Θυμήθηκα, βλέποντας ξανά αυτήν την καρτούλα μας, μια ψυχή που κάποτε μου είπε:
- Αδερφέ, έχω πρόβλημα.
Όλοι γύρω μου πιστεύουν πως είμαι καλύτερος από αυτό που πράγματι είμαι.
- Έλα, ρε φίλε, αφού στ'αλήθεια είσαι καλός.
- Μακάρι να ήμουν, αδερφέ.
Πέρασε λίγος καιρός.
Τον είδα ξανά ένα μεσημέρι.
Να κάνει κομποσκοίνι και να λέει την Ευχή.
Κρυβόταν από τους άλλους, αλλά εγώ τον κατάλαβα.
Πήγα σιγά σιγά δίπλα του και του ψιθύρισα.
- Ρε φίλε, μεσημέρι, την Ευχή; Θα μας τρελάνεις... Ποτέ δεν το έκανες. Εσύ πάντα έψαχνες τρόπους να αράζεις το μεσημέρι. Τι έγινε;
- Τίποτα δεν έγινε, αδερφέ.
Είπα να κάνω κάτι, ώστε να πλησιάσω έστω σε αυτό, που όλοι νομίζουν πως είμαι...
[Σκέψου το.-]
|ΥΓ:
Αν είσαι απ'αυτούς που θέλουν νεότερα από κάποιον που ακόμα "ξεκουράζεται" στη Λάρισα, ζούληξε πάνω στο χθεδινοβραδυνό κείμενο της Έλενας, που μας διέλυσε και πάλι...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου