✔ Το νου σου! Στη στροφή της ζωής σου φρόντισε να ξεδιαλύνεις τα θολά και να κυνηγάς πλέον μόνο τα σημαντικά...

                                ...Και τους σημαντικούς δίπλα σου...

...Τους άλλους 

άσ΄τους πίσω να σε κοιτάζουν, 

ενώ απομακρύνεσαι...

     |"Άγγελον ειρήνης, πιστόν οδηγόν",

να΄χεις στη διπλανή σου θέση...

   Σου αρκεί;

|η φωτο τραβηγμένη μαεστρικά από την Evgenia Linos.

(οι απλές συνοδευτικές κουβεντούλες του δρόμου, 

συνειρμικά κατευθυνόμενες από τη δύναμη της Φωτογραφίας, 

γεννήθηκαν αυθόρμητα 

μετά από ένα υπέροχο οικοΓενειακό ταξίδι...)

...🖤...

 

     |γράφει ο (παθών) Υπάτιος Πατμάνογλου

Κάθε μέρα στους δρόμους, κάποιος δεν γυρίζει σπίτι.

Όχι από πόλεμο. 

Όχι από αρρώστια.

Από απροσεξία. 

Από βιασύνη. 

Από μια κακιά στιγμή.

Το 2024 χάθηκαν 665 άνθρωποι 

σε τροχαία στην Ελλάδα.

Δηλαδή 2 κάθε μέρα. 

Νέοι, γονείς, φίλοι.

Ζωές που έσβησαν χωρίς προειδοποίηση.

Τους βλέπουμε στα δελτία ειδήσεων.

“Ένας 19χρονος”, 

“μια μηχανή”, 

“ένας πατέρας και ο γιος του”.

Και το προσπερνάμε. 

Μέχρι να χτυπήσει τη δική μας πόρτα.

Για κάποιους, όμως, δεν ήταν “είδηση”.

Ήταν ο άνθρωπός τους.

Και τώρα, είναι το άδειο δωμάτιο. 

Η σιωπή στο τραπέζι. 

Η απώλεια που δεν ξεπερνιέται.

Ξέρω τι σημαίνει να νιώθεις άτρωτος.

Έχω κάνει και εγώ λάθη στον δρόμο.

Δεν ψάχνω να δώσω μαθήματα.

Ψάχνω απλώς μια φωνή να ακουστεί.

Να φτάσει σ’ εκείνον 

που σήμερα θα βάλει μπροστά τη μηχανή 

 ή το αυτοκίνητό του.

και θα πατήσει λίγο παραπάνω το γκάζι.

και θα πει: 

«Δεν τρέχει τίποτα».

Τρέχει. 

Και πονάει.

Κάποιος, πάντα, σε περιμένει να γυρίσεις.

Μην τον αφήσεις να σε περιμένει για πάντα.

🖤 Μόλις 12 μέρες πριν…

Ο Ντιόγκο Ζότα παντρεύτηκε την αγαπημένη του. 

 Μαζί είχαν αποκτήσει 3 παιδιά.

Στο αυτοκίνητο ήταν και ο αδερφός του, ο Αντρέ.

Ένα λάστιχο έσκασε. 

 (Και όχι σε ένα τυχαίο αυτοκίνητο. 

Lamborghini οδηγούσαν τα παιδιά...)

Ένα δευτερόλεπτο…

Και τα δύο αδέρφια δεν γύρισαν ποτέ πίσω...

  

   |το νου μας, αδέρφια...|

  ☆ κι αν δεν ξέρεις ή δεν θυμάσαι, 

ποιος είναι ο Υπάτιος και τι υπέστη ο ίδιος 

και στάθηκε όρθιος, δες εδώ...

"Ο Κώστας που φεύγει και ο άλλος που έρχεται..."

"Σήμερα έχει γενέθλια ο γιος μου, 

κλείνει τον πρώτο του χρόνο.

Τέλη Ιουλίου τον βαφτίζουμε.

Σαν πέρυσι και λίγες μέρες πιο πριν, 

βρίσκομαι στη Θεσσαλονίκη όπου ζω, 

με τη γυναίκα ετοιμόγεννη.

Είχε άσχημη κύηση, 

ήταν το πρώτο μας παιδί, 

ήμασταν πολύ φοβισμένοι.

Ξαφνικά βαράει τηλέφωνο από Εύβοια.

Ο πατέρας μου.

Οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου.

Τον πάνε επειγόντως στην Αθήνα.

"Μην το συζητάς, 

φύγε τώρα, 

έχω...τους δικούς μου" 

μου είπε η γυναίκα μου 

και εκείνη τη στιγμή την αγάπησα όσο ποτέ άλλοτε.

Και να'μαι στην Αθήνα.

Τα πράγματα άσχημα.

Και εγώ κλαίγοντας με ένα κινητό στο χέρι, 

για τον ένα Κώστα που φεύγει 

και για τον άλλον που έρχεται χωρίς εμένα.

Ο πατέρας μου να χάνεται 

και η πεθερά μου να με καθησυχάζει 

πως ο τοκετός είναι φυσιολογικός.

Δεν ήταν έτσι.

Παραλίγο να χάσω 

και τη γυναίκα μου εκείνη τη μέρα.

Είχε ακατάσχετη αιμορραγία 

και για μερικές ώρες 

η ζωή της κρεμόταν από μία κλωστή.

Και ξαφνικά...ανάκαμψη!

Ο πατέρας μου αρχίζει να σταθεροποιείται.

Είμαι τρεις ημέρες άυπνος, 

τι να κάνω, 

να μείνω, 

να φύγω, 

γιατί η γυναίκα μου δε μου μιλάει στο τηλέφωνο;

(Ήταν υπό την επήρεια μορφίνης, 

δεν το ήξερα,

απαγορεύονται τα κινητά έλεγε η πεθερά μου, 

δεν είχα ξανακούσει σε μαιευτήριο 

να μη μιλάει η λεχώνα στο κινητό, 

τρελάθηκα, 

κάτι πάθανε, 

αυτή ή το παιδί, 

με κοροϊδεύουν, 

ήμουν σίγουρος).

Έφυγα σφαίρα για Θεσσαλονίκη, 

άγρυπνος, 

με το κινητό στο χέρι. 

"Όλα καλά" , 

μου λέγανε και από τις δύο πλευρές, 

δεν πίστευα κανέναν. 

ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ, 

ΠΕΘΑΝΑΝ, 

μόνο αυτό είχα στο μυαλό μου.

Και φυσικά τράκαρα.

Έναν μπάρμπα.

Δε χτύπησε, 

μόνο το αμάξι του σαραβάλιασα.

Και τότε με εγκατέλειψαν οι δυνάμεις μου.

Άρχισα να κλαίω με λυγμούς, 

"Πάρε τα πάντα του είπα, 

ταυτότητες, 

ό,τι θες, 

μόνο να μην αργήσω, 

πρέπει να πάω στη Θεσσαλονίκη" 
ΣΕ ΙΚΕΤΕΥΩ...

Δεν έχω συναντήσει πιο άγιο άνθρωπο ποτέ μου.

Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και με άφησε να φύγω.

"Πήγαινε αγόρι μου στους δικούς σου 

και τα χαλάσματα φτιάχνονται", μου είπε.

Και μια κουβέντα: 

"Ο Θεός είναι Μεγάλος". 

Εσείς οι νέοι κοροϊδεύετε, αλλά εγώ είμαι σε συνεχή επικοινωνία με το Θεό. 

Και θα προσευχηθώ για σένα, με όλη τη δύναμη της ψυχής μου".

Εφτασα ένα ράκος.

Και εκεί έμαθα 

ότι παραλίγο να χάσω Εκείνη και Εκείνο.

Τους πήρα στην αγκαλιά μου και τους έσφιξα σα χαμένος.

Και μετά έμαθα.

Η γυναίκα μου συνήλθε 

την ίδια ώρα περίπου με τον πατέρα μου.

Σώθηκε η ζωή τους μέσα στα ίδια λεπτά.

Όταν τελείωσαν όλα, 

αναζήτησα τον παππού.

Δεν απάντησε ποτέ στα επίμονα τηλεφωνήματά μου,

 ούτε με πήρε ποτέ πίσω.

Όποτε βλέπω παλιό μπλέ BMW 

σταματάω να δω τον οδηγό 

ή τρέχω σαν τρελός να τον προλάβω.

Μάταια.

Και έχω αρχίσει να πιστεύω πως εκείνη την ώρα,

που οι τρεις πολύτιμοι για μένα άνθρωποι χαροπάλευαν, 

εγώ συνάντησα το Θεό... 

Και με λυπήθηκε!!!

Υ.Γ:

Τον πατέρα μου τον χάσαμε τελικά 

μετά από 8 μήνες.

Πρόλαβε όμως 

και πήρε στην αγκαλιά του τον Κωστάκη. 

Παίξανε, 

τον τάισε, 

πήγανε βόλτα.

Και έφυγε ευτυχισμένος.

Νομίζω πως δε θα πέθαινε 

πριν ζήσει λίγο με τον Κώστα..."

* Συντάχθηκε απο τον pateras-agapi

( Αντιγράψαμε από το χρονολόγιο της φίλης, Νικολέττας Μελετίδου)

~ "αμφ.":
Γιατί, παντού υπάρχει ένας μπάρμπας...

ΥΓ:

Ρε, χωρίς πλάκα.

Λες να πέτυχε τον δικό μας;

|πρωτοδημοσιεύσαμε τέτοιες μέρες το 2019.

Το διαβάζουμε ξανά και κλαίμε.

Ξανά...

Όταν ξεκινάς να πηγαίνεις κάπου, θα σταυρώνεις το τιμόνι 3 φορές και θα λες: «Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Δεν θα παθαίνετε τίποτα...

Τον Μάιο του 2005 ένα ζευγάρι πού πολύ αγαπούσε τον Γέροντα πήγαιναν προς το Μοναστήρι. 

Η γυναίκα του έφερνε από τα Ιεροσόλυμα ένα σταυρό, τον οποίο της είχαν δώσει Αγιοταφίτες. 

Ο σύζυγος της όμως οδηγούσε με μεγάλη ταχύτητα και στην Εθνική Οδό, στο Ύψος της Θήβας, κινδύνεψαν σοβαρότατα. 

Το αυτοκίνητο τους βρισκόταν ανάμεσα σε δύο νταλίκες, όταν ο άνδρας ήταν έτοιμος να προσπεράσει. 

Άλλα εκείνη την ώρα ανασηκώθηκε το καπό, ακούστηκε ένας θόρυβος σαν έκρηξη, ράγισε το παρμπρίζ και βούλιαξε ο ουρανός του αυτοκινήτου.

 

Ξαφνικά, δεν έβλεπε μπροστά του σχεδόν τίποτα. 

Η γυναίκα κραύγασε «Παναγία μου!» 

και, χωρίς να το καταλάβουν, βρέθηκαν δεξιά. 

Πίσω τους ακριβώς είδαν ένα όχημα Οδικής Βοήθειας, λες και τους περίμενε. 

Στην καφετέρια πού ήταν κοντά, οι άνθρωποι με τους οποίους μίλησαν τούς είπαν πώς «είχαν άγιο».

Τηλεφώνησαν στο Μοναστήρι, για να πουν το γεγονός και να μην τους περιμένουν γρήγορα.

 Άκουσαν τότε τη μοναχή να τους λέει:

-- Ά, γι' αυτό ο Γέροντας ήταν ανήσυχος και έλεγε: 

«Τρέξε, Κύριε! Τρέξε, Κύριε!».

Όταν έφτιαξαν το αμάξι, πήγαν στο Μοναστήρι και διηγήθηκαν με λεπτομέρειες όσα πέρασαν. 

Ό Γέροντας είπε:
-- Πρόσεξε τι θα σου πω. 

Όταν ξεκινάς να πηγαίνεις κάπου, θα σταυρώνεις το τιμόνι 3 φορές και θα λες: 

«Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». 

Δεν θα παθαίνετε τίποτα. 

Άκου τώρα τι έγινε. 

Την ώρα πού συνέβη αυτό, εγώ το είδα. 

Και είδα την Υπεραγία Θεοτόκο να φεύγει απ' το Μοναστήρι, να πιάνει το τιμόνι και αυτός να σκάει. 

Δεν την είδες εσύ την Υπεραγία Θεοτόκο;

|ΒΙΒΛΙΟΓ. ΓΕΡΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ. Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΔΑΔΙΟΥ.(1912 - 2006)  

ΤΟΜΟΣ Β. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΚΡΙΤΑΣ

Περισσότερα:http://www.kivotoshelp.gr/Pages/pAmbrosiosLAZ.htm 

πηγή

Ο βλάξ... (από τον Ιαβέρη)

Τώρα που καλοκαίριασε 
και είμαστε όλη μέρα στους δρόμους...
Πόση προσοχή πρέπει να έχουμε!!!