✔ Η δασκαλίτσα του Κατηχητικού που ντρόπιασε το Γ΄ Ράιχ |Ιουλία Μπίμπα. Μήπως θα΄πρεπε να γνωρίζουμε κάτι γι΄αυτήν την Ηρωίδα, που καταδικάστηκε "σε θάνατο δι' αποκεφαλισμού διά πελέκεως" και εκτελέστηκε στις 26 Φεβρουαρίου 1943; Ήταν μόλις 32 ετών...

«Αλέκο μου, να είσαι υπερήφανος, 

γιατί δεν μαρτύρησα απολύτως τίποτα 

και ας μου κάνανε 

του κόσμου τα βασανιστήρια...»

        ━━━━━━━━━ ✧ ✦ ✧ ━━━━━━━━━

|Ας είναι καλά η Υπ. μας, 

που μας ξυπνάει που και που...

Δες!

Για να μπορούμε να πούμε στα παιδιά μας,

μέρες που είναι,

2 κουβέντες γι΄αυτήν...

Η Ιουλία ήταν ένα ντροπαλό λεπτοκαμωμένο κορίτσι, που είχε έρθει από τη Σάμο στην Αθήνα για να βρει καλύτερη τύχη. 

Τύχη δε βρήκε όπως τη θέλουν και την εννοούν οι άνθρωποι, αφού δούλευε παραδουλεύτρα απ' το πρωί ως το βράδυ για να βγάλει ένα κομμάτι ψωμί. 

Βλέπεις του Δημοτικού ήταν. 

Δεν ήξερε και δεν μπορούσε να κάνει άλλη δουλειά.

Βρήκε όμως, ένα όμορφο παλικάρι -στην ψυχή πρώτα- τον Κώστα κι έσμιξαν τις ζωές τους κάτω απ' του Θεού την ευλογία. 

Νοίκιασαν ένα φτωχικό σπιτάκι στο Κουκάκι, στην οδό Πινότση 14 και ήταν τόσο ευτυχισμένοι. 

♡ Καλή σπορά!

Ξημερώνει η "Κυριακή του σπορέως". 

Πόσο διαφορετικά, πόσο αλλιώτικα περνάει τούτη η Κυριακή και χάνεται από χρόνο σε χρόνο, παρασέρνοντας μαζί της όμορφες αναμνήσεις.

Θυμάμαι, μικρό παιδάκι να την προσμένω πώς και πώς. 

Τότε που μαζευόμασταν δέκα, είκοσι, τριάντα, σαράντα (και βάλε) παιδιά μετά το «Δι' ευχών» στο γυναικωνίτη. 

Τότε που στριμωχνόμασταν γύρω από την κατηχήτρια με τα χέρια υψωμένα και τη λαχτάρα στο πρόσωπο ζωγραφισμένη «άραγε ποιον θα βάλει σήμερα να χτυπήσει πέντε φορές (Κα-τη-χη-τι-κό) την καμπάνα;»

Τότε που ο κυρ Θόδωρος ο επίτροπος ανέβαινε τα σκαλιά κρατώντας το πανέρι με τ' αντίδωρο που 'χε περισσέψει. 

«Ελάτε, μη μείνετε νηστικά ως τις δώδεκα» μας έλεγε και μοίραζε αντίδωρα κι ευλογίες.

Τότε που η κυρα Τασία η εκκλησσάρισα βιαζόταν να τελειώσει το συγύρισμα γιατί "να, το απόγευμα έχει δυο γάμους και πρέπει να ’ναι όλα στην εντέλεια". 

Και δώσ' του τραβούσε τις καρέκλες για να τις βάλει σε μια γραμμή, κάνοντας άθελά της έναν απίστευτο θόρυβο που σκέπαζε τις φωνές μας και τα γέλια μας.

Τότε που τίποτα και κανένας δεν μπορούσε να κλέψει τη λαχτάρα μας να ακούσουμε την ιστορία, να πάρουμε ενθύμιο μια χάρτινη εικονίτσα και να φύγουμε με την προσμονή της επόμενης Κυριακής.

Τώρα το μικρό παιδάκι μεγάλωσε, έχει πια γκρίζους κροτάφους κι απ' το στασίδι του γυναικωνίτη βρέθηκε στην αίθουσα του Ενοριακού Κέντρου με βιντεοπροβολέα, με σκηνή για τις γιορτές, με επιτραπέζια παιχνίδια, με υπολογιστή, με όλες τις ανέσεις που μας προσφέρουν απλόχερα η αγάπη των ιερέων κι ο οβολός των πιστών.

Τώρα το κάλεσμα των παιδιών γίνεται όχι με τα πέντε χτυπήματα της καμπάνας, μα με το γνώριμο ήχο ειδοποιήσεων του viber, που χάνεται και μπερδεύεται ανάμεσα σε δεκάδες άλλες ειδοποιήσεις. 

Σήμερα όμως, ένα σφίξιμο έχει η καρδιά μου, αλλιώτικο απ' τις άλλες χρονιές. 

Όχι γιατί κάθε χρόνο έχω όλο και πιο πολύ την αγωνία μη χαθεί κανένας σπόρος εξ αιτίας μου, μη και δεν μπει βαθιά στο χώμα, μη και νομίσω πως δικό μου έργο είναι η βλάστηση ...

Είναι που εδώ και τέσσερα χρόνια, όλα έχουν αλλάξει και τίποτα πια δεν είναι όπως πριν. 

Είναι που χρόνια τώρα νιώθω πως η ενότητα εν Αγίω Πνεύματι παραμένει μόνο ένα αίτημα του σώματος της εκκλησίας, του σώματος που πιότερο πληροφορείται διαδικτυακά και αυτοδικαιώνεται και λιγότερο βουτά στην Αλήθεια του Ευαγγελίου και στις εμπειρίες της εκκλησιαστικής ιστορίας.

Κύριέ μου,

Σήμερα που νιώθω αβέβαια τα βήματά μου,

σήμερα που, πιο πολύ από ποτέ τρέμουν τα χέρια μου κρατώντας το δικό Σου σπόρο,

κράτα με γερά μέσα στα δικά Σου χέρια

μαζί με τις ψυχούλες που μου εμπιστεύτηκες

κι ευλόγησε τούτη τη σπορά που ξεκινάει από σήμερα.

Υπ.

|κάθε χρόνο τέτοιες μέρες θα ανεβάζουμε αυτήν την καρτούλα και το ΥΠέροχο κείμενο της Υπ. μας.-

✔ «Μετά το σχολείο πηγαίναμε στην εκκλησία και μας έδινε ένα πιάτο φαγητό… στο κατηχητικό ένιωθα ασφαλής. Έμαθα σκάκι, έπαιζα επιτραπέζια, είχε μπασκέτα, ήμουν εκεί και δεν ήμουν στους δρόμους... |δες το video!

   |το video προλογίζει ο π.Αυγουστίνος Βλάχος

   [η φωτογραφία από εκείνη την εποχή, που ο Γιάννης και τ΄αδέρφια του ήταν κατηχητόπουλα, από τον π.Δημήτριο Καραϊσκάκη]

Με ιδιαίτερη συγκίνηση παρακολούθησα τη συνέντευξη του Γιάννη Αντετοκούνμπο στο Sport24. 

Στάθηκα στο σημείο που ο σπουδαίος αυτός αθλητής λέει:

«Μετά το σχολείο πηγαίναμε στην εκκλησία και μας έδινε ένα πιάτο φαγητό… στο κατηχητικό ένιωθα ασφαλής. Έμαθα σκάκι, έπαιζα επιτραπέζια, είχε μπασκέτα, ήμουν εκεί και δεν ήμουν στους δρόμους».

Το μεγάλο, πολυσχιδές διαχρονικό έργο του πατρός Ευαγγέλου Γκανά στη συγκεκριμένη ενορία (Όσιος Μελέτιος Σεπολίων) είναι γνωστό. 

Θέλω όμως να σταθώ στην καρδιά του πράγματος:

Ακόμη και σε καιρούς που ο θεσμός της Εκκλησίας βάλλεται 

(«η Εκκλησία δεν βοηθά», 

«συσσωρεύει πλούτο», 

«μένει μακριά από τα προβλήματα») 

δεν περιμένουμε κανέναν να την «αποκαταστήσει». 

Κανέναν, όποιος κι αν είναι. 

Η Εκκλησία δεν έχει ανάγκη υπεράσπισης. 

Η δισχιλιετής πορεία της μιλά, η καταγωγή της από Τον Χριστό μιλά και το καθημερινό σωτηριώδες, αγιαστικό και κοινωνικό της έργο μιλά.

Κι όμως, έχει αξία όταν ένας άνθρωπος παγκόσμιου βεληνεκούς και ακροατηρίου, τον οποίο εμπιστεύονται οι νέοι και τον σέβεται η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας για τα αθλητικά του επιτεύγματα, τον χαρακτήρα και το ήθος του, καταθέτει ένα τέτοιο δημόσιο τεκμήριο εμπειρίας. 

Δεν έρχεται να «διορθώσει» τίποτα. 

Κάνει ορατό αυτό που ήδη συντελείται σιωπηλά στις ενορίες: 

Φροντίδα που γίνεται τροφή, λόγος που γίνεται πράξη, πόροι που γίνονται προστασία προσώπων.

«Ένιωθα ασφαλής», λέει. 

Και η φράση του αυτή δεν είναι απλώς ένα συμπαθητικό συναίσθημα. 

Είναι εκκλησιολογικό γεγονός. 

Η Εκκλησία δεν είναι μόνον ευχαριστιακή ζωή και ακολουθίες, είναι και κοινότητα που περιθάλπει το σώμα, αναπαύει την ψυχή και δίνει ταυτότητα στον άνθρωπο και ειδικά στο παιδί, μέσα στη σύναξη. 

Εκεί ακούγεται το όνομά του χωρίς ντροπή. 

Εκεί οι απορίες του στέκονται χωρίς ειρωνεία. 

Εκεί η σχέση πλάθει χαρακτήρα και η χαρά γίνεται παιδαγωγία. 

Έτσι αποκαλύπτεται η Εκκλησία και ως κοινωνία προσώπων.

Και πού ακριβώς ένιωθε ασφαλής; 

Στο κατηχητικό. 

Σ' έναν όρο που στις μέρες μας έχει παρεξηγηθεί, συχνά ταυτισμένος με στείρα αποστήθιση ή πειθαρχικό έλεγχο. 

Στην Εκκλησία όμως, κατήχηση σημαίνει μύηση στη ζωή του Σώματος: 

Είσοδος στον πυρήνα του Ευαγγελίου, στη ροή της προσευχής, στη χαρά της κοινότητας. 

Η ευχαριστία γίνεται κοινός βίος κι ο κοινός βίος, ξεχειλίζει σε διακονία.

Μέσα σ' αυτή τη ζωντανή ισορροπία, η ασφάλεια που μαρτυρεί ο Γιάννης, γίνεται πραγματικό γεγονός. 

Όχι επειδή κρύβουμε τον κόσμο από τα παιδιά αλλά επειδή τα εξοπλίζουμε να σταθούν μέσα στον κόσμο με ελευθερία και διάκριση: 

Να ανήκουν αλλά χωρίς τυφλή συμμόρφωση, 

να αγαπούν αλλά χωρίς να γίνονται έρμαια, 

να ελπίζουν αλλά χωρίς να αφελοποιούν την πραγματικότητα.

Κι αυτό έχει κοινωνική σάρκα. 

Εκεί που στήνεται λόγος, ευχαριστία, διακονία και προσφορά, μειώνεται η έκθεση στον δρόμο, αυξάνει η ένταξη, ανθίζει το ταλέντο. 

Τότε ο «πλούτος» της Εκκλησίας μετριέται αλλιώς: 

Σε πιάτα φαγητού, σε υποτροφίες και μελέτη, σε ανοιχτές αίθουσες, σε ιερείς και ανθρώπους που διαθέτουν χρόνο και ψυχή για τους μικρούς και τους αδύναμους.

Κι αυτά δεν είναι επικοινωνία. 

Είναι μετρήσιμος καρπός!

Γι' αυτό λέω πως η Εκκλησία δεν ζητά και δεν έχει ανάγκη υπεράσπισης. 

Ζει αυτό που ομολογεί! 

Η δημόσια μαρτυρία ενός ανθρώπου που αποτελεί πρότυπο για τους νέους, απλώς κάνει ορατό το ήδη συντελούμενο: 

Ότι μέσα στη σύναξη ο άνθρωπος γίνεται πρόσωπο. 

Κι όταν ένα παιδί μπορεί να πει «εκεί ένιωσα ασφαλές», δεν περιγράφει διάθεση της στιγμής. 

Περιγράφει την Εκκλησία στην ολότητα και στην αλήθεια της..!

 

|ας δούμε ξανά μαζί τον Γιάννη να τα περιγράφει ο ίδιος...