο»

Πολυξένη Ρέρρα

✨ Ο Πατήρ ημών Ιωάννης Καλαϊδής (ένας Άγιος του Θεού) εκοιμήθη εν Κυρίω ♰ στις 4 Αυγούστου 2009, στο Νεοχώρι Σιντικής του νομού Σερρών. Ενταφιάστηκε σε τάφο που είχε ετοιμάσει ο ίδιος, δίπλα στον ιερό ναό του Αγίου Ραφαήλ. 40 μέρες προτού φύγει...

 

    ...άρχισε να ευωδιάζει ο Σταυρός του, αλλά και άλλα αντικείμενά του. 

Έψαλε και συνομιλούσε με τους Αγγέλους και τους Αγίους, λίγες μέρες πριν φύγει. 

Ήταν συγκλονιστικό το πέρασμά του στην αιωνιότητα. 

Το σκήνωμά του ήταν εύκαμπτο και ζεστό, μέχρι την ώρα της ταφής του. 

Κατά την εξόδιο ακολουθία ενώ δεν υπήρχαν καθόλου σύννεφα, εμφανίστηκε ένα και έσταξε λίγες σταγόνες σαν δάκρυα. 

Το ίδιο έγινε και την ώρα του ενταφιασμού του. 

Το σύννεφο πάλι έσταξε δύο - τρεις σταγόνες βροχής και σταμάτησε. 

Κατά την ώρα του ενταφιασμού, τη στιγμή της αλλαγής του Ευαγγελίου, φάνηκε ξεκάθαρα η ευκαμψία του αγίου Πατρός. 

Η παλάμη του έπεσε προς τα πίσω σαν να μην ήταν χέρι κεκοιμημένου. 

Ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σιδηροκάστρου κ.κ. Μακάριος, κατά την ομιλία του στην εξόδιο ακολουθία είπε: 

«Ο πατήρ Ιωάννης είναι ένας Άγιος του Θεού».

 

Ας πρεσβεύει στο ουράνιο θυσιαστήριο, 

μαζί με τους άλλους αγίους, 

για όλους μας.

 

Να έχουμε την ευχή του!       

 

Τσεσμετζής Μιλτιάδης - εκπαιδευτικός

|εμείς από την εκ των "συν αυτώ", Ουρανία Τσιπτσούκη 

και τη διαδικτυακή ομάδα 

Προσευχής & Δράσεων "Κοινή Πορεία"...

|αν θες παραπάνω,

δες εδώ 

και παρήγγειλε τα βιβλία που ήδη βγήκαν για τον π.Ιωάννη...

[κάνοντας κλικ σε κάθε φωτογραφία της ανάρτησής μας 

παραπέμπουμε στην πηγή της 

και σε ένα από τα πάμπολλα θαυμαστά περιστατικά 

από τη ζωή του αγιασμένου π.Ιωάννη...]

🌹 "Παρακαλούσα λοιπόν τον Θεό, αυτός ο αδελφός να φθάσει στα μέτρα του Αγίου, που είχε το όνομά του κι εγώ να φθάσω στα μέτρα τα δικά του... |Σκέψου! Για να παρακαλέσει τότε ένας ολόκληρος Άγιος Παΐσιος τέτοιο πράγμα, τι ΔΟΚΙΜΟΣ ήταν εκείνος...

         

       [Άγιοι, ακόμα και σήμερα, κυκλοΦορούν ανάμεσά μας...

    Άγνωστοι για εμάς βέβαια, που δεν ξέρουμε τι μας γίνεται. 

Φανεροί όμως στον Θεό...]            

📿 Στο Κοινόβιο, όταν ήμουν δόκιμος, ήταν και ένας άλλος δόκιμος στην ίδια ηλικία περίπου με εμένα, που είχε φθάσει σε πολύ μεγάλη πνευματική κατάσταση, έλαμπε το πρόσωπό του. 

Σε όλα ήταν πρότυπο, υπόδειγμα, πολύ αγωνιστής και βιαστής. 

Είχε και πολλή ευλάβεια, ακόμη και οι γεροντότεροι σηκώνονταν όρθιοι από σεβασμό, όταν περνούσε από μπροστά τους. 

Περισσότερο ωφελήθηκα από αυτόν τον δόκιμο παρά από τα βιβλία που είχα διαβάσει μέχρι τότε, γιατί ήταν ζωντανό παράδειγμα. 

Μια φορά πονούσε η καρδιά μου. 

Έτυχε τότε να περάσει από το κελλί μου αυτός ο αδελφός και του είπα να κάνει ευχή. 

Δεν πρόλαβε να απομακρυνθεί και μου πέρασε ο πόνος. 

Άλλη φορά είχε έρθει ένας δαιμονισμένος και ζητούσε να τον κάνουν οι Πατέρες καλά. 

Τότε ο Γέροντας είπε σ' αυτόν τον δόκιμο: 

- Άντε, πήγαινε να κάνεις καμμιά ευχή, να φύγει το δαιμόνιο από αυτόν τον ταλαίπωρο. 

- Με τις ευχές σας, είπε εκείνος, να διώξει ο Χριστός το δαιμόνιο. 

Μόλις απομακρύνθηκε, έφυγε το δαιμόνιο. 

Τέτοια παρρησία είχε στον Θεό! 

Σε τέτοια πνευματική κατάσταση είχε φθάσει! 

Παρακαλούσα λοιπόν τον Θεό αυτός ο αδελφός να φθάσει στα μέτρα του Αγίου, που είχε το όνομά του κι εγώ να φθάσω στα μέτρα τα δικά του. 

Έτσι να κάνεις κι εσύ και θα δεις φανερά την ενέργεια του Θεού...

 

           Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

πηγή

✨ Η Αργυρώ, της Σπιναλόγκα, ένα ευωδιαστό κομμάτι του Παραδείσου... † 12 IOΥΛΙΟΥ 2014

                  |Για δες καιρό που διάλεξε ο Άγιος Θεός να την πάρει κοντά Του...

   (και με ποιον επίσης βασανισμένο Άγιο να συνεορτάζει αιωνίως...

   Τα ίδια παλικάρια που έφτιαξαν τον βίο αυτού του μεγαλειώδους Αγίου σε σειρά, ετοιμάζονται σε λίγο καιρό να κάνουν το ίδιο και με την αγιασμένη Αργυρώ! Μόλις τελειώσουν με τον τεράστιο Άγιο ΙωσήΦ τον Ησυχαστή... Τι έχουνε ακόμα να δούνε τα ματάκια μας... Αν θέλει ο Θεός.-)

  Γεννήθηκε στην Κρήτη, σ’ ένα χωριό έξω από το Ηράκλειο γύρω στα 1920.

 Ήταν μια λεβέντισσα, όμορφη, καλοστημένη! 

Αγαπήθηκαν μ’ έναν νέο, αλλά πριν προλάβουν να παντρευθούν κηρύχθηκε ο πόλεμος. 

Το παλικάρι έφυγε και πολέμησε στην Αλβανία τους Ιταλούς. 

Μετά την συνθηκολόγηση κατέβηκε στην Κρήτη για να αγωνιστεί κι εκεί εναντίον των Γερμανών.

 Κάποια στιγμή βρίσκεται αιχμάλωτος των Γερμανών να οδηγείται προς εκτέλεσιν. 

Πληροφορείται η Αργυρώ τα καθέκαστα και τρέχει στον τόπο της εκτέλεσης. 

Δέκα Έλληνες είναι στημένοι στον τοίχο κι απέναντί τους δέκα Γερμανοί με προτεταμμένα τα όπλα τους περιμένουν τη διαταγή για να πυροβολήσουν. 

Η Αργυρώ αγέρωχη, περήφανη, όμορφη σαν θεά περνάει μπροστά τους και μία μία κατεβάζει τις κάνες των όπλων. 

Όλοι σαστίζουν. 

Ο στρατιωτικός υπεύθυνος της εκτέλεσης την φωνάζει μπροστά του. 

“Τι κάνεις εκεί; Τι θέλεις; “.

 “Ο αρραβωνιαστικός μου είναι εδώ. Ή θα τον ελευθερώσεις ή χτύπα κι εμένα!”.

 Ο άνθρωπος υποκλίνεται. 

Τέτοιο θάρρος, τέτοια αφοσίωση δεν την έχει ξαναδεί. 

“Πάρ’ τον και φύγε!” της λέει. 

Μα η Αργυρώ δεν σταματά εδώ. 

Και τα άλλα παλικάρια είναι Έλληνες, είναι χωριανοί της. 

Με περίσσιο θάρρος αντιλέγει! 

“Όχι! Ή όλους ή στήσε με κι εμένα στον τοίχο!” και με τα λόγια αυτά προχωράει προς τους κατάδικους. 

Ο διοικητής έχει μείνει άφωνος. 

Οι στρατιώτες τους το ίδιο. 

Στέλνει μήνυμα στον ίδιο τον Φύρερ, ο οποίος εκφράζει τον θαυμασμό του και την επιθυμία του να γνωρίσει αυτή την ηρωική Ελληνίδα. 

Και χαρίζεται η ζωή σε όλους…

 Η Αργυρώ κι ο αγαπημένος της παντρεύονται. 

Αποκτούν ένα παιδάκι. 

Μετά την γέννα εκδηλώνεται η φοβερή λέπρα στην Αργυρώ. 

Πρέπει να αφήσει τον άντρα της, το νεογέννητο αγγελούδι της, το σπιτικό της, όλο το στήσιμο της ζωής της και να απομονωθεί στην Σπιναλόγκα, το νησί των καταραμένων. 

Την περιμένει η κοινή μοίρα αυτών των απόκληρων…

 Ο πατέρας μένει μ’ ένα λεχούδι στα χέρια. 

Αναζητάει τροφό για να του το αναστήσει και βρίσκει βοήθεια από μια γυναίκα στα Χανιά, στην άλλη άκρη της Κρήτης. 

Περνούν λίγοι μήνες. 

Η Αργυρώ καίγεται απ΄τη στέρηση του σπλάχνου της και παίρνει μια τρελή απόφαση. 

Νύχτα βουτάει στη θάλασσα και διασχίζει κολυμπώντας την απόσταση μέχρι την απέναντι στεριά. 

Έχει κάνει εναν μπόγο τα ρούχα της και τά ‘χει δέσει πάνω στο κεφάλι της. 

Περπατάει εφτά μερόνυχτα, μόνη, κρυπτόμενη για να μην την αντιληφθούν και την πετροβολήσουν, σχεδόν άσιτη και άπο τη και κάποια στιγμή φθάνει στα Χανιά και βρίσκει το σπίτι της τροφού -είχε πάρει τις πληροφορίες της από τα μηνύματα που της έστελνε ο άντρας της. 

Το βρίσκει έρημο. 

Κάθεται παράμερα στην αυλή και περιμένει. 

Κάποια στιγμή έρχονται κάποιοι, μια γυναίκα, δυο-τρεις γριές. 

Από μακριά τους μιλάει, τους συστήνεται.

 “Μόνο να μου πείτε αν είναι καλά το παιδί μου. Μόνο να το δω από μακριά!!!” τους λέει.

 “Το παιδί σου πέθανε χθες το βράδυ! Μόλις το κηδέψαμε, ερχόμαστε από τα μνήματα…”. 

Μαζεύει τα συντρίμμια της, τον πόνο της και παίρνει το δρόμο της επιστροφής…

 Περνούν λίγα χρόνια. 

Εκείνη πάντα στην Σπιναλόγκα. 

Παίρνει μήνυμα από τον άντρα της πως θέλει να παντρευτεί. 

Εκείνος είναι νέος και δεν υπάρχει καμιά ελπίδα σωτηρίας και επιστροφής για την Αργυρώ. 

“Μ΄όλη μου την καρδιά και την αγάπη μου!!!”, του απαντάει.

  Και τη μέρα του γάμου κάνει πάλι την ίδια παράτολμη ενέργεια. 

Βγαίνει κολυμπώντας και παρευρίσκεται στο γάμο, πάλι από μακριά. 

Κι όταν τελειώνει το μυστήριο πλησιάζει τη νύφη και της φωνάζει “Έχεις καλόν άντρα να τον αγαπάς!” και της αφήνει και το δώρο της, ένα χρηματικό ποσό που το μάζεψε ψίχουλο-ψίχουλο από το επίδομα που της έδιναν. 

Και σε κάθε παιδί που γεννούσε αυτή η γυναίκα, έβγαινε με τον ίδιο τρόπο στη βάφτισή του κι άφηνε ένα δώρο, ό,τι μπορούσε η φτώχια της να προσφέρει…

 Το 1957 το Λεπροκομείο της Σπιναλόγκα κλείνει. 

Έχει φθάσει κι εδώ το φάρμακο της λέπρας. 

Όσοι είχαν την νόσο σε πρώιμα στάδια θεραπεύθηκαν και επέστρεψαν στα σπίτια και στις οικογένειές τους. 

Οι παλιοί ασθενείς, στους οποίους είχαν προκληθεί ορατές ανεπανόρθωτες βλάβες και οι οποίοι ως επί το πλείστον είχαν ξεχαστεί και από τις οικογένειές τους, αν και θεωρούνταν ασφαλείς πλέον με την θεραπεία στην οποία είχαν και αυτοί υποβληθεί, μεταφέρθηκαν σε ειδική πτέρυγα του Νοσοκομείου Λοιμωδών Νόσων στην Αγία Βαρβάρα Αττικής.

 Εδώ η Αργυρώ θα γίνει μια ταπεινή διάκονος των πιο ηλικιωμένων ασθενών.

 Θα γνωρίσει τον Άγιο Νικηφόρο και τον Άγιο Ευμένιο και θα βιώσει την άπειρη αγάπη του Θεού.

 Θα πάρει και θα δώσει αγάπη και προσφορά, θα αγιάσει με τη ύπαρξή της εκείνον τον ταλαίπωρο τόπο. 

Μαζί με δυο-τρεις άλλες ομοιοπαθείς γυναίκες έπλεναν, καθάριζαν, περιποιούνταν και νεκροστόλιζαν, όταν ερχόταν η ώρα τους, τις λεπρές αδελφές. 

Αξιοσημείωτο είναι και το τάμα που είχαν από παλιά κάνει: 

“Κάνε, Θεέ μου, να βρεθεί το φάρμακο για τη λέπρα, όχι για μας, για τους νέους που χάνουν την αξιοπρέπεια και τη ζωή τους και δεν θα φάμε λάδι στον αιώνα!!!”.

 Κι αφού βρέθηκε το φάρμακο έπρεπε να κρατήσουν την υπόσχεση. 

Και την κράτησαν. 

Και δεν έβαλαν λάδι στο στόμα τους. 

Και το Πάσχα για να κάνουν κατάλυση βουτούσαν το δάχτυλο, το κολοβωμένο απ’ την αρρώστια, στο λάδι της καντήλας και το ακουμπούσαν στα χείλη τους για να τιμήσουν την ημέρα την Ανάστασης χωρίς να πατήσουν τον όρκο τους.

Αυτή ήταν η Αργυρώ. 

Ποιος ξέρει πόσα άλλα διαμάντια έκρυβε η μαρτυρική ζωή της! 

Αλλά ο Θεός την εφανέρωσε και το λείψανό της ευωδίαζε!

 Το λείψανο αυτής που εν ζωή έπρεπε να περικρύπτει την ασχήμια και την κακοσμία του λεπρού της σώματος!!

  |Από το βιβλίο "Ασκητές εν τω Κόσμω"

https://proskynitis.blogspot.com/2022/07/blog-post_54.html

✨ Αργυρώ: Η αρχόντισσα της Σπιναλόγκα...

 

👉  Το βιβλίο "Αργυρώ: Η αρχόντισσα της Σπιναλόγκα" 

των εκδόσεων Επιστροφή, που υπογράφει η Πέγκυ Φούρκα, εξιστορεί την αληθινή και συγκλονιστική πορεία της Αργυρώς Στεφανάκη. 

Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα πνευματικής δύναμης, πίστης και ελπίδας που εξιστορεί τη σκληρή δοκιμασία της από τη λέπρα, τις απώλειες αγαπημένων της προσώπων, αλλά και την ίασή της.

Μετά τη θεραπεία της, η ηρωίδα, μια αγία των ημερών μας, αφιέρωσε τη ζωή της στην προσευχή και την προσφορά, αφήνοντας πίσω της μια βαθιά πνευματική κληρονομιά...

    |Μια μικρή πρόγευση, μέχρι να βγει η σειρά στις οθόνες μας από τον Γιώργο και τον Στάμο...

    Απίθανη δουλειά - προσκύνημα στο κείμενο και την εικονογράφηση από την Πέγκυ!

   Παρήγγειλε με ελάχιστα κλικ, εδώ...

☆ (άγιος) Γέροντας Ισαάκ Λιβανέζος (1937 / +3 Ιουλίου 1998) : Ο αιΦνιδιασμός της Σουλτάνας της νοσοκόμας και τα σεντόνια που ευωδίαζαν...

 

  ~ Μια από τις τελευταίες μέρες της παραμονής του πατέρα Ισαάκ στο νοσοκομείο, στο δωμάτιό του μπήκε μια νοσηλεύτρια, την οποία δεν είχε δει ποτέ μέχρι τότε.

Απευθύνθηκε σε αυτήν με επιτιμητικό ύφος και της είπε:

– Είναι ντροπή να ντρέπεσαι το όνομά σου, Σουλτάνα!

Η νοσηλεύτρια έμεινε σύξυλη, που ο γέροντας, χωρίς να την ρωτήσει, ήξερε το όνομά της και το πρόβλημα που την απασχολούσε.

Και συνέχισε εκείνος:

– Γιατί ντρέπεσαι, κόρη μου; 

Επειδή οι γονείς σού έδωσαν ξενόφερτο όνομα, που το θεωρείς τούρκικο και μη χριστιανικό; 

Ξέρεις ότι στη χώρα μου, το Λίβανο, αυτό είναι το όνομα της Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, την οποία αποκαλούμε Βασίλισσα* των Ουρανών; 

Να χαίρεσαι το μεγάλο όνομα που κουβαλάς και να είσαι υπερήφανη για αυτό.

Η νοσηλεύτρια υποκλίθηκε στον γέροντα, του φίλησε το χέρι και βγήκε, όταν τελείωσε τις νοσηλευτικές της εκκρεμότητες. 

Από εκείνη τη στιγμή, άρχισε να υπηρετεί με ζήλο τον ξένο που είχε γίνει πολύ δικός της άνθρωπος και που της είχε αποκαλύψει το μυστικό της και που την θεράπευσε από τους ψυχικούς πόνους.

Ήταν δίπλα του μέχρι το τέλος της παραμονής του γέροντα στο νοσοκομείο.

Μετά το εξιτήριό του, έσπευσε να πάει στο δωμάτιο που ήταν ο γέροντας για να πάρει στο σπίτι της τα σεντόνια από το κρεβάτι του. 

Όταν έγινε γνωστή η κοίμηση του γέροντα, η Σουλτάνα κατάλαβε τι θησαυρός της είχε απομείνει από τον Λιβανέζο ασκητή.

Όταν άνοιξαν την ντουλάπα, όπου φυλάγονταν τα σεντόνια, το δωμάτιο γέμισε ευωδία.

Μετά από αυτό, καλούσε του ορθόδοξους Λιβανέζους που ήξεραν καλά τον πατέρα Ισαάκ, να προσκυνούν για ευλογία αυτά τα σεντόνια που ευωδίαζαν.

* Μια από τις σημασίες της λέξης «σουλτάν» στην αραβική γλώσσα είναι «κύριος, δεσπότης» (το θηλυκό «Σουλτάνα» σημαίνει «κυρία, δέσποινα»).

  <Ο Γέροντας Ισαάκ κοιμήθηκε στις 3 Ιουλίου 1998...>

   ■ Αφιερωμένο στην πνευματική μου φίλη ΣΟΥΛΤΑΝΑ...

   |Δέσποινα Παπαδάκη

✔ "Η μεγαλύτερη μορφή αγάπης είναι να προσεύχεσαι για κάποιον που δεν το ξέρει... |✞ 19 Ιουνίου μνήμη του πατρός ημών, Ευσεβίου Γιαννακάκη...Του Αγίου του Ιπποκράτειου Νοσοκομείου Αθηνών και Ηγουμένου στην γυναικεία Ι.Μ. Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στο Αίγιο...

• Ο γέροντας Ευσέβιος συμβούλευε:

Να λες την ευχή

και να ζεις την παρουσία του Χριστού

στο δρόμο,

στο λεωφορείο,

στην εργασία,

όπου βρίσκεσαι.

Και να λες και τους Χαιρετισμούς της Παναγίας.

Τα λες από μέσα σου

και δεν καταλαβαίνει κανείς τι κάνεις.

Και όταν προσεύχεσαι

για τον οδηγό,

για τους συνεπιβάτες,

τις οικογένειες και τα προβλήματά τους,

τότε νιώθεις πολύ ωραία.

Η μεγαλύτερη μορφή αγάπης

είναι να προσεύχεσαι για κάποιον που δεν το ξέρει...

 

  Ξημέρωνε η 19η Ιουνίου 1995, 

ημέρα Δευτέρα. 

Η Θεία Λειτουργία τελείωσε γύρω στις 2 το πρωί. 

Ο Γέροντας, αν και ήταν τόσο βαριά, 

κατέβασε τα πόδια του από την κλίνη και κοινώνησε καθιστός για τελευταία φορά. 

Από σεβασμό, 

ούτε μία φορά δεν κοινώνησε ξαπλωμένος. 

Ήταν πανέτοιμος. 

Η ώρα που θα έφευγε πλησίαζε. 

Βαθιά σιγή επικρατούσε στο κελλί του.

Στις έξι το πρωί 

ο Γέροντας είπε με φωνή μισοσβησμένη:

- ''Φεύγω... Λειβάδια! Λειβάδια!''.

Οι Μοναχές πήραν την ευχή του 

για τελευταία φορά. 

Η ώρα ήταν 9 π.μ., 

όταν έφερε το βλέμμα του γύρω, 

τις κοίταξε, 

έπλεξε με κόπο 

τα δάκτυλα των χεριών του μεταξύ τους, 

για να δείξει την ενότητα, 

και τους είπε ψιθυριστά:

- " Ενωμένες, 

ενωμένες, 

ενωμένες και αγαπημένες. 

Πάντα μαζί, 

όλοι μαζί, 

εκεί στο Θρόνο του Θεού μαζί ".

Μετά από λίγο τον άκουσαν να λέει:

- " Όλα λάμπουν, 

όλα λάμπουν, 

όλα λάμπουν! "...

~ ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
του μακαριστού Γέροντα Ευσεβίου Γιαννακάκη, εδώ...

''Χίλιες φορές φτωχός με τον Χριστόν παρά εκατομμυριούχος με τον διάβολο..." + Μητρ. Αυγουστίνος Καντιώτης

''Χίλιες φορές φτωχός με τον Χριστόν, 

παρά εκατομμυριούχος με τον διάβολον. 

Χίλιες φορές διάκος, 

χίλιες φορές καλόγερος με Χριστό, 

παρά πατριάρχης ποδοπατών θείους 

και Ιερούς Κανόνας. 

Χίλιες φορές εξόριστος στα μπουντρούμια, 

παρά άθλιος ρασοφόρος κηρύττων το ψεύδος...''

+ Μητρ. Αυγουστίνος Καντιώτης

    |πρωτοδημοσιεύσαμε τέτοιες μέρες το 2020...

Προηγουμένου Ἀρχιμανδρίτου Αἰμιλιανοῦ τοῦ Σιμωνοπετρίτου (1934 – 9 Μαΐου 2019)

 

Σαν σήμερα, στις 9 Μαΐου 2019
ο Γέροντας Αιμιλιανός άρχισε να ζει την όντως Ζωή...

* Στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπου τὰ σώματα τῶν μοναχῶν

δὲν σκληραίνονται οὔτε παγώνουν, ἀλλά διατηροῦν τὸ χρῶμα, ποὺ εἶχαν ἐν τῇ ζωῇ, εἶναι χαρμονῆς θέαμα νὰ φύγης στὴν ἐκκλησία, ἢ στὸ σκαμνάκι προσευχόμενος, ἢ στὸ πατάκι γονατιστός, σὰν τὸν Ἅγιο Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ καὶ ὅλους τοὺς ἄλλους Ἁγίους, ποὺ ἔφυγαν σὲ παρόμοιες στιγμές.

Ἐπίσης, εἶναι πολὺ ὡραῖα νὰ φύγωμε γιὰ τὴν ἄλλη ζωή, τὴν ὥρα ποὺ δουλεύομε

καὶ εἴμαστε κουρασμένοι καὶ ἱδρωμένοι ἀπὸ τὸ διακόνημά μας, ἢ τὴν ὥρα ποὺ γυρίζομε ἀπὸ μιὰ συζήτησι, στὴν ὁποία εἴπαμε τὸ «ναὶ» στὸν ἀδελφό μας καὶ δείξαμε ἔτσι τὸν σεβασμό μας στὴν θεοπλάστη εἰκόνα τοῦ μεγάλου Θεοῦ. Μακάρι νὰ μᾶς πάρη ὁ Θεὸς σὲ τέτοιες στιγμές.

Προηγουμένου Ἀρχιμανδρίτου Αἰμιλιανοῦ τοῦ Σιμωνοπετρίτου

(1934 – 9 Μαΐου 2019)

Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία, Τεῦχος 311, 17 Φεβρουαρίου 2019

- ἀφιέρωμα «Τὸ μυστήριο τοῦ Θανάτου»

(το κείμενο από την Georgia Pappa)

πηγή

✨ "Έμοιαζαν όλοι, ελάχιστα διέφεραν απλώς και μόνο για να δείχνουν ότι είναι διαφορετικά πρόσωπα ο ένας από τον άλλον, ενώ ήσαν κατά πάντα ίδιοι. Δεν σκέφτηκα να παρακαλέσω εκείνη την ώρα την Παναγία να δώσει ευλογία να μου πουν τα ονόματά τους, αφού τα είχα χάσει. Εκείνη την ώρα δεν σκέπτεσαι τίποτα, μόνο κοιτάζεις, χαίρεσαι, απορείς, θαυμάζεις και νοιώθεις απέραντη απέραντη ευτυχία. Ο φόβος εξαφανίζεται... |Ο Γερο-Χαραλάμπης ο Κομποσχοινάς που έβλεπε Αγγέλους...

Γύρω στα 1960 με 62 είχα γνωρίσει στο Άγιον Όρος έναν ασκητή από την έρημο της Καψάλας, τον πατέρα Θεόφιλο, ο οποίος, μεταξύ των άλλων, μου διηγήθηκε κάποια πράγματα από την ζωή ενός ερημίτου του Γέροντος Χαραλάμπους του Κομποσχοινά.

Ελέγετο Κομποσχοινάς διότι σαν εργόχειρο και διακόνημα είχε το να πλέκει κομποσχοίνια.

Τα τελευταία 5 χρόνια της ζωής του τα έζησε στην άγρια περιοχή της Καψάλας.

Μόνο απ’ τους άντρες, όσοι έχουν πάει εκεί, γνωρίζουν τι θα πει Καψάλα.

Κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής ήταν στην Αθήνα.

Τότε πρωτογνώρισε μια γριούλα Μοναχή ονόματι Μακαρία, μικρασιάτισσα που καλογέρευε μόνη της σε ένα απέριττο φτωχικό σπιτάκι.

Δεν υπήρχαν τότε Μοναστήρια.

Ήταν ένας σωστός επίγειος άγγελος.

Αξιώθηκα με την ευχή της, έλεγε, να δω κι εγώ ο άθλιος και πανάθλιος ουράνιους Αγγέλους.

Αυτή η Γερόντισσα είχε μία εικόνα χάρτινη της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας, πολύ θαυματουργή που την είχε φέρει από την Μικρά Ασία.

Μια μέρα τότε στην κατοχή των Γερμανών με πήγε σε μια σπηλιά στα βουνά της Πεντέλης έξω από την Αθήνα, για να κάνουμε τριήμερο νηστεία και αγρυπνία και προσευχή για τις συμφορές της κατοχής, την πείνα, την γύμνια, τα βασανιστήρια της Γκεστάπο, για τους τόσους σκοτωμούς και για όσους υπέφεραν τότε πολλών πολλών ειδών κακουχίες.

Μερικοί πέθαιναν και στον δρόμο απ’ την πείνα...

Αυτά τα ξέχασαν τώρα οι Γερμανοί.

Την ημέρα είχαμε αναμμένο ένα καντηλάκι μπροστά στο άγιο εικόνισμα της Παναγίας.

Τη νύχτα το σβήναμε για να μην γίνουμε αντιληπτοί από τους Γερμανούς.

Τη δεύτερη όμως νύχτα, εντελώς ξαφνικά, ένα αστραφτερό ουράνιο τόξο κύκλωσε την εικόνα της Παναγίας.

Λάμψη και ακτινοβολία άλλο πράγμα, έξω απ’ τον γήινο κόσμο που ζούμε.

Δεν άντεξα, έπεσα κάτω, διηγείται ο ίδιος, και άρχισα αμέτρητες στρωτές μετάνοιες.

Δεν ξέρω πόσες έκανα.

Κατάκοπος ακούμπησα στον βράχο της σπηλιάς και με κλειστά τα μάτια άρχισα να λέγω συνεχώς την Ευχή, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.

Σε λίγο με φωνάζει η μοναχή και ανοίγοντας τα μάτια μου αντίκρυσα έκπληκτος υπερουράνιες υπάρξεις.

Άγγελοι περνούσαν μπροστά από την εικόνα της Παναγίας.

Από τη μια πλευρά της σπηλιάς έμπαιναν και από την άλλη έβγαιναν.

Τι ομορφιά!

Η ωραιότητα των Αγγέλων δεν περιγράφεται.

- Τα έλεγε αυτά και έκλαιγε και αυτός που τα άκουσε και αυτός που τα διηγείτο.-

Τα πρόσωπα ολοφώτεινα, ο χιτώνας φωτεινός.

Τα μαλλάκια τους όμορφα ριγμένα προς τα πίσω, οι φτερούγες ανοιχτές.

Μόλις έφταναν στην εικόνα της Παναγιάς μάζευαν τις φτερούγες, σταύρωναν τα χέρια και προσκυνούσαν την Θεοτόκο.

Έκλεισα τα μάτια γιατί δεν θεωρούσα τον εαυτό μου άξιο να βλέπει Αγγέλους και μάλιστα μπροστά σε αυτήν την ουράνια πορεία που είχαν.

Έμοιαζαν όλοι, ελάχιστα διέφεραν απλώς και μόνο για να δείχνουν ότι είναι διαφορετικά πρόσωπα ο ένας από τον άλλον, ενώ ήσαν κατά πάντα ίδιοι.

Δεν σκέφτηκα να παρακαλέσω εκείνη την ώρα την Παναγία να δώσει ευλογία να μου πουν τα ονόματά τους, αφού τα είχα χάσει.

Εκείνη την ώρα δεν σκέπτεσαι τίποτα,

μόνο κοιτάζεις,

χαίρεσαι,

απορείς,

θαυμάζεις

και νοιώθεις απέραντη απέραντη ευτυχία.

Ο φόβος εξαφανίζεται.

Πέρασαν και Αρχάγγελοι οι οποίοι ξεχώριζαν λίγο από τους Αγγέλους.

Αυτοί είχαν κάτι ρίγες χρυσές πάνω στο ένδυμά τους.

Θεέ μου και Κύριέ μου, ανεφώνησα, όντως Σε υπεραξίζει να περιβάλλουν τον ουράνιο θρόνο Σου τέτοιες εξαίσιες, ακτινοβολούσες, ουράνιες υπάρξεις.

Θαυμαστά τα έργα σου Κύριε, ουράνια και επίγεια.

Τι ομορφιά ήταν αυτή Θεέ μου!

Τι ομορφιά!

Τι κάλλος!

Τι Θεία ευφροσύνη από την άφθαρτη εκείνη ωραιότητα των Αγγέλων!

Αυτή είναι η Πίστις μας.

Όχι αυτή που έχουν οι παπικοί, ούτε αυτή που έχουν οι προτεστάντες.

Ούτε με συναυλίες μες στους ναούς.

Αυτή είναι η Πίστις μας.

Να περνούν αυτήν την στιγμή από μπροστά μας και από μπροστά σας Άγγελοι και να προσκυνούν την Υπεραγία Θεοτόκο και τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν...

Και να είναι της ψυχής μας τα μάτια τυφλά και να μην μπορούν να δουν τα μεγαλεία του ουρανού και του Αγίου μας Θεού.

Και τότε ξαφνικά, μου είπε ο π. Θεόφιλος, τον ρώτησε αν είδε ποτέ και δαίμονες.

- Φυσικά, λέει. Όπως συμβαίνει και σε κάθε πιστό Χριστιανό που αγωνίζεται με την καρδιακή προσευχή, με το Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με, αλλά με πίστη δυνατή και συγχρόνως με ταπείνωση.

Να, κι εχθές το βράδυ είχε έρθει ένας και με ενοχλούσε συνεχώς και δεν μ’ άφηνε να λέω την Ευχή, ούτε και να κοιμηθώ, να γείρω να ξεκουραστώ λιγάκι έστω και 10 λεπτά.

Τίποτα.

Κάποια στιγμή μου λέγει ο δαίμονας:

– Μην λες αυτό το όνομα, μην τραβάς αυτό το σχοινί -εννοούσε το κομποσχοίνι- κι εγώ δεν θα σε ξαναπειράξω ποτέ, ούτε και όταν πεθάνεις.

– Ουστ από δω κοπρόσκυλο, του είπα.

Εγώ την ευχή θα την λέγω, γιατί προσκυνώ και πιστεύω στην σωτηρία και στην παντοδυναμία του ονόματος του Ιησού Χριστού.

Γι’ αυτό και στο Πανάγιον Όνομά Του σε επιτιμώ να εξαφανιστείς αμέσως από μπροστά μου, αφού δεν έχεις καμμιά εξουσία.

Κι εξαφανίστηκε.

Άλλοτε πάλι μόνο με το Θεοτόκε Παρθένε Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία, όπως συνέβαινε και με τον Μοναχό τον Ιωάννη που αναφέραμε προηγουμένως, οι δαίμονες εγίνοντο άφαντοι αφήνοντας πίσω τους μια απαίσια βρωμιά.

Την δυσωδία όμως των δαιμόνων την διέλυε αμέσως η ευωδία του Παναγίου Πνεύματος.

Έχουν όμως μια άγρια μούρη, πα, πα, πα, πα, πολύ απαίσια.

Όταν ήταν άρρωστος και δεν μπορούσε να σηκωθεί απ’ τις σανίδες που ήταν ξαπλωμένος, έπαιρνε το μπαστούνι του και λέγοντας την ευχή τους κτυπούσε με αυτό.

Συνήθως έλεγε «δεν τους χωνεύω καθόλου».

Κάποτε είπε στον π. Θεόφιλο που του διηγείτο όλα αυτά το εξής.

Να λέγεις την Ευχή συνεχώς μέρα-νύχτα και πότε-πότε να παρακαλείς και τους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ, και κείνοι θα έρχονται και θα σε σκεπάζουν με τις φτερούγες τους.

Όμως κι εσύ να φυλάγεσαι όσο μπορείς.

Γι’ αυτό, ανύστακτη η προσοχή σου στους λογισμούς σου, στη γλώσσα σου, στις αισθήσεις σου.

Και λέγοντας την Ευχή από το βάθος της καρδιάς σου, θα χορτάσεις Χριστόν.

Θα χορτάσεις Χριστόν, όπως είπε και κάποιος όταν κοινώνησε. Χόρτασα Χριστόν.

Θεέ μου χόρτασα. ΧΟΡΤΑΣΑ.

Για μέρες θα μπορώ να φωνάζω, δεν πεινώ, δεν διψώ.

Χόρτασα.

Μόνο όσοι το ένοιωσαν μπορούν να καταλάβουν αυτήν την λέξη. Χόρτασα.

Και μετά θα έρθουν τα γλυκά τα δάκρυα, τα χαρισματικά και θα πλημμυρίσεις από ουράνια αγαλλίαση και βεβαιωμένη την ελπίδα της σωτηρίας σου.

Μόνο στην Θεία Του μακροθυμία και ευσπλαχνία προσβλέπουμε, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με,

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με,

Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς.

Οικτίρμων και ελεήμων ο Κύριος, μακρόθυμος και πολυέλεος· ουκ εις τέλος οργισθήσεται, ουδέ εις τον αιώνα μηνιεί.

Σωστό. Ο Κύριος είναι οικτίρμων και ελεήμων.

Ας προσέχουμε όλοι διότι παρακάτω λέγει επί τους φοβουμένους αυτόν.

Είναι ελεήμων και μακρόθυμος αλλά όχι σε αυτούς που ζουν χωρίς φόβον κα ξεδιάντροπα και μακριά από την Εκκλησία και τα Μυστήριά Της.

Ο Ορθόδοξος Χριστιανός που προσεύχεται αληθινά, που συμμετέχει στα Μυστήρια και προπαντός στην μετάνοια και στην Θεία Κοινωνία, ποτέ δεν είναι μόνος του, πάντα μαζί του είναι ο Χριστός, η Παναγία και ο Άγγελός του.

Αρκεί να λέγει την ευχή.

Ο Γερο-Χαραλάμπης ο Κομποσχοινάς πρέπει να εκοιμήθη εκεί στο ερημητήριο της Καψάλας μεταξύ 82 και 84 ετών, ίσως και παραπάνω.

Εκεί στο καλυβάκι του ένοιωθε και ζούσε σαν βασιλιάς.

Δεν είχε την παραμικρή άνεση.

Όμως η αγάπη του και η πίστις του προς τον Σωτήρα Χριστόν και την Υπεραγία Θεοτόκο, την Παναγία μας, τον έκαμαν τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο πάνω στη γη.

Βαθύπλουτο από τα πνευματικά και τα ουράνια χαρίσματα με τα οποία τον είχε στολίσει ο Πανάγιος Θεός...

Ας έχουμε την ευχή του...

~ π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

|εμείς από τον Γεώργιος Μπέλεσης