

Αυτές οι γωνιές με τον κρυμμένο έρωτα αιώνων, με τις ψυχές αενάως να υποκλίνονται σε αθέατες εικόνες Αη Γιώργηδων και τις κοπέλες, που τότε έτρεχαν στα ρημοκλήσια των βράχων, τώρα να προσκυνούν τα μύρα του Αη Δημήτρη στο έμπα του Παραδείσου...



Επίσης υπάρχει ένα κερί για σένα -και το ξέρεις- που σε περιμένει να το ανάψεις, δίπλα σε αέρηδες που χρόνια τώρα σβήνουν κεριά. Αυτό όμως είναι το δικό σου κερί που σου είναι ονοματισμένο δηλαδή, σε τόπο που ακόμη δεν τον βρήκες, σε άνεμο δίπλα που θα μάχεται μόνο εσένα και όσα σε καθόρισαν, είναι αυτό για το οποίο η καρδιά σου κάθε τόσο παίρνει τους δρόμους....
Απαραίτητο δεν είναι να υπάρχει μεγαλείο σε όλο αυτό και χρήσιμο κρίνεται να είσαι χαμηλή σαν ταβάνι σε ταπεινό κελάρι παλιών κρασιών ή σαν ένα μικρό αγριόχορτο που δεν πόθησε τίποτε άλλο απ'αυτό που του ορίστηκε να είναι, ή το πολύ-πολύ σαν το χαρτί μιας παλιάς οικογενειακής φωτογραφίας που άλλη περηφάνια δεν έχει παρά μόνο ότι αξιώθηκε να κιτρινίσει, κουβαλώντας στον χρόνο την απεικόνιση των πλασμάτων του Θεού.
Γονατίζεις αλλά δεν έχουν ματώσει τα γόνατά σου....
Λες προσευχές αλλά είναι τόσο λείες και εύκολες....
Κλαις για τον αδελφό αλλά στεγνώνουν τόσο γρήγορα τα δάκρυα...
Στο αίμα, στις γωνίες που σε τσαλακώνουν, στα μουσκεμένα μάγουλα είναι που θα έχεις αρχίσει να οδεύεις προς τον Δρόμο....Αυτόν που θα σε βγάλει στο κεράκι που σε προσμένει και στην γωνιά της Ελλάδας που δεν υπάρχει αποκλειστικά ως το δίκιο της δικής σου γαλήνης και που την άφησαν εδώ φυλαγμένη τα προγονικά σου και συ πια δικαιούσαι να την πάρεις ως αντίβαρο των καιρών της ταπείνωσης που δεν αξίζει στους Έλληνες των, εκ βάσεως καταγωγής, πορφυρών αιμάτων.
Λάβε την παρακαταθήκη: Ένα κεράκι για την φλόγα και το έλεος και μια χούφτα χώμα για να σε γνωρίσουν κάποτε στον ουρανό, ως κάτοικο τόπου πολύπαθου, επαινετού και αξίου Παραδείσων....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου