Στον χώρο του νοσοκομείου
ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με την ευαλωτότητά του.
Ο πόνος, η ασθένεια και η αγωνία
δεν χρειάζονται πολλά λόγια·
χρειάζονται παρουσία.
Τα εκκλησάκια των νοσοκομείων
μοιάζουν με ένα μικρό καντηλάκι μέσα στο σκοτάδι·
όχι για να εξηγήσουν τον πόνο,
αλλά για να φωτίσουν τη σιωπή του.
Κάθε δάκρυ που κυλά δεν χάνεται.
Γίνεται προσευχή, γίνεται ελπίδα Αναστάσεως.
Σε αυτές τις στιγμές δεν χρειάζεται να πούμε κάτι σπουδαίο.
Αρκεί να είμαστε δίπλα στον άλλον,
να τον κατανοήσουμε,
να μοιραστούμε την αγωνία του
χωρίς πολυλογία.
Ο πόνος δεν ζητά απαντήσεις· ζητά συνοδοιπορία.
Πολλοί άνθρωποι στο νοσοκομείο είναι μόνοι.
Κι όμως, μια μικρή πράξη αγάπης,
μια απλή βοήθεια
ή μια σιωπηλή παρουσία,
μπορεί να δώσει μεγάλη δύναμη στον ασθενή
και ουσιαστική ανακούφιση στους συγγενείς του...
|Με τον π. Σπυρίδωνα Σκουτή,
εφημέριο Iερού Nαού Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης
- Νοσοκομείου "Ελπίς"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου