Σήμερα είναι η μέρα της γιορτής του Οσιομάρτυρα Νικολάου του εν Χίω (31 Οκτωβρίου 1754).
Δεδομένου πως τα τελευταία χρόνια έχει περιέλθει σε ιδιαίτερη συμπάθεια η Χίος μέσω ενός φίλου, αναζήτησα πρώτα στο ιστολόγιο του Αμφοτεροδέξιου μήπως και κάνω τα πράγματα εύκολα.
Και ταυτόχρονα να σας τον γνωρίσω εκ νέου τον Άγιο και με τον ιδιαίτερο τρόπο που τα γράφει ο Αμφοτεροδέξιος εκεί.
Όμως... τίποτα!
Εκεί έχουμε αφήσει τον Άγιο Μάρκο (5 Ιουνίου 1801) να κρατάει το λάβαρο της Χίου, αν και δικαίως.
Οπότε σήμερα θα τα πούμε και για τον Άγιο Οσιομάρτυρα Νικόλαο, έτσι για να συναντηθούν κι εδώ οι δύο αυτοί Άγιοι.
Οι γονείς του Αγίου, ο Πέτρος και η Σταματού.
Έμεινε σύντομα ορφανός από πατέρα, αλλά πρόκοψε σε ευσέβεια και αρετή.
Είχε και μια αδελφή ο Άγιος Νικόλαος.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Καρυές της Χίου.
Είκοσι ετών περνάει στην Μαγνησία της Μικράς Ασίας λόγω ανέχειας.
Ενώ εργαζόταν τίμια και πρόκοβε και πνευματικά ώστε όλοι τον εκτιμούσαν, ύστερα από καιρό υπέστη κάποιο ψυχικό νόσημα.
Σαν να σάλεψε ο νους του και έκανε πράγματα περίεργα και τρελά.
Αυτό συνήθως το βλέπουμε στις τάξεις των Αγίων των "δια Χριστόν σαλών", μα αυτή η κατάσταση δεν ήταν τέτοια.
Οι Χριστιανοί του συμπαραστάθηκαν.
Κι οι Τούρκοι, εκμεταλλευόμενοι την κατάσταση, αποπειράθηκαν να τον εξισλαμίσουν.
Παρά το νόσημά του, αποτυγχάνουν.
Τον βρίζουν, τον χτυπούν μα τελικά τον διώχνουν σαν τρελό.
Η κατάστασή του χειροτερεύει και τελικά επιστρέφει στη Χίο από τους συμπατριώτες του όπου τον παραδίδουν στην αδελφή του.
Όμως η συζήτησή της με τους συγγενείς της για την απόπειρα εξισλαμίσεώς του κάνει χειρότερα τα πράγματα.
Σύντομα οι ντόπιοι Τούρκοι αγάδες τον κατηγορούν ως αρνητή του Ισλάμ, τον πιέζουν να εξισλαμισθεί στα αλήθεια, τον μετονομάζουν σε Μεϊμέτη/Μεχμέτη και τον ντύνουν με τούρκικα ρούχα.
Αφήνουν όμως την περιτομή για αργότερα.
Πλέον ο Άγιος ζει βόσκωντας τα κοπάδια των κρεατεμπόρων του νησιού.
Στο βουνό «Αγία Υπομονή»[1] συναντάει τον αρχιμανδρίτη π. Κύριλλο που του πιάνει συζήτηση και του δίνει συμβουλές, κάτι που αλλοίωσε τον Άγιο.
Κάποια νύχτα κοιμήθηκε σε κάποιο ερειπωμένο τότε ναό της Αγίας Άννας (υποθέτουμε στις Καρυές: https://maps.app.goo.gl/7geM1C9fEjGXXZdZ7), όπου μια πανέμορφη κόρη του είπε:
«Να πας στον ιερέα του ναού του Γιού μου, να σε λούσει, να γίνεις καλά, για να σε πάρω γαμπρό».
Ξυπνάει, τρέχει στην αδελφή του και πήγαν μαζί στον ιερέα του χωριού που όμως δεν του έδωσε σημασία.
Τότε πήγε στο Ναό του Σωτήρος, όπου εφημέρευε ο αρχιμανδρίτης Κύριλλος.
Τον καλοδέχτηκε, του διάβασε ευχές και τον ράντισε με Αγιασμό.
Ο Νικόλαος έγινε πλέον καλά κι ήρθε ξανά στα λογικά του!
Από εκείνη τι στιγμή η ζωή του αλλάζει ριζικά.
Ζει ζωή μετάνοιας και συντριβής.
Αφήνει κατά μέρος τις βιοτικές μέριμνες κι ασχολείται με προσευχές και νηστείες.
Οι συγχωριανοί του τον αποφεύγουν και δεν τον δέχονται στην Εκκλησία, λόγω της φήμης ότι αλλαξοπίστησε, γιατί φοβούνται τους Τούρκους.
Και πράγματι έτσι γίνεται.
Οι Τούρκοι τον συλλαμβάνουν μαζί με τον εφημέριο ιερέα του χωριού και δύο πρόκριτους.
Ο Νικόλαος, ομολογούσε ηρωικά την πίστη του στο Χριστό, την ίδια ώρα που ο εφημέριος ιερέας τον παρότρυνε να αλλαξοπιστήσει.
Ο Άγιος παραδόθηκε στους δήμιους για να βασανιστεί.
Μα κάθε βασανιστήριο τελείωνε με ένα θαύμα.
Τον ξάπλωσαν σε σανίδα με καρφιά και έριξαν πάνω στο στήθος του ένα ογκόλιθο.
Τα μεσάνυχτα γίνεται σεισμός, κυλάει η πέτρα κι ελευθερώνεται ο Άγιος, ενώ θεραπεύεται κι από τις πληγές του.
Η φυλακή γεμίζει από άρρητη ευωδία ενώ ο συγκρατούμενός του ιερέας μετανοεί και μαζί τους δοξολόγησαν το Θεό και όλοι οι φυλακισμένοι.
Την επόμενη ακριβώς ημέρα τον ρίχνουν σε έναν βρωμερό στάβλο αλόγων, δεμένο χειροπόδαρα, για να τον ποδοπατήσουν τα άλογα και να τον θανατώσουν.
Μα τα ζωντανά δεν τον βλάπτουν για μέρες.
Στο τέλος, στο τελευταίο του βασανιστήριο, με όση δύναμη του είχε απομείνει φώναζε: «Παναγία βόηθα με»!
Τελικά, δια ξίφους τελειούται.
31 Οκτωβρίου 1754.
Ετών 23!
Το σώμα του το κρέμασαν για παραδειγματισμό.
Και τότε ένα ανεξήγητο θάμπωμα κατάλαβε όλο το νησί.
Το σώμα του Μάρτυρα λαμποκοπούσε!
Τρία ημερονύχτια έλαμπε το τίμιο λείψανο.
Οι Τούρκοι θέλησαν να το καταστρέψουν και έβαλαν φωτιά να το κάψουν.
Ακατόρθωτο όμως και γι’ αυτό το έριξαν στη θάλασσα και έγινε άφαντο!
[1] Σε ορισμένες περιοχές της Χίου (όπως κοντά σε παλιά ασκηταριά, μοναστήρια ή γύρω από το Λεπροκομείο της Χίου) υπάρχουν μικρότεροι λόφοι ή τοποθεσίες που οι ντόπιοι ονόμαζαν μεταφορικά «Αγία Υπομονή» λόγω της δοκιμασίας των ανθρώπων που απομονώνονταν εκεί...
Πηγές:
https://www.impantokratoros.gr/98F467F5.el.aspx
|την εικόνα του Αγίου πήραμε από εδώ.
* "αμΦ." επί του πιεστηρίου ΥΓ:
Τη στιγμή που ετοιμαζόμασταν να πατήσουμε το κλικ της δημοσίευσης, είδαμε πως ήρθε συμπληρωματικά κι ένα δεύτερο mail από τον ίδιο παραλήπτη, τον οποίο και επισήμως πλέον τον ευχαριστούμε δις...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου