☆ Ιστορίες από τη ζωή του π. Ευσεβίου...

 

   |γράΦει ο κοντινότερός του αδερφός, Νεκτάριος

  "ΠΗΡΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΟΤΙ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ"

Εγώ πάνω στο ποδήλατο, μια Πέμπτη πρωί πρωί, διασχίζω το Richmond Park για να πάω να δώσω μάθημα για το μεταπτυχιακό μου. 

Έτος 2018. 

Χτυπάει το τηλέφωνο μου και είναι από το κελί του Ευσεβίου - δεν είχε δικό του κινητό. 

Δεν το σηκώνω. 

Είμαι πάρα πολύ αγχωμένος, ασυνήθιστο για εμένα, αλλά φοβάμαι πολύ ότι δεν θα τα πάω καλά στο μάθημα που παρεμπιπτόντως ήταν 

"Νευροεπιστήμη - Στρες, Ύπνος, Πόνος".

• Την όρεξή σου έχω νομίζεις, Ευσέβιε, σκέφτηκα από μέσα μου και συνέχισα το ποδήλατο. 

Έφτασα στο πανεπιστήμιο κάνα τέταρτο πιο νωρίς από τη γραπτή εξέταση.

Σκέφτομαι:

 "Θα πάρω πίσω στο κελί, αλλά αν είναι ο Ευσέβιος θα του πω ότι δεν έχω πολύ χρόνο να μιλήσουμε, μην αρχίσει πάλι την πολυλογία του ως συνήθως... 

"Πήγα εκεί, κάναμε αγρυπνία εκεί, έψαλλαν αυτοί κι αυτοί, είπαν το τάδε Άξιον Εστίν" κλπ.

Παίρνω τηλέφωνο, το σηκώνει όντως ο Ευσέβιος και του λέω βιαστικά και κάπως απότομα:

• Έλα, τι ήθελες;  

• Έλα Νεκτάριε. 

Ήθελα να σου πω κάτι που μου πέρασε σαν σκέψη και γι' αυτό σε πήρα για να σου το πω.  

• Ωραία, λέγε γρήγορα όμως γιατί βιάζομαι, του απαντώ.  

• Πήρα να σου πω ότι αύριο θα πεθάνεις!!!  

• Ρε Ευσέβιε... 

Και μου το κλείνει έτσι απότομα.

Κάθομαι έτσι αποσβολωμένος για λίγα δευτερόλεπτα, μετά με πιάνουν τα γέλια και μετά από λίγο πάλι σοβαρεύω και σκέφτομαι:

• Ρε  λες να έχει δίκιο ο τρελάρας! 

Μου έφυγε το άγχος, τα ξέχασα όλα, πέρασα αέρα το μάθημα, καθώς το χέρι μου το θυμάμαι να τρέχει πάνω στο γραπτό λες και κάποιος μου ψιθύριζε στο αυτί τα pain pathways.

Δεν το συζητήσαμε ποτέ τι έγινε εκείνη τη μέρα. 

Την επόμενη φορά που μιλήσαμε το είχα κι εγώ ξεχάσει. 

Σαν να ήταν κάτι φυσικό; 

Τι να πω; 

Θυμήθηκα την ιστορία μόλις είδα το σημείωμα που βρέθηκε στο μοναχικό κελί του. 

Μνήμες που έχουν κλειδαμπαρωθει σε κάποιο μέρος του εγκεφάλου θα αρχίσουν τώρα σιγά σιγά να μου αποκαλύπτονται. 

Έτσι, ποιος ξέρει, μπορεί και να συνειδητοποιήσω ποιος ήταν το αδελφάκι μου...

      

   ΥΓ:

40 χρόνια, μαζί μας εδώ σε αυτή την διάσταση.  

40 μέρες ακόμη μαζί μας, αλλά σε μια άλλη διάσταση.  

Ποιος να μου το έλεγε ότι μια μέρα θα αναφέρομαι σε εσένα σαν "μακαριστός".  

Θα στερέψουν ποτέ τα δάκρυα ή έτσι θα είναι από εδώ και στο εξής;  

Αναπνέω στο Λονδίνο. 

Ζω στο Άγιο Όρος...

‐--------------------------------------------------------------------------------

Stories from the life of Fr. Eusevios (my younger brother)

I CALLED TO TELL YOU THAT TOMORROW YOU WILL DIE

I'm on my bicycle, a Thursday very early in the morning, cutting through Richmond Park to go give a class for my master's. Year 2018. My phone rings and it's from Fr. Eusevios' cell - he didn't have his own mobile. I don't pick up. I'm extremely anxious, unusual for me, because I'm terrified I won't do well in the class which, by the way, was 'Neuroscience - Stress, Sleep, Pain'.

• As if I have time for you right now, Eusevios, I thought to myself and kept pedaling. 

I arrived at the university about fifteen minutes before the written exam.

I think, I'll call back to the cell, but if it's Eusevios I'll tell him I don't have much time to talk, so he doesn't start his usual long-winded stories again - "we went there, we had a vigil there, so-and-so chanted, they sang this Axion Estin", etc.

I call back, Eusevios actually answers, and I say to him hurriedly and somewhat abruptly:

• Yeah, what did you want?  

• Hey Nektarios. I wanted to tell you something that came to me as a thought and that's why I called to tell you.  

• Alright, tell me quickly though because I'm in a hurry, I answer him.  

• I called to tell you that tomorrow you will die!!!  

• Come on, Eusevios... 

And he just hangs up on me, like that, abruptly.

I sit there stunned for a few seconds, then I burst out laughing, and after a little while I get serious again and I think:

• Man, what if the crazy guy is right! 

My anxiety vanished, I forgot everything, I breezed through the exam as my hand, I remember, was flying across the paper as if someone was whispering the pain pathways right into my ear.

The 1st photo is notes from his cell (courtesy of his elder Chrysostomos). He writes 'Earthquake! I should always have in mind that one day I will day! And more importantly, I don't know when this will be!'

The 2nd photo is from the 40-day memorial service we held today at our church in Staines (Holy Epiphany Greek Orthodox Church)

✅ IQ, EQ, SQ, AQ: Τι ξεχνάμε όταν εκπαιδεύουμε τα παιδιά μόνο για τις εξετάσεις Ο εργοθεραπευτής Νεκτάριος Γουναρίδης μεταφέρει έναν προβληματισμό από το Πανεπιστήμιο Roehampton...

 

   ... Η γνώση έχει αξία, αλλά ένα παιδί χρειάζεται επίσης σχέσεις, ευθύνη και εφόδια για να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες...

 

|γράΦει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης

 

👉  «Τι βαθμό πήρες;». 

Είναι μία από τις πρώτες ερωτήσεις που ακούν πολλά παιδιά επιστρέφοντας από το σχολείο. 

Ο εργοθεραπευτής Νεκτάριος Γουναρίδης δεν αμφισβητεί την αξία της μάθησης. 

Θέτει, όμως, ένα ερώτημα που συχνά μένει έξω από τη συζήτηση για την παιδεία: 

προετοιμάζουμε τα παιδιά μόνο για την επόμενη εξέταση ή και για τη ζωή που θα ακολουθήσει;

 

Ο προβληματισμός προέκυψε, όπως γράφει στο προσωπικό του blog Sensory Talks n’ Tips, από διάλεξη που παρακολούθησε στο Πανεπιστήμιο Roehampton κατά τη διάρκεια των διδακτορικών του σπουδών. 

Στο άρθρο του παρουσιάζει τέσσερις όρους. 

Το IQ αφορά τις γνωστικές ικανότητες, το EQ τη συναισθηματική διαχείριση, το SQ την ανάπτυξη και διατήρηση σχέσεων και το AQ την αντιμετώπιση των αντιξοοτήτων. 

Πρόκειται για το σχήμα μέσα από το οποίο οργανώνει τις σκέψεις του, όχι για τέσσερις ισοδύναμους σχολικούς βαθμούς που μπορούν να περιγράψουν ολόκληρο έναν άνθρωπο.

 

Το σημείο στο οποίο επιμένει είναι η ανθεκτικότητα. 

Η αποτυχία, η απογοήτευση και η αβεβαιότητα δεν μπορούν να αφαιρεθούν από τη ζωή ενός παιδιού. 

Μπορεί, όμως, το παιδί να μάθει να ζητά βοήθεια, να αναγνωρίζει τι συνέβη και να ξαναπροσπαθεί. 

Η ανθεκτικότητα δεν σημαίνει απουσία φόβου ή στενοχώριας· περιγράφει την προσαρμογή στις δυσκολίες, στην οποία συμβάλλουν και οι υποστηρικτικές σχέσεις.

 

 

Γι’ αυτό ο Γουναρίδης στρέφεται στις μικρές πράξεις της καθημερινότητας. 

Να συνεργάζεται το παιδί, να συμμετέχει στις δουλειές του σπιτιού, να δημιουργεί, να αθλείται, να βοηθά. 

Επισημαίνει μάλιστα ότι η εργασία δεν χρειάζεται να παρουσιάζεται ως τιμωρία: 

όταν το καθάρισμα του δωματίου γίνεται ποινή για μια αταξία, χάνεται η δυνατότητα να το δει το παιδί ως φυσικό μέρος της κοινής ζωής.

 

Ούτε οι βαθμοί ούτε τα πτυχία είναι ασήμαντα. 

Είναι όμως μέρος της εκπαίδευσης, όχι ολόκληρος ο σκοπός της. 

Ένα παιδί χρειάζεται γνώσεις για να καταλάβει τον κόσμο και χαρακτήρα για να ζήσει μέσα σε αυτόν μαζί με άλλους. 

Αυτό είναι το νόημα της φράσης με την οποία ο Γουναρίδης κλείνει τον συλλογισμό του: 

«Μην προετοιμάζετε τον δρόμο για τα παιδιά σας.

 Προετοιμάστε τα παιδιά σας για τον δρόμο.»

    πηγή κειμένου

    |αν θες αυτούσιο το άρθρο του Νεκτάριου, ζούληξε εδώ...

✨ Κύριε θέλω να σωθώ... |Στίχοι - Μουσική - Εκτέλεση: Νεκτάριος Γουναρίδης

 

✔ Πρόκειται για μια αλλιώτικη αποτύπωση της κραυγής κάθε ψυχής, που παλεύει να απαγκιστρωθεί από τα πάθη, μέχρι να καταλήξει στον τελικό στόχο της, που δεν άλλος από την αγκαλιά του Χριστού...

🌹 Ευγενική παραχώρηση του δημιουργού στον "αμΦοτεροδέξιο". Όλα τα υπόλοιπα τραγούδια του Νεκτάριου θα τα βρείτε εδώ 👉 :  

  / @nekigoun84 

ΥΓ:

✔ Ιδιαίτερες ευχαριστίες στους εκ των "συν αυτώ" Υπ. και Π. για την τελική επεξεργασία...

✨ H αγάπη, που όλα τα νικά |Nektarios Gounaridis (Official Lyric Video)

 

   |Και μέσα σ΄όλα όσα ζούμε, 

μας έρχεται μια φρέσκια, αλλιώτικη ανάσα,

μέσα από τους ήχους και τους στίχους

των τραγουδιών που έχει συνθέσει 

ο (έτερος μικρός αδερΦός μας) Νεκτάριος.

 Κατευθείαν από το Λονδίνο...

   Άκουσε, αν θες,

αυτό που μόλις σήμερα ανέβηκε...

👉 Στίχοι:

Ακούω φωνές

Βλέπω εικόνες

Αγγίζω στιγμές

Κι όμως δεν είναι αυτό φυσικό

 

Ακούω ομιλίες

Βλέπω ανθρώπους

Που οι άλλοι δε βλέπουν

Δεν είναι φυσιολογικό

 

Στο ανεξήγητο το φως να βρω δεν θέλω

Έχω αυτό που μ' οδηγεί παντοτινά

Είναι η αγάπη, που όλα τα νικά

Και τις εικόνες, τις φωνές, τις σκιές

Μου διώχνει μια για πάντα

 

Αλλάζω μορφές

Να γίνω ένας άλλος

Και ό,τι κι αν λες

Δεν είναι κάτι το φυσικό

 

Κρατάω επαφές

Με άυλα όντα

Που οι άλλοι δε βλέπουν

Δεν είναι φυσιολογικό

 

Στο ανεξήγητο το φως να βρω δεν θέλω

Έχω αυτό που μ' οδηγεί παντοτινά

Είναι η αγάπη, που όλα τα νικά

Και τις εικόνες, τις φωνές, τις σκιές

Μου διώχνει μια για πάντα

 

Είναι η αγάπη που όλα τα νικά

Και τις εικόνες, τις φωνές, τις σκιές

Μου διώχνει μια για πάντα...

|Κι αν σου κάνει το ύφος 

και το ήθος των τραγουδιών του,

ανακάλυψε και τα 8 τραγούδια, 

που έχει ήδη βγάλει από το συρτάρι ο Νεκτάριος...

Και ακολουθούν, 

αν θέλει ο Θεός, 

πολλά ακόμα...

✔ Άκου να δεις...

 

   ☆ Άρχισε ήδη το αδερΦάκι μας ο Νεκτάριος 

να βγάζει τα τραγούδια του προς τα έξω.

Μικρά και μεγάλα διαμαντάκια!

Όπως και το "Θ΄άλλαζες" 

που του κλέψαμε ξεδιάντροπα κάπου μέσα στο 2016

και το κάναμε "Ύμνο των απανταχού αμΦοτεροδέξιων"...

 Κι ας είναι ψάλτης, παιδιατρικός εργοθεραπευτής, 

προσΦάτως Νευροεπιστήμονας

κυρίως όμως πολύτεκνος πατέρας...

         (Μ΄αυτήν τη σειρά...)

Άκουσε λοιπόν, όσο γίνεται ανεπηρέαστος,

2 -3 από τα πρώτα, που βγαίνουν αυτές τις μέρες 

ένα ένα από τa συρτάριa τους στα Λονδίνα 

και ίσως να διαπιστώσεις και συ

πως δεν είναι και τόσο υποκειμενική η κρίση μας...

                ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

    ✔ Για αρχή το "Ένας μύθος η εκδίκηση",

που είναι μάλλον ένα δωρεάν μάθημα 

για το μάταιο της εκδίκησης 

και το απολύτως αναγκαίο της συγχωρητικότητας...

     [Peli Galiti, α(μ)Φιερωμένο!]

   ✔ Αν ωστόσο θέλεις κάτι πιο αιχμηρό,

πήγαινε κατευθείαν στο "Λιθαράκι", 

για το οποίο έχουμε την αίσθηση πως θα γίνει, 

κυρίως λόγων των στίχων του, 

viral...

Μόλις χθες δημοσιεύτηκε κι ας έχει γραφτεί το 2008. 

Δυστυχώς περιγράφει με ανατριχιαστική ακρίβεια 

(και) τη σημερινή εποχή και τους τύπους 

που (νομίζουν πως) μας κυβερνάνε.

(Στα δικά μου μάτια και αυτιά είναι σαν να γράφτηκε 

για 104 † 57 ψυχούλες...)                     

👉 Ρίξε μια ματιά πρώτα τους στίχους 

και μετά αν θες, το ακούς...                                                  

  🔴 ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΓΟΥΝΑΡΙΔΗΣ

ΤΟ ΛΙΘΑΡΑΚΙ

από το άλμπουμ

«Ο ΔΡΟΜΟΣ»

 

   Στίχοι:

Δεν μας αξίζει η φωτιά

Στέρεψε πια το μαύρο δάκρυ

Βγήκαν στους δρόμους τα παιδιά

Κάποιον σκοτώσαν σε μιαν άκρη

 

Δεν μας αξίζει αυτός ο τόπος

άνοιξη βιάζομαι να ρθεί

Τι κι αν φωνάζουν τσάμπα κόπος

Κανείς δε θέλει να νοιαστεί

 

Κάθεσαι γράφεις υπογράφεις και χαζεύεις

Και την καρέκλα έχεις λιώσει προ πολλού

Λόγια πουλάς ψήφους σαν ψίχουλα μαζεύεις

Και μεις βοήθεια ζητάμε εξ΄ουρανού

Το λιθαράκι που θα έβαζες θυμήσου

Όταν μια μέρα σε ακούσαμ’ ανοιχτά

Ίσως να πούλησες τον λόγο της τιμής σου

Μα εμάς μας έχασες στο λέμε καθαρά

 

Δεν μας αξίζει ετούτη χώρα

Πίκρα ποτίζει τις ψυχές

Δε θα περάσει δεν είναι μπόρα

Είναι αγιάτρευτες πληγές

 

Δεν μας αξίζει αυτή ιστορία

Ποιός φταίει που κλαίει κι ο ουρανός

Η ελπίδα χάραξε πορεία

Δεν μας αντέχει ο καιρός

 

Κάθεσαι γράφεις υπογράφεις και χαζεύεις

Και την καρέκλα έχεις λιώσει προ πολλού

Λόγια πουλάς ψήφους σαν ψίχουλα μαζεύεις

Και μεις βοήθεια ζητάμε εξ΄ουρανού

Το λιθαράκι που θα έβαζες θυμήσου

Όταν μια μέρα σε ακούσαμ’ ανοιχτά

Ίσως να πούλησες τον λόγο της τιμής σου

Μα εμάς μας έχασες στο λέμε καθαρά

 

Ξέρεις εμείς δεν είμαστε πρόβατα

που όπου θέλει ο βοσκός τα πηγαίνει

Έχουμε άποψη και θα τη λέμε

όσο τη μέρα ο ήλιος βγαίνει

 

Ξέρεις εμείς δεν τρώμε κουτόχορτο

Ποτέ να μην υποτιμήσεις την καρδιά μας

Έχουμε γνώμη, κι άμα σ’ αρέσει

Αλλιώς να αδειάσεις την γωνιά μας

 

Κι εσύ

Κάθεσαι γράφεις υπογράφεις και χαζεύεις

Και την καρέκλα έχεις λιώσει προ πολλού

Λόγια πουλάς ψήφους σαν ψίχουλα μαζεύεις

Και μεις βοήθεια ζητάμε εξ΄ουρανού

Το λιθαράκι που θα έβαζες θυμήσου

Όταν μια μέρα σε ακούσαμ’ ανοιχτά

Ίσως να πούλησες τον λόγο της τιμής σου

Μα εμάς μας έχασες στο λέμε καθαρά...

  

   ✔   Πρώτο απ΄όλα βέβαια κυκλοΦόρησε 

για τους γνώστες ή τους αγγλόφωνους το "Rennaissance". 

Και ακολούθησε το ψυχοθεραπευτικό "When the Storm Hits".                                

 [όλα τα τραγούδια που ήδη ανέβηκαν 

   και όσα ακόμα αναμένονται,

   - ιδιαιτέρως τα τραγούδια που μιλάνε με όμορφο τρόπο 

όχι για τον φτηνό έρωτα αλλά για την αγάπη,

για τα οποία παρεμπιπτόντως κάτι μας λέει 

πως θα διεκδικηθούν σοβαρά από τους επαγγελματίες τραγουδιστές 

για το ποιοι θα τα ερμηνεύσουν πρώτοι δημόσια -

  θα τα βρίσκεις πλέον εδώ...]

|Συγχώρα μας αν όλο αυτό σου φάνηκε 2 much.

Μπορεί και να΄ναι.

Άκου, κρίνε και πες μας στα σχόλια!

Κάθε γνώμη σεβαστή...

      σ.Β.Γ.

✔ Ημέρα Ευαισθητοποίησης για τη Δωρεά Μυελού των Οστών στο Λύκειο Μελισσίων της «ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ»...

 

          ♡ Όλοι μαζί για έναν σημαντικό σκοπό!

   Η Δύναμη της Δωρεάς Μυελού των οστών...

✔ Την Παρασκευή, 7 Φεβρουαρίου 2025, 

είχαμε στο Λύκειο της «ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ» στα Μελίσσια 

μια μοναδική ευκαιρία – δράση – ευαισθητοποίηση - ευλογία!

Όπως θέλετε πείτε το.

Κάτι που επιδιώκουμε εδώ και αρκετά χρόνια, 

αλλά μέχρι τώρα δεν ήταν εφικτό.

Ενημερωθήκαμε στο αμφιθέατρό μας, 

όπου βρεθήκαμε σύσσωμοι όλοι οι μαθητές 

και οι καθηγητές του σχολείου μας... 

από τον Διευθυντή της Μονάδας Μεταμόσχευσης Μυελού των οστών κ.Στυλιανό Γραφάκο 

(ο οποίος ήταν στο πλευρό της αείμνηστης Μαριάννας Βαρδινογιάννη 

όταν εκείνη ίδρυσε το «Όραμα Ελπίδας» που στεγάζεται στο Παίδων) 

για το πόσο αναγκαίο, 

όσο και καθοριστικό είναι το να γίνει κάποιος δότης.

Μάθαμε πόσο απλό είναι πλέον όλο αυτό και με ποιους τρόπους

θα μπορέσουμε να το πράξουμε όλοι όσοι είμαστε 

από 18 μέχρι 45 χρονών.

Όμως η αναπάντεχα συγκινητική έκπληξη της μέρας ήταν 

πως είχαμε μαζί μας την Ευαγγελία, 

την γλυκύτατη αδερφή του Προκόπη Φράγκου 

που με τους στίχους του φτιάχτηκε το τραγούδι «Θ΄ανοίξω φτερά».

Σκλάβωσε τους πάντες με την τόλμη της 

να μιλήσει για πρώτη φορά σε μας για την περιπέτεια 

που πέρασε μέσα από τον χαρισματικό αδερφό της Προκόπη η ίδια, 

αλλά και οι υπέροχοι γονείς της, Βασιλεία και Στέφανος, 

αλλά και με την προθυμία της να λύσει τις όποιες μας απορίες.

Τα στιγμιότυπα που τράβηξε ο φωτογράφος μας Γεώργιος Δασουράς

 (απόφοιτος του σχολείου μας) είναι εξαιρετικά, 

αλλά πολύ λίγα για να εκφράσουν αυτό που, 

όλοι όσοι βρεθήκαμε εκείνη τη μιάμιση ώρα στη δράση αυτή, 

ζήσαμε.       

 

Την εκδήλωση τίμησαν ο Πρόεδρος των Εκπαιδευτηρίων, κ.Γεώργιος Πιερράκος,  

ο Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Αποφοίτων της Ελληνικής Παιδείας (ΣΑΤΕΠ), κ. Ανδρέας Νικολακόπουλος καθώς και το μέλος του ΔΣ του Συλλόγου, κ. Παναγιώτα Γεωργακοπούλου. 

Σημειώνεται ότι ο Σύλλογος Αποφοίτων διοργανώνοντας τακτικές ετήσιες αιμοδοσίες 

διατηρεί εδώ και αρκετά πλέον χρόνια τράπεζα αίματος στο Νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός (Κοργιαλένειο-Μπενάκειο).

 

H εκδήλωση έληξε με τα αφυπνιστικά λόγια 

από τον Διευθυντή του Λυκείου Μελισσίων της "ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ", 

Δημήτρη Ράπτη.

Ακολουθούν λίγες μόνο από τις καταγεγραμμένες εντυπώσεις των παιδιών μας…

 

🔴  Κατερίνα (Γ’ Λυκείου):

Χάρηκα πολύ που είχαμε την ευκαιρία να μάθουμε για το συγκεκριμένο θέμα και νομίζω όλοι μας κερδίσαμε κάτι.

Με άγγιξε πολύ η ομιλία της Ευαγγελίας επειδή έχω και εγώ αδερφό, την ένιωσα λίγο παραπάνω.

Δεν μπορώ να φανταστώ πως είναι να περνάει κανείς αυτό που ζει η Ευαγγελία και τα παιδιά με τις συγκεκριμένες αρρώστιες.

Εύχομαι κάθε ευλογία σε αυτά και στις οικογένειες τους.

Σας ευχαριστούμε για την ευκαιρία που μας δώσατε σήμερα!

 

🔴  Aγγελική (Γ΄Λυκείου)

Για άλλη μια φορά διαπίστωσα πως η πραγματικότητα δεν είναι όπως ο δικός μου μικρόκοσμος.

Οι άνθρωποι όσο ισχυροί είμαστε σε τόσα θέματα, άλλο τόσο και περισσότερο είμαστε ανίκανοι μπροστά σε μια ασθένεια, μια νόσο.

Τόσοι άνθρωποι γύρω μας, είτε του στενού περιβάλλοντος μας είτε όχι, παλεύουν καθημερινά με προβλήματα υγείας.

Είναι σημαντικό από μεριάς μας να συμπαραστεκόμαστε και να προσπαθούμε να βοηθήσουμε στον αγώνα τους κάνοντας κάτι που για εμάς πιθανότατα είναι πολύ απλό, αλλά ζωτικής σημασία για αυτούς.

Το να γίνουμε δότες είναι μια πράξη αλληλεγγύης και αγάπης που είναι ωφέλιμη για τα άτομα που το έχουν ανάγκη, αλλά και για εμάς τους ίδιους, για την ψυχή μας…

 

 

🔴  Χρυσάνθη (Γ΄Λυκείου)

Λοιπόν, αυτό που μου έκανε την περισσότερη εντύπωση είναι το πόσο απλό και εύκολο είναι να γίνεις δότης. Πάντα νόμιζα ότι θα υπήρχαν εκατοντάδες διαδικαστικά και ότι θα ήθελε σοβαρό χειρουργείο για να πάρουν τον μυελό των οστών.

Μου έκανε τρομερή εντύπωση επίσης πόσο έχει αυξηθεί ο αριθμός δοτών στην Ελλάδα και μου έδωσε πολλή ελπίδα για την χώρα μας.

Τέλος, με εντυπωσίασε η Ευαγγελία!

Πόσο ωραία μίλησε, χωρίς μιζέρια, χωρίς απογοήτευση, χωρίς συμπλέγματα.

Ήταν πολύ συμπαθητική και προσιτή.

Γι΄αυτό και πήγαμε όλες μετά το τέλος της παρουσίασης και τελείως αυθόρμητα την αγκαλιάσαμε και φωτογραφηθήκαμε μαζί της.

Να σας πω την αλήθεια όταν μας ενημέρωσαν για αυτήν την δράση, δεν ενθουσιάστηκα, αλλά πραγματικά άξιζε.

Με συγκίνησαν πολύ όλα και το λέγαμε και με την παρέα να πάμε να γίνουμε δότριες το καλοκαίρι που θα έχουμε γίνει όλες 18!

Ευχαριστώ που το οργανώσατε, ήταν πολύ όμορφο!

ΥΓ:

Το βίντεο είναι ΕΠΙΚΟ!

Λατρεύω τους πίνακες ζωγραφικής και την φωνή του απόφοιτου του σχολείου μας, που τραγουδά!

Έχει ταλέντο…

🔴   Σ.+Τ. (Β΄ Λυκείου)

Το στίγμα που άφησε η Ευαγγελία στην καρδιά μου ήταν απρόσμενο. 

Να ομολογήσω αρχικά, πως δεν ήθελα ούτε να μπώ στην παρουσίαση αυτή, καθώς θεώρησα πως θα ήταν κάτι βαρετό όπου απλά θα κοίταζα την ώρα να τελειώσει. 

Αρχίζοντας, ήμουν αρκετά προκατειλημμένος με το τι θα ακολουθούσε. 

Στη συνέχεια όμως, όσο εξελισσόταν η παρουσίαση, όλο και περισσότερο η βαρεμάρα μου μετατρεπόταν σε ενθουσιασμό και συγκίνηση. 

Ώσπου χωρίς να το καταλάβω, καθώς μιλούσε ο κ.Γουναρίδης, έκανα εικόνα μέσα μου τον Προκόπη, να τραγουδά και τον Νεκτάριο να παίζει κιθάρα και ένιωσα έντονη χαρά, καθώς φαντάστηκα, τη στιγμή εκείνη τον μικρό Προκόπη να αγάλλεται ακούγοντας τους στίχους του να μελοποιούνται. 

Έπειτα ακολούθησε το βίντεο, το οποίο με συγκίνησε, εφόσον ήταν γραμμένο με πολύ αγάπη, από ένα παιδάκι με καθαρή καρδιά που βρισκόταν στη ζωή του πόνου. 

Παρ όλα αυτά, ήταν χαρούμενος και κοιτούσε πώς να προχωρά. 

Μετά το βίντεο, είδα μια κοπέλα που ανέβηκε στη σκηνή να μιλήσει. 

Φαινόταν μαγκωμένη, κατάφερε όμως να κυριαρχήσει του φόβου της και αποφασισμένη άρχισε να μας διηγείται το φοβερό βίωμά της. 

Ξεκινώντας μας περιέγραψε τι κατάσταση επικρατούσε στην οικογένειά της, ενόσω ο αδελφός της Προκόπης, πολεμούσε με μια δυσκολία που για εκείνη ήταν ακόμη άγνωστη. 

Στο σημείο αυτό αντιλήφθηκα την αχαριστία μου, καθώς πράγματα που για εμένα είναι δεδομένα, για άλλους είναι μακρινά και άγνωστα. 

Μετά, όσο επιδεινωνόταν η κατάσταση του Προκόπη και αυξανόταν ο πόνος της Ευαγγελίας, μας μετέδιδε την ανηφόρα της από εκείνο το κομμάτι της ζωής της, κι έτσι ένιωθα κι εγώ πιο έντονα πως είμαι αδελφός της. 

Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα να συμπάσχω μαζί της και να καταβάλλεται η καρδιά μου από πολύ αγάπη γι’ αυτήν. 

                           

Από το σημείο αυτό η Ευαγγελία για μένα ήταν ένα κομμάτι της ζωής μου, ένα σημάδι που θα μείνει άσβεστο για πάντα στην καρδιά μου...

                                                                                                                        

✔ Επισυνάπτουμε το τραγούδι του Προκόπη, όπως εκτελέστηκε ως δράση το 2016 στο Γυμνάσιο της «ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ» στο μάθημα «Βιωματικές Δράσεις» που υπήρχε τότε.

 

    |Για την ιστορία...

"Στις 15 Φεβρουαρίου, 

(Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου), 

στα πλαίσια του μαθήματος των «Βιωματικών δράσεων» - project 

της Α+Β Γυμνασίου Αμαρουσίου της ΕΛΛ.ΠΑΙΔΕΙΑΣ, 

αφιερώσαμε το μάθημά μας σε αυτά τα παιδιά...

Αφηγηθήκαμε στους μαθητές μας την ιστορία του Προκόπη 

και την εμπειρία, που έζησε μαζί του ένας απόφοιτός μας, 

ο Νεκτάριος Γουναρίδης, ως φίλος του και εργοθεραπευτής.

"ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΠΡΟΚΟΠΗ...

«Ο Προκόπης-Δημήτρης Φράγκος ήταν 9, όταν τον πρωτογνώρισα και μου έκανε εντύπωση απο την πρώτη στιγμή, γιατί ήταν σπίρτο! 

Μόλις είχε διαγνωσθεί με απλαστική αναιμία (μια πολύ σοβαρή και σπάνια πάθηση του μυελού των οστών) και φαινόταν πολυ ήρεμος και cool παρόλο που η κατάσταση του ήξερε οτι ήταν σοβαρή!

Για περίπου δυο χρονια πολεμούσε με χημειοθεραπείες, χρειάστηκε να διακόψει το σχολείο και όλοι πιστεύαμε στο θαύμα!

Και το θαύμα έγινε! 

Ο Προκόπης λίγο πριν φύγει, κι ενώ το σώμα το πραγματικά έλιωνε, το μυαλό του ωρίμαζε τόσο πολυ που οχι μόνο άντεχε τους φρικτούς πόνους αλλα και έδινε κουράγιο στην οικογένεια του.

Ήμουν τυχερός που με θεωρούσε φίλο του. 

Με κάλεσε μια μερα η μαμά του και μου είπε πως ο Προκόπης εχει γράψει κατι στίχους διάσπαρτους. 

Της είπα, παίρνω την κιθάρα μου κι έρχομαι επίσκεψη. 

Ετσι κι έγινε. 

Σε 5 λεπτά βγήκε αυτο το τραγουδι. 

Στίχοι δικοί του. 

Ήταν μόλις 11...όταν άνοιξε φτερά...»

  |Νεκτάριος Γουναρίδης – (Απόφοιτος ΕΠ 2001)

 Λονδίνο, 25 Φεβρουαρίου 2016"

Αφού άκουσαν το τραγούδι, που «βγήκε» απ΄αυτή τη σχέση, 

δόθηκε η προαιρετική εργασία στα παιδιά μας,

να συνεργαστούν στις ομάδες εργασίας τους 

και να οπτικοποιήσουν το τραγούδι, 

που δόθηκε στις ενδιαφερόμενες ομάδες σε μορφή mp3 

αφού ,βέβαια,προηγουμένως είχαμε ζητήσει την άδεια από τον ίδιο το Νεκτάριο, 

ο οποίος με χαρά δέχτηκε να "μοιραστεί" το τραγούδι τους μαζί μας....

Προέκυψαν 3 βίντεο, εκ των οποίων ο Νεκτάριος επέλεξε το ένα, 

όπως ακριβώς το είχαμε αναγγείλει και στα παιδιά από την αρχή...

 

Δες το!

“Θ΄ανοίξω φτερά...

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΠΡΟΚΟΠΗ...

Στίχοι: Προκόπης

Μουσική: Νεκτάριος

Επιμέλεια εργασίας: δ.Τσαχτσίου Μαρία (Φιλόλογος),

κ. Γκαραγκούνη Όλγα (Αγγλικών) και

Γουναρίδης Σταύρος (Φυσικής Αγωγής)

|ολόκληρο το video της ιστορικής αυτής εκδήλωσης

αν το θες, θα το βρεις εδώ...

Η πηγή μας, φυσικά χωρίς όλες αυτές τις λεπτομέρειες: 

http:///www.elp.gr 

☆ Για όποιους από εμάς θελήσουμε περισσότερα 

μπορούμε να απευθυνθούμε στο Σύλλογο «ΟΡΑΜΑ ΕΛΠΙΔΑΣ»

  (στις φωτογραφίες ο Μάριος και ο Πολυχρόνης, μαθητές της Γ΄Λυκείου, ήταν οι πρώτοι που έσπευσαν, αφού ήδη μπήκαν στα 18, να γίνουν οι πρώτοι δότες μαθητές από το σχολείο μας...)

https://oramaelpidas.gr/el/home/