☆ "Σοφία λεν΄ την μάνα μου, Πίστη μ' έμαθε να'χω, Ελπίδα, Αγάπη είναι Ο Θεός κι ο Λόγος που υπάρχω...

 

|Φυσικά αυτή που γράΦει είναι η Ελένη Ζεάκη

  Γεννά Η Σοφία αρετές 

που Στ' Άγιο Πνεύμα ρέπει 

κι ένα μικρό μικρό παιδί 

σ' Άγιο μετατρέπει

Στην Ιταλία πήγαμε 

στο δεύτερο αιώνα 

και στο Μιλάνο 

είδαμε ν' ανθεί Θεού εικόνα 

Μία Σοφία αλλιώτικη 

γεννιέται σε παλάτια 

μα είναι η ταπεινότερη

στου ουρανού τα μάτια 

Παντρεύεται και αποκτά 

τρεις κόρες η Σοφία 

μα γρήγορα ο άντρας της 

 βρίσκει θανάτου βία 

Δεν τη νικά ο πόνος της

λεφτά δεν την ορίζουν 

εκείνης τα χαρίσματα 

στο βούρκο ξεχωρίζουν 

Βοήθεια σ' οποίο φτωχό 

βρίσκει η καλή Σοφία 

δίνει γιατί 'χει Βάπτισμα 

και Θεία Ευλογία 

Κινείται υπερκόσμια

με αρχοντιά βαδίζει 

την πίστη Στον Τριαδικο Θεό 

σ' όποιονε δει κομίζει 

Στη Ρώμη θα μεταφερθεί 

η οικογένεια της

κι ολόκληρος ο ουρανός 

θα γίνει η γειτονιά της

Τ' αστέρι φανερώνεται

όπου κι αν βγει θα λάμψει

ακόμη κι αν το θάψουνε

έστω κι αν μπει σε λάσπη 

Τη συλλαμβάνει ο διοικητής

στον Αδριανό την πάει 

κι αμέσως για την πίστη της

εκείνη απαντάει 

Δε θυσιάζω σε θεούς 

σωστά σας τα 'χουν τρέξει 

οποιος πιστεύει Στο Χριστό

 και θάνατο θ' αντέξει 

Για εκδίκηση ο μοχθηρός

μαγκωνει τα παιδιά της

έτσι θα την εκδικηθεί 

για την αυθάδεια της

Πρώτη η Πίστη δώδεκα 

χρονών η πρώτη κόρη 

κοιτά τον αυτοκράτορα 

σαν πέλαγος την πλώρη 

Ρωτά αυτός με σιγουριά 

μικρό 'ναι θα λυγίσει 

πως θ' αρνηθεί την Πίστη της

έχει υπολογίσει 

Η Πίστη με αυθάδεια

λέει του ".. δεν αλλάζω 

Ένα Θεό Αληθινό 

Πιστεύω και δοξάζω" 

Πολύ τον παραξένεψε 

κι οργή του έχει αφήσει 

πίστευε πως θα φοβηθεί 

μπροστά του θα λυγίσει

Στάλα δεν το 'πολόγισε 

και ντουγρουτζάς του ήρθε 

στου εγωισμού του το κεντρί 

πλήγμα βαρύ επήλθε 

Και δε διστάζει ο Αδριανός 

μαχαίρι να ακονίσει

και με στεφάνι Μάρτυρα 

χρυσό να το στολίσει 

Η Πίστη πρώτη έφτασε 

μα δε θα αλαργάρει 

γιατί σκυτάλη βούτηξε 

η Ελπίδα και βολτάρει 

Πώς μία τέτοια αρετή 

να απογοητεύσει;

Στέκει η Ελπίδα αγέρωχη

στου παλατιού τη μέση 

Βλέπουνε όλοι έκπληκτοι 

τέτοια παιδιά γενναία 

η Ελπίδα 'ναι δεκάχρονη 

κι Αγάπη ειν' εννέα! 

Λέει η Αγάπη "μιά χαρά 

αισθάνομαι να τρέξω 

την Πίστη μου ακολουθώ 

 μ' Ελπίδα θα τ' αντέξω" 

Μιά άσπρη σκέψη δε θα μπει

στην άρρωστη του γκλάβα 

και την εννιάχρόνη πετά 

στης κόλασης τη λάβα 

Κι έχει χαρά δαιμονική 

που βλέπει το βλαστάρι 

να καίγεται στα μάτια του

στου κάκου το καζάνι 

Μα τον γελούν γιατί κι αυτός 

γελούσε ο πλανεμένος

και στην επόμενη σκηνή 

βρίσκεται απορημένος!

Τρίβει και ξανατρίβει τα

κοιμάται ή 'ναι απάτη;

Μα τον γελούν ή πράγματι 

δεν καίγεται η Αγάπη;!

Η Αγάπη τον μπουντάλιασε

μες στη φωθιά τη βλέπει

να καταστρέφει με χαρά 

του χάρου το ρετζέπι*

"Σοφία λεν την μάνα μου

Πίστη μ' έμαθε να 'χω

Ελπίδα Αγάπη είναι Ο Θεός 

κι ο Λόγος που υπάρχω"

Έτσι η Αγάπη κόπηκε 

με κοφτερή λεπίδα 

και έγινε 

την Πίστη την Ελπίδα 

Η μάνα τους ακλόνητη 

με Πίστη Αγάπη Ελπίδα

τον μητρικό τον πόνο της

τον έκανε ασπίδα 

Και τον αντιμετώπισε 

με Άγια Σοφία 

και δεν προέβαλε καημό 

πόνο κι απελπισία 

Πάνω από τα μνήματα 

μιά προσευχή απλώνει 

κι η μητρική της αγκαλιά 

σαν χιόνι φρέσκο λιώνει 

"Παιδάκια μου να εύχεστε 

να δώσω μαρτυρία 

μη μου υπογράψει η ζωή 

καινούργια συμφωνία 

Ότι για σας ευχήθηκα 

έγινε και με τόκο 

ούτε ψυχή κατέθεσα 

κι ούτε στο σώμα κόπο 

Ζηλεύω σας παιδάκια μου

κι αυτό θα σας ζητήσω 

Τον Κύριο μου σύντομα 

κι εγώ να συναντήσω" 

Τί ταπεινή Τί όμορφη 

κι αρχοντική εικόνα!

Είν' η Σοφία η ψηλή 

κορφή που 'χει χειμώνα!

 

Στα πόδια της δεσπόζουνε

έλατα χιονισμένα 

Πίστη Ελπίδα στη σειρά 

κι η Αγάπη τ' άλλο ένα 

Τρεις μέρες έμεινε σκυφτή 

στα μνήματα η μάνα 

την τέταρτη τη δέχτηκε 

του ουρανού η αλάνα 

Στη μέση μέση στέκεται 

και τα παιδιά της σφίγγει

κι είναι η κορφή του Όλυμπου

μπροστά της σαν μυρμήγκι 

Ο Θείος Παύλος έγραψε 

τον Ύμνο της Αγάπης 

κι εσείς τον ζωντανέψατε

με λόγια και με πράξεις 

Κι εσύ Σοφία έδωσες 

στη μάνα άλλη αξία 

εκείνης που 'χει υπόδειγμα 

μόνο την Παναγία... 

• συνταγή, σχέδιο

|ας δούμε και κάτι σχετικό που επιμελήθηκε η Αθηνά Σ.

 

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΡΩΜΗ

Στην αρχαία Ρώμη οι άνθρωποι ήταν δίγλωσσοι, 

μιλούσαν λατινικά και ελληνικά. 

Αυτό φαίνεται από τα κείμενα της εποχής.

Όταν κάποιος γινόταν κατηχούμενος στον Χριστιανισμό 

τον ρωτούσαν σε ποια από τις δύο γλώσσες 

θέλει να κατηχηθεί. 

Οι Ρωμαίοι είχαν λατινικά και ελληνικά ονόματα εξίσου.

Όμως παρατηρείται στον Χριστιανισμό 

μια διάθεση αλλαγής τρόπου ζωής 

ακόμη και με την αλλαγή ονόματος, 

σε κάτι πιο πνευματικό. 

Παραδείγματα δίνουν οι βίοι των μαρτύρων Παντολέοντος 

που με θεϊκή παρέμβαση μετονομάσθηκε σε Παντελεήμων, 

Νεανία σε Προκόπιος κ.α.

Η μάρτυς Αγ.Σοφία είχε ελληνικό όνομα, 

μιας και οι Λατίνοι γνώριζαν 

και εκτιμούσαν την ελληνική σοφία.

Οι τρεις κόρες της όμως έχουν ονόματα αρετών. 

Πίστη (Fides), 

Ελπίδα (Spes), 

Αγάπη ή Φιλανθρωπία (Caritas).

Είναι πιθανότερο 

να πρόκειται για ονόματα χριστιανικού βαπτίσματος 

κατά το παράδειγμα των προαναφερθέντων.

Η αλλαγή ονόματος 

επί το πνευματικότερο συνέχισε να υπάρχει.

Κατοπινό παράδειγμα 

ο Αυτοκράτορας Αναστάσιος ο Β΄ τον 8ο αιώνα, 

ο οποίος πριν ανέβει στο θρόνο λεγόταν Αρτέμιος. 

Η συνήθεια αυτή κρατεί ως σήμερα στους μοναχούς, 

που με την κουρά τους αλλάζουν συνήθως το όνομά τους.

Χρόνια πολλά, 

τιμή και δόξα 

στις Άγιες Σοφία, Αγάπη, Πίστη, Ελπίδα...