[Όλα τα δαιμόνια πάντως …
συνεργάζονται μεταξύ τους.
Εννοείται, εναντίον μας...
(και)
"... Σκέψου
αν οι άνθρωποι τον έβλεπαν πως ενεργεί,
αν έβλεπαν την “γλυκειά” του μορφή ... " ]
ΕΡ.: Πώς μας πολεμούν, Γέροντα, τα πονηρά πνεύματα;
ΑΠ.: Πρώτα-πρώτα πρέπει να ξέρετε ότι,
στον
δαιμονικό πόλεμο εναντίον των ανθρώπων,
κάθε πονηρό πνεύμα έχει τον δικό του
ρόλο.
Κάθε αμαρτία γίνεται με την παρακίνηση
ή και τη συνεργεία ορισμένου
δαιμονίου
και κάθε πάθος υποστηρίζεται από ορισμένο δαιμόνιο.
Έτσι, τα ηγετικά
δαιμόνια είναι 8, όσα και τα θανάσιμα πάθη:
της γαστριμαργίας,
της πορνείας,
της φιλαργυρίας,
της λύπης,
της οργής,
της ακηδίας,
της κενοδοξίας,
της
υπερηφάνειας.
Κάθε πονηρό πνεύμα, πολεμώντας μας,
ενεργεί με
τους δικούς του τρόπους,
ανάλογα με το πάθος που υποστηρίζει.
Όλα, πάντως, τα
δαιμόνια συνεργάζονται μεταξύ τους,
για να μας βυθίσουν σε όσο το δυνατό
περισσότερα πάθη
και να μας κάνουν δούλους της αμαρτίας,
ώστε να μας χωρίσουν
από το Θεό
και να μας οδηγήσουν στον αιώνιο θάνατο.
Βέβαια, η δύναμη των δαιμόνων δεν είναι
ανεξέλεγκτη
και η δραστηριότητα τους δεν είναι απεριόριστη.
Μας πολεμούν μόνο αν τους το επιτρέψει ο Θεός
-και όσο τους το επιτρέψει,
ποτέ πάντως πέρα από τα όρια της αντοχής μας (Α’
Κορ. 10:13)- ,
για να δοκιμαστούν η προαίρεσή μας,
η πίστη μας και η αγάπη μας
σ’ Εκείνον,
ή αν τους δώσουμε εμείς οι ίδιοι το δικαίωμα με την αμέλειά μας,
τη
ραθυμία μας, την απροσεξία μας
και, προπάντων, την υπερηφάνειά μας.
Τα πονηρά πνεύματα μας πολεμούν με πολλούς
τρόπους.
Με ποιούς;
Πρώτον, με τους εμπαθείς λογισμούς,
με τους
οποίους αιχμαλωτίζουν το νου,
τον σκοτίζουν και τον πειθαναγκάζουν να
συναινέσει στην αμαρτία.
Δεύτερον, με τα πάθη που υπάρχουν μέσα μας,
από τα οποία παίρνουν τις αφορμές
για να υποκινήσουν τους εμπαθείς λογισμούς.
Τρίτον, με τις σωματικές αισθήσεις
-την ακοή,
την αφή, τη γεύση, την όσφρηση
και, προπάντων, την όραση-
μέσ’ από τις οποίες,
σαν από πόρτες,
περνούν στη ψυχή ποικίλα εξωτερικά ερεθίσματα,
που ξεσηκώνουν
τα πάθη μας και μας σπρώχνουν στην αμαρτία.
Τέταρτον, με άλλους ανθρώπους,
τους οποίους
βάζουν είτε να μας κατατρέχουν και να μας αδικούν
είτε να μας παρασύρουν στην
αμαρτία.
Πέμπτον, με θλίψεις, βάσανα και αρρώστιες.
Μας
πολεμούν και με άλλους τρόπους τα πονηρά πνεύματα,
αλλά οι κυριότεροι είναι
αυτοί οι πέντε.
Όπως κι αν μας πολεμούν, πάντως,
καθόλου δεν μπορούν να μας
βλάψουν,
εφόσον με τα θεία Μυστήρια του Βαπτίσματος και του Χρίσματος
έχουμε
λάβει τη χάρη και τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος,
εφόσον έχουμε βαθιά πίστη στο
Θεό
και εφόσον αγωνιζόμαστε για την τήρηση των εντολών Του
με σταθερότητα και
ανδρεία,
με ταπεινοφροσύνη και υπομονή,
με προσευχή και νηστεία,
με τακτική
Εξομολόγηση και συχνή θεία Κοινωνία.
(Γέροντος Ευστρατίου,
«Απαντήσεις σε ερωτήματα
Χριστιανών», Ι. Μ. Παρακλήτου, 2008)
|aναρτήθηκε από π.Γεώργιος-Προσκυνητής
❈ ❈ ❈
|αντί άλλου ΥΓ:
Για να βάλουμε όμως τα πράγματα στη σωστή
- την Ορθόδοξη δλδ - βάση τους
και για να μη θεωρήσει κανείς πως τα ταγκαλάκια είναι ανίκητα...
Ας δούμε τι λέει κάποιος, που τα είχε επανειλημμένως κατατροπώσει!
Άγιος Παΐσιος...
- Γέροντα, μου λέει ο λογισμός ότι ο διάβολος,
ιδίως στις μέρες
μας, έχει πολλή δύναμη.
- Ο διάβολος έχει κακία και μίσος, όχι δύναμη.
Η αγάπη του Θεού
είναι παντοδύναμη.
Ο σατανάς προσπαθεί να φανή παντοδύναμος,
αλλά δεν τα
καταφέρνει.
Φαίνεται δυνατός, αλλά είναι τελείως αδύναμος.
Πολλά καταστρεπτικά
σχέδιά του χαλούν,
πριν καν αρχίσουν να πραγματοποιούνται.
Θα άφηνε ποτέ ένας
πολύ καλός πατέρας
μερικά αλητάκια να χτυπούν τα παιδιά του;
- Γέροντα, φοβάμαι τα ταγκαλάκια.
- Τι να φοβηθής;
Τα ταγκαλάκια δεν έχουν καμμιά δύναμη.
Ο
Χριστός είναι παντοδύναμος.
Ο πειρασμός είναι σάπιος.
Σταυρό δεν φοράς;
Τα όπλα
του διαβόλου είναι αδύναμα.
Ο Χριστός μας μας έχει οπλίσει με τον Σταυρό Του.
Μόνον όταν αφήνουμε τα όπλα τα πνευματικά,
τότε ο εχθρός έχει δύναμη.
Ένα μικρό
σταυρουδάκι έδειξε ένας ορθόδοξος ιερέας
σε έναν μάγο και έκανε να τρέμη ο
δαίμονας
που είχε επικαλεσθή με τις μαγείες του.
- Γιατί φοβάται τόσο πολύ τον Σταυρό;
- Γιατί, όταν ο Χριστός δέχθηκε τους εμπτυσμούς,
τα ραπίσματα
και τα χτυπήματα,
τότε συντρίφθηκε το βασίλειο και η εξουσία του διαβόλου.
Με
τι τρόπο νίκησε ο Χριστός!
“Με το καλάμι συντρίφθηκε το κράτος του διαβόλου”,
λέει
κάποιος Άγιος.
Όταν δηλαδή Του έδωσαν το τελευταίο χτύπημα
με το καλάμι στο
κεφάλι,
τότε συντρίφθηκε η εξουσία του διαβόλου.
Δηλαδή η υπομονή είναι η
πνευματική άμυνα
και η ταπείνωση το μεγαλύτερο όπλο κατά του διαβόλου.
Το μεγαλύτερο βάλσαμο της σταυρικής θυσίας του Χριστού
είναι
που συντρίφθηκε ο διάβολος.
Μετά την Σταύρωση του Χριστού,
είναι πια όπως το
φίδι που του έχει αφαιρεθή το δηλητήριο
ή όπως το σκυλί που του έχουν αφαιρεθή
τα δόντια.
Αφαιρέθηκε το φαρμάκι από τον διάβολο,
αφαιρέθηκαν τα δόντια από τα
σκυλιά, τους δαίμονες,
και είναι τώρα αφοπλισμένοι
και εμείς με τον Σταυρό
οπλισμένοι.
Τίποτε,
τίποτε δεν μπορούν να κάνουν οι δαίμονες
στο πλάσμα
του Θεού,
όταν δεν τους δώσουμε εμείς δικαιώματα.
Μόνο φασαρία κάνουν,
δεν
έχουν εξουσία.
Μια φορά, όταν ήμουν στο Κελλί του Τιμίου Σταυρού,
πέρασα μια
πολύ όμορφη αγρυπνία!
Είχαν μαζευθή την νύχτα πολλοί δαίμονες επάνω στο ταβάνι.
Στην
αρχή χτυπούσαν με βαριές δυνατά
και μετά θορυβούσαν,
σαν να κυλούσαν κούτσουρα
μεγάλα, κορμούς δένδρων.
Σταύρωνα το ταβάνι και έψαλλα
“Τον Σταυρόν σου προσκυνούμεν,
Δέσποτα…”.
Τελείωνα, άρχιζαν τα κούτσουρα πάλι.
“Τώρα, είπα, θα κάνουμε δυο
χορούς!
Έναν εσείς με τα κούτσουρα από πάνω
και έναν εγώ από κάτω!”
Άρχιζα εγώ,
σταματούσαν αυτοί.
Μια φορά έψαλλα
“Τον
Σταυρόν σου προσκυνούμεν…”,
την άλλη
“Κύριε, όπλον κατά του διαβόλου τον
Σταυρόν σου ημίν δέδωκας…”.
Πέρασα την πιο ευχάριστη νύχτα με ψαλμωδία
και,
όταν λίγο σταματούσα,
συνέχιζαν αυτοί με την ψυχαγωγία!
Την κάθε φορά
όλο και
διαφορετικό έργο θα παρουσιάσουν!…
- Όταν ψάλλατε την πρώτη φορά, δεν έφυγαν;
- Όχι. Μόλις τελείωνα εγώ, άρχιζαν εκείνοι.
Ναι, έπρεπε να
βγάλουμε αγρυπνία και οι δυο χοροί!
Ήταν μια όμορφη αγρυπνία!
Έψελνα με καημό!
Πέρασα καλές μέρες!…
- Γέροντα, πώς είναι ο διάβολος;
- Ξέρεις τι “όμορφος” είναι;
Άλλο πράγμα!
Μόνο να τον δης!!
Και πώς η αγάπη του Θεού
δεν επιτρέπει να βλέπει ο άνθρωπος τον διάβολο!
Ω, θα
πέθαιναν οι περισσότεροι από τον φόβο τους!
Σκέψου αν τον έβλεπαν πως ενεργεί,
αν έβλεπαν την… “γλυκειά” του μορφή!
Μερικοί πάλι θα είχαν την καλύτερη
ψυχαγωγία!
Ξέρεις τι ψυχαγωγία;
Πώς το λένε; Σινεμά;…
Για να δη κανείς όμως ένα
τέτοιο έργο,
πρέπει να πληρώση πολλά…,
και πάλι αν θα μπορέση να το δη!
- Έχει κέρατα, ουρά;
- Ναι, όλα τα εξαρτήματα!!!
- Γέροντα, οι δαίμονες έγιναν τόσο άσχημοι,
όταν έπεσαν και
έγιναν από Άγγελοι δαίμονες;
- Εμ, βέβαια!
Και είναι τώρα σαν να τους χτύπησε κεραυνός.
Αν
πέση κεραυνός και χτυπήση ένα δένδρο,
δεν θα γίνη αμέσως το δένδρο ένα μαύρο
κούτσουρο;
Έτσι και αυτοί είναι σαν να τους χτύπησε κεραυνός.
Ένα διάστημα
έλεγα στο ταγκαλάκι:
“Να έρχεσαι να σε βλέπω,
για να μην πέσω στα χέρια σου.
Τώρα και μόνον που σε βλέπω,
φαίνεσαι πόσο κακός είσαι.
Αν πέσω στα χέρια σου,
τι κακό έχω να πάθω! ”
|πηγή: Άγιος Σώστης
(τη σύνθεση με τη φωτογραΦία και τις κουβέντες του Αγίου Παππού μας
την υποκλέψαμε από εδώ...)
