✔ Πειρασμού επελθόντος μη ζήτει διά τι... |Παππούλη, θυμάσαι;

 

   👉 Όλα αυτά που γράφω αυτές τις μέρες και αποκαλύπτω στον κόσμο του Θεού, δεν θα τα΄γραφα ποτέ.

 Πρώτα απ'όλα, γιατί δεν θα μ'άφηνες εσύ.

Τώρα όμως, παππούλη, δεν με νοιάζει τι λες.

Ξύπνα να με μαλώσεις.

Δεν φαντάζεσαι πόσο θα χαρώ!

 εγώ πήρα, ως όφειλα,  ευλογία από τον Γέροντά σου (μας) και δεν βαστιέμαι.

  - Γράψε ό,τι θες για τις ψυχούλες που  προσεύχονται από κάθε άκρη της γης για το Ευσεβάκι μας, μου είπε πριν λίγο, κλαίγοντας και πάλι, στο τρίτο τηλέφωνο που μιλήσαμε σήμερα...

- Για να συνεχίσει ο κόσμος του Θεού να κάνει προσευχή! Γι΄αυτό γράφω, Γέροντα... Τίποτα άλλο δεν με νοιάζει.

- Δεν ζητάμε τις προσευχές του κόσμου, Σταύρο. Τις επαιτούμε! Έτσι να τους πεις...

* Σε ελεύθερη μετά(μ)Φραση 

(έγραφε ο π.Ευσέβιος στην πετρούλα που βλέπεις):

   Όταν έρθει ένας πειρασμός 
(γιατί θα έρθει, είναι σίγουρο...)
μην ψάχνεις να βρεις για ποιον λόγο ήρθε,
ούτε εξαιτίας ποιανού ανθρώπου σε βρήκε.
Αυτό που πρέπει σε αυτήν την περίπτωση 
να κάνεις με τον πειρασμό, που σου κάνει επίθεση, 
δεν είναι απλά να τον υπομείνεις.
Αλλά να τον αντιμετωπίσεις 
(με αρχοντιά και φιλότιμο, που θα΄λεγε ο Άγιος Παϊσιος) 
με ευχαρίστηση (αν είναι δυνατόν)
και χωρίς ίχνος λύπης και στενοχώριας
και χωρίς μάλιστα να μνησικακήσεις 
εναντίον εκείνου που εξαιτίας του ταλαιπωρείσαι...

  Αγίου Μάρκου του Ασκητή

~ "αμΦ." ΥΓ:

   (Και σημειώναμε διακριτικά όταν το πρωτοδημοσιεύαμε στις 16/8/2021.

Εκείνες τις μέρες είχαμε λάβει αυτό το ανεκτίμητο δώρο που είχε φτιάξει για μας ο μικρός μας π.Ευσέβιος...)

"Πόσο πιο σημερινό;

Από τα ιδιαίτερα χειροποίητα "δώρα" που μας έρχονται από τους "δικούς μας", που ζουν υπό την σκέπη της Μάνας Παναγιάς στον Άθωνα ..."

   ✔ Σημερινή επισήμανση 

    (13η μέρα στη ΜΕΘ...):

   Επειδή είπα πως θα σου μιλάω.

Γιατί ξέρω πως μ΄ακούς.

Κι αυτή η κουβέντα δεν είναι δικιά μου. 

Εσύ την είχες πει πρώτος.

    Έλα, θυμήσου.

  Με είχες πάρει, παππούλη, ένα βραδάκι και ήσουν ενθουσιασμένος από το βιβλίο του αγαπημένου σου Αββά Μάρκου του ασκητή, τον οποίον ενώ εσύ διάβαζες μανιωδώς εκείνη την εποχή, εγώ  τον αγνοούσα πλήρως...

Κι άρχισες να μου περιγράφεις με τον δικό σου γλαφυρό τρόπο, επί κανένα μισάωρο, για τις ακούσιες θλίψεις.

Αλαμπουρνέζικα...

Τρελά πράγματα για την ανθρώπινη λογική.

Και μόλις ξεκίνησες να μου εξηγείς 

αυτό το απόσπασμα, 

το "Πειρασμού επελθόντως μη ζήτει διά τι...", 

έπαθα.

Σε έβαλα να μου το πεις και δεύτερη και τρίτη φορά, μέχρι να το κατανοήσω πλήρως.

Και παρ΄όλ΄αυτά, ο μεγάλος σου αδερφός, το ντουβάρι, ακόμα δεν μπορούσε να το χωνέψει.

Σε παρακάλεσα λοιπόν, να σκεφτείς έναν τρόπο να το απεικονίσεις, έτσι για να μην χαθεί μέσα στις τόσες κουβέντες του αέρα, που λέμε όλοι μας...

Μου είπες πως όταν είχες κατεβεί στον αρσανά (το λιμανάκι) της Μονής Ιβήρων, είχες μαζέψει κάποιες πέτρες που σου΄χαν κάνει εντύπωση.

- Νομίζω πως μπορώ να το γράψω σε μια απ΄αυτές, μου΄πες. Θες;

 - Βρε παππούλη μου, το συζητάς; Έλα, άσε τα λόγια και ξεκίνα το! Είναι φοβερό...

- Να΄ναι βλογημένο! Κι όταν τελειώσω το βιβλίο, θα σου το στείλω κι εκείνο. Είναι συλλεκτικό. Δεν πρέπει να΄χει βγει άλλη έκδοση...

 Εδώ τα΄χω παππούλη μου και τα 2.

Εσύ μου τα΄στειλες.

Και την πετρούλα σου την ανεκτίμητη.

Και το βιβλίο "Περί των ακουσίων θλίψεων".  

Και μάλιστα μ΄αυτόν τον σελιδοδείκτη, που κι αυτόν εσύ τον σκάρωσες.

Τυχαία, λέει κι εκείνος ο άμοιρος όσα λέει...

Κι εγώ ακόμα αδιάβαστο το έχω το βιβλίο, ρε παππούλη.

Όχι για πολύ ακόμα όμως.

Γιατί σαν να΄ρθε η ώρα του.

Το ξεκίνησα, να ξέρεις...

Αλλά, άσ΄τα εσύ αυτά.

Το διάβασμα θα το ξεκινήσεις ξανά, αφού ξυπνήσεις με το καλό.

Οι γιατροί που σε προσέχουν όλες αυτές τις μέρες, ξεκίνησαν σιγά σιγά να μειώνουν τα φάρμακα της καταστολής. 

Θέλουν να δουν πως θα τα πας όταν ξυπνήσεις...

Δεν μας παραμυθιάζουν όμως.

Οι προβλέψεις τους δεν είναι καθόλου καλές.

Κι αυτό πολύ κομψά στο λέω.

Οι απεικονίσεις από την πρώτη στιγμή δείχνουν πως ένα πολύ μεγάλο μέρος του εγκεφάλου σου δεν αιματώνεται...

Εσύ όμως όταν ξυπνήσεις, βάλε μια φωνή...

Και μεις θα τρέξουμε.

Ναι, παππούλη μου; 

    Α, παραλίγο να το ξεχάσω.

Ο Κυπριανός και ο Βασίλης, αλλά και η Μαρία και η Αθηνά που ξέρουν από νοσοκομεία και χειρουργεία έχουν κληθεί να σε προσέχουνε και να σου κάνουνε παρέα.

 Σίγουρα είναι μαζί σου εκεί!

 Μαζί με όλους τους Αγίους που δεν έχουν σταματήσει από την πρώτη μέρα να παρελαύνουν μέσα στην ευλογημένη ΜΕΘ που βρίσκεσαι...

Καλό βράδυ, παππούλη μας! 

Καλό ξημέρωμα!

Την ευχούλα σου...