✔ Πρώτος την κλίση έλαβε "Πίσω μου, Ανδρέα, ΕΛΑ". Και μπήκε κάτω απ'Του Χριστού τη φωτεινή ομπρέλα. Ζούσανε στη Βηθσαϊδά μια πόλη με ψαράδες. Του Μέγα Αλέξανδρου σποράς ήταν παραφυάδες...

 

 

...Όνομα έχει Ελληνικό

Ανδρείος με σφραγίδα

Γι' αυτό τον έστειλε ο Θεός

σε ένδοξη πατρίδα

 

Ο Ανδρέας ήταν μαθητής

του Τίμιου Προδρόμου

σαν βοηθός του βάπτιζε

πολλές χιλιάδες κόσμου

 

Και εμφανίζεται ο Χριστός

Ο Πρόδρομος τον βλέπει

Τον δείχνει "Ακολούθα Τον

Αμέσως τον προτρέπει "

 

Μόλις βαφτίζεται Ο Χριστός

πίσω του πεταρίζει

κι ο Θεολόγος 'κολουθά

κι Ο Κύριος γυρίζει...

 

Μόλις Το βλέμμα Του γυρνά

τον διαπερνά η ματιά Του

τρεμάμενος Το σπίτι Του

πού βρίσκεται ρωτά Τον

 

"Έλα του λέει"και κοντά

τον Θεολόγο σέρνει

τους δύό μαζί στο χώρο Του

που κατοικεί τους παίρνει

 

Κι έπειτα φεύγει τρέχοντας

με πλήρη ευτυχία

στον αδερφό του για να πει

πως βρήκε Τον Μεσσία

 

Πάνω στα δίχτυα βρίσκει τον

τον πιάνει απ' το πέτο

τον Σίμωνα που Ο Κύριος

θα ονομάσει Πέτρο

 

Κι οι δύό ψαράδες ήτανε

του Ευαγγελίου αστέρια

στου μακαρίου Ιωνά

μεγάλωσαν τα χέρια

 

ο Ανδρέας ήταν άγαμος

χωρίς υποχρεώσεις

μα ο Πέτρος οικογένειας

μέριμνες είχε τόσες

 

Και δίνεται ολόψυχα

την κάλεση αρχίζει

σαν το πουλάκι χαρωπά

βγαίνει να κελαηδήσει

 

Φίλιππος τον Ναθαναήλ

τον έφερε κοντά Του

ένας τον άλλο σκούνταγε

για να βρεθούν μπροστά Του

 

Όταν με αποκεφαλισμό

διώξαν τον Ιωάννη

πήραν με επισημότητα

όλοι τους τη σκυτάλη

 

Και εκπληρώνονται οι Γραφές

Κάθε αράδα βγαίνει

"εγω θα γίνω ελάχιστος

Εκείνος θα πληθαίνει"

 

Ήτανε ο Ανδρέας συνετός

ο πιο πιστός αμνός του

Στο πόδι Του όταν έλειπε

ήτανε και βοσκός Του

 

Ο λόγος ήτανε αυτός,

για την υπακοή του,

σε γεγονότα Ύψιστα

δεν ήτανε μαζί Του

 

Είδε το θαύμα στην Κανά

πρώτοι το είδαν κι άλλοι

Έτσι κι αλλιώς Τον πίστευε

ποτέ δεν αμφιβάλλει

 

Ο Ανδρέας ήταν τέλειος

και Τον καταλαβαίνει

Σε γεγονότα φοβερά

μαζί Του άλλους παίρνει

 

Κι ήτανε λίγοι κι εκλεκτοί

οι μαθητές Του όλοι

είχαν διαλέξει ενός φτωχού

να είναι Αποστόλοι

 

Τον έβλεπαν ξυπόλητο

να περπατεί στο χώμα

και δύσκολο ήταν να Τον πουν

Ιησού Μεσσία ακόμα

 

Κάνει τα θαύματα βροχή

μονάχα μ' ένα βλέμμα

Παίρνει τ' Αντρέα η καρδιά

πολλά κιλά το αίμα

 

Για τρία χρόνια ακολουθεί

πάντα κοντά Του μένει

κι έρχεται η Πεντηκοστή

και Άγιο Πνεύμα παίρνει

 

Όλοι τους κάνουν θαύματα

Ίδια με Τον Μεσσία

Γιατρεύουν και με τη σκιά

στην κυριολεξία!

 

Έβαλαν κλήρο ποιός και πού

θα πάει να κηρύξει

μιά δύσκολη αποστολή

ο Αντρέας θα τραβήξει

 

Η Βιθυνία του 'τυχε

του Πόντου όλοι οι τόποι

Μεγάλο έργο θαυμαστό

γίνεται στη Σινώπη

 

Συνέπεσε και βρέθηκε

μαζί του ο Ματθίας

και καταβασανίστηκε

ωσάν εγκληματίας

 

Γιατί έβγαλε απ' τη φυλακή

τον συναπόστολο του

χωρίς να ανοίξει κάγκελο

τον έφερε εμπρός του

 

Σπάσανε κάθε κόκκαλο

κάθε πνοή τελειώνει

μα εμφανίζεται Ο Χριστός

και τους ανανεώνει

 

Βγαίνει ο Ανδρέας ζωντανός

μέσα στην πολιτεία,

τότες μόνο πειστήκανε

μπήκαν στην εκκλησία

 

Κι ήταν ολοκληρωτικό,

ένας δεν απομένει,

σαν είδαν πως ένα παιδί

νεκρό το ανασταίνει

 

Φτάνει μέχρι το Κίεβο

απόσταση μεγάλη

κι αφήνει τη σφραγίδα του

που 'ν Του Χριστού τα κάλλη

 

Μες στην Κωνσταντινούπολη

χτίζει μιά εκκλησία

Πρώτοι μες στο Βυζάντιο

τιμούν την Παναγία

 

Ο Στάχυς ο Απόστολος

θα λάβει το βραβείο

Πρώτος θα' ναι επίσκοπος

για το Πατριαρχείο

 

Γυρίζει τα Βαλκάνια

ναούς πολλούς ν' ανοίξει

και κατεβαίνει κι άγκυρα

στην Πάτρα για να ρίξει

 

Έκανε θαύματα πολλά

καρδιές πολλές κερδίζει

Με γλύκα Του Ιησού Χριστού

τα χείλη τους γεμίζει

 

Της Πάτρας ο διοικητής

ήτανε πωρωμένος

κι αντί να ευχαριστηθεί

οργίστηκε ο καημένος

 

Δύο δικοί του άνθρωποι

Χριστιανοί θα γίνουν

η σύζυγος κι ο αδερφός

κι άφωνο τον αφήνουν

 

Τον σταύρωσε σε σχήμα Χι

όπως Τον Κύριο Του

τρία ημερονύκτια

κρατεί το βάσανο του

 

Μα εκείνος είχε μιά χαρά

για αυτή του τη θυσία

που τη ζωή του χάριζε

για όλη την εκκλησία

 

Στον τόπο που τον Σταύρωσαν

αγίασμα αναβλύζει

Τέτοιο σπουδαίο Άγιο

η Πάτρα μας χαρίζει!

 

Και είσαι για τους Έλληνες

ο τηλαυγής ο φάρος

Άγιε Αντρέα δίδαξες

Ανδρεία πίστη θάρρος

 

Με δίχτυ το Ευαγγέλιο

Αλιείς οι Αποστόλοι

Ιησού

Χριστού

Θεού

Υιού

Σωτήρα ήταν όλοι

 

|χρειάζεται να πούμε ποια "συν αυτώ" ψυχούλα 

έγραψε αυτό το λαϊκό αριστούργημα;

                           👉η γνωστή Ελένη ...

~ Με τις πρεσβείες του Πρωτόκλητου ... |αντίδωρο για Ανδριάννα - Ανδρέα (και την καλύτερη Βασιλεία του κόσμου...)

                          |αντί ενός ακόμα "Χρόνια πολλά" στους εορτάζοντες...

Το αδιάφθορο δεξί πόδι του Αγίου Ανδρέα!!!

Με ιδιαιτέρως εμΦανή την τρύπα από το καρΦί του χιαστί Σταυρού του... 

Αὐτὸ ποὺ κίνησε πρῶτο 

στὸ "ἀκολούθει μοι"!!, 

(όπως σοφά σχολίασε η εκ των "συν αυτώ", Γιωργία Αντωνοπούλου...)

Γεννήθηκε 

περί το 5 με 10 μ.Χ. 

και το μαρτύριο του, 

η κοίμηση του έγινε 

περί το 60 μ.Χ....

Γιαννης Τζημας

* Αν δεν σου φτάνουν και θες να μάθεις ακόμα περισσότερα για τον Άγιο Πολιούχο της Πάτρας μας, άκουσε κάποιον που τον έχει σπουδάσει για χρόνια...

Ο Πρωτόκλητος μαθητής και μιμητής του πάθους ...

 

✨ "Μα πόσα κιλά κολώνια ρίξανε πάνω του; Κοντεύει να σπάσει η μύτη μας από την ένταση αυτού του αρώματος..." |Η άρρητη ευωδία του ιερού λειψάνου του αγίου Ανδρέα στο Άγιον Όρος...

 

Στα τέλη του 19ου αιώνα ιδρύθηκε από τους Ρώσους, στις Καρυές του Αγίου Όρους, η Ιερά Σκήτη του Αγίου Ανδρέα, του Πρωτοκλήτου!

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο έδωσε ως δώρο στην νεοϊδρυθείσα Σκήτη το άγιο μέτωπο του αγίου Ανδρέα, πολύτιμο θησαύρισμα της Ορθοδοξίας!

Το δέρμα του Αγίου υπάρχει επάνω στο άγιο λείψανο σαν να είναι μέτωπο ζωντανού ανθρώπου!

Αξιώθηκα να το προσκυνήσω δεκάδες φορές και η ευωδία του ήταν άρρητη!

Τα παλαιότερα χρόνια ζούσε στην Σκήτη ο μακαριστός π. Ανδρέας, ένας πρώην βιομήχανος, που ενώ ήταν μοναχός μόνο πέντε ετών, είχε πολύ μεγάλη χάρη!

Μάλιστα κάποτε με είχε ρωτήσει αν είμαι εκπαιδευτικός και όταν τον ρώτησα πώς το γνωρίζει μου είπε:

" Πρόσεξε παιδί μου γιατί αν χάσεις το ένα από τα εκατό πρόβατα, θα δώσεις μεγάλη απολογία στον Θεό "!

Ο π. Ανδρέας λοιπόν είχε πάει στην Σκήτη ως λαϊκός για να δει τα δύο παιδιά του που ήταν εκεί μοναχοί.

Συγκλονισμένος από την ευωδία του αγίου λειψάνου, εγκατέλειψε τα εγκόσμια και έγινε μοναχός της Σκήτης!

Σε μία συζήτηση που είχαμε για την χάρη του αγίου λειψάνου, μας είπε ότι ίσως ο Χριστός είχε ακουμπήσει με την παλάμη του τον άγιο Απόστολο, σε κάποια στιγμή αδιαθεσίας και έμεινε επάνω στο άγιο λείψανο του μετώπου του αυτή η διπλή χάρη!

Ο π. Ανδρέας λοιπόν, όταν πήγαιναν στην Σκήτη οι προσκυνητές, τους οδηγούσε πρώτα να προσκυνήσουν το άγιο λείψανο!

Τουλάχιστον δέκα φορές είδα το παρακάτω θαύμα.

Μερικοί από τους προσκυνητές δεν μπορούσαν να αντιληφθούν την άρρητη ευωδία του, σε αντίθεση με τους περισσότερους που την αντιλαμβάνονταν!

Τότε ο ευλογημένος π. Ανδρέας τους καλούσε να ξαναπροσκυνήσουν, λέγοντας τρεις φορές την ευχή του Ιησού Χριστού:

" Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με "!

Μετά από αυτό αντιλαμβάνονταν κι αυτοί την ευωδία του Αγίου και ακολουθούσαν συγκινητικές στιγμές!

Μάλιστα μια φορά που ήμασταν με τον γιο μου, ήταν δύο νέοι οι οποίοι είπαν ψέματα στον Παππούλη ότι τάχα αισθάνθηκαν την ευωδία, αλλά ο πατήρ Ανδρέας τους κατάλαβε με την χάρη του Θεού και τους είπε:

" Ελάτε εδώ σας παρακαλώ και προσκυνήστε με επαφή των χειλέων το άγιο λείψανο", λέγοντας συγχρόνως την ευχή!

Οι στιγμές που ακολούθησαν ήταν συγκλονιστικές!

Οι δυο νέοι έχοντας γευθεί και αυτοί πλέον την θεία χάρη γονάτισαν κλαίγοντας!

Ο δε Παππούλης τους είπε:

" Τι έχετε να πείτε τώρα ";

Επίσης μας είχε πει ότι οι Ρώσοι μοναχοί είχαν φύγει το 1917, για να βοηθήσουν τον Τσάρο και να πολεμήσουν εναντίων των Μπολσεβίκων! Μετά από πολλά χρόνια, το 1975, ήρθαν από την Ρωσία και πήραν όλα τα χρυσά και πολύτιμα αντικείμενα που υπήρχαν στην Σκήτη!

Η Παναγία, όπως μας είπε, βλέποντας την δίψα τους για τον χρυσό, τους "τύφλωσε" και δεν πήραν τον αληθινό "χρυσό'", που ήταν το άγιο λείψανο του αγίου Ανδρέα...

Μιλτιάδης Τσεσμετζής - Εκπαιδευτικός

~ Σχόλιο "επιβεβαίωσης" από τον κ. Pasxalhs Xaifralas:

"Ακριβώς είναι όπως το λες, αδερφέ Μίλτο.

Το ίδιο ζήσαμε και εμείς όταν πήγαμε στο Άγιον όρος. 

9 άτομα το 1998...

Πηγαίνοντας για πρώτη φορά να προσκυνήσουμε στην Σκήτη του Άγιου Ανδρέα ένας παππούλης μας περίμενε έξω. 

Και αφου μας ρώτησε από πού είμαστε, μας είπε ελάτε να προσκυνήσετε μέσα.

Μπαίνοντας μέσα στο ναό, δεξιά και αριστερά έχει μεγάλες εικόνες. Αμέσως πήγαμε να τις προσκυνήσουμε..

Πριν όμως ακουμπήσουμε τα χείλια μας στις εικόνες ο παππούλης αμέσως φώναξε: 

"Ώπα ώπα!! Περιμένετε. Πρώτα το μέλι!"

Δεν καταλάβαμε τι εννοούσε "πρώτα το μέλι!"

Αφού μας διέκοψε και δεν μας άφησε να φιλήσουμε τις εικόνες, πήγαμε και εμείς όπου πήγαινε και αυτός για να προσκυνήσουμε και να φιλήσουμε "πρώτα το μέλι".

Είχαμε περιέργεια να δούμε τι είναι αυτό το μέλι!

Και φτάνοντας προς το τέμπλο μπροστά, είχε ένα ομοίωμα μεταλλικού κεφαλιού το οποίο είχε ένα άνοιγμα στο μέτωπο και όποιος προσκυνούσε ακουμπούσε τα χείλη πάνω στο λείψανο.

"Αυτό είναι το μέλι παιδιά", μας είπε ο μοναχός!

Λοιπόν ένας ένας κάντε το σταυρό σας και προσκυνήστε!

Είναι λείψανο από το μέτωπο του πρωτοκλήτου μαθητού του Χριστού, του Αγίου Ανδρέα".

Η εκκλησία όλη να ευωδιάζει ένα γλυκό άρωμα, μα τόσο δυνατός σε ένταση.

Που εγώ είπα μέσα μου όταν πλησίασα και προσκύνησα το λείψανο: 

"Μα πόσα κιλά κολώνια έριξε πάνω σε αυτό, κοντεύει να σπάσει η μύτη μας από την ένταση του αρώματος". 

Έτσι νόμιζα ο άθλιος. 

Ότι ο μοναχός έριξε πολλά κιλά αρώματος πάνω στο λείψανο.

Αφού το προσκυνήσαμε και οι 9.

Ο καλοσυνάτος καλόγερος μας ρώτησε: 

"Αισθανθήκατε κάτι;"

Και εγώ μέσα μου είπα 

"Εμ! αφού έριξες ένα κουβά άρωμα επάνω στο λείψανο είναι δυνατόν να μην το καταλάβουμε; Και έξω από την εκκλησία ευωδιάζει το συγκεκριμένο άρωμα!"

Όλη η παρέα είπε 

"Ναι πάτερ, ευωδιάζει ένα σπάνιο γλυκό άρωμα από το κεφάλι του Αγίου Ανδρέα..."

Εκτός από τον ξάδερφό μου τον Μάριο ο οποίος είπε: 

"εγώ γέροντα δεν μύρισα τίποτα, ούτε αισθάνομαι κάποιο άρωμα ή κάποια ευωδιά".

Αμέσως πετάγομαι εγώ και του λέω: 

"Δεν είναι δυνατόν να μην αισθάνεσαι την έντονη μυρωδιά του αρώματος. Σίγουρα είσαι κρυωμένος με βουλωμένη τη μύτη σου".

"Όχι Πασχάλη", μου λέει. 

"Ούτε κρυωμένος είμαι, ούτε βουλωμένος είμαι".

Αυτό το διάλογο τον άκουσε και ο καλόγερος και είπε: 

"Έλα Μάριε ξαναπροσκύνα το λείψανο".

Κάνει τον σταυρό του ο Μάριος, σκύβει και ξανά προσκυνάει για δεύτερη φορά το λείψανο. 

Με παρατεταμένο το κεφάλι και τα χείλη στο λείψανο.

Σηκώνει το κεφάλι και λέει: 

"Τίποτα γέροντα, δεν αισθάνομαι καμία ευωδιά".

Και οι 8 του λέγαμε: 

"Μα είναι δυνατόν να μην αισθάνεσαι τόσο έντονη μυρωδιά;"

Και του λέει ο μοναχός για τρίτη φορά 

"Ας προσευχηθούμε παιδί μου. Κάνε το σταυρό σου και ξαναπροσκύνα..."

Την ώρα που προσκυνούσε ο Μάριος, ο παπούλης έβγαλε από την τσέπη του το κομποσκοίνι και ψέλλισε μία προσευχή. 

Αφού έσκυψε και προσκύνησε ο Μάριος, σηκώνει το κεφάλι του.

Τα μάτια του Μάριου έγιναν βρύσες και ξεφώνισε: 

"ΠΩ ΠΩ ΤΙ ΕΥΩΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ!!!"

Τότε εγώ μέσα μου ντράπηκα:

"Ήμαρτον θεέ μου, συγχώρα με. Που η απιστία μου και ο χαλασμένος μου λογισμός μου έλεγαν πως είναι κολώνια που θα έριχνε ο καλόγερος..."

✔ Ο Απόστολος Ανδρέας που γιορτάζουμε σήμερα...

 

✞  ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΠΩΣ ΠΕΘΑΝΑΝ ΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ;

     Δες και παραδειγματίσου...

  Ο Απόστολος Ανδρέας που γιορτάζουμε σήμερα...

 Σταυρώθηκε ανάποδα στην Ελλάδα.

Μετά τον ξυλοδαρμό της οικογένειας των στρατιωτών, το σώμα του δέθηκε στο σταυρό με σχοινιά για να παρατείνει την αγωνία του. Οι οπαδοί του ανέφεραν ότι όταν σταυρωνόταν, ο Άνδρεα χαιρέτισε τον σταυρό με τα εξής λόγια: 

«Περίμενα πολύ καιρό αυτή την ευτυχισμένη ώρα. 

Ο σταυρός αγιάστηκε όταν κρεμάστηκε πάνω του το Σώμα του Χριστού".

Συνέχισε να κηρύττει στους βασανιστές του για 2 μέρες μέχρι να πεθάνει...

             |επιπρόσθετα αν θες, θες, δες το video με τα θαυμάσια στιγμιότυπα από την αγία του ζωή,

που έφτιαξε για μας και τα παιδιά μας το Optiko...

✨ "Ενώ εκοιμάτο είδε στο όνειρο της τον πολυθαύμαστον Απόστολον Ανδρέαν, ο οποίος της είπε: - «Γρηά, γιατί κλαίεις απαρηγόρητα;» Κι’ αυτή του αποκρίνεται: - «Έχασα το γιο μου 20 χρόνια τώρα, εγύρισα πόλεις και χωριά πολλά, μα δεν άκουσα πουθενά αν ζη ή απέθανε». Και τότε ο Άγιος με τη χάρη του Θεού, της λέγει: - «Ακουσε γρηά να σε καθοδηγήσω για να βρης το γιο σου... 👉

|Μεγάλη η χάρη του Αγίου 

και Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου!

Ευχές εγκάρδιες 

σε όσους και όσες φέρουν το όνομά του!

(Και σε μια Βασιλική ψυχούλα, 

που σαν αύριο πρωτόειδε το φως του ήλιου

και ποτέ από τότε δεν έπαψε το φως της να φωτίζει 

 όσους έχουμε την ευλογία να βρισκόμαστε γύρω της...)

|ας δούμε μαζί μία από τις αναρίθμητες 

και απροσδόκητες "παρεμβάσεις" του Αποστόλου Ανδρέα...

10 Αυγούστου 1912. 

Από την πόλιν Αλλαγίαν της Μικράς Ασίας ήταν μια γυναίκα Ελληνίδα ονόματι Μαρία, που είχε έναν υιόν 13 ετών, τον Παντελή. 

Μίαν ημέραν ενώ είχε βγη έξω ο Παντελής, τον επήραν οι Τούρκοι και τον έφεραν κρυφά στην Κωνσταντινούπολη. 

Εκεί τον εσπούδασαν, παρά τη θέληση του, τα τούρκικα και τον έκαμαν δερβίσην. 

Φανερά ήταν δερβίσης, αλλά εις το κρυπτόν ήτο ορθόδοξος Χριστιανός και έκρυπτε πολύ μυστικά μέσα στα ενδύματα του ένα εικόνισμα της Παναγίας της Ευαγγελίστριας, το οποίον προσκυνούσε τακτικά.

Η δυστυχής μητέρα, που δεν εγνώριζε πού ευρίσκετο ο υιός της και αν ήταν ζωντανός ή πεθαμένος, έκλαιε απαρηγόρητα ημέρα και νύκτα. 

Εγονάτιζε και παρακαλούσε θερμά το Θεό και όλους τους Αγίους δια να της φανερώσουν πού βρίσκεται ο υιός της, αν ζη ή απέθανε δια να υπάγη να τον εύρη. 

Μια νύχτα ενώ ήταν γονατισμένη και έκλαιγε απαρηγόρητα παρακαλώντας το Θεό και τους Αγίους, απεκοιμήθη με συντροφιά τον πόνο. 

Ενώ εκοιμάτο είδε στο όνειρο της τον πολυθαύμαστον Απόστολον Ανδρέαν, ο οποίος της είπε:

- «Γρηά, γιατί κλαίεις απαρηγόρητα;» 

Κι’ αυτή του αποκρίνεται:

- «Έχασα το γιο μου 20 χρόνια τώρα, εγύρισα πόλεις και χωριά πολλά, μα δεν άκουσα πουθενά αν ζη ή απέθανε».

Και τότε ο Άγιος με τη χάρη του Θεού, της λέγει:

- «Ακουσε γρηά να σε καθοδηγήσω για να βρης το γιο σου. 

Να υπάγης την τάδε ημέρα του τάδε μηνός με ένα Αυστριακό καράβι, που πηγαίνει στην Κύπρο και εκεί θα βρης το γιο σου, ο οποίος ζη και είναι καλά. 

Να επιστρέψης με το ίδιο πλοίο. 

Να σημειώσης την ημερομηνία κατά την οποίαν θα υπάγης στο λιμένα της Μερσίνας και θα εύρης το πλοίο. 

Θα παρακαλέσης τον Καπετάνιο και θα του πης όλα τα συμβάντα».

Πραγματικώς όταν κατέβη η γρηά στο λιμένα την ημέρα που της είπεν ο άγιος, ήταν το πλοίο έτοιμο για το ταξείδι του. 

Το καράβι ανεχώρησε για την Κύπρο. 

Κάποτε εφάνησαν τα παράλια της και στο βάθος πρόβαλλε η Εκκλησία του Αποστόλου Ανδρέου. 

Οι Κύπριοι επιβάται όταν την είδαν, έκαμαν το σταυρό τους λέγοντας: 

Να, η Εκκλησία του Αποστόλου Ανδρέου.

Σε μια στιγμή την πλησιάζει και ένας δερβίσης (ο υιός της), που είχε την ίδια επιθυμία, δηλ. να ανταμωθή με τους γονείς του και να απαλλαγή από αυτή τη μισητή ζωή. 

Ο δερβίσης, λοιπόν, που ήταν μορφωμένος και φορούσε τούρκικο σαρίκι και μεγάλο γένι, λέγει της γρηάς:

- Γιατί, κυρά μου, κλαίεις έτσι απαρηγόρητα; Τι έχεις;

Η γρηά βλέποντας και ακούοντας έναν τούρκο, του λέγει:

-Αφέντη, αφού τόσον επιμένεις και θέλεις να μάθης τους πόνους μου, άκουσε. 

Προ 20 ετών εχάθη ο υιός μου πηγαίνοντας σχολείο και από τότε δεν ηκούσθη τίποτε πού βρίσκεται. 

Μετά, όμως, από πολλάς δεήσεις που έκαμα εις τον Θεόν και τους αγίους, με ωραμάτισεν ο Απόστολος Ανδρέας να υπάγω στην Κύπρο όπου είναι η Εκκλησία του για να προσκυνήσω. 

Τότε, Θεού οικονομία και του Αγίου ενεργεία, ο δερβίσης εγύριζε κι αυτός να βρη τους γονείς του. 

Λέγει, λοιπόν, προς αυτήν:

- Άκουσε γρηά, να σου ειπώ κάτι γι’ αυτά που ζητάς vα μάθης. 

Πες μου, ο σύζυγος σου ζη ακόμη και πώς ονομάζεται; 

Η γρηά του λέγει:

-Έχει καιρόν που απέθανεν ο άνδρας μου 

και ωνομάζετο Δημήτριος.

-Έχεις και άλλον υιόν;
- Μάλιστα.
- Πες μου, εσύ πώς ονομάζεσαι;
- Μαρία, του λέγει εκείνη.
- Και το όνομα του υιού σου, που εχάθηκε;
- Παντελής, του λέγει η γρηά.

Ο δερβίσης όταν άκουσε το όνομα του πατέρα του, της μητέρας του, του αδελφού του, το δικό του, συνεκινήθη πολύ, αλλά εβάσταξε ακόμη την τελευταίαν και σπουδαιοτέραν απόδειξιν, που είχε για τον εαυτό του, δηλαδή το σημάδι που είχεν εκ γενετής πάνω του, μια εληά κάτω από το μάγουλο.

- Γρηά, θα σε ερωτήσω ακόμη κάτι. 

 Ενθυμείσαι αν ο υιός σου είχε κανένα σημάδι πάνω του; 

Τότε η γρηά συγκινήθηκε γιατί κατάλαβε ότι κάτι ήξευρεν ο δερβίσης για το γιο της και του λέγει: 

– Μάλιστα, είχε μίαν εληά κάτω από το μάγουλο.

Ο δερβίσης με τρεμάμενο χέρι σηκώνει το μεγάλο του γένι, το υψώνει και παρουσιάζεται η εληά, στο ίδιο σημείο που την είχεν ο υιός της ο Παντελής.

Η γρηά βλέποντας την ελιποθύμησε, έπεσε κάτω. 

Αμέσως ο δερβίσης και οι άλλοι επιβάται έχυσαν νερό στη γρηά και την συνέφεραν. 

Τότε αναστέναξε βαθειά και φώναξε άγρια:

- Αχ Θεέ μου και Απόστολε Ανδρέα, αυτός είναι ο χαμένος γιος μου που τον ζητώ 20 χρόνια. 

Τότε ενηγκαλίσθη τη γρηά μητέρα του και εφιλήθηκαν συνοδευόμενοι από δάκρυα χαράς και συγκινήσεως. 

Πόση χαρά δοκίμασαν, που εκφράστηκε σαν δοξολογία προς το Θεό και τον Άγιον. 

Μετά την βάπτισιν του Παντελή επήγαν και οι τρεις εις την εκκλησίαν του Αποστόλου Ανδρέου, τον οποίον και προσεκύνησαν με δάκρυα χαράς, μετανοίας και συγκινήσεως. 

Όλη δε η Κύπρος εχάρη δια το θαύμα του Αποστόλου Ανδρέου...

 

Η είδηση δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα
Φωνή της Kύπρου της 24/6.4.1912 

(η διπλή ημερομηνία δηλώνει παλαιό και νέο ημερολόγιο)