Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2020

Γιατί μου κρύβεις αυτό το θησαυρό;

* Σε μια πόλη της Καππαδοκίας, υπήρχε ένας ενάρετος ιερεύς ονομαζόμενος Αναστάσιος, που περιέθαλπε στο σπίτι του ένα λεπρό, χωρίς κανένας να το γνωρίζει.
Κάποτε ο Μ. Βασίλειος ήρθε στο σπίτι τους και συνάντησε την άγνωστή του πρεσβυτέρα.
Την χαιρέτισε με το όνομά της!
Εκείνη απόρησε πολύ γι’ αυτό.
Στην συνέχεια τη ρώτησε.
– Πού είναι ο π. Αναστάσιος;
Δεύτερη έκπληξη για την πρεσβυτέρα! Ακολούθησε όμως και τρίτη και τέταρτη και πέμπτη.
Όταν του είπε ότι ο σύζυγός της πήγε στο χωράφι, ο άγιος της απήντησε:
– Ξέρεις; Έχει ήδη γυρίσει από το χωράφι και είναι μέσα στο σπίτι.
Η πρεσβυτέρα τότε, αναγνωρίζοντας την αγιότητα του αρχιεπισκόπου, έπεσε στα πόδια του και τον παρακάλεσε να προσευχηθεί γι’ αυτήν.
Στον πρεσβύτερο Αναστάσιο ο Μ. Βασίλειος είπε:
– Μην την ονομάζεις σύζυγο, αλλά αδελφή, εφ’ όσον ζείτε σαν αδέλφια.
Έπειτα τον ρώτησε ποια άλλη αρετή καλλιεργεί. Εκείνος δήλωσε κατηγορηματικά:
– Καμιά αρετή δεν έχω, δέσποτά μου και δεν έχω κανένα καλό.
– Ώστε έτσι; είπε ο άγιος. Για να δούμε αυτό το δωμάτιο.
Του έδειξαν το δωμάτιο, που είχε κλεισμένο τον λεπρό.
– Άνοιξε την πόρτα, τον διέταξε.
– Άγιε δέσποτα, να μην ανοίξουμε.
Ο τόπος είναι μολυσμένος.
– Μα κι εγώ, τέτοιο τόπο χρειάζομαι.
Η πόρτα άνοιξε και εμφανίσθηκε ο λεπρός.
Ο Μ. Βασίλειος είπε στον ιερέα:
– Γιατί μου κρύβεις αυτόν τον θησαυρό;… Αγωνίσθηκες γι’ αυτόν τόσα χρόνια.
Άφησέ με αυτήν την νύχτα να τον υπηρετήσω κι εγώ.
Έμεινε ο άγιος στο κελί του λεπρού όλη την νύχτα, προσευχόμενος θερμά στον Θεό!
Το πρωί τον έβγαλε έξω εντελώς υγιή.
Όλα τα σημάδια της φοβερής ασθενείας είχαν εξαφανισθεί.

(Συναξαριστής Α΄)

~ εμείς από τον 
Pericles Melischaris)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου